Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
maandag 26 oktober 2015 om 10:46
maandag 26 oktober 2015 om 11:31
:
Stormkracht, je schrijf dat je lief bent voor jezelf. Maar waarom eindig je dan met "sorry voor mijn geblaat"? Dat is niet lief, dat is jezelf niet goed genoeg vinden om hier over jezelf te schrijven.
Schrijf gewoon wat je wil en daar hoef je je echt niet voor te verontschuldigen.
Auwtsj, on the spot!
Dank je. Je hebt natuurlijk elemaal gelijk.
maandag 26 oktober 2015 om 14:15
Lieve Sensy, wat heb je idd een mooi en kwetsbaar topic geopend, zo eerlijk als je hierover durft te zijn vind ik heel moedig.
Het nodigt anderen uit om ook hun diepe kwetsbaarheid te durven delen.
Allereerst alvast een
en dikke 
voor jou en iedereen die hier meeleest, meeschrijft of dat gewoon kan gebruiken.
Ben het boek "Sterker dan ooit" aan het lezen van Brené Brown en daarin trof me 1 opmerking: je kunt het (donkere) middenstuk niet overslaan, als je eenmaal op weg bent (die tunnel in, zeg maar) en het "point of no return" hebt bereikt, waar je niet meer terug kunt en het licht achter je niet meer ziet als je omkijkt, je wel verder moét en het licht aan de andere kant van de tunnel (voor je) ook nog niet kunt zien.
Het donkere middenstuk noemt zij dat, en ze bedoelt daarmee het middenstuk van je eigen verhaal (onder ogen zien).
Het lastige gedeelte, je eigen schaduwkant in feite, daarin "afdalen" vergt moed, vertrouwen dat het idd de goede weg ís, dat je idd in het midden bent, dat je daardoorheen moet en weer in het licht belandt (of lichter als in niet zwaar meer) als je verder gaat op die weg.
Zoals ik het zie hebben we allemaal onze schaduwkanten, gevuld met nare ervaringen, "slechte" eigen eigenschappen of gedrag, de zgn "negatieve emoties" die je onderuit halen: destructieve en/of zelfdestructieve neigingen, verslavingen, ongezonde gewoontes, opgekropte woede, onmacht, frustraties, verdriet, wrok- en wraakgevoelens, haat zelfs misschien, allerlei oude schades en littekens, angst, schaamte en schuldgevoelens en allerlei oud zeer waar je je niet eens bewust van bent, niet kunt herinneren omdat je destijds misschien nog te jong was en nog niet eens in taal kon dénken en je emoties alleen maar kon voelen.
Die hele verzameling beschouw ik als schaduwkant.
Je hebt zelfbeschermingsmechanismen aangeleerd (of genetisch meegekregen misschien wel?) om dat te overleven en te kunnen functioneren, en te dealen.
Het ís doodeng om de reis naar binnen te maken, de confrontatie met je eigen schaduwkant aan te gaan, met en zonder professionele hulp, omdat je tevoren niet weet wat je daar allemaal zult aantreffen en wat de lading daarvan is/ zal zijn als je die "beerput" eenmaal opent. Of juist bang voor een leegte aantreffen, dat je eigen "kern" negatief en donker is, terwijl dat dan eigenlijk het duistere middenstuk is en niet het veel lichtere eindpunt van die reis/tunnel.
Veel mensen die in therapie zijn geweest en door die open zenuw heen zijn gekomen, vertellen vaak dat dat ze sterker heeft gemaakt, en het idee hebben dat ze iig dié ballast, die zware lading van oude schade, niet meer meezeulen.
Mijn eigen ervaring is dat ik dat kan beamen.
Het lastige vind ik dat dat vaak niet alles blijkt te zijn, maar gericht is geweest op een deel van (oud) zeer/ schade en dat er nog andere dingen spelen, in jezelf, je eigen mechanismen, of dat er intussen weer nieuwe/ recentere pijn is bijgekomen.
Het moeilijkst vind ik (en ook om dat bij jullie te lezen) dat je jezelf (eigen keuzes, gedrag, vermogens, capaciteiten, zelfsturing, zelfbeheersing, of juist controle) ergens niet in vertrouwen kan, of moeite hebt met anderen te vertrouwen.
Vertrouwen op jezelf en op je toekomst, of juist niet, is zó'n belangrijk verschil!
Dan komt het aan op geloven in jezelf en je toekomst en dat hangt nogal af van je stemmingen, ervaringen, voorbeelden dat anderen je voor zijn gegaan en het gered hebben of zich van hun verleden met zijn (negatieve) lading hebben kunnen bevrijden.
Ik denk dat bepaalde schade zit in wat voor schadelijke reactiemechanismen je zelf daarop ontwikkeld hebt (zelfdestructief danwel destructief) en hoe hardnekkig die kunnen zijn, ook al is je visie (na alsnog "doorvoelen" en verwerken van oud zeer en nieuwe inzichten) daarop 180 graden veranderd.
Terugval in oude patronen ligt altijd op de loer (bij nieuwe uitdagingen of nieuwe tegenslag) en dat maakt het zo lastig om echt vertrouwen in jezelf te hebben én te houden!
In al je relaties met andere mensen ligt de mogelijkheid tot afwijzing, pijn en verlies besloten, dat zorgt ervoor dat je je kwetsbaar blijft voelen en een risico vormt, als je dat vertrouwen of zelfs het geloof niet in jezelf hebt dat je dat aan kunt, mocht het zover komen.
Als je traumatische pijn écht te boven bent gekomen, geen rol van betekenis meer speelt, geeft dat (in mijn ervaring) wel een boost in je vertrouwen dát je heel wat aan kunt, heel veel kunt hebben!
Dan nog kan dat een valkuil zijn, als zich nieuwe emoties en tegenslag aandienen en je die opnieuw gaat onderdrukken en uitstellen.
Als er tóch nog onverwerkt oud zeer blijkt te zitten, telt het daarbij op, maar ook "nieuw zeer" telt bij elkaar op als je dat niet wilt voelen op het moment dat het speelt, of kort daarna, is mijn ervaring.
En een bal aan opgekropte en bij elkaar opgetelde emoties binnenhouden zorgt ervoor dat dat een berg wordt om zeer tegenop te zien, terwijl je die gebeurtenissen en bijbehorende emoties keer voor keer (gedoseerd dus) wél had kunnen handellen.
Alles wat je aanraakt op het gebied van liefde, genegenheid en verbinding, veilige hechting enz doet pijn, en zie je liever vanaf.
Natuurlijk is die behoefte daaraan niet weg, en die vermogens ook niet!
Klinkt misschien stom, ik kan niet in anderen kijken, maar ik geloof dat die vermogens niet beschadigd zijn, maar geheel intact diep verborgen liggen ónder die pijn, of voorbij die pijn, waar je nu midden in dat behandeltraject in verzeild bent geraakt.
Je bent dan (nog) in dat middenstuk, en nogal logisch dat je daar niet bepaald vertrouwen uit kunt putten, en je moet op dit punt aanbeland nog maar zien te gelóven dat het verderop lichter wordt, zowel licht in de zin van itt donker als in lichter in de zin van minder zwaar.
Het enige wat ik echt kan zeggen om jou (en anderen hier) een hart onder de riem te steken is: er zijn mensen met soortgelijke issues en trauma's je voor gegaan én sterker, lichter, fijner, gelukkiger doorheen gekomen!
Er is een heleboel mogelijk!
Ik hoop dat je moed kunt putten uit alsnog "succesverhalen" van mensen die een andere afloop aan hun verhaal hebben kunnen breien, erin zijn blíjven geloven dat dat mogelijk is, aan wie je moed en geloof kunt ontlenen, dat ook jij op een punt kunt komen dat jij je nog niet kunt voorstellen, maar hoe dan ook veel beter is en gaat dan wat je voor mogelijk had gehouden.
Ik vind het alvast enorm moedig dat je eraan begonnen bent en doorzet, je bent midden in dat proces en traject, ik hoop en wens echt dat je aan het einde daarvan je je zodanig met jezelf verbonden voelt, dat je je niet langer eenzaam en leeg zal voelen met jezelf en temidden van anderen, maar je in staat zult zijn je veilig te verbinden en verbonden te voelen met andere mensen, dieren en dingen/natuur. Want je hebt groot gelijk dat gelukkig voelen grotendeels te maken heeft met die relaties met anderen en "echte" verbindingen/ verbondenheid kunnen delen en voélen met, van en voor anderen.
Ik heb zelf dat soort sterke verbindingen gevoeld, ik weet het verschil van wel en niet met jezelf zo goed in verbinding te staan, want ik ben dat zelf dus ook niet altijd, niet continu/ permanent.
Het blijft een proces wat, ook als je een stuk "verder" komt met jezelf, bewuste aandacht blijft vergen om vol vertrouwen te blíjven daarin (en in jezelf en je hervonden vermogens!)
Voor nu heel veel sterkte!
Het nodigt anderen uit om ook hun diepe kwetsbaarheid te durven delen.
Allereerst alvast een
en dikke voor jou en iedereen die hier meeleest, meeschrijft of dat gewoon kan gebruiken.Ben het boek "Sterker dan ooit" aan het lezen van Brené Brown en daarin trof me 1 opmerking: je kunt het (donkere) middenstuk niet overslaan, als je eenmaal op weg bent (die tunnel in, zeg maar) en het "point of no return" hebt bereikt, waar je niet meer terug kunt en het licht achter je niet meer ziet als je omkijkt, je wel verder moét en het licht aan de andere kant van de tunnel (voor je) ook nog niet kunt zien.
Het donkere middenstuk noemt zij dat, en ze bedoelt daarmee het middenstuk van je eigen verhaal (onder ogen zien).
Het lastige gedeelte, je eigen schaduwkant in feite, daarin "afdalen" vergt moed, vertrouwen dat het idd de goede weg ís, dat je idd in het midden bent, dat je daardoorheen moet en weer in het licht belandt (of lichter als in niet zwaar meer) als je verder gaat op die weg.
Zoals ik het zie hebben we allemaal onze schaduwkanten, gevuld met nare ervaringen, "slechte" eigen eigenschappen of gedrag, de zgn "negatieve emoties" die je onderuit halen: destructieve en/of zelfdestructieve neigingen, verslavingen, ongezonde gewoontes, opgekropte woede, onmacht, frustraties, verdriet, wrok- en wraakgevoelens, haat zelfs misschien, allerlei oude schades en littekens, angst, schaamte en schuldgevoelens en allerlei oud zeer waar je je niet eens bewust van bent, niet kunt herinneren omdat je destijds misschien nog te jong was en nog niet eens in taal kon dénken en je emoties alleen maar kon voelen.
Die hele verzameling beschouw ik als schaduwkant.
Je hebt zelfbeschermingsmechanismen aangeleerd (of genetisch meegekregen misschien wel?) om dat te overleven en te kunnen functioneren, en te dealen.
Het ís doodeng om de reis naar binnen te maken, de confrontatie met je eigen schaduwkant aan te gaan, met en zonder professionele hulp, omdat je tevoren niet weet wat je daar allemaal zult aantreffen en wat de lading daarvan is/ zal zijn als je die "beerput" eenmaal opent. Of juist bang voor een leegte aantreffen, dat je eigen "kern" negatief en donker is, terwijl dat dan eigenlijk het duistere middenstuk is en niet het veel lichtere eindpunt van die reis/tunnel.
Veel mensen die in therapie zijn geweest en door die open zenuw heen zijn gekomen, vertellen vaak dat dat ze sterker heeft gemaakt, en het idee hebben dat ze iig dié ballast, die zware lading van oude schade, niet meer meezeulen.
Mijn eigen ervaring is dat ik dat kan beamen.
Het lastige vind ik dat dat vaak niet alles blijkt te zijn, maar gericht is geweest op een deel van (oud) zeer/ schade en dat er nog andere dingen spelen, in jezelf, je eigen mechanismen, of dat er intussen weer nieuwe/ recentere pijn is bijgekomen.
Het moeilijkst vind ik (en ook om dat bij jullie te lezen) dat je jezelf (eigen keuzes, gedrag, vermogens, capaciteiten, zelfsturing, zelfbeheersing, of juist controle) ergens niet in vertrouwen kan, of moeite hebt met anderen te vertrouwen.
Vertrouwen op jezelf en op je toekomst, of juist niet, is zó'n belangrijk verschil!
Dan komt het aan op geloven in jezelf en je toekomst en dat hangt nogal af van je stemmingen, ervaringen, voorbeelden dat anderen je voor zijn gegaan en het gered hebben of zich van hun verleden met zijn (negatieve) lading hebben kunnen bevrijden.
Ik denk dat bepaalde schade zit in wat voor schadelijke reactiemechanismen je zelf daarop ontwikkeld hebt (zelfdestructief danwel destructief) en hoe hardnekkig die kunnen zijn, ook al is je visie (na alsnog "doorvoelen" en verwerken van oud zeer en nieuwe inzichten) daarop 180 graden veranderd.
Terugval in oude patronen ligt altijd op de loer (bij nieuwe uitdagingen of nieuwe tegenslag) en dat maakt het zo lastig om echt vertrouwen in jezelf te hebben én te houden!
In al je relaties met andere mensen ligt de mogelijkheid tot afwijzing, pijn en verlies besloten, dat zorgt ervoor dat je je kwetsbaar blijft voelen en een risico vormt, als je dat vertrouwen of zelfs het geloof niet in jezelf hebt dat je dat aan kunt, mocht het zover komen.
Als je traumatische pijn écht te boven bent gekomen, geen rol van betekenis meer speelt, geeft dat (in mijn ervaring) wel een boost in je vertrouwen dát je heel wat aan kunt, heel veel kunt hebben!
Dan nog kan dat een valkuil zijn, als zich nieuwe emoties en tegenslag aandienen en je die opnieuw gaat onderdrukken en uitstellen.
Als er tóch nog onverwerkt oud zeer blijkt te zitten, telt het daarbij op, maar ook "nieuw zeer" telt bij elkaar op als je dat niet wilt voelen op het moment dat het speelt, of kort daarna, is mijn ervaring.
En een bal aan opgekropte en bij elkaar opgetelde emoties binnenhouden zorgt ervoor dat dat een berg wordt om zeer tegenop te zien, terwijl je die gebeurtenissen en bijbehorende emoties keer voor keer (gedoseerd dus) wél had kunnen handellen.
Alles wat je aanraakt op het gebied van liefde, genegenheid en verbinding, veilige hechting enz doet pijn, en zie je liever vanaf.
Natuurlijk is die behoefte daaraan niet weg, en die vermogens ook niet!
Klinkt misschien stom, ik kan niet in anderen kijken, maar ik geloof dat die vermogens niet beschadigd zijn, maar geheel intact diep verborgen liggen ónder die pijn, of voorbij die pijn, waar je nu midden in dat behandeltraject in verzeild bent geraakt.
Je bent dan (nog) in dat middenstuk, en nogal logisch dat je daar niet bepaald vertrouwen uit kunt putten, en je moet op dit punt aanbeland nog maar zien te gelóven dat het verderop lichter wordt, zowel licht in de zin van itt donker als in lichter in de zin van minder zwaar.
Het enige wat ik echt kan zeggen om jou (en anderen hier) een hart onder de riem te steken is: er zijn mensen met soortgelijke issues en trauma's je voor gegaan én sterker, lichter, fijner, gelukkiger doorheen gekomen!
Er is een heleboel mogelijk!
Ik hoop dat je moed kunt putten uit alsnog "succesverhalen" van mensen die een andere afloop aan hun verhaal hebben kunnen breien, erin zijn blíjven geloven dat dat mogelijk is, aan wie je moed en geloof kunt ontlenen, dat ook jij op een punt kunt komen dat jij je nog niet kunt voorstellen, maar hoe dan ook veel beter is en gaat dan wat je voor mogelijk had gehouden.
Ik vind het alvast enorm moedig dat je eraan begonnen bent en doorzet, je bent midden in dat proces en traject, ik hoop en wens echt dat je aan het einde daarvan je je zodanig met jezelf verbonden voelt, dat je je niet langer eenzaam en leeg zal voelen met jezelf en temidden van anderen, maar je in staat zult zijn je veilig te verbinden en verbonden te voelen met andere mensen, dieren en dingen/natuur. Want je hebt groot gelijk dat gelukkig voelen grotendeels te maken heeft met die relaties met anderen en "echte" verbindingen/ verbondenheid kunnen delen en voélen met, van en voor anderen.
Ik heb zelf dat soort sterke verbindingen gevoeld, ik weet het verschil van wel en niet met jezelf zo goed in verbinding te staan, want ik ben dat zelf dus ook niet altijd, niet continu/ permanent.
Het blijft een proces wat, ook als je een stuk "verder" komt met jezelf, bewuste aandacht blijft vergen om vol vertrouwen te blíjven daarin (en in jezelf en je hervonden vermogens!)
Voor nu heel veel sterkte!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 26 oktober 2015 om 19:20
maandag 26 oktober 2015 om 19:26
Heel lief van je dit berichtje. Ik hoop dat je mee blijft lezen en er zelf ook veel uit haalt. Het is denk het onvermogen om liefde te geven en kunnen ontvangen wat emotionele verwaarlozing zo ruk maakt. Het vermogen onvoorwaardelijk lief te hebben en onvoorwaardelijk te kunnen ontvangen.:
Sensy, ik lees ook mee... Kan niet zo goed woorden vinden voor nu.
Bedank voor je uitleg t.a.v je therapie, waar ik je om vroeg. Klinkt goed. Ik lees dat het je al enorm geholpen heeft. Wat fijn voor je. Ik hoop dat het je nog veel meer goede dingen brengt
maandag 26 oktober 2015 om 19:31
Gelukkig kun je me niet helpen, dit is echt an inside job maar heb echt wel veel aan jouw ervaringen, herkenning is ook een vorm helpen :-) En wat dat helpen betreft, dat is een automatisme geworden van mij geboren uit die verwaarlozing "een ander is belangrijk, ik niet". De reden waarom ik dit topic opende was om dat te doorbreken en van anderen te horen hoe zij het ervaren. Ben echt blij met alle reacties.
maandag 26 oktober 2015 om 19:37
@black-shoes, je post leest een beetje wazig inderdaad, maar ik denk dat ik je begrijp. Rijk voel ik me ook, wat in schril contrast staat met dat eenzame lege gevoel af en toe. Het tóch ongeschonden uit situaties komen, die fataal hadden kunnen aflopen. Soms denk ik dat het gewoon had moeten zijn. Gewoon het pad dat ik moest bewandelen. Maakt het ergens wat minder zwaar en minder onoverkomelijk.
maandag 26 oktober 2015 om 19:41
Philana, je schreef:
Vind het ontzettend naar te lezen dat jouw ouders geprobeerd hebben je te laten geloven dat er zoveel mis met je was. Zoals ook al door anderen geschreven; je komt over als een wijs, empathisch en lief mens. Wat heb jij nu nodig op dit moment? Waarin ben jij er nog niet? Ben je inmiddels wel zo ver dat je beseft en ook echt voelt dat je ouders het mis hadden?
Mijn ouders waren ook een product van hun opvoeding. Kapot en niet in staat kinderen op te voeden. Ben wel zo ver dat ik besef dat hun onvermogen, mij verlamd heeft. Mijn ouders hebben me niet alleen laten geloven dat er van alles mis was, maar ook dat ik nooit geboren had moeten worden. Dagelijks werd me verteld dat ik beter dood had kunnen gaan. Zoiets gaat heel diep zitten. En toch is er altijd een deel van mezelf geweest dat het niet geloofde. Het andere deel daar leefde ik vanuit en het gezonde deel (brandend vlammetje) bleef toch overeind. Wat ik nu nodig heb heeft Suzy65 mooi gezegd: me overgeven aan dit proces en door dat middenstuk lopen. Wat ik nu nodig heb is dit topic waar ik van me af kan schrijven en met jullie hierover kan "praten".
Vind het ontzettend naar te lezen dat jouw ouders geprobeerd hebben je te laten geloven dat er zoveel mis met je was. Zoals ook al door anderen geschreven; je komt over als een wijs, empathisch en lief mens. Wat heb jij nu nodig op dit moment? Waarin ben jij er nog niet? Ben je inmiddels wel zo ver dat je beseft en ook echt voelt dat je ouders het mis hadden?
Mijn ouders waren ook een product van hun opvoeding. Kapot en niet in staat kinderen op te voeden. Ben wel zo ver dat ik besef dat hun onvermogen, mij verlamd heeft. Mijn ouders hebben me niet alleen laten geloven dat er van alles mis was, maar ook dat ik nooit geboren had moeten worden. Dagelijks werd me verteld dat ik beter dood had kunnen gaan. Zoiets gaat heel diep zitten. En toch is er altijd een deel van mezelf geweest dat het niet geloofde. Het andere deel daar leefde ik vanuit en het gezonde deel (brandend vlammetje) bleef toch overeind. Wat ik nu nodig heb heeft Suzy65 mooi gezegd: me overgeven aan dit proces en door dat middenstuk lopen. Wat ik nu nodig heb is dit topic waar ik van me af kan schrijven en met jullie hierover kan "praten".
maandag 26 oktober 2015 om 19:45
Philana, over die date: heb je het gevoel dat je jezelf iets moet bewijzen? Dat je er mee door gaat omdat je niet wilt vermijden? Wat ik nu wel heel scherp heb is dat vermijden, bestrijden, bevriezen hele normale reacties zijn op (heftige) gebeurtenissen. Het wordt pas een probleem als bij ieder zuchtje wind de hele circus in gang wordt gezet. Ik kan nu bijvoorbeeld bewust vermijden als ik vanuit mijn gezond volwassene tot de conclusie kom dat iets of iemand niet goed voor me is. Sleutelwoord is 'bewust'. Patronen zijn onbewust maar dat wil niet zeggen dat ze altijd slecht zijn.
maandag 26 oktober 2015 om 19:46
Dag Sensy, toen je een half jaar geleden aangaf dat het minder met je ging, heb ik je gezegd dat je ook een eigen topic voor jezelf mocht aanmaken. Ik ben blij om te zien dat je er nu aan toe bent. En wat voor een topic! Een gevoelig en kwetsbaar topic waar velen hun masker laten zakken en hun eigen pijn laten zien. Mijn hart huilt voor het onrecht wat jullie is aangedaan. 
Toen je veranderde van avatar dacht ik: dit vind ik zo niet Sensy. Maar nu zie ik de diepere laag daarin. Sensy, de reptielenmens is bezig haar oude huid af te schillen en er komt een nieuw verjongd kwetsbaar iemand tevoorschijn.
Verder heb ik niet zinnigs toe te voegen. Ik zie jullie verbondenheid in de pijn bij dit topic.
Toen je veranderde van avatar dacht ik: dit vind ik zo niet Sensy. Maar nu zie ik de diepere laag daarin. Sensy, de reptielenmens is bezig haar oude huid af te schillen en er komt een nieuw verjongd kwetsbaar iemand tevoorschijn.
Verder heb ik niet zinnigs toe te voegen. Ik zie jullie verbondenheid in de pijn bij dit topic.
maandag 26 oktober 2015 om 19:50
Wollie, dank je wel voor het delen. Lijkt wel op een bericht uit de toekomst 
Dat met mensen verliezen, ken ik. Voorheen kon ik me er heel lang naar over voelen óf nog erger; ik duwde de pijn en teleurstelling "gewoon" weg. Foetsie! En ik ging verder. Nu ik voel wat het écht met me gedaan heeft allemaal, komt het verdriet en de pijn eruit (eindelijk mag ik wel zeggen) en kan ik ook toegeven dat sommige mensen echt een rotstreek met me uitgehaald hebben. Niet lang geleden nam iemand waar ik close mee was ook afstand en dat deed veel minder pijn. Ik voelde me er naar onder, maar het gevoel was niet onverdraaglijk. Het was er en de teleurstelling mocht er gewoon zijn. Dat leer ik echt in de therapie: mag mijn gevoel er zijn zonder dat ik er een oordeel op plak?
Dat met mensen verliezen, ken ik. Voorheen kon ik me er heel lang naar over voelen óf nog erger; ik duwde de pijn en teleurstelling "gewoon" weg. Foetsie! En ik ging verder. Nu ik voel wat het écht met me gedaan heeft allemaal, komt het verdriet en de pijn eruit (eindelijk mag ik wel zeggen) en kan ik ook toegeven dat sommige mensen echt een rotstreek met me uitgehaald hebben. Niet lang geleden nam iemand waar ik close mee was ook afstand en dat deed veel minder pijn. Ik voelde me er naar onder, maar het gevoel was niet onverdraaglijk. Het was er en de teleurstelling mocht er gewoon zijn. Dat leer ik echt in de therapie: mag mijn gevoel er zijn zonder dat ik er een oordeel op plak?
maandag 26 oktober 2015 om 19:58
:
Dag Sensy, toen je een half jaar geleden aangaf dat het minder met je ging, heb ik je gezegd dat je ook een eigen topic voor jezelf mocht aanmaken. Ik ben blij om te zien dat je er nu aan toe bent. En wat voor een topic! Een gevoelig en kwetsbaar topic waar velen hun masker laten zakken en hun eigen pijn laten zien. Mijn hart huilt voor het onrecht wat jullie is aangedaan.
Toen je veranderde van avatar dacht ik: dit vind ik zo niet Sensy. Maar nu zie ik de diepere laag daarin. Sensy, de reptielenmens is bezig haar oude huid af te schillen en er komt een nieuw verjongd kwetsbaar iemand tevoorschijn.
Verder heb ik niet zinnigs toe te voegen. Ik zie jullie verbondenheid in de pijn bij dit topic.
Ik moet heel hard nadenken welk topic dat ook alweer was....
De maskers die af gaan zijn voor mij echt een feest en niet eens andermans maskers, maar meer de mijne. De avatar is echt zoooo Sensy haha! Het is van een mega oude SF-serie (V, ken je die nog?) Ik wilde iets moois en minder moois en gezien mijn liefde voor SF vond ik deze het meest treffend. Verder heeft deze dame bijna dezelfde ogen als ik en het haar komt ook in de buurt. Mijn lippen zijn iets voller en mijn neus is anders, maar voor de rest...net 2 druppels water
Kwetsbaar zeker, zo voel ik me sinds een paar weken. Met veranderingen privé en op het werk is het extra aanmodderen en loop soms met een brok in mijn keel. Geen vervelende brok overigens. Met het verdriet wat er uitkomt, geniet ik net zo intens van het moois dat binnenkomt.
maandag 26 oktober 2015 om 20:02
:
Je bent dan (nog) in dat middenstuk, en nogal logisch dat je daar niet bepaald vertrouwen uit kunt putten, en je moet op dit punt aanbeland nog maar zien te gelóven dat het verderop lichter wordt, zowel licht in de zin van itt donker als in lichter in de zin van minder zwaar.
ISuzy
Suzy for president!
Prachtig stuk Suzy en precies waar ik me qua 'fase' nu bevind. Toevallig ben ik net bezig met het boek wat jij in je post noemt. Rising Strong, ik lees het in het Engels. Het je toe-eigenen van je ervaringen en daarbij behorende gevoelens. Het lelijke donkere stuk wat we het liefst vermijden, is juist waar alle magie ligt verscholen. Zo begrijp ik althans haar boodschap in het boek. Ik hoop dat ook jij blijft meeschrijven of je ervaringen/inzichten wilt blijven delen.
maandag 26 oktober 2015 om 20:15
Rot is dat hé Stormkraft; denk je het 'door te hebben' ben je weer terug bij af. Toegeven hoe KAA UU TEE het soms is, is het begin van het doorbreken daarvan. Bij mij althans werkt het zo. En weet je, patronen zijn vreemde ongrijpbare dingen. Je voelt je prettig bij een persoon en ineens is daar de drama weer. Ik vermoed dat dat het vertrouwde is wat je een 'warm' gevoel geeft in het begin en daarna komen de scherpe messen van het oude verdriet en pijn naar boven. Een opmerking, gedrag of iets anders triggert je en voor je 't weet zit je wéér het verleden te herhalen in het nu. En je wilt juist die genegenheid, een kopje thee dat je gebracht wordt, een arm om je heen...*zucht*... en wat je krijgt of eigenlijk herbeleeft is de pijn. Hopelijk vind jij je weg hier ook uit en voel je vrij om hier mee te schrijven.
Het is gewoon kut. Klaar.
maandag 26 oktober 2015 om 20:19
Nog één ding Stormkraft: mensen verwaarlozen je niet, het is het patroon binnenin je die je verwaarloost. Toen dat kwartje bij me viel, ging er een nieuwe wereld voor me open. Het patroon 'zoekt' mensen uit op comptabiliteit en die match is altijd 100%. En al zou je iemand treffen die in staat is om je datgene te geven wat je wilt, dan zul je hard moeten knokken om het toe te laten en te geloven of die persoon wordt het gewantrouw moe en loopt van je weg.
maandag 26 oktober 2015 om 21:11
Ik heb ook zo lang gedacht over mijn ouders. Op een kunstmatige manier vond ik dat ik het ze niet mocht verwijten want......... De ellende was echter dat daar mijn woede maar in bleef vast zitten. Ik moest medelijden en begrip hebben voor hun en vooral voor één van hun. En heel eerlijk gezegd, ik kan perfect redeneren het hoe en waarom en dat ik daarom niet kwaad, verdrietig en eigenlijk razend zijn. Geen verwijten, er nooit meer over beginnen want ook zij waren slachtoffer. En toen kwam die trigger, vreselijk, ik was de controle kwijt over me zelf en tot kotsen aan toe en ik voelde zo'n haat, alles was weg, wie ik wilde zijn, wat ik wilde voelen en denken.
Ik wilde zo niet zijn als zij dat ik idioot compenseerde naar alles en iedereen toe als ik maar nooit iemand zou kwetsen, ik moest gewoon maar incasseren en dat deed ik dus bij iedereen en ging af en toe uit m'n dak om iets onbenulligs.
Nu hoef ik van me zelf ze niet meer te zien, ik heb geen uitleg gegeven, niets en beide apart hebben me net zo makkelijk laten gaan. Nu voel ik wel wrok naar ze want de schade van hun onvermogen mag ik weer zelf opruimen maar het heeft ook iets bij mij zelf geopend. Ik kon eindelijk mijn man uitleggen waarom ik soms ben zoals ik ben maar de paar mensen die ik mijn hele leven al ken en die veel zagen maar het nooit wisten. Het heeft me lichter gemaakt, ik accepteer nu de schade en ik hoef niet meer net te doen alsof ik het "vergeten" ben en mooi weer te spelen.
Dus lieve Sensy, je hoeft je ouders niet te begrijpen want dat betekent dat er voor je zelf ook een excuus is om ooit zelf zulk gedrag te vertonen. Ik ben er een behoorlijk stuk hardheid mee kwijt geraakt. Dat is natuurlijk een persoonlijke ervaring maar laat je gedachten er eens over gaan.
maandag 26 oktober 2015 om 21:25
Ik heb een paar stappen overgeslagen in dat stukje over mijn ouders en hun onvermogen: namelijk dat ik ze uit de grond van mijn hart gehaat heb. Mijn vader leeft niet meer, maar die heb ik niet lang geleden de middelvinger gegeven met de woorden:"And fuck you too!" Niet lang daarna ook over het contact met mijn moeder nagedacht en besloten dat het beter is dat ik haar niet meer zie. Wat jij zegt Geronomo: je hebt je ouders zonder uitleg laten gaan en zij hebben net zo makkelijk jou laten gaan. Dat ervaar ik dus nu ook. Dat verdriet en de rouw waar ik nu in zit is onderdeel van dat laten gaan. Het besef echt wel goed doorgedrongen van wat er gebeurd is en blijven hangen in woede en haat, heb ik te lang gedaan. Dus ik volg je helemaal Geronimo en ben blij voor je dat behoorlijk stuk hardheid kwijt bent geraakt. Dat leeft gewoon leuker en lichter zonder de nutteloze ballast. Ik ben dat nu brok voor brok aan het loslaten, maar pijn doet het wel zeg.
maandag 26 oktober 2015 om 21:31
Ondanks alles zie ik wel dat het onvermogen betreft. Dat zie ik nu - zonder die hardheid - scherper dan ooit. Helemaal nu ik in therapie ben en zie hoe rete moeilijk het is om te veranderen. Toen ik in woede en haat bleef hangen, dacht ik dat ik er iets mee kon veranderen, hun kon veranderen. Ik bleef schreeuwen tegen een muur. Maar die muur is een muur en praat niet terug. Na schreeuwen komt huilen en hopelijk komt gauw de totale berusting. Wat ik wil is er gewoon niet. Niet bij mijn moeder - de muur - in ieder geval.
maandag 26 oktober 2015 om 23:28
Sensy, Swift, Save the day, Storm en anderen: ik lees jullie ook altijd graag.
Hoe wrang ook, ik denk dat dat empathisch vermogen zich oa zo goed ontwikkeld heeft dankzíj levenservaring en niet ondánks die (harde) levenservaring(en).
Je leert blijkbaar van jongs af aan eea aan te voelen van anderen, hun stemmingen en gesteldheid, hun pijnen en tekortkomingen, een sterk rechtvaardigheidsgevoel daar bovenop, een radar voor wat wel en niet "okay" is maar ook voor andermans beschadigingen.
Ik kon dat vroeger niet, maar nu wel zien als een pré, omdat je zoveel meer ziet, voelt en snapt van anderen dan willekeurig persoon die niks van dat soort dingen heeft meegemaakt.
Nadelen/valkuilen ervan zijn oa dat je geneigd kan zijn je eerder bezig te houden met de toestand van anderen dan die van jezelf, bijv in relaties (ook familie en vriendschappen).
Echt voor jezelf kiezen is tov bepaalde personen eigenlijk geen keuze hebben, maar moéten kiezen uit zelfbehoud en zelfbescherming.
Dat zijn valide redenen genoeg, het is dan echt de keuze: jij óf ik.
Tussen eigenliefde (en eigenwaarde) versus de liefde voor de ander, die er ook is, zij het geen gezonde, wederkerige liefde.
Met mijn moeder heb ik inmiddels een heel andere band dan vroeger, veel warmer en liefdevoller, ook omdat zij veranderd is, veel waarderender en dankbaarder in het leven staat dan vroeger (toen veel oordelender).
Met 2 gezinsleden uit gezin van herkomst geen contact meer (de een behoorlijk destructief, naar anderen de ander zo zelfdestructief dat ie anderen meesleept in zijn val; in beide gevallen hebben ze voornamelijk zichzelf ermee, zitten zichzelf vreselijk in de weg, maar heeft wel zijn impact gehad (en nog) op mij ook.
Je voelt je vaak niet echt bevrijd als het contact verbroken is, het is meer "geen andere keuze hebben", met de bijbehorende onmacht en frustraties, dat dat geen goed einde kent.
Ik vond en vind het heel teleurstellend, dat je met de beste wil van de wereld niet eenzijdig kunt zorgen voor een gezonde, liefdevolle band, dat daar 2 voor nodig zijn, dat je zaadjes kunt planten zoveel je wil, maar het nooit goed genoeg is, als iets onherstelbaar is (of een bodemloze put blijkt, waar patronen zich blijven herhalen, omdat de ander niet "meeverandert").
"Wie goed doet, goed ontmoet" gaat niet altijd op met dezelfde mensen in wie je liefde en zorgzaamheid geinvesteerd hebt.
Op den duur wel uit vaak onverwachte hoek, dat dat als een boemerang terugkeert naar jezelf, zij het van anderen dus.
Ik vond het iig heel moeilijk om "bakzeil te moeten halen": om in te zien dat andermans ellende niet míjn verantwoordelijkheid was en is.
Dat iemand zich niet kan láten helpen van buitenaf, iig niet door het over te nemen, dus dat ieder zijn/haar eigen uitdagingen, ellende en kruis te dragen heeft.
Dat was nogal tegenstrijdig aan de "barmhartige samaritaan" in mij.
En ook al begrijp ik dat met mijn verstand, en wéét ik dat inmiddels ook, dat iedereen alleen maar met eigen sores kan dealen, ik blijf dat lastig vinden, juist als je hun beschadigingen kent idd, het hun ook niet kwalijk kunt (en wilt) nemen.
Die begripvolle mildheid op jezelf toepassen is soms moeilijker dan die op anderen projecteren.
Ik beschouw mezelf allang niet meer als "redder" of "helper".
Ik wil er nog zijn voor allerlei mensen die zelf ook bereid zijn iets te doen aan hun issues, die de confrontatie met zichzelf aangaan, die wíllen weten en zichzelf ontdoen van hun belemmeringen en beperkingen.
Of dat terecht is weet ik niet, het enige wat ik weet is dat die 2 er niet écht mee zijn geholpen als anderen eea voor hun zouden blijven oplossen, omdat dat ze bevestigt en sterkt in dat het niet hun schuld en aandeel is, ze er niks (zelf) aan kunnen doen, en zich laten aanleunen, als anderen zich meer inspannen voor hun dan zij zich voor zichzelf inspannen (om te helen).
Het blijft intussen ook een verlies dat je zelf moet incasseren, of het nu je moeder, een "verkeerde" partner, familieleden of vriendschappen zijn die je moet loslaten (uit zelfbehoud).
Aanvaarden dat het niet gelukt is, niet goed afloopt, dat kost de nodige moeite, vind ik.
Zeker als je er jarenlang in hebt geloofd dat het goed kán aflopen en daar de nodige moeite in gestoken hebt.
Maar daar zijn er 2 voor nodig en soms is het nooit goed genoeg, bodemloze putten, met alle liefde nog niet mogelijk.
Dat opgeven, moeten erkennen en accepteren vond ik laf van mezelf.
Ook geen contact is een vorm van negeren of genegeerd worden, en dat is voor mij de laatste optie, na eerst van alles proberen.
Slecht contact is altijd nog meer betrokkenheid dan helemaal geen contact.
Ik houd er niet van om mensen met het badwater weg te gooien, maar soms kán het niet anders, voor je eigen fysieke en/of mentale gesteldheid.
Bij ons is dat een familiepatroon en ik had dat willen doorbreken (in gezin van herkomst).
Het is helaas niet zo dat anderen vanzelf meeveranderen als jij veranderingen inzet.
Ik heb dat goddank wel in eigen gezin (ex en kinderen) kunnen doorbreken door dat niet voort te zetten in eigen lijn!
Je kunt ook van anderen leren hoe het niét moet!
Van kinds af aan dacht ik: dat doe ik later anders met mijn eigen gezin en dat is ook aardig gelukt (vind ik zelf).
Blijft dat er veel is om zelf mee te dealen, dus dat doe je dan ook maar.
Mensen die voornamelijk je eigen schaduwkant wekken, zijn gewoon bad news.
Dat kun je missen als kiespijn.
En toch heeft het allemaal zijn impact, zelfs geen contact heeft impact, of je wilt of niet.
Dan moet je ermee dealen als zijnde een verlies, rouw, afscheid, hele proces tot aan aanvaarding, terwijl diegene er nog is, maar afscheid is van de hele persoon in je leven, + van de hoop en verwachting dat het ooit nog beter wordt.
Het zegt idd al genoeg dat ze je zonder slag of stoot laten gaan, net zo makkelijk.
Al lijkt het zo , het hoeft niet eens zo te zijn, kan onwetendheid zijn, of trots, gekwetst ego, of ronduit egoistisch, of eoa stoornis.
Hoe dan ook zijn dat ook pijnlijke processen, maar dan draagt het iig bij aan innerlijke rust en niet (elkaar) blijven beschadigen.
Je hebt alle recht om terugkerende beschadigingen een halt toe te roepen, zo min mogelijk stress in je leven toe te laten, om zo aan jezelf healen toe te komen.
Hoe wrang ook, ik denk dat dat empathisch vermogen zich oa zo goed ontwikkeld heeft dankzíj levenservaring en niet ondánks die (harde) levenservaring(en).
Je leert blijkbaar van jongs af aan eea aan te voelen van anderen, hun stemmingen en gesteldheid, hun pijnen en tekortkomingen, een sterk rechtvaardigheidsgevoel daar bovenop, een radar voor wat wel en niet "okay" is maar ook voor andermans beschadigingen.
Ik kon dat vroeger niet, maar nu wel zien als een pré, omdat je zoveel meer ziet, voelt en snapt van anderen dan willekeurig persoon die niks van dat soort dingen heeft meegemaakt.
Nadelen/valkuilen ervan zijn oa dat je geneigd kan zijn je eerder bezig te houden met de toestand van anderen dan die van jezelf, bijv in relaties (ook familie en vriendschappen).
Echt voor jezelf kiezen is tov bepaalde personen eigenlijk geen keuze hebben, maar moéten kiezen uit zelfbehoud en zelfbescherming.
Dat zijn valide redenen genoeg, het is dan echt de keuze: jij óf ik.
Tussen eigenliefde (en eigenwaarde) versus de liefde voor de ander, die er ook is, zij het geen gezonde, wederkerige liefde.
Met mijn moeder heb ik inmiddels een heel andere band dan vroeger, veel warmer en liefdevoller, ook omdat zij veranderd is, veel waarderender en dankbaarder in het leven staat dan vroeger (toen veel oordelender).
Met 2 gezinsleden uit gezin van herkomst geen contact meer (de een behoorlijk destructief, naar anderen de ander zo zelfdestructief dat ie anderen meesleept in zijn val; in beide gevallen hebben ze voornamelijk zichzelf ermee, zitten zichzelf vreselijk in de weg, maar heeft wel zijn impact gehad (en nog) op mij ook.
Je voelt je vaak niet echt bevrijd als het contact verbroken is, het is meer "geen andere keuze hebben", met de bijbehorende onmacht en frustraties, dat dat geen goed einde kent.
Ik vond en vind het heel teleurstellend, dat je met de beste wil van de wereld niet eenzijdig kunt zorgen voor een gezonde, liefdevolle band, dat daar 2 voor nodig zijn, dat je zaadjes kunt planten zoveel je wil, maar het nooit goed genoeg is, als iets onherstelbaar is (of een bodemloze put blijkt, waar patronen zich blijven herhalen, omdat de ander niet "meeverandert").
"Wie goed doet, goed ontmoet" gaat niet altijd op met dezelfde mensen in wie je liefde en zorgzaamheid geinvesteerd hebt.
Op den duur wel uit vaak onverwachte hoek, dat dat als een boemerang terugkeert naar jezelf, zij het van anderen dus.
Ik vond het iig heel moeilijk om "bakzeil te moeten halen": om in te zien dat andermans ellende niet míjn verantwoordelijkheid was en is.
Dat iemand zich niet kan láten helpen van buitenaf, iig niet door het over te nemen, dus dat ieder zijn/haar eigen uitdagingen, ellende en kruis te dragen heeft.
Dat was nogal tegenstrijdig aan de "barmhartige samaritaan" in mij.
En ook al begrijp ik dat met mijn verstand, en wéét ik dat inmiddels ook, dat iedereen alleen maar met eigen sores kan dealen, ik blijf dat lastig vinden, juist als je hun beschadigingen kent idd, het hun ook niet kwalijk kunt (en wilt) nemen.
Die begripvolle mildheid op jezelf toepassen is soms moeilijker dan die op anderen projecteren.
Ik beschouw mezelf allang niet meer als "redder" of "helper".
Ik wil er nog zijn voor allerlei mensen die zelf ook bereid zijn iets te doen aan hun issues, die de confrontatie met zichzelf aangaan, die wíllen weten en zichzelf ontdoen van hun belemmeringen en beperkingen.
Of dat terecht is weet ik niet, het enige wat ik weet is dat die 2 er niet écht mee zijn geholpen als anderen eea voor hun zouden blijven oplossen, omdat dat ze bevestigt en sterkt in dat het niet hun schuld en aandeel is, ze er niks (zelf) aan kunnen doen, en zich laten aanleunen, als anderen zich meer inspannen voor hun dan zij zich voor zichzelf inspannen (om te helen).
Het blijft intussen ook een verlies dat je zelf moet incasseren, of het nu je moeder, een "verkeerde" partner, familieleden of vriendschappen zijn die je moet loslaten (uit zelfbehoud).
Aanvaarden dat het niet gelukt is, niet goed afloopt, dat kost de nodige moeite, vind ik.
Zeker als je er jarenlang in hebt geloofd dat het goed kán aflopen en daar de nodige moeite in gestoken hebt.
Maar daar zijn er 2 voor nodig en soms is het nooit goed genoeg, bodemloze putten, met alle liefde nog niet mogelijk.
Dat opgeven, moeten erkennen en accepteren vond ik laf van mezelf.
Ook geen contact is een vorm van negeren of genegeerd worden, en dat is voor mij de laatste optie, na eerst van alles proberen.
Slecht contact is altijd nog meer betrokkenheid dan helemaal geen contact.
Ik houd er niet van om mensen met het badwater weg te gooien, maar soms kán het niet anders, voor je eigen fysieke en/of mentale gesteldheid.
Bij ons is dat een familiepatroon en ik had dat willen doorbreken (in gezin van herkomst).
Het is helaas niet zo dat anderen vanzelf meeveranderen als jij veranderingen inzet.
Ik heb dat goddank wel in eigen gezin (ex en kinderen) kunnen doorbreken door dat niet voort te zetten in eigen lijn!
Je kunt ook van anderen leren hoe het niét moet!
Van kinds af aan dacht ik: dat doe ik later anders met mijn eigen gezin en dat is ook aardig gelukt (vind ik zelf).
Blijft dat er veel is om zelf mee te dealen, dus dat doe je dan ook maar.
Mensen die voornamelijk je eigen schaduwkant wekken, zijn gewoon bad news.
Dat kun je missen als kiespijn.
En toch heeft het allemaal zijn impact, zelfs geen contact heeft impact, of je wilt of niet.
Dan moet je ermee dealen als zijnde een verlies, rouw, afscheid, hele proces tot aan aanvaarding, terwijl diegene er nog is, maar afscheid is van de hele persoon in je leven, + van de hoop en verwachting dat het ooit nog beter wordt.
Het zegt idd al genoeg dat ze je zonder slag of stoot laten gaan, net zo makkelijk.
Al lijkt het zo , het hoeft niet eens zo te zijn, kan onwetendheid zijn, of trots, gekwetst ego, of ronduit egoistisch, of eoa stoornis.
Hoe dan ook zijn dat ook pijnlijke processen, maar dan draagt het iig bij aan innerlijke rust en niet (elkaar) blijven beschadigen.
Je hebt alle recht om terugkerende beschadigingen een halt toe te roepen, zo min mogelijk stress in je leven toe te laten, om zo aan jezelf healen toe te komen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
