Relaties
alle pijlers
Emotioneel appèl moeder
zaterdag 31 oktober 2020 om 20:35
Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.
Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.
Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.
Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.
Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?
Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.
Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?
maandag 2 november 2020 om 17:00
Herkenbaar. Mijn vader is 8 jaar geleden overleden en mijn ma lijkt er niet overheen te raken. Het helpt ook niet dat ik een moeilijke relatie had met mijn vader, die was jaloers op mij omdat hij daardoor minder aandacht kreeg van mijn ma.
Ik heb er absoluut begrip voor en in het begin probeerde ik haar zoveel mogelijk overal bij te betrekken. Maar ook met haar heb ik altijd al een dubbele relatie gehad. Ze is enorm claimend, klaagt, geeft je een schuldgevoel... De laatste jaren is dat alleen maar verergerd. Het ene moment hemelt ze me op, het andere maakt ze me zwart. Ze zet ook de familie tegen elkaar op. Ook de uitspraak "voor het eindje dat ik nog te leven heb" is al gevallen.
De laatste bijna 2 jaar ben ik veel afstandelijker en da's natuurlijk koren op de molen. Het enige wat ik nog te horen krijg zijn verwijten, steken onder water ...
Het is nog steeds je moeder zeggen ze dan. Sorry hoor, maar als ze uitspraken doet als "ik zal je onterven", geen zin heeft om naar je huwelijk te komen en een paar weken later zegt dat ze uiteraard komt omdat ze je moeder is en dat je altijd alles persoonlijk neemt, van diezelfde trouw dan zegt dat ze het ondergaan heeft zoals van haar verwacht werd en dat het maar in mineur was ... En je man en zoon tegen je opzetten... Ruzie zitten maken op familiefeestjes... Veel zin heb ik dan toch niet meer om contact te hebben.
Ik heb er absoluut begrip voor en in het begin probeerde ik haar zoveel mogelijk overal bij te betrekken. Maar ook met haar heb ik altijd al een dubbele relatie gehad. Ze is enorm claimend, klaagt, geeft je een schuldgevoel... De laatste jaren is dat alleen maar verergerd. Het ene moment hemelt ze me op, het andere maakt ze me zwart. Ze zet ook de familie tegen elkaar op. Ook de uitspraak "voor het eindje dat ik nog te leven heb" is al gevallen.
De laatste bijna 2 jaar ben ik veel afstandelijker en da's natuurlijk koren op de molen. Het enige wat ik nog te horen krijg zijn verwijten, steken onder water ...
Het is nog steeds je moeder zeggen ze dan. Sorry hoor, maar als ze uitspraken doet als "ik zal je onterven", geen zin heeft om naar je huwelijk te komen en een paar weken later zegt dat ze uiteraard komt omdat ze je moeder is en dat je altijd alles persoonlijk neemt, van diezelfde trouw dan zegt dat ze het ondergaan heeft zoals van haar verwacht werd en dat het maar in mineur was ... En je man en zoon tegen je opzetten... Ruzie zitten maken op familiefeestjes... Veel zin heb ik dan toch niet meer om contact te hebben.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
dinsdag 3 november 2020 om 09:30
Pfff, ik merk dat ik me een beetje zit op te winden om al die opmerkingen dat jij er alles aan moet doen om je moeder te helpen. Waarom zou jij dat moeten doen? Ik vind dat ouders voor kinderen hebben gekozen (in de meeste gevallen) en dat we ze helemaal niets verplicht zijn. Als het leuke en vriendelijke mensen zijn dan kan je voor ze doen wat je wil, maar een verplichting? Ik vind het heel onredelijk. Als iedereen volwassen is dan mag je toch zelf bepalen hoe je je leven inricht? En als daar plek en behoefte voor je ouders in is, heel fijn. Maar ik zie niet in waarom het zou moeten.
Daarnaast kan je er van alles aan doen dat ze niet alleen is, maar alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Daar zal ze toch echt zelf aan moeten werken, dat zit in haar.
Daarnaast kan je er van alles aan doen dat ze niet alleen is, maar alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Daar zal ze toch echt zelf aan moeten werken, dat zit in haar.
dinsdag 3 november 2020 om 09:35
dinsdag 3 november 2020 om 10:38
Wow ... Dus vrouwen mogen enkel werken als ze voor niemand moeten zorgen? Waarom moeten vrouwen de zorg opnemen en mannen niet? Hier valt mijn mond toch echt van open.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 21:51Ja, en daar is natuurlijk ook niks mis mee. Met die coronacrisis zagen ineens allerlei ouderen en hun kinderen af van thuiszorg, want de zuster werd gezien als gevaar (ze kon het virus meenemen). Die kinderen konden toen ineens wel wat meer voor hun pa en moe zorgen. Dan denk ik echt, jemig zeg, doe dat dan altijd! Het kost de maatschappij een godsvermogen dat iedereen tegenwoordig te belabbert is om om te kijken naar z’n ouders. En dan wel vinden dat er een soort ‘recht’ bestaat op professionele zorg.
Het is echt tever doorgeschoten in NL, we hebben inderdaad de plicht te zorgen voor onze ouders, volgens de participatiewet, maar ook in morele zin.
Ik weet het, het wordt ook redelijk onmogelijk gemaakt, want ja de vrouwen moeten en willen werken enz enz, maar een beetje meer omkijken naar je ouders mag wel.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
dinsdag 3 november 2020 om 10:42
Eh sorry?? Het is 2020? Wat enorm triest dat er a) nog zo over vrouwen(rollen) wordt gedacht en b) dat mantelzorg blijkbaar nog steeds volledig op het bordje van de vrouw komt in de meeste gevallen.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 21:51Het is echt tever doorgeschoten in NL, we hebben inderdaad de plicht te zorgen voor onze ouders, volgens de participatiewet, maar ook in morele zin.
Ik weet het, het wordt ook redelijk onmogelijk gemaakt, want ja de vrouwen moeten en willen werken enz enz, maar een beetje meer omkijken naar je ouders mag wel.
dinsdag 3 november 2020 om 11:26
Waar zijn die mannen/zonen dan? Waarom zou ik wel voor mijn ouders moeten zorgen en mijn broer niet? Of moet ik zowel voor mijn ouders als mijn schoonouders gaan zorgen? Dan kan ik wel stoppen met werken ja. Ben niet gek.La-Gamine schreef: ↑01-11-2020 21:51Ja, en daar is natuurlijk ook niks mis mee. Met die coronacrisis zagen ineens allerlei ouderen en hun kinderen af van thuiszorg, want de zuster werd gezien als gevaar (ze kon het virus meenemen). Die kinderen konden toen ineens wel wat meer voor hun pa en moe zorgen. Dan denk ik echt, jemig zeg, doe dat dan altijd! Het kost de maatschappij een godsvermogen dat iedereen tegenwoordig te belabbert is om om te kijken naar z’n ouders. En dan wel vinden dat er een soort ‘recht’ bestaat op professionele zorg.
Het is echt tever doorgeschoten in NL, we hebben inderdaad de plicht te zorgen voor onze ouders, volgens de participatiewet, maar ook in morele zin.
Ik weet het, het wordt ook redelijk onmogelijk gemaakt, want ja de vrouwen moeten en willen werken enz enz, maar een beetje meer omkijken naar je ouders mag wel.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 3 november 2020 om 13:59
Ik denk dat dit een xxxx is, dat kan bijna niet anders.
Of bestaan er echt mensen die zo denken?
@Doeslief
dinsdag 3 november 2020 om 14:11
Helaas...Blijenvrij schreef: ↑03-11-2020 13:59Ik denk dat dit een xxxx is, dat kan bijna niet anders.
Of bestaan er echt mensen die zo denken?
Heb een collega gehad en zij heeft heel veel moeite moeten doen om te 'mogen' blijven werken van haar man. Want een vrouw hoorde thuis bik de kinderen...
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 3 november 2020 om 15:24
Helaas herkenbaar. Heel goed dat je niet aan die nonsens meedoet.captain_hindsight schreef: ↑02-11-2020 10:09Dat is zeker waar. En geheel onterecht. Mijn schoonouders hebben drie zoons, maar op één of andere manier wordt er toch een beetje naar mij gekeken (als enige schoondochter in de buurt). Daar doe ik dus niet aan mee.
What if I told you?
dinsdag 3 november 2020 om 16:27
Hahaha, wat een paniek onder de feministisch Viva-dames.
Ik spreek over vrouwen omdat ik een vrouw ben en het hier een vrouwenforum is, vanuit mezelf geredeneerd dus. Dat ik zo nadrukkelijk mannen en vrouwen moest benoemen is geen seconde bij me opgekomen. Dat vind ik zo volstrekt logisch dat ik het juist raar vind omdat zo nadrukkelijk te moeten benoemen.
Ik spreek over vrouwen omdat ik een vrouw ben en het hier een vrouwenforum is, vanuit mezelf geredeneerd dus. Dat ik zo nadrukkelijk mannen en vrouwen moest benoemen is geen seconde bij me opgekomen. Dat vind ik zo volstrekt logisch dat ik het juist raar vind omdat zo nadrukkelijk te moeten benoemen.
Geloof niet alles wat je denkt.
dinsdag 3 november 2020 om 16:31
Ja, het helemaal niet aan jouw bullshit. Wat een dom gezever. Hopelijk doe je het erom.La-Gamine schreef: ↑03-11-2020 16:27Hahaha, wat een paniek onder de feministisch Viva-dames.
Ik spreek over vrouwen omdat ik een vrouw ben en het hier een vrouwenforum is, vanuit mezelf geredeneerd dus. Dat ik zo nadrukkelijk mannen en vrouwen moest benoemen is geen seconde bij me opgekomen. Dat vind ik zo volstrekt logisch dat ik het juist raar vind omdat zo nadrukkelijk te moeten benoemen.
dinsdag 3 november 2020 om 16:53
dank voor je ontzettend genuanceerde reactie.
dinsdag 3 november 2020 om 22:00
Als het voor jou zo volstrekt logisch is dat je 'mannen en vrouwen' bedoelt waar je 'vrouwen' schrijft, kun je dan niet beter gewoon 'mensen' schrijven?La-Gamine schreef: ↑03-11-2020 16:27Hahaha, wat een paniek onder de feministisch Viva-dames.
Ik spreek over vrouwen omdat ik een vrouw ben en het hier een vrouwenforum is, vanuit mezelf geredeneerd dus. Dat ik zo nadrukkelijk mannen en vrouwen moest benoemen is geen seconde bij me opgekomen. Dat vind ik zo volstrekt logisch dat ik het juist raar vind omdat zo nadrukkelijk te moeten benoemen.
dinsdag 3 november 2020 om 22:01
Super leuk ja
woensdag 4 november 2020 om 10:29
Iemand die het woord feminist als iets negatiefs ziet ("hihi die feministische viva vrouwen beginnen te steigeren") bedoelt echt niet "mensen" waar zogenaamd per ongeluk "vrouwen" staat. Dat geloof ik gewoon niet. Helaas.
woensdag 4 november 2020 om 12:34
nee, natuurlijk niet. Dat is een rare halfzachte poging om er eerst de draak mee te steken en dan je eronderuit proberen te lullen.Timetraveler schreef: ↑04-11-2020 10:29Iemand die het woord feminist als iets negatiefs ziet ("hihi die feministische viva vrouwen beginnen te steigeren") bedoelt echt niet "mensen" waar zogenaamd per ongeluk "vrouwen" staat. Dat geloof ik gewoon niet. Helaas.
Eens dus.
maandag 16 november 2020 om 08:38
Herkenbaar in mijn schoonfamilie. Wordt er je schoonouders zo naar jou gekeken? Of doen je zwagers er ook aan mee?captain_hindsight schreef: ↑02-11-2020 10:09Dat is zeker waar. En geheel onterecht. Mijn schoonouders hebben drie zoons, maar op één of andere manier wordt er toch een beetje naar mij gekeken (als enige schoondochter in de buurt). Daar doe ik dus niet aan mee.
Hoe kan het dat zoveel mensen ontevreden zijn over hun lijf en zo weinig mensen tevreden zijn over hun verstand? - EB
maandag 16 november 2020 om 08:50
Mijn man weet in ieder geval heel goed hoe ik erover denk. Mijn ene zwager (plus schoonzus) woont niet in Nederland en de ander woont dichterbij dan wij dus ik heb goede hoop dat dat werkt.
Maar op het moment dat er concreet hulp gevraagd wordt aan mij en niet aan de kinderen zelf verwijs ik ze eerst wel terug. Samen iets oppakken is tot daar aan toe, ik ben echt de beroerdste niet. Maar ik ga daar niet de lead in pakken.
Hoe zit dat bij jou dan?
maandag 16 november 2020 om 08:54
Alles komt neer op de vrouwen van de zonen. De zonen zelf hoeven niks te doen. Ik weiger dus.captain_hindsight schreef: ↑16-11-2020 08:50Mijn man weet in ieder geval heel goed hoe ik erover denk. Mijn ene zwager (plus schoonzus) woont niet in Nederland en de ander woont dichterbij dan wij dus ik heb goede hoop dat dat werkt.
Maar op het moment dat er concreet hulp gevraagd wordt aan mij en niet aan de kinderen zelf verwijs ik ze eerst wel terug. Samen iets oppakken is tot daar aan toe, ik ben echt de beroerdste niet. Maar ik ga daar niet de lead in pakken.
Hoe zit dat bij jou dan?
Hoe kan het dat zoveel mensen ontevreden zijn over hun lijf en zo weinig mensen tevreden zijn over hun verstand? - EB
maandag 16 november 2020 om 10:40
maandag 16 november 2020 om 11:29
Nee. Ik kan heel stellig zijn. Benoemen heeft geen zin. Dus ik blijf zitten/neem niet op/doe alsof ik gek ben. Dat werkt op zich prima maar leuk is het niet.
Hoe kan het dat zoveel mensen ontevreden zijn over hun lijf en zo weinig mensen tevreden zijn over hun verstand? - EB
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
