Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
zondag 25 oktober 2015 om 20:46
Philana, echt een en al herkenning wat je schrijft. Ook over het verleden niet meer herkauwen, sterker nog bij één van mijn eerste hulpverleners zei ik:"Daar wil ik het niet over hebben, is allang een afgesloten hoofdstuk." Ik lig bijna dubbel als ik dat zo teruglees hahaha! Maar ook goedbedoelde adviezen van mijn omgeving:"Weet je wat jij moet doen, wat losser in het leven staan, wat minder zwaar aan dingen tillen." En dan ging ik het uitproberen, schouders recht, mezelf een cool loopje aanmeten, beetje geforceerd relaxed lopen doen, maar nee, het werkte niet want ik stond stijf van de angst en de adrenaline.
Dan de mannen; de relaties waar ik tegen beter weten in toch aan begon. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb een vrij sterke intuïtie. Het probleem alleen is dat die bedolven is onder een dikke laag help-gevaar-ik-ga-dood-mechanismen. Maar dwars daar doorheen voel ik wel of iemand oké is of niet. Ik kan alleen niet handelen naar hetgeen ik intuïtief weet omdat mijn patronen mijn gedachten, gevoel en gedrag sturen. Continue met mezelf in de clinch liggen, vooral als achteraf bleek dat mijn echte gevoel klopte. Waarom ging ik dan door met iets waarvan ik wist dat het fout was?
Op die vragen krijg ik tijdens therapie eindelijk echt een antwoord. En daar zijn ze trouwens ook niet van het herkauwen van het verleden, maar wordt op basis van gebeurtenissen in het heden die iets triggeren teruggewerkt naar waar het begonnen is in het verleden. De link kunnen leggen tussen een actuele gebeurtenis en de heftige emoties die dat oproept met het verleden is echt goud waard. Zoals nu bijvoorbeeld: heb een tijdje niets gehoord van een vriendin. Rationeel weet ik dat ze druk is en andere dingen aan haar hoofd heeft. Zonet toen ik naar de keuken liep, kwam de gedachte naar boven dat ze me in de steek gaat laten, dat ik misschien te zwaar op de hand heb en meteen daarna de gedachte dat ik het zonder anderen ook wel red. Beetje een bozig kind dat demonstratief met de armen over elkaar heen zit en zich wil afsluiten. Dat idee dus.
Ik kan het gelukkig allemaal veel beter plaatsen. Actuele gebeurtenis; vriendin lang niets van gehoord. Gevoel: angst voor verlating. Oorsprong: dat bullshit verleden dat nog steeds in me leeft, maar die ik meer en meer doorzie. Bekijk ik de situatie vanuit een gezond perspectief dan is er niets aan de hand. Ze is druk en bovendien staat er een afspraak voor komend weekend gepland.
Reflecteren is een tweede natuur geworden. Helaas omdat er volgens mijn ouders zoveel mis met me was dat ik een ster ben geworden in mezelf steeds scannen en op zoek ga naar wat er kapot is en niet deugd aan mij. In de therapie zeggen ze ook dat we bepaalde vaardigheden hebben die sterk ontwikkeld zijn. Ik doe er nu mijn voordeel mee, maar pijnlijk is het wel als je de oorsprong er van onderzoekt. Schematherapie vereist zelfreflectie, bereidheid je een tijdje nog héééél ongemakkelijk en onveilig te voelen, bereidheid om te oefenen, te vallen, paniekerig te worden, je onveilig te voelen en dat allemaal proberen om te buigen.
Die uitknop bij paniek over een klein voorvalletje met je date Philana is er niet als je eenmaal in je patroon zit. Dat is iets wat ik nu veel beter begrijp; als ik in een patroon zit, dan zie ik het niet. De kunst is om er uit te blijven en te aanschouwen wat er gebeurt in plaats van er in mee gezogen te worden. Dat vereist dat je gezond volwassene de regie neemt, maar laat die nou onderontwikkeld zijn waardoor je kinderlijke patronen de boel steeds overnemen. Oefening baart kunst en gelukkig is paniek of een ander rotgevoel tijdelijk. Je kunt dan achteraf de situatie in kaart brengen en vooraf bepalen hoe je de volgende keer dat iets soortgelijks gebeurt reageert. De kracht zit 'm in je reactie kunnen sturen.
Dan de mannen; de relaties waar ik tegen beter weten in toch aan begon. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb een vrij sterke intuïtie. Het probleem alleen is dat die bedolven is onder een dikke laag help-gevaar-ik-ga-dood-mechanismen. Maar dwars daar doorheen voel ik wel of iemand oké is of niet. Ik kan alleen niet handelen naar hetgeen ik intuïtief weet omdat mijn patronen mijn gedachten, gevoel en gedrag sturen. Continue met mezelf in de clinch liggen, vooral als achteraf bleek dat mijn echte gevoel klopte. Waarom ging ik dan door met iets waarvan ik wist dat het fout was?
Op die vragen krijg ik tijdens therapie eindelijk echt een antwoord. En daar zijn ze trouwens ook niet van het herkauwen van het verleden, maar wordt op basis van gebeurtenissen in het heden die iets triggeren teruggewerkt naar waar het begonnen is in het verleden. De link kunnen leggen tussen een actuele gebeurtenis en de heftige emoties die dat oproept met het verleden is echt goud waard. Zoals nu bijvoorbeeld: heb een tijdje niets gehoord van een vriendin. Rationeel weet ik dat ze druk is en andere dingen aan haar hoofd heeft. Zonet toen ik naar de keuken liep, kwam de gedachte naar boven dat ze me in de steek gaat laten, dat ik misschien te zwaar op de hand heb en meteen daarna de gedachte dat ik het zonder anderen ook wel red. Beetje een bozig kind dat demonstratief met de armen over elkaar heen zit en zich wil afsluiten. Dat idee dus.
Ik kan het gelukkig allemaal veel beter plaatsen. Actuele gebeurtenis; vriendin lang niets van gehoord. Gevoel: angst voor verlating. Oorsprong: dat bullshit verleden dat nog steeds in me leeft, maar die ik meer en meer doorzie. Bekijk ik de situatie vanuit een gezond perspectief dan is er niets aan de hand. Ze is druk en bovendien staat er een afspraak voor komend weekend gepland.
Reflecteren is een tweede natuur geworden. Helaas omdat er volgens mijn ouders zoveel mis met me was dat ik een ster ben geworden in mezelf steeds scannen en op zoek ga naar wat er kapot is en niet deugd aan mij. In de therapie zeggen ze ook dat we bepaalde vaardigheden hebben die sterk ontwikkeld zijn. Ik doe er nu mijn voordeel mee, maar pijnlijk is het wel als je de oorsprong er van onderzoekt. Schematherapie vereist zelfreflectie, bereidheid je een tijdje nog héééél ongemakkelijk en onveilig te voelen, bereidheid om te oefenen, te vallen, paniekerig te worden, je onveilig te voelen en dat allemaal proberen om te buigen.
Die uitknop bij paniek over een klein voorvalletje met je date Philana is er niet als je eenmaal in je patroon zit. Dat is iets wat ik nu veel beter begrijp; als ik in een patroon zit, dan zie ik het niet. De kunst is om er uit te blijven en te aanschouwen wat er gebeurt in plaats van er in mee gezogen te worden. Dat vereist dat je gezond volwassene de regie neemt, maar laat die nou onderontwikkeld zijn waardoor je kinderlijke patronen de boel steeds overnemen. Oefening baart kunst en gelukkig is paniek of een ander rotgevoel tijdelijk. Je kunt dan achteraf de situatie in kaart brengen en vooraf bepalen hoe je de volgende keer dat iets soortgelijks gebeurt reageert. De kracht zit 'm in je reactie kunnen sturen.
zondag 25 oktober 2015 om 20:52
Het uit zich bij mij in emotionele/boze buien. Waarin ik vooral roep dat ik het wel alleen kan. Niemand nodig heb en beter geen hulp of liefde zou moeten aannemen. Want wat heb je aan liefde of hulp als je er niet altijd van op aan kan? Ik wil onvoorwaardelijk met garanties 
bestaat natuurlijk niet want, hallo, partner is ook maar menselijk.
Hij blijft herhalen dat het leven niet zo zwart/wit is als dat ik het zie. Dat ik ervan uit moet gaan dat hij nooit iets opzettelijk zou doen om mij te kwetsen. Dat ik moet blijven praten. Dat ik me best wat naïever zou mogen opstellen.
Er zijn bepaalde triggers welke ik inmiddels herken en die ik ook 9 vd 10 keer kan afweren maar dan die ene keer voel ik het niet aankomen en zit ineens in die emotie én heb ook echt een ander masker op.
Ik heb dit dus alleen bij mijn partner want voor de rest komt er niemand zo dichtbij. Ons besluit om samen verder te gaan is dan ook mijn besluit geweest om te vechten tegen mezelf, om naast hem te gaan staan ipv tegenover hem. Dat laatste is dus precies wat er weer gebeurd als het eens fout gaat.
bestaat natuurlijk niet want, hallo, partner is ook maar menselijk. Hij blijft herhalen dat het leven niet zo zwart/wit is als dat ik het zie. Dat ik ervan uit moet gaan dat hij nooit iets opzettelijk zou doen om mij te kwetsen. Dat ik moet blijven praten. Dat ik me best wat naïever zou mogen opstellen.
Er zijn bepaalde triggers welke ik inmiddels herken en die ik ook 9 vd 10 keer kan afweren maar dan die ene keer voel ik het niet aankomen en zit ineens in die emotie én heb ook echt een ander masker op.
Ik heb dit dus alleen bij mijn partner want voor de rest komt er niemand zo dichtbij. Ons besluit om samen verder te gaan is dan ook mijn besluit geweest om te vechten tegen mezelf, om naast hem te gaan staan ipv tegenover hem. Dat laatste is dus precies wat er weer gebeurd als het eens fout gaat.
zondag 25 oktober 2015 om 20:53
En sneller willen gaan of vooruit willen lopen op de schematherapie is hetzelfde als een peuter van 2 jaar een schop geven dat het harder moet rennen. Ik snap als geen ander dat je graag snel vooruit wilt, maar wees lief voor jezelf in dit proces joh. Hardlopers zijn doodlopers. Ik ging in het begin van de therapie zo hard dat ik mezelf lichamelijk te veel had uitgeput en ziek werd. Stap voor stap. Kleine stapjes.
zondag 25 oktober 2015 om 21:41
maandag 26 oktober 2015 om 07:36
Goedemorgen Lieve dames,
Ik heb even zitten denken of ik wel inbreng heb hier. Ik ga schrijven vanuit gevoel nu dus hier I go.
De verhalen zijn heftig en mooi tegelijk en ik zat en zit dus te denken hoever ben ik eigenlijk. Het leven heeft mij inmiddels veel gebracht aan lessen en ik heb dus moeten schakelen handelen.
Omdat mijn lichaam de nodige schade (lichamelijk) heeft hebben artsen zich daar over gebogen en ik heb zelf aangegeven dat het misschien handig was om psychische hulp te starten. Echter daar is nooit iets uitgekomen. Ik heb niks. Ik ben ook niks. Hoe zeg ik dat, zonder iemand pijn te doen, uit alle boeken van de psychiatrie is er niets wat men op mij kan loslaten
ik denk dat ik het zo moet zeggen.
Er zijn genoeg, oh zoveel, trauma's opgelopen die heb ik op mijn eigenwijze manier meegenomen. Het ene trauma heb ik geholpen met pillen, het andere met praten en behandeling, weer een andere met hypnotherapie, een andere met alcohol en daarna ben ik ze weer 1 voor 1 af gegaan door ze zelf onder ogen te zien zonder de pillen, zonder te praten en zonder de alcohol.
En nu kom ik er achter dat welke therapie ik ook neem wie ik ook spreek wat ik ook laat ik ben rijk. Ik ben verdomd rijk.
Hoe gek klinkt dat. Ik heb niet veel wat zeg ik heb niks maar ik heb mijzelf en ik ben redelijk ongeschonden vertrokken uit iets waar ik ongetwijfeld dood zou zijn gegaan.
Bijna al mijn demonen heb ik zelf, echt zelf onder ogen gezien, ik weet ook dat ik sommige dingen nog blok die kan ik niet aan. Dat moet er nog uit of niet.
Daar moet ik nog iets mee ik weet niet wat. Dat heeft niks met een persoon te maken maar met iets waar ik echt niets meer aan kan doen. Afscheid, dat is het dat blok ik, nog niet, even niet. Het is al weg, weggenomen van mij en de manier waarop dat blok ik.
Dus dat moet nog.
Klink eenzaam zoals ik het nu nalees, is het ook terwijl ik genoeg mensen heb die mij bijstaan. Maar de hartverscheurende dingen moet je toch alleen doen.
En misschien zit daar ook wel een ding in, je moet vanaf een bepaald punt met een heel heftig/trauma dealen, alleen. Of mensen begrijpen het niet, of, of, en dan denk je, ik doe het zelf wel.
Ik ben opgegroeid met de wijsheid? Ga het eerst zelf maar proberen, of je voelt je ziek, en je wilt van school thuis blijven? nee hoor, ga maar proberen? en echt doodziek voelde ik mij, maar ik ging wel naar school. Heeft mij heel hard gemaakt.
Nou het verhaal is onbedoeld al te lang geworden. Mijn inbreng is misschien wat wazig ik weet het niet, ik zei het al ik heb een beetje vanuit gevoel geschreven. Dan is het niet altijd te volgen denk ik. Excuus daarvoor.![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
Dames, petje af voor een ieder en een fijne en hopelijk zonnige dag!!
Ik heb even zitten denken of ik wel inbreng heb hier. Ik ga schrijven vanuit gevoel nu dus hier I go.
De verhalen zijn heftig en mooi tegelijk en ik zat en zit dus te denken hoever ben ik eigenlijk. Het leven heeft mij inmiddels veel gebracht aan lessen en ik heb dus moeten schakelen handelen.
Omdat mijn lichaam de nodige schade (lichamelijk) heeft hebben artsen zich daar over gebogen en ik heb zelf aangegeven dat het misschien handig was om psychische hulp te starten. Echter daar is nooit iets uitgekomen. Ik heb niks. Ik ben ook niks. Hoe zeg ik dat, zonder iemand pijn te doen, uit alle boeken van de psychiatrie is er niets wat men op mij kan loslaten
ik denk dat ik het zo moet zeggen.Er zijn genoeg, oh zoveel, trauma's opgelopen die heb ik op mijn eigenwijze manier meegenomen. Het ene trauma heb ik geholpen met pillen, het andere met praten en behandeling, weer een andere met hypnotherapie, een andere met alcohol en daarna ben ik ze weer 1 voor 1 af gegaan door ze zelf onder ogen te zien zonder de pillen, zonder te praten en zonder de alcohol.
En nu kom ik er achter dat welke therapie ik ook neem wie ik ook spreek wat ik ook laat ik ben rijk. Ik ben verdomd rijk.
Hoe gek klinkt dat. Ik heb niet veel wat zeg ik heb niks maar ik heb mijzelf en ik ben redelijk ongeschonden vertrokken uit iets waar ik ongetwijfeld dood zou zijn gegaan.
Bijna al mijn demonen heb ik zelf, echt zelf onder ogen gezien, ik weet ook dat ik sommige dingen nog blok die kan ik niet aan. Dat moet er nog uit of niet.
Daar moet ik nog iets mee ik weet niet wat. Dat heeft niks met een persoon te maken maar met iets waar ik echt niets meer aan kan doen. Afscheid, dat is het dat blok ik, nog niet, even niet. Het is al weg, weggenomen van mij en de manier waarop dat blok ik.
Dus dat moet nog.
Klink eenzaam zoals ik het nu nalees, is het ook terwijl ik genoeg mensen heb die mij bijstaan. Maar de hartverscheurende dingen moet je toch alleen doen.
En misschien zit daar ook wel een ding in, je moet vanaf een bepaald punt met een heel heftig/trauma dealen, alleen. Of mensen begrijpen het niet, of, of, en dan denk je, ik doe het zelf wel.
Ik ben opgegroeid met de wijsheid? Ga het eerst zelf maar proberen, of je voelt je ziek, en je wilt van school thuis blijven? nee hoor, ga maar proberen? en echt doodziek voelde ik mij, maar ik ging wel naar school. Heeft mij heel hard gemaakt.
Nou het verhaal is onbedoeld al te lang geworden. Mijn inbreng is misschien wat wazig ik weet het niet, ik zei het al ik heb een beetje vanuit gevoel geschreven. Dan is het niet altijd te volgen denk ik. Excuus daarvoor.
Dames, petje af voor een ieder en een fijne en hopelijk zonnige dag!!
When I find a colour darker than black, I'll wear it. But until then, I'm wearing black!
maandag 26 oktober 2015 om 10:20
Wat schrijven jullie helder, het helpt mij ook.
Zelf te weinig woorden om iets bij te dragen.
Philana, welk boek is dat?
Hier is het zonnig.
Ik wens iedereen een lichte (in alle betekenissen van het woord) dag.
Zelf te weinig woorden om iets bij te dragen.
Philana, welk boek is dat?
Hier is het zonnig.
Ik wens iedereen een lichte (in alle betekenissen van het woord) dag.
elmervrouw wijzigde dit bericht op 26-10-2015 10:21
Reden: Typ hier de reden van wijziging..
Reden: Typ hier de reden van wijziging..
% gewijzigd
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 26 oktober 2015 om 10:32
Mijn therapie ligt alweer wat jaren achter me. Wat ik lees over die open zenuw, over niet op jezelf weten te vertrouwen, op (nog) niet zo goed kunnen relativeren, dat herken ik heel goed. Ook het ongeduld, of de gedachte "dit gaan we nu fixen". En dan de realisatie dat je je moet overgeven aan een proces waar je weinig controle over kunt uitoefenen.
Ik wil jullie een hart onder de riem steken, vanaf wat grotere tijdsafstand zeg maar.
De lessen die ik heb geleerd zijn vele. Maar een hele belangrijke in dit gesprek hier is dat ik heb geleerd dat wat er ook gebeurt, ik altijd mezelf nog heb, en dat dat ruim voldoende is om me door hele moeilijke, verdrietige, eenzame momenten en situaties te helpen. Dat vertrouwen in mezelf, in mijn veerkracht, in mijn wijsheid, in mezelf als vangnet, dat is wat ik heb geleerd door de therapie. En dat gaan jullie ook leren, jullie zijn al zo ver op weg.
Onlangs is een aantal mensen op vervelende manier uit mijn leven verdwenen. Geen mensen die me echt heel nabij stonden, maar leuk was anders, het was in mijn ogen onnodig en abrupt. Maar goed, vanuit hoe ik nu naar dingen kijk voelde ik me wel afgewezen, eventjes, maar kon ik het daarna ook bij die mensen laten. Het was hun keuze, genomen vanuit hun eigen achtergrond en motivatie. En daar heb ik vrede mee. Voorheen zou ik me heel naar hebben gevoeld en het gezien hebben als weer een bevestiging dat ik het niet waard ben om van te houden, geen vrienden verdien etc.
Enniewee, dat wilde ik jullie vertellen voor vandaag.
Fijne dag allemaal.
Ik wil jullie een hart onder de riem steken, vanaf wat grotere tijdsafstand zeg maar.
De lessen die ik heb geleerd zijn vele. Maar een hele belangrijke in dit gesprek hier is dat ik heb geleerd dat wat er ook gebeurt, ik altijd mezelf nog heb, en dat dat ruim voldoende is om me door hele moeilijke, verdrietige, eenzame momenten en situaties te helpen. Dat vertrouwen in mezelf, in mijn veerkracht, in mijn wijsheid, in mezelf als vangnet, dat is wat ik heb geleerd door de therapie. En dat gaan jullie ook leren, jullie zijn al zo ver op weg.
Onlangs is een aantal mensen op vervelende manier uit mijn leven verdwenen. Geen mensen die me echt heel nabij stonden, maar leuk was anders, het was in mijn ogen onnodig en abrupt. Maar goed, vanuit hoe ik nu naar dingen kijk voelde ik me wel afgewezen, eventjes, maar kon ik het daarna ook bij die mensen laten. Het was hun keuze, genomen vanuit hun eigen achtergrond en motivatie. En daar heb ik vrede mee. Voorheen zou ik me heel naar hebben gevoeld en het gezien hebben als weer een bevestiging dat ik het niet waard ben om van te houden, geen vrienden verdien etc.
Enniewee, dat wilde ik jullie vertellen voor vandaag.
Fijne dag allemaal.
maandag 26 oktober 2015 om 10:40
Blackshoes. Mooi wat je zegt: "En misschien zit daar ook wel een ding in, je moet vanaf een bepaald punt met een heel heftig/trauma dealen, alleen. Of mensen begrijpen het niet, of, of, en dan denk je, ik doe het zelf wel."
En het mooie is, dat kun je ook. En ik denk dat vaak die dingen niet aangegaan worden omdat er geen vertrouwen is dat het veilig is om te het aan te gaan. Alsof je vernietigd wordt op het moment dat je er aan gaat komen. Op het moment dat je de wachtruimte uitstapt. Het is ook precies wel iets waar het volgens mij in dit topic omdraait. De verdraaiing ergens in mijn hoofd dat ik iemand nodig heb en zodra die er is dat ik dat niet aankan en zorg dat er niemand is. Wanneer hebben we iemand nodig? Als volwassene?
"Het is zo heftig dan dat ik het fysiek ook voel, misselijk, versnelde ademhaling. En dat kan dagen aanhouden, waardoor ik als een hoopje ellende na mijn werk op de bank stort, sociale contacten vermijd en ik niet vooruit kom."
Philana het hele stuk dat je hierover schreef klinkt zoals ik het ervaar. En ik begrijp ook waarom ik dit zwaarmoedige gevoel nu weer kwijt ben, ik voel me licht en vrij en veilig. Omdat ik het contact met date heb afgesloten. Eigenlijk hem op non-actief gezet voor hij dat met mij kon doen.
En het mooie is, dat kun je ook. En ik denk dat vaak die dingen niet aangegaan worden omdat er geen vertrouwen is dat het veilig is om te het aan te gaan. Alsof je vernietigd wordt op het moment dat je er aan gaat komen. Op het moment dat je de wachtruimte uitstapt. Het is ook precies wel iets waar het volgens mij in dit topic omdraait. De verdraaiing ergens in mijn hoofd dat ik iemand nodig heb en zodra die er is dat ik dat niet aankan en zorg dat er niemand is. Wanneer hebben we iemand nodig? Als volwassene?
"Het is zo heftig dan dat ik het fysiek ook voel, misselijk, versnelde ademhaling. En dat kan dagen aanhouden, waardoor ik als een hoopje ellende na mijn werk op de bank stort, sociale contacten vermijd en ik niet vooruit kom."
Philana het hele stuk dat je hierover schreef klinkt zoals ik het ervaar. En ik begrijp ook waarom ik dit zwaarmoedige gevoel nu weer kwijt ben, ik voel me licht en vrij en veilig. Omdat ik het contact met date heb afgesloten. Eigenlijk hem op non-actief gezet voor hij dat met mij kon doen.
maandag 26 oktober 2015 om 10:40
Heel mooi topic idd en erg heftig ook.
Knap hoe jullie zo mooi kunnen verwoorden hoe het voelt, en hoe jullie processen verlopen (zijn).
Het gaat hier even niet zo lekker (eigenlijk al heel lang niet, maarja toch weer bagatelliseren van je gevoel) ook ik merkdat er veel oud zeer waarvan ik dacht dat ik het verwerkt had, naar boven wil.
Maar als ik het eruit laat, slaat het me lam, en dat kan niet, want het leven en werk gaat dóór. Hoe sta je stil als de wereld op zo'n hoog tempo om je heen verder raast en je steeds maar mee sleurt?
Ik ben pas geleden tot een belangrijk inzicht gekomen dat me bang maakt voor de toekomst, namelijk dat ik in relaties altijd ben afgebroken en in (ook langere) periodes alleen mezelf telkens weer moet opbouwen. Om vervolgens in een relatie weer afgebroken te worden.
Dat is toch niet hoe relaties werken? Dat is toch niet wat de juiste partner met je zou moeten doen?
Het gekke is dat ik bij mijn laatste partner echt dacht dat het hem was. Dat hij goed voor me was. Toch was daar al na enkele maanden een onderbuikgevoel dat ik stom genoeg genegeerd heb, en zie; 4 jaar verder, ik opnieuw in de kreukels en een hele grote illusie armer.
Achteraf gezien deed hij precies waar de topic titel naar verwijst; me Emotioneel verwaarlozen.
Hoe kan het toch dat dat zo veilig voelde, toen?
Met het inzicht hierboven denk ik hoe langer hoe meer dat ik momenteel echt beter af ben alleen, maar dat maakt me ook verdrietig. Ik zie hoe leeftijdgenoten (ben begin 30) wel een gezin stichten, blij zijn met hun partners. Begin hoe langer hoe meer te vrezen dat dat niet voor mij is weggelegd, ik zou het niet eens aandurven om aan kinderen te beginnen, zo erg wantrouw ik mijn eigen partnerkeuze.
Toch mis ik genegenheid, iemand die je wat te drinken geeft als je uitgeteld op de bank ligt, die vraagt hoe je dag was, die je een aai over de bol geeft als je verdrietig bent en die je bed verschoond en je helpt met douchen als je daar zelf te ziek voor bent.
Nu doe ik al die dingen voor mezelf; ik ben zo lief als kan voor mezelf. Dat wordt vaak aangehaald in het andere topic waarop ik meeschrijf (Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf) - dat je lief moet zijn voor jezelf. Maar soms verlang ik zo naar een partner die lief voor mij is. Die mij helpt om elke dag m'n beste ik te zijn (zie mijn motto) ipv mij daarbij in de weg zit om welke reden dan ook (in het verleden vaak eigen onzekerheid van de partner waardoor ik hem moest oppeppen en er niets over bleef voor mij)
Ik herken ook patronen uit mijn jeugd en tienerjaren en in de omgang met mijn moeder. Ik geef het niet graag toe maar bij haar loop ik vaak op eieren omdat ze snel van slag is. Als het mij slecht gaat trekt zij zich dat aan. En denkt dat de dokter met een pilletje het wel kan oplossen. Op die manier voel ik me niet serieus genomen en ik denk er weer meer over om minder tegen haar te vertellen, mijn masker op te zetten. Mar dat gaat zich uiteindelijk ook wreken, weet ik uit ervaring. Dus ik zoek nog een weg om daar goed mee om te gaan.
Heel verhaal, sorry voor mijn geblaat, moest het blijkbaar toch kwijt.
Knap hoe jullie zo mooi kunnen verwoorden hoe het voelt, en hoe jullie processen verlopen (zijn).
Het gaat hier even niet zo lekker (eigenlijk al heel lang niet, maarja toch weer bagatelliseren van je gevoel) ook ik merkdat er veel oud zeer waarvan ik dacht dat ik het verwerkt had, naar boven wil.
Maar als ik het eruit laat, slaat het me lam, en dat kan niet, want het leven en werk gaat dóór. Hoe sta je stil als de wereld op zo'n hoog tempo om je heen verder raast en je steeds maar mee sleurt?
Ik ben pas geleden tot een belangrijk inzicht gekomen dat me bang maakt voor de toekomst, namelijk dat ik in relaties altijd ben afgebroken en in (ook langere) periodes alleen mezelf telkens weer moet opbouwen. Om vervolgens in een relatie weer afgebroken te worden.
Dat is toch niet hoe relaties werken? Dat is toch niet wat de juiste partner met je zou moeten doen?
Het gekke is dat ik bij mijn laatste partner echt dacht dat het hem was. Dat hij goed voor me was. Toch was daar al na enkele maanden een onderbuikgevoel dat ik stom genoeg genegeerd heb, en zie; 4 jaar verder, ik opnieuw in de kreukels en een hele grote illusie armer.
Achteraf gezien deed hij precies waar de topic titel naar verwijst; me Emotioneel verwaarlozen.
Hoe kan het toch dat dat zo veilig voelde, toen?
Met het inzicht hierboven denk ik hoe langer hoe meer dat ik momenteel echt beter af ben alleen, maar dat maakt me ook verdrietig. Ik zie hoe leeftijdgenoten (ben begin 30) wel een gezin stichten, blij zijn met hun partners. Begin hoe langer hoe meer te vrezen dat dat niet voor mij is weggelegd, ik zou het niet eens aandurven om aan kinderen te beginnen, zo erg wantrouw ik mijn eigen partnerkeuze.
Toch mis ik genegenheid, iemand die je wat te drinken geeft als je uitgeteld op de bank ligt, die vraagt hoe je dag was, die je een aai over de bol geeft als je verdrietig bent en die je bed verschoond en je helpt met douchen als je daar zelf te ziek voor bent.
Nu doe ik al die dingen voor mezelf; ik ben zo lief als kan voor mezelf. Dat wordt vaak aangehaald in het andere topic waarop ik meeschrijf (Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf) - dat je lief moet zijn voor jezelf. Maar soms verlang ik zo naar een partner die lief voor mij is. Die mij helpt om elke dag m'n beste ik te zijn (zie mijn motto) ipv mij daarbij in de weg zit om welke reden dan ook (in het verleden vaak eigen onzekerheid van de partner waardoor ik hem moest oppeppen en er niets over bleef voor mij)
Ik herken ook patronen uit mijn jeugd en tienerjaren en in de omgang met mijn moeder. Ik geef het niet graag toe maar bij haar loop ik vaak op eieren omdat ze snel van slag is. Als het mij slecht gaat trekt zij zich dat aan. En denkt dat de dokter met een pilletje het wel kan oplossen. Op die manier voel ik me niet serieus genomen en ik denk er weer meer over om minder tegen haar te vertellen, mijn masker op te zetten. Mar dat gaat zich uiteindelijk ook wreken, weet ik uit ervaring. Dus ik zoek nog een weg om daar goed mee om te gaan.
Heel verhaal, sorry voor mijn geblaat, moest het blijkbaar toch kwijt.
maandag 26 oktober 2015 om 10:46
Werk ze sensy!
.
En weet je?...diegene die nooit risico, s neemt, zal ook nooit ver komen.
Dan ga je op je bek..wat is daar erg aan?
Niet denken, maar...doen.
En hou hoop, want die ligt er altijd...lach naar de wereld, en de wereld lacht naar jou.
.
Maar dat de wereld "verhard "is?
Klopt.
.
Ook een paar woorden van mij , voor jou, waarvan ik denk, dat ook jij ze kunt gebruiken.
.
En weet je?...diegene die nooit risico, s neemt, zal ook nooit ver komen.
Dan ga je op je bek..wat is daar erg aan?
Niet denken, maar...doen.
En hou hoop, want die ligt er altijd...lach naar de wereld, en de wereld lacht naar jou.
.
Maar dat de wereld "verhard "is?
Klopt.
.
Ook een paar woorden van mij , voor jou, waarvan ik denk, dat ook jij ze kunt gebruiken.
We are the heroes of our time, but we are dancing with demons in our minds..
