Emotioneel verwaarloosd

Beterschap, Sensy!

Ziek, zwak en misselijk zijn mag!

Het maakt niet uit voor wie jij bént, en we mogen je nog even graag.

Morgen nog ff lekker onder de wol blijven en denk maar zo: het gaat weer voorbij!

Volgende week lach je erom, bij wijze van spreken.

Juist voor een helper is het nu en dan goed om te ervaren dat je zelf ook wel wat hulp kunt gebruiken.

Van mij iig dikke

Maar het geeft niks, Sensy.

Dit mag je ook leren, door wel (bewust) hulp in te roepen en te ontvangen.

Dat moet jij leren en dat mag je ook leren!

Geen man overboord, mensen blijken dat graag voor je te doen en helemaal niet lastig te vinden, juist fijn dat ze eens iets voor jou kunnen doen.

Je beseft vaak niet dat anderen het OOK fijn vinden om voor jou en anderen van betekenis te mogen en kunnen zijn, als jij ze dat onthoudt, is dat ook niet fijn voor hun zelfs!



Ik denk dat het een reden heeft dat elke "helper" vroeg of laat in een situatie belandt waarin hij/zij zelf hulp kan gebruiken.

Om te ervaren hoe dat is vanuit de andere kant.

Of als evenwicht alleen al!



Ik ga dinsdag op vakantie en vrienden hebben aangeboden om me naar het vliegveld te brengen op hun (enige) vrije dag (in de week).

Ik had normaal een taxi gebeld, ik wil van niemand afhankelijk zijn of "gebruik maken".

Maar daardoor ontneem je ook anderen om eens iets voor JOU te doen, en zich daar fijn over te voelen ook nog!



Dat heeft niks met zwak oid te maken, dat idee moet je echt laten varen, het is juist dat sommige mensen (gelukkig) evengoed prijs stellen op "over en weer": het wederzijdse!

Dan moet je ze de gelegenheid ook geven om eens iets voor jou te kunnen doen!



Alleen op die manier leer je imo als (voormalig?) helper om evenwichtigheid (balans) te brengen in geven en nemen.

Mensen willen helemaal niet (in vriendschappen en/of relatie) dat 1 alles voor hun overheeft en ze in het krijt staan oid, als het gezonde vriendschappen en relaties zijn, willen zij dat OOK over en weer, in gelijkwaardigheid namelijk!

Een pleaser moet vaak leren ontvangen (van hulp, oprechte aandacht, liefdevolle behulpzaamheid, zónder meteen te denken dat je iemand tot last bent oid).



Hulp vrágen was mijn eer (en "trots") te na: ik was toch degene tot wie iedereen zich wendde om hulp en steun??!

En toch is het juist dat wat je moet leren: de gezonde variant, het wederzijdse en niet de 1 helper en de ander "gebruiker".



Vind jij overigens andere mensen zwak als ze ziek zijn of op eoa manier om (jouw) hulp oid vragen (of jij aanbiedt)?

Zonder in zelfmedelijden te hoeven vervallen, kun je gewoon aanvaarden dat anderen ook compassie voelen (en jij voor jezelf)

zelfmedelijden is een valkuil imo, zelfcompassie niet, die heeft te maken met epure igenliefde. (niet egoisme dus).

Laat dierbaren jou ook maar eens vertroetelen.

Neem ook aan wat je aangeboden wordt: er liggen overal kansen als jij jezelf dat eenmaal gunt!

Dat gevoel waardeloos te zijn als ik ziek ben, ja dat herken ik. Als ik eens geen zin heb om iets te doen; schuldgevoel, waardeloos omdat ik niet even door heb gezet.

Psych zei afgelopen week dat ik meer stil moet staan bij de kleine dingen. Ik snapte hem niet. Hij gaf me een lijst met activiteiten. Ik was stiekem verbaasd dat sommige mensen blijkbaar moeite hebben met tanden poetsen, of handen wassen. Het ging hem er om dat ik in ging zien dat er best wel heel veel dingen zijn die wel goed gaan en die ik wel doe, alleen op de automatische piloot. En als ik ze niet doe dat ik me klote voel erover. Ik moet proberen dit andersom te zien. Elke activiteit is er eentje. En hij heeft verdorie ook nog gelijk ook...ik wil teveel, ben veel te veeleisend naar mezelf.



Suzy op vakantie? Heerlijk! Ik wil dat ook zo graag, al is t maar een paar dagen. Genieten!

Als ik me idd bewust/bewuster ga worden van de kleine dingen, en daar ben ik de afgelopen dagen mee bezig, dan merk ik dat m'n hele mindset anders is. Lastig is het wel omdat ik t zo niet gewend ben. En probeer, als iets niet lukt minder hard voor mezelf te zijn. Dat ik best eens niets mag doen als ik er even geen zin in heb.



Iets anders, ik zie trekken van mezelf ook duidelijker nu ik bewuster probeer te zijn van mijn gedrag. En daar word ik niet vrolijk van. Ik doe bv soms echt gemeen tegen mijn kinderen, expres. Net alsof ik dan gestuurd word door iets waar ik op dat moment geen controle over heb. Bv met afwassen, iets is niet schoon en dan donder ik het zo weer de gootsteen in. Terwijl ik ook gewoon kan aangeven dat het niet schoon is. Het is een impuls waar ik geen controle over heb. Of als ik merk dat een discussie totaal de verkeerde kant op gaat en ik blijf er maar op terugkomen tot ik echt heel boos ben. Ik kan het niet stoppen. Vind dit echt heel naar...

Sensy12 schreef op 28 maart 2016 @ 12:18: Bewustzijn opent vele pijnkelders en liever dat ik oog in oog sta met wat mij probeert te sturen en ik het onschadelijk kan maken, dan mijn ogen sluiten en me laten sturen door egoïstische/gemene trekjes.

Dat standpunt ben ook ik toegedaan. Liever de bewustwording dan de beschadiging.

Voor velen lijkt blind om zich heen slaan makkelijker dan onder de eigen spiegel zien.

Soms denk ik dat velen liever wegvluchten van zichzelf dan naar zichzelf om te kijken.

Wellicht door de angst daar in het donker een demon of iets dergelijks aan te treffen.

Als je in 't godshuis stelselmatig meekrijgt dat je wezenlijk slecht bent is dat begrijpelijk.

*

Sensy12 schreef op 28 maart 2016 @ 13:06: Moet ineens denken aan de uitspraak van Descartes of Nietzsche (?) De hel, dat zijn de anderen

Volgens mij heeft elke mens de hemel èn de hel in zich.

Het bijdragen èn het afbreken, dat blijft balanceren imo.

Sensy, het is bijzonder wat ik in de loop van de jaren heb meegemaakt: juist sinds ik gestopt ben met voor iedereen klaarstaan en "nodig zijn" doen mensen opeens van alles voor míj!

Ik verblijf gratis in (luxe) onderkomen van ex op vakantie.

Zelfs als hij er zelf ook een paar dagen is tegenwoordig.

Hij gunt me dat graag en dat vind ik gul van hem, dat ie eea zo gemakkelijk deelt (met mij oa).



Meerdere mensen die ongevraagd zelf aanbieden me naar schiphol te brengen, waar ik normaal gesproken met trein of taxi ging (afhankelijk van het tijdstip), gemakkelijk mensen vinden die op mijn huis en huisdieren wil passen: het lijken kleine dingen, maar ik ben het niet gewend dat eea gewoon "vanzelf" op me af komt, waar ik vroeger een beroep doen op anderen als "tot last zijn" had beschouwd.



Het zit er kennelijk zo ingebakken dat je dat (eerst) ergens aan verdiend moet hebben.

Ik schrijf al jaren op dat andere topic over dat "verdienmodel", waar veel van ons mee grootgebracht zijn, dat je waardering en affectie moet verdienen door eigen gedrag (helpers en pleasers hebben dat dus helemaal!).

En waarom dat verdienmodel niet "werkt", daar zou ik een boek over kunnen schrijven.



Het lijkt erop dat het echt waar is, die instelling van bijv dat boek "Coach jezelf naar succes": dat gaat eigenlijk over "hoe trek je eea (wie en wat) aan wat je zou willen voor jezelf"?

Dat begint met wat je jezelf gúnt (en niet iets wat je met hard werken of helpen eerst moet verdienen).



Sec vind ik dat ik helemaal geen vakantie "verdiend heb".

Ik heb de hele winter niks bijzonders gedaan, in vergelijking met wat ik vroeger allemaal aan het zorgen was voor anderen (in emotionele danwel praktische zin).



Wat misschien toch een sterke verandering is geweest is dat ik paal en perk gesteld heb aan eindeloos klaarstaan voor mensen met (groot) "drama". Die trok ik aan als een magneet!

Sinds ik zelf "ferme grenzen" heb gesteld aan helpen en zorgen kan ik nog niet zeggen dat ik nou zo geweldig goed voor mezelf zorg, maar heb ik nu opeens wel mensen om mij heen die ook zorgzaam zijn voor mij.

En soms vraag ik me nog steeds af waar ik dat aan verdiend heb.



Ik ben vooral begaan met mijn kinderen (die kunnen altijd een beroep doen op mij, maar andersom zijn zij op hun manier ook zorgzaam vóór mij, zo ga ik op vakantie op uitnodiging van mijn dochter en haar vriend, die het nog steeds fijn vindt als ik erbij ben, terwijl ze al jaren het huis uit is en doet zoon van alles in mijn huis, terwijl hij hier ook sinds september niet meer woont).

Mijn moeder is hulpbehoevender geworden afgelopen 2 jaar en daar sta ik graag voor klaar, dat zijn geen dingen die ze zelf ook kan, dat vind ik niet meer dan normaal en ook fijn, heeft de band versterkt en dat vind ik waardevol, pakt niemand me meer af.



Verder heb ik een paar mensen (familie) geweerd die een eindeloos beroep op mij deden, terwijl ze zelf dan weinig tot niks deden om hun drama zelf aan te pakken en zo juist maar in stand konden blijven houden (die doen een groot beroep op anderen vanuit een eeuwigdurende slachtofferrol, omstandigheden die zij aan pech toeschrijven, maar ze wel degelijk zelf invloed op hebben en die niet pakken. Vinden dat alles hun overkomt, of aangedaan wordt, daarom blijvend recht hebben daarom op (praktische) eenzijdig hulp van anderen, en ben ik het niet (langer), dan zoeken ze wel nieuwe mensen die voor hun zorgen, enz.

Vrij egocentrisch en ik kan je vertellen dat dat nog geen moment bijdroeg aan hun gevoel dat ze gelukkig waren: het was nooit goed genoeg, het ging en gaat altijd maar slecht met ze als mensen vragen hoe het gaat (en dat vragen steeds minder mensen).



Het lijkt er dus wel op dat "schiften" (op wederzijdsheid) in met wie je wel/niet omgaat, loont!

Maakt ruimte voor gelijkwaardiger vriendschappen, mensen die óók met mij echt begaan zijn.

Ik heb me daar echt egoistisch bij gevoeld, dat ik "voor mezelf koos" en ook al is het van een gezonde mate van "egoisme", dan voelde dat nog niet altijd okay, ik had altijd het gevoel dat ik dan mensen in de steek liet.



En daar was ik vroeger heel gevoelig voor: dat ik iemand in de steek zou laten (die hulp kon gebruiken) was ondénkbaar!

Ik wilde er voor iedereen "onvoorwaardelijk" zijn, en eigenlijk komt dat voort uit een verlangen dat je zelf onvoorwaardelijk kunt rekenen op anderen.

Niet eens bewust, maar ergens denk ik vroeger toch vanuit dat motief belangrijk vond om behulpzaam en zorgzaam te zijn voor "iedereen". En nooit op het idee kwam dat ik daarmee bijdroeg aan dat er geen beroep gedaan werd op hun zelfredzaamheid en dus ook niet leerden op die manier om hun problemen aan te pakken, voor zover mogelijk op te lossen, dat je invloed hebt op omstandigheden en daar vindingrijker in kunt zijn (en zal zijn als je wel móet!).



Dat ik daar nu anders over denk, is omdat ik vroeger zelf denk ik dus ook emotioneel afhankelijker was in de hechting/ banden met anderen (met ex en familie oa).

Ik bepaal nu zelf nog hoeveel tijd/ruimte en aandacht ik vrijwillig te "geven" heb (dus eigen behoefte ipv de behoefte van anderen als uitgangspunt en dat is een groot verschil!).

Ergens botst dat nog steeds met de "barmhartige samaritaan" van weleer, en kan ik het dus nog steeds verrassend vinden dat mensen eea voor míj willen doen.

Als er iets gesjouwd moest worden hier in huis, dan betaalde ik daar iemand voor, ook om op de dieren te passen enz.

Nu tref ik mensen die het al fijn vinden om een week of weekend een eigen huis voor zichzelf te hebben.

(ik ga daar echt wel iets voor betalen, maar dat weet zij nog geeneens).



Ze zei zelfs dat zij wel wil huren bij mij als ik idd overweeg om de benedenverdieping te verhuren.

(ik zoek al een tijd naar een oppas voor de dieren als ik weg ben, en in de zomer ben ik (liefst) veel weg, ik heb een hutje elders waar ik ook graag ben en hond mee is niet relaxt ivm diens leeftijd en moeite met wennen en verlatingsangst).

Zo kan ik misschien 2 vliegen in 1 klap vangen.

Ik wou eerst verbouwen (wc/douche aanleggen, zodat ik die niet hoef te delen in eigen huis), een semi-zelfstandige studio van maken, maar dat zou te duur zijn voor haar.

En zij is dus bereid om dan voor de dieren te zorgen, dat zou mij misschien minder privacy in huis geven, maar ook meer bewegingsvrijheid (en kan ik dat 2e hutje van betalen ook).



Ik heb jaren geloofd en gepromoot dat je met een andere instelling eea naar je toe kunt trekken (zonder dat eerst te moeten "verdienen") en ben elke keer verrast dat er idd eea op je pad komt, oplossingen (als je ze zo wilt zien) zich "vanzelf" aandienen.

Dat hele idee dat ik dat hutje kocht voor mezelf was al een voor mij "egoistische" daad, en laatst mijn autootje bijv ingeruild, terwijl die prima voldeed en ik blij mee was, voor een iets luxer exemplaar (met minder kilometers).



Nu is het zo dat oa mijn moeder (als rolmodel?) zichzelf weinig gunt wat plezier geeft of in haar ogen luxe en "niet nodig" is, omdat zij ook heel goed in staat is om iets te maken van haar leven en situatie, terwijl ze dat beperkter (zuiniger) houdt dan nodig zou zijn.

Wij kinderen hebben hemel en aarde moeten bewegen jaren terug om haar een nieuwere en betrouwbaarder auto te laten kopen en later weer om zich de serviceflat te gunnen (met zorg naar behoefte), omdat ze dat te duur vond (voor zichzelf). Of leuke kleding (want de oude kleding voldoet nog prima, toch?!).

Ergens vindt zij kennelijk dat ze dat niet verdiend heeft, of zichzelf dat niet waard vindt (en ze hoeft zich echt geen zorgen te maken over die kosten), dat moet later naar de kinderen heeft zij in haar hoofd.

(of angst dat ze tzt meer zorg nodig zal hebben en angst voor dan geld tekort?)

En hoeveel tijd het gekost heeft om afscheid te nemen van haar huis en de (vele vele, verzamelde) spullen daarin, zoals meer oudere mensen zich zo hechten aan hun vertrouwde huis en spulletjes en álles bewaren en koesteren).



En dat neem je dan toch deels over blijkbaar.

Dat soort dingen heeft mij ook aan het denken gezet afgelopen jaren: ik ben steeds meer onnodige dingen gaan weggooien juist, ik hecht steeds minder aan spullen/bezittingen, of tastbare herinneringen willen bewaren, spullen met persoonlijke waarde (de herinnering zit in mijn hoofd en dat is tegenwoordig genoeg).

Eigenlijk vind ik (op foto's na) tegenwoordig alles vervangbaar, ik heb zo'n "onthechtingsproces" afgelopen pakweg 10 afgelopen jaren al gedaan, waar zij nu doorheen is gegaan.



Ik vind veel bezitten nu eerder ballast: wat je hebt daar moet je ook voor zorgen namelijk, onderhouden, bijhouden, afstoffen, kost allemaal ook energie en aandacht.

Mijn moeder hechtte bijv aan aan fiets, die al 20 jaar fonkelnieuw in de garage stond en misschien 8 km op gefietst heeft.

En dan moeite om weg te geven, aan degene die daar echt dankbaar gebruik van maakt, alleen maar omdat ie dan buiten kwam te staan. Of een (familie)servies wat al járen achter gesloten deuren nooit gebruikt werd en wordt, moeilijk vindt om weg te geven (zodat het in de familie blijft).

Aan de andere kant teleurgesteld dat geen van haar kinderen spullen wilden uit haar (antieke) inboedel voor zover die niet mee verhuisden.



Want zij heeft zich altijd voorgesteld dat die hun waarde zouden behouden en dat ze dat (als hobby) verzamelde voor de kinderen, voor later?

(en nu zeggen wij: daar heb je al die jaren zélf toch lol van gehad, om je heen gehad, dát is toch al genoeg waarde geweest? Buiten dat het veel minder waard is geworden (in geld of dat wij dat antiek waarderen of niet)?

Het heeft ff geduurd voor ze die omslag in haar denken kon maken.

Na het ontruimen van de inboedel van (2) tante(s) met nog allerlei spullen van jaren geleden die nooit weggedaan werden, is het me zelfs gaan tegenstaan: zóveel spullen (of zoveel hechten aan spullen), niet 3 plastic bakjes om eten in te bewaren, nee, wel 25!

Lucifers van de jaren '60 (nooit gebruikt dus, in grote hoeveelheden in huis hebben, zo ook plastic zakjes, elastiekjes, en allerlei andere dingen die puur dienden "voor als je het ooit nodig mocht hebben".



Het kan me iig niet meer boeien, ik waardeer de spullen om me heen die ik heb, zal nooit verwachten dat de kinderen míjn spullen (uit nostalgie/herinnering) belangrijk vinden of moeten willen hebben, en ik woon morgen net zo lief in een flatje of chaletje (ik heb niet veel nodig om me fijn te voelen, mijn foto's, boeken en kleren en laptop en dat is het wel zo'n beetje).

Vroeger wilde ik altijd wel iéts kopen, op rommelmarkten, of een kussentje desnoods, nu verander ik al jaren weinig tot niks, soms een muur die een andere kleur krijgt, maar ik geef niet meer om kopen of hébben.

(hutje kopen is eerder voortgekomen uit dat ik erváringen belangrijk vind en auto vanwege dat ik betrouwbaar belangrijk vind als ik zoveel kilometers maak oa daarheen op en neer en zitcomfort (betere stoelen) voor mijn rug).

Het fijnste vind ik daar nog wel om wakker te worden van de vogelgeluiden en met mijn koffie in de ochtend meteen buiten te zitten!Het vakantiegevoel daarvan, de rust, het zorgeloze gevoel en weinig onderhoud/schoonmaakwerk, alles lekker simpel.

Ontzorgen bijna, haha.



Er is soms maar weinig nodig om te kunnen genieten, en de meeste dingen waar ik echt van geniet, kosten vaak geen geld of zijn "onbetaalbaar".

(zoals lekker in je vel zitten, fijne affectieve contacten opbouwen en onderhouden met de mensen om wie je geeft, in het zonnetje zitten met een goed boek of gewoon "er zijn" al genoeg is (met je eigen gedachten of juist nergens aan denken), stukje lopen).



Jezelf waardevol vinden in wat je wél allemaal doet/ aan omstandigheden hébt is best lastig als je een innerlijke criticus in je hebt die vindt dat je dat (eerst) ergens aan moet verdienen of die meer let op wat je nog niét goed doet (of altijd beter kan) aan jezelf.

Want het kán idd ook altijd beter!

En dan ben je nooit tevreden over jezelf, dan stel je voorwaarden aan je eigenliefde: dus voorwaardelijk van jezelf houden.

En dat ken ik ook, hoor, afhankelijk van "wie" overheerst van binnen.

Het is jammer als je zo'n sterke innerlijke criticus ontwikkeld hebt, dat die zoveel aandacht vraagt en zoveel afkeurt of afwijst van jezelf, en altijd wel iets weet te bedenken waarom je (nog) niet "goed genoeg" bent.

Niet waardevol (genoeg) en wanneer ben je dat dan wel, he?!



Het is toch vaak zelfafwijzing wat daaraan ten grondslag ligt.

Ik vind het bijv erg om te lezen dat sommigen zich zo geisoleerd voelen, oa omdat ze geen nieuwe contacten durven aan te knopen.

Ook dat is imo bij voorbaat zelfafwijzing (niet kunnen geloven dat anderen jou als evt waardevol zullen zien en bang dat het eenzijdig/ onbeantwoord blijft als je je nek uitsteekt?).

Zo gun je jezelf ook niet de kans op fijne ervaringen en mensen om je heen "verzamelen" met goede bedoelingen die het ook met jou goed voor hebben.



Wat ik iig ervaren heb is dat anderen helemaal niet vinden dat je eerst "perfect" met jezelf lekker in je vel hoeft te zijn om de moeite waard te zijn (zoals je nu bent).

Ook staan ze best open voor diepere gesprekken, de zwaardere dingen te delen (als zij dat van hunzelf dan ook met jou kunnen delen)

zolang het geen klaagzang is of altijd maar zwaar is.



Ik heb in mijn directe omgeving irl al 2 jongeren die me gevraagd hebben of ik ze niet wil coachen (ook deze dierenoppas wacht al lang op therapie). In de tussentijd tot die therapie start.

(schrikbarend overigens dat er zoveel jongere meiden met zichzelf in de knoop zitten, en gelukkig dat zelf zien en professionele hulp in zoeken!). Ik had het er nog over met zoon, die vindt dat helemaal niet zo raar, met al die onzekerheden waarmee zij opgroeien.

Hij heeft zo al 2 vriendinnen in zijn vriendenkring die intensieve therapie volgen of hebben gevolgd, en niet eens uit een rotsituatie komen.

Ik vind het ook schrikbarend dat veel ouders welwillend zijn, maar hun kinderen niet kunnen opvangen of begeleiden in waar ze mee zitten, dat het dieper gaat dan vastlopen of onzekerheid (die bij zo'n leeftijd hoort).

Niet weten wat ze willen in het leven, geen levensdoelen, niet weten wat ze willen worden (en als ze dat wel willen of dat gaat lukken, omdat je je zo moet onderscheiden tegenwoordig dat een diploma niet meer voldoet en iig geen zekerheden biedt, ook al wíl je graag werken).



Enerzijds komt er zoveel op hun af om bij te willen of moeten horen of het gevoel hebben dat ze (op die voorwaarden) van waarde zijn (relatie, werk/ opleiding/ sociaal leven) en zich zoveel aantrekken van wat anderen van hun vinden. En zich daar hulpeloos in kunnen voelen, weinig (zelf)vertrouwen in hebben (zowel jongens als meisjes), en zich aan de verkeerde dingen vastklampen (in de zin van bijv zich afhankelijk maken van bijv een relatie die weinig oplevert, en weinig eigen invloed op is en zich ondanks relatie toch ongelukkig voelen, omdat ze niet overtuigd zijn van zichzelf en hun capaciteiten en mogelijkheden in de toekomst?)



Die zich nu al zo'n beetje isoleren/ terugtrekken bij voorbaat, hun onzekerheid bepaalt het ver/wantrouwen in allerlei opzichten, en tegelijkertijd een ontwapenende naiviteit als het gaat om de "verkeerde" mensen vertrouwen (in keuzes van op kamers en vriendschappen/ relaties).

Vrienden van mijn kinderen hebben zich altijd (en nog) hier altijd thuis gevoeld, zich relaxt en vrij gevoeld om mijn kinderen en mij zelfs in vertrouwen te nemen over waar ze mee zaten.



Geurtz heeft ook een boek geschreven over opvoeding en hoewel ik dat (nog) niet gelezen heb, denk ik dat het wel redelijk overeenkomt met wat ik al jaren denk (en ook niet altijd even consequent in geweest ben denk ik, en ook niet garant staat voor dat zelfvertrouwen van je kinderen, maar zich wél geliefd voelen om wie ze zijn (los van prestaties/ verdiend moeten hebben) en veel ruimte gekregen óm zichzelf te zijn, ook als ze lui waren, slordig, spijbelden, liever andere dingen deden dan huiswerk enzo, liever andere dingen deden dan de meerderheid van hun klas- of leeftijdgenoten en ze zich iig door mij gesteund voelden in wat hun interesseerde of bezighield.



Zelfs met alle goede bedoelingen doen ouders onbewust al zoveel wat kinderen het idee geeft dat ze niet goed (genoeg) zijn omdat of als ze niet voldoen aan verwachtingen!

Dat vind ik wel erg om te merken, laat staan verwaarlozing enz, ouders zijn in die zin erg "vol" met zichzelf (en beschadigingen en teleurstellingen/ onzekerheden) om echt oog te hebben voor die van hun kinderen.



Eigenlijk zou iedereen wel wat meer zelfkennis en zelfinzicht kunnen gebruiken, lijkt het wel.

Ze zouden dat in het lespakket moeten opnemen, maar in plaats daarvan vinden we ingewikkelde wiskundige berekeningen belangrijker, of uit welke lagen aarde/grond en gesteente de aarde bestaat en wie 1000 jaar geleden welke oorlog voerde.

En dan vinden we het gek dat zoveel mensen niets beters kan verzinnen dan een beetje gamen of blowen oid in vrije tijd?

En zich leeg en/of eenzaam voelen met zichzelf, al dan niet in relatie met een partner of tot hun ouders/ familie/ vrienden?

Niet bedenken om zich in zichzelf te verdiepen of dat geeneens durven (die drempel is vaak juist zo hoog voor wie het zo hard nodig heeft, want er heerst nog steeds het idee dat andere mensen je daarop zullen aankijken of afrekenen en dan de eigen angst om toe te geven dat je het op eigen kracht niet helemaal redt, dat dat "falen" is, dat je dat allemaal zelf hoort te kunnen en dus iets aan je "mankeert" als je daar moeite mee hebt).



Zoveel mensen die dus maar doen alsof het allemaal best gaat, terwijl ze van binnen in kringetjes blijven denken/voelen, stagneren in doel- of richtingloos zijn of gewoon niet weten hoe.

Nu hangt alles 100% af van uit welk nest je komt en wat je daar meekrijgt!

Veel mensen die zich alleen voelen staan, ondanks hun relaties met andere mensen, en denken dat ze dat aan zichzelf te danken hebben, terwijl veel uit onwetendheid voortkomt, of gewoon geen voorbeelden hoe het ook kan (en het grote misverstand dat je alles zelf moet kunnen, dus zwak bent als je dat niet kunt of ff niet weet hoe, of de energie/moed niet vinden om eea drastisch te veranderen. En het meest drastische is dan vooral de blik/ focus (van negatief of pessimistisch naar positief/ optimistisch/ moed).



Dat is het imo vaak: de moed erin zien te houden en kunnen blíjven kijken wat er wél goed is (aan jezelf) en goed gaat, als je niet geleerd hebt dat dat niet zo vanzelfsprekend is en al prijzenswaardig genoeg, als je vooral meekreeg en meekrijgt wat je verkeerd of fout doet, of ontbreekt/ verzaakt enz.

Het helpt vaak al door zélf alvast te beginnen met de gewoonte om hardop (anderen) te waarderen, op te merken wat anderen en jijzelf okay doen of in zijn.



(sinds ik daarmee begonnen ben krijg ik dat ook veel meer terug, niet eens altijd van diezelfde mensen, en dat hoeft ook niet, maar iha wel al was het me daar niet eens om te doen).

En niet eens alleen maar te waarderen als ze iets voor je doen, maar gewoon om niks, om wie ze zijn en dat nu en dan hardop uit te spreken.

highlander schreef op 28 maart 2016 @ 13:03:

[...]



Dat standpunt ben ook ik toegedaan. Liever de bewustwording dan de beschadiging.

Voor velen lijkt blind om zich heen slaan makkelijker dan onder de eigen spiegel zien.

Soms denk ik dat velen liever wegvluchten van zichzelf dan naar zichzelf om te kijken.

Wellicht door de angst daar in het donker een demon of iets dergelijks aan te treffen.

Als je in 't godshuis stelselmatig meekrijgt dat je wezenlijk slecht bent is dat begrijpelijk.

Wat zeg je dat weer mooi, Highlander.

Laatste zin herken ik me niet in, zij het dat ik wel bepaalde normen vanuit de kerk heb meegekregen vroeger (toen we nog gingen) als voorbeeld van een deugdzaam leven.

En er dan zelf op eoa manier uitfiltert dat sommige dingen daar niet mee overeenkomen, al wordt dat niet met zoveel woorden gezegd.

Ik voelde me zeker wel iets waard (katholieke geloof geeft niet mee dat je in wezen slecht bent, of iig niet aan iedereen, maar kent het begrip "zondig" natuurlijk wel.

Ik heb wel een beeld meegekregen van wat een goed mens zijn inhoudt, en zo wilde ik dan ook zijn, oa naastenliefde en behulpzaamheid, en mijn ondeugende kant vond ik zelf wel "zondig" als kind zijnde. Als puber eigenlijk niet meer, vond ik het normaal (en was die invloed er ook niet meer, want gingen we niet langer naar de kerk), behalve dat je dan toch al een bepaalde mate van eoa gène hebt ontwikkeld (qua lust oa: liefde was belangrijker en dan eigenlijk ook dat de liefde voor een ander belangrijker was dan eigenliefde).



Ook al staat in de bijbel bijv "heb een ander lief zoals je jezelf liefhebt" en dat altijd wordt uitgelegd als dat de mens van nature egoistisch is en dus bedoeld zou worden: "behandel een ander dan OOK naar wat je jezelf egoistisch en wel allemaal gunt", terwijl het voor sommigen juist andersom zou moeten zijn, en dat zijn diegenen die wel heel goed voor hun partner, kinderen en anderen zorgen en juist grote moeite hebben om zichzelf datzelfde te gunnen wat ze zoveel makkelijker afgaat voor anderen.



Gisteren zei mijn buurvrouw dat letterlijk, dat ze geen groente eet, bijv en haarzelf eigenlijk opviel dat ze gezond koken en zorgen voor de kinderen wel en voor zichzelf niet belangrijk vindt.. (!)

En zo ken ik er wel (veel) meer!



De (vermeende) demon inside is denk ik niks anders dan een stukje jezelf ergens niet in vertrouwen of op kunnen/ durven rekenen onder allerlei omstandigheden, waaronder tegenslag of eoa zwakte/zwakke plek in jezelf, en het van je energie en stemming/gesteldheid afhangt (denk je) of je dat consequent volhoudt (de mate waarin je zelf gelooft dat je ook dan in je kracht zult blijven) of zult verzwakken (dus je zelf gelooft dat je "zwak" bent/ zult zijn).



Stoerdoenerij bijv kan een vervormde versie van kracht zijn, (wellicht om jezelf te overtuigen, als je niet zo zeker bent van die kracht onder allerlei omstandigheden).

Wat men vaak als stoer en flink aanziet (gewoon "positief" doorgaan bijv, niks laten merken door eea onderdrukken is imo een vorm van krachtig doén terwijl je dat niet voelt of nog zo net niet van overtuigd bent).

Eigenlijk imo kwestie van "ik ben zwak" (als basisovertuiging in eoa opzicht) en jezelf proberen wijs te maken of te bewijzen van niet.

Een strategie dus, om je beter te proberen te voelen dan je je in werkelijkheid voelt, door je alvast naar te proberen te gedragen.

Als het dan "faalt" weer een reden te meer om je zwak te voelen (en een "zie je wel"-ervaring erbij, + zelfafwijzing). Enz.

Nu maar ff de dingen doen die ik nog te doen heb hier (bleh, stofzuigen en dweilen enzo, bank verschonen, ik vind schoonmaken nooit vervelend maar die 2 klussen heb ik een hekel aan).

Ja, da's een goeie, Sens!

Heel hard Ibiza lounge/clubmuziek opzetten, kom ik alvast in de vakantiestemming, hahaha!

Helpt idd, weet ik uit ervaring!

Kan nog steeds, hoor, Sensy!

(is imo niet aan leeftijd gebonden, al ga ik niet naar dat soort DJ-party's en nooit gedaan ook, ik vind die muziek wél heerlijk, oa Claptone dus die ga ik zo eens lekker hard draaien!)



Mooie ava trouwens!