Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
zaterdag 24 oktober 2015 om 19:24
Ik ken je verhaal Elmervrouw, maar ik begrijp wat je bedoeld.
Zoals ik je ken uit je postings weet ik wel zeker dat je ze een hele fijne basis hebt meegegeven, ik denk ook niet dat ze dat ooit vergeten.
Mijn contact met mijn kinderen is oppervlakkig al kunnen we soms het echte gesprek wel aan.
het doet mij pijn maar ik krijg het (nog) niet echt voor elkaar om met hun en eigenlijk met iedereen het echte contact aan te kunnen gaan.
Zoals hierboven zo mooi gezegd werd: het leven is hart.
zaterdag 24 oktober 2015 om 20:59
Nee.
Tussen mij en een ander iets breekbaars toevertrouwen gaapt een heel erg grote kloof. Door een topic als dit besef ik weer eens hoe groot die kloof is en dat geen haar op mijn hoofd eraan denkt om vanalles te riskeren voor mooie dingen waartoe ik niet in staat ben.
Dus nee.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
zaterdag 24 oktober 2015 om 22:29
zaterdag 24 oktober 2015 om 22:45
Ik herken je verhaal ook. Net als jij in therapie. Mijn schil is een poos geleden gebroken door een reeks gebeurtenissen en toen stortte ik in. En nu lukt het me niet echt meer om mijn schil terug te krijgen. En dat maakt kwetsbaar. Ik ben me ineens enorm bewust van de afstand die er heerst tussen mij en anderen. Bewust van mijn pijn. Bewust van het kleine meisje in mij die ineens enorm boos kan worden omdat niemand luistert of soms gewoon alleen maar knuffel wil maar niet weet hoe ze dat moet vragen.
En het is bijna niet uit te leggen aan mijn omgeving dit. Hoe vermoeiend en hoe pijnlijk dit proces is. Dat ik me graag terug trek omdat de afstand die ik voel in aanwezigheid bij mensen pijnlijker is dan alleen zijn. Ik twijfel daarom nu aan elke vriendschap in mijn leven, het liefst zou ik iedereen loslaten. Het is net of alleen de oude ik ze nog wil vasthouden. Maar mijn nieuwe ik voelt geen steun, begrip en liefde van ze en wil daarom niet meer met ze omgaan. Maar dan ben ik alleen, en hoewel ik dat nu ook wens, is dat ook eng. Want misschien is het wel een bevlieging en kan ik weer contact leggen als het beter met me gaat. Al zegt iets in mij dat de mensen die nu om mij heen zijn, niet de mensen zijn die ik nodig heb. Dat waren de mensen die geen beroep op mij deden en ik ook niet op hen. Maar zo wil ik het niet meer. Ik hoop dat ik nog wat meer moed ga krijgen.
Ik vind het knap dat je de sprong waagt en dat je zo'n vertrouwen hebt in een betere toekomst. Als jij maar voelt dat dit je verder gaat brengen dan zal dat ook zo zijn. Mooi dat je zo eerlijk kunt zijn.
En het is bijna niet uit te leggen aan mijn omgeving dit. Hoe vermoeiend en hoe pijnlijk dit proces is. Dat ik me graag terug trek omdat de afstand die ik voel in aanwezigheid bij mensen pijnlijker is dan alleen zijn. Ik twijfel daarom nu aan elke vriendschap in mijn leven, het liefst zou ik iedereen loslaten. Het is net of alleen de oude ik ze nog wil vasthouden. Maar mijn nieuwe ik voelt geen steun, begrip en liefde van ze en wil daarom niet meer met ze omgaan. Maar dan ben ik alleen, en hoewel ik dat nu ook wens, is dat ook eng. Want misschien is het wel een bevlieging en kan ik weer contact leggen als het beter met me gaat. Al zegt iets in mij dat de mensen die nu om mij heen zijn, niet de mensen zijn die ik nodig heb. Dat waren de mensen die geen beroep op mij deden en ik ook niet op hen. Maar zo wil ik het niet meer. Ik hoop dat ik nog wat meer moed ga krijgen.
Ik vind het knap dat je de sprong waagt en dat je zo'n vertrouwen hebt in een betere toekomst. Als jij maar voelt dat dit je verder gaat brengen dan zal dat ook zo zijn. Mooi dat je zo eerlijk kunt zijn.
Doubt kills more dreams than failure ever will
zondag 25 oktober 2015 om 07:38
Grappig dat je dat zegt; dat het knap is hoe ik het beschrijf. Een voorbeeldje van hoe emotionele verwaarlozing door alles heen sijpelt. Als ik in de groepstherapie aan het woord ben en iets uitleg dan krijg ik van de therapeut de woorden: helder, dank je. En gaat hij/zij weer naar de volgende. Die vertelt dan wat en de therapeut gaat daar dieper op in. Ik voel me dan verwaarloosd, hoezo 'helder'? Maar het is gewoon echt helder en de extra aandacht die de ander krijgt, voel ik als een afwijzing van mij.
Het is vermoeiend om zo 'geestelijk armoedig' door het leven te jakkeren op zoek naar is wat ik nooit ben kwijtgeraakt; namelijk mezelf.
En wat de therapie betreft; het is schematherapie in combinatie met psychomotorische therapie. De eerste is meer gericht op de innerlijke dynamiek (gebeurtenis, gedachten, gevoelens en gedrag in kaart brengen) en de tweede therapie is lichaamsgericht (waar zitten de spanningen, hoe uiten patronen zich lichamelijk, oefenen met ander gedrag dmv oefeningen, rollenspellen etc.) Pittig en lichamelijk uitputtend, maar het werpt wel z'n vruchten af. Voel me stukken zelfverzekerder omdat ik begrijp dat onbewuste patronen mijn leven gestuurd hebben. Nu de patronen zichtbaar zijn geworden, heb ik er meer controle over en dus ook meer controle over mijn leven. Ik kan anderen niet sturen, maar ik kan wel mijn reacties sturen. De kick die dat geeft is onbeschrijfelijk.
Het is wat mij betreft de beste therapie, maar goed, ik ben ook fucked up van top tot teen. Dus een 'gewone' therapie voldoet voor mij niet.
zondag 25 oktober 2015 om 07:44
Goedemorgen Sens.
Het zal nog wel even duren voor je zelfwaardegevoel zo gegroeid is dat zoiets als hierboven niet meer aanvoelt als afwijzing. Ze raar hoe dat werkt hè, je hebt weinig eigenwaarde, vind jezelf maar niets, bent jezelf kwijt en tegelijkertijd betrek je alles wat anderen doen op jezelf. En dat is inderdaad erg vermoeiend.
Ik heb ook een tijdje combi schema en CGT gehad. Vond schematherapie heel fijn, verhelderend.
Ook psychomotore therapie gehad, man wat was dat confronterend! Zoiets simpels als bijv. op elkaar aflopen terwijl je elkaar aan moet kijken. En denken dat je dat prima kan en dan van de ander horen dat je in je lichaamstaal en met je ogen die ander op allerlei manieren probeert te ontwijken.
Het heeft me veel goed gedaan, dat wel. ![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
Ik wens je een fijne dag.
Het zal nog wel even duren voor je zelfwaardegevoel zo gegroeid is dat zoiets als hierboven niet meer aanvoelt als afwijzing. Ze raar hoe dat werkt hè, je hebt weinig eigenwaarde, vind jezelf maar niets, bent jezelf kwijt en tegelijkertijd betrek je alles wat anderen doen op jezelf. En dat is inderdaad erg vermoeiend.
Ik heb ook een tijdje combi schema en CGT gehad. Vond schematherapie heel fijn, verhelderend.
Ook psychomotore therapie gehad, man wat was dat confronterend! Zoiets simpels als bijv. op elkaar aflopen terwijl je elkaar aan moet kijken. En denken dat je dat prima kan en dan van de ander horen dat je in je lichaamstaal en met je ogen die ander op allerlei manieren probeert te ontwijken.
Het heeft me veel goed gedaan, dat wel. Ik wens je een fijne dag.
zondag 25 oktober 2015 om 07:55
Goedemorgen Wollie 
Ja psychomotorische therapie is erg confronterend maar oh zo verhelderend! Nooit geweten bijvoorbeeld dat als iemand - vooral mannen - te dicht bij me staan, ik heel angstig wordt. Ik ben dus bang, maar registreer het niet echt, snap je wat ik bedoel? Tijdens een oefening realiseerde ik me dat lichamelijke nabijheid van mensen als een bedreiging aanvoelt. De angst begrijpen en tegelijkertijd het me niet laten overnemen geeft vrijheid. Alsof die ene collega die naast me staat ineens een bijl tevoorschijn tovert en op me in gaat hakken. Mijn lichaam 'denkt' dat, maar in realiteit is er niets aan de hand.
Ja psychomotorische therapie is erg confronterend maar oh zo verhelderend! Nooit geweten bijvoorbeeld dat als iemand - vooral mannen - te dicht bij me staan, ik heel angstig wordt. Ik ben dus bang, maar registreer het niet echt, snap je wat ik bedoel? Tijdens een oefening realiseerde ik me dat lichamelijke nabijheid van mensen als een bedreiging aanvoelt. De angst begrijpen en tegelijkertijd het me niet laten overnemen geeft vrijheid. Alsof die ene collega die naast me staat ineens een bijl tevoorschijn tovert en op me in gaat hakken. Mijn lichaam 'denkt' dat, maar in realiteit is er niets aan de hand.
zondag 25 oktober 2015 om 08:01
zondag 25 oktober 2015 om 08:01
Ja, ik snap wat je bedoelt!
Je lichaam vertelt je een hoop, maar dat voel en zie je niet. Zoals ik met mijn vermijden als mensen dicht voor me staan. Dat had ik niet in de gaten want ik dacht altijd dat ik dan juist heel sterk eruit zag. De therapeute was ook heel goed, zag door alle bullshit heen precies wat er gaande was. Vond ik niet altijd leuk
Op een gegeven moment hadden we een vervanger en die zei iets heel moois: als je je emoties onderdrukt / problemen hebt met emoties dan krijg je problemen met je maagstreek. Als je jezelf te weinig ruimte geeft / te weinig ruimte neemt dan krijg je juist last van je borststreek. En dat was zo herkenbaar. Emoties onderdrukken, check. Problemen met eten, check.
En nu nog, als ik teveel stress hebt, teveel druk dan voel ik dat gelijk in mijn borststreek, die voelt dan echt benauwd.
Ik vond het fijn om te leren zien en voelen hoe die dingen met elkaar in verband staan.
(al vind ik het nog steeds lastig om echt goed stil te staan bij wat mijn lijf me vertelt, heb het zo lang genegeerd)
Je lichaam vertelt je een hoop, maar dat voel en zie je niet. Zoals ik met mijn vermijden als mensen dicht voor me staan. Dat had ik niet in de gaten want ik dacht altijd dat ik dan juist heel sterk eruit zag. De therapeute was ook heel goed, zag door alle bullshit heen precies wat er gaande was. Vond ik niet altijd leuk
Op een gegeven moment hadden we een vervanger en die zei iets heel moois: als je je emoties onderdrukt / problemen hebt met emoties dan krijg je problemen met je maagstreek. Als je jezelf te weinig ruimte geeft / te weinig ruimte neemt dan krijg je juist last van je borststreek. En dat was zo herkenbaar. Emoties onderdrukken, check. Problemen met eten, check.
En nu nog, als ik teveel stress hebt, teveel druk dan voel ik dat gelijk in mijn borststreek, die voelt dan echt benauwd.
Ik vond het fijn om te leren zien en voelen hoe die dingen met elkaar in verband staan.
(al vind ik het nog steeds lastig om echt goed stil te staan bij wat mijn lijf me vertelt, heb het zo lang genegeerd)
zondag 25 oktober 2015 om 08:09
Sensy ik val nu in en wat een dappere en mooie posts hier.
Hier van gesloten kind naar erg open jongvolwassene gegaan en nu als veertiger weer terug naar sluiten.
Ivm zelfbescherming.
Zou het liefst een huis met tig vluchtelingen en pleegkinderen willen en heb heel lang gedacht dat mijn partner mij daarin belemmerde.
Nu zie ik dat ik deze partner niet voor niets heb en mijn focus op mezelf (enggg) en mijn naasten beter leg.
En dat er niks mis is met gesloten zijn
(ik had bedacht dat ik bij de 'sunshine people' wilde horen en daar horen veel vrienden bij. Dat dat niet altijd goed ging wegens gebrek aan beoordelingsvermogen ach.
Ik had heel veel contacten en koesterde de kleine positieve dingen eruit ipv weinig en dan de verdieping in.
Ten eerste was ik niks gewend dus vond alles fantastisch.
Ten tweede is verdieping engg dus fladderde ik liever wat rond)
Dus ik word nu steeds meer een eigenaardig eenzelvig vrouwtje. Want dat gesloten zijn was als kind naast noodgedwongen ook gewoon een eigenschap. En dat kind werd door niemand leuk gevonden dus moet ik dat zelf maar met terugwerkende kracht doen.
Nu dan met een gezin, dat dan weer wel.
Mijn partner is ook een beetje eigenaardig dus dat scheelt.
Niet te vergelijken met jouw leven of situatie nu, maar meer om te tonen dat er meer kan.
Sowieso ben je al zo leuk zo te lezen
Hier van gesloten kind naar erg open jongvolwassene gegaan en nu als veertiger weer terug naar sluiten.
Ivm zelfbescherming.
Zou het liefst een huis met tig vluchtelingen en pleegkinderen willen en heb heel lang gedacht dat mijn partner mij daarin belemmerde.
Nu zie ik dat ik deze partner niet voor niets heb en mijn focus op mezelf (enggg) en mijn naasten beter leg.
En dat er niks mis is met gesloten zijn
(ik had bedacht dat ik bij de 'sunshine people' wilde horen en daar horen veel vrienden bij. Dat dat niet altijd goed ging wegens gebrek aan beoordelingsvermogen ach.
Ik had heel veel contacten en koesterde de kleine positieve dingen eruit ipv weinig en dan de verdieping in.
Ten eerste was ik niks gewend dus vond alles fantastisch.
Ten tweede is verdieping engg dus fladderde ik liever wat rond)
Dus ik word nu steeds meer een eigenaardig eenzelvig vrouwtje. Want dat gesloten zijn was als kind naast noodgedwongen ook gewoon een eigenschap. En dat kind werd door niemand leuk gevonden dus moet ik dat zelf maar met terugwerkende kracht doen.
Nu dan met een gezin, dat dan weer wel.
Mijn partner is ook een beetje eigenaardig dus dat scheelt.
Niet te vergelijken met jouw leven of situatie nu, maar meer om te tonen dat er meer kan.
Sowieso ben je al zo leuk zo te lezen
zondag 25 oktober 2015 om 08:11
Heel spannend, maar eerlijk gezegd is het voor een kind van 5 jaar niet te doen om de volle impact tot zich door te laten dringen. Dat houd ik mezelf altijd voor als ik de therapie volg: ik ben geen kind meer, maar een volwassen vrouw die dit aangaat. Blijft het alsnog onprettig en soms lichamelijk zelfs pijnlijk, maar het verleden verliest daardoor wel steeds meer grip op mijn heden. Ik gun het echt iedereen.
Wat is trouwens trtc en SE?
zondag 25 oktober 2015 om 08:23
Wees welkom vruchtgebruik (ik denk steeds dat ik Spiderman zie in je avatar...)
Mooi wat je beschrijft; eerst ben je als kind wie je bent, dan ga je onder druk van je omgeving je een andere identiteit aanmeten en dan ga je weer terug naar wie je echt bent. Tenminste, als ik jouw post goed begrijp.
Ik ben altijd een eigenzinnig, koppig, met tijden zelfs een egoïstisch kindje geweest, maar ook een kind dat alleen kon zijn en met anderen spelen, ik liet me niet omver duwen of de kaas van het brood eten. Wat je zou noemen een kind dat er "gewoon" stond en nergens echt van onder de indruk raakte. Na mijn 6e levensjaar is er van dat kind bijna niets meer overgebleven. Angstig, onzeker, pleasend gedrag naar iedereen, mezelf klein maken en houden, niet alleen durven zijn en in een groepen me overweldigd voelen, compleet in de knoop met mezelf, willen spelen met andere kinderen en afgewezen worden, God wat een hel was dat zeg.
Nu nader ik de 40 jaar en ga langzaam terug naar dat kindje van toen, maar dan wel met een pakket vol ervaringen en wijsheden. Als je ware natuur er letterlijk en figuurlijk uit geslagen wordt, dan is terugkeren heel eng. Alles slaat op tilt zodra ik me uitspreek of mijn eigen plan trek. De alarmbellen in mijn lichaam gaan als een gek tekeer want mezelf zijn betekent (levens)gevaar.
Gelukkig herken ik het sneller en kan ik de alarmbel uitschakelen. Laatst vroeg een collega of ik iets voor hem wilde doen. Ik had er geen tijd voor en zei:"Nee, sorry gaat niet lukken." Wat voor een gezond persoon een hele normale niet bedreigende reactie is, kan voor mij heel spannend - klammende handjes spannend - aanvoelen.
Mooi wat je beschrijft; eerst ben je als kind wie je bent, dan ga je onder druk van je omgeving je een andere identiteit aanmeten en dan ga je weer terug naar wie je echt bent. Tenminste, als ik jouw post goed begrijp.
Ik ben altijd een eigenzinnig, koppig, met tijden zelfs een egoïstisch kindje geweest, maar ook een kind dat alleen kon zijn en met anderen spelen, ik liet me niet omver duwen of de kaas van het brood eten. Wat je zou noemen een kind dat er "gewoon" stond en nergens echt van onder de indruk raakte. Na mijn 6e levensjaar is er van dat kind bijna niets meer overgebleven. Angstig, onzeker, pleasend gedrag naar iedereen, mezelf klein maken en houden, niet alleen durven zijn en in een groepen me overweldigd voelen, compleet in de knoop met mezelf, willen spelen met andere kinderen en afgewezen worden, God wat een hel was dat zeg.
Nu nader ik de 40 jaar en ga langzaam terug naar dat kindje van toen, maar dan wel met een pakket vol ervaringen en wijsheden. Als je ware natuur er letterlijk en figuurlijk uit geslagen wordt, dan is terugkeren heel eng. Alles slaat op tilt zodra ik me uitspreek of mijn eigen plan trek. De alarmbellen in mijn lichaam gaan als een gek tekeer want mezelf zijn betekent (levens)gevaar.
Gelukkig herken ik het sneller en kan ik de alarmbel uitschakelen. Laatst vroeg een collega of ik iets voor hem wilde doen. Ik had er geen tijd voor en zei:"Nee, sorry gaat niet lukken." Wat voor een gezond persoon een hele normale niet bedreigende reactie is, kan voor mij heel spannend - klammende handjes spannend - aanvoelen.
zondag 25 oktober 2015 om 08:32
Ja, het is een hele klus.
TRTC is : Top Rerferent Traumacentrum. Bij het TRTC heb ik z'n twee jaar twee dagen in de week therapie gehad. Zowel in een groep als individueel. Een onderdeel daarvan was PMT in groepsverband. Die therapeute deed toen der tijd een opleiding voor SE: Somatic Experience. Toen ik klaar was met de groepstherapie heb ik nog een tijd SE van haar gehad. Het is een bijzondere benaderingswijze.
Dit komt van haar website
Somatic Experience
Door trauma verliezen we het contact met onszelf en onze omgeving. We hebben moeite om het gewone dagelijks leven vorm te geven en we hebben last van allerlei symptomen en/of klachten, die we vervolgens op alle mogelijke manieren proberen te bestrijden.
Vluchten, vechten of bevriezen, dat zijn de keuzes die prooidieren hebben als ze geconfronteerd worden met direct levensgevaar. Wij mensen hebben deze reacties ook in bedreigende situaties, maar in tegenstelling tot de dieren slagen wij mensen er niet of te weinig in om de spanning van het levensbedreigende moment van ons af te schudden en het leven weer te hervatten.
Vaak zet de spanning zich vast in ons lichaam en uit zich vervolgens in angstgevoelens, slapeloosheid, concentratiestoornissen, prikkelbaarheid of woede-uitbarstingen. Zo ontwikkelt zich het Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS).
In Somatic Experience worden traumaverschijnselen eerder als een biologisch, dan als een psychologisch verschijnsel gezien. Doordat in het lichaam een vecht- of vluchtrespons niet afgemaakt kon worden, is de vrijgekomen overlevingsenergie geblokkeerd. In lichaamsgerichte therapie word je begeleid om die respons alsnog af te kunnen maken.
Het gaat niet om het verhaal, maar om het ontladen van de hoeveelheid energie die gevangen zit in het lichaam en waar het ons lichaam en geest schade toebrengt. Door gebruik te maken van hulpbronnen die het verwerkingsproces ondersteuning bieden kunnen we de draagkracht en veerkracht vergroten.
Het ontladen van deze energie werkt bevrijdend en zal direct leiden tot harmonie, ontspanning, compassie en wijsheid.
Somatic experience kan voor meerdere soorten trauma’s ingezet worden. Te denken valt aan lichamelijke verwondingen, geweld, seksueel misbruik, geboortetrauma, verstikking, natuurrampen, ontwikkelingstrauma in de vroege jeugd en het zien van trauma.
Het is niet nodig om je bewust te zijn van de traumatische gebeurtenis, omdat er via de lichamelijke sensaties gewerkt wordt. De wijsheid zit in het lichaam en zal onder mijn begeleiding opgespoord worden.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 25 oktober 2015 om 08:42
zondag 25 oktober 2015 om 08:45
Sensy herkenbaar.
En ik ben nu zover dat ik me erbij heb neergelegd dat dat ook allemaal.energie kost en het 'gewone' leven met werk en gezin me al erg veel energie kost.
Door precies wat je beschrijft, zo'n dingetje gaat 10 keer goed zonder nadenken en de 11e en 12e keer pfffff.
Dus niet net als sommige kennissen tig afspraken in het weekend etc.
Dan maar minder flitsend.
En ik ben nu zover dat ik me erbij heb neergelegd dat dat ook allemaal.energie kost en het 'gewone' leven met werk en gezin me al erg veel energie kost.
Door precies wat je beschrijft, zo'n dingetje gaat 10 keer goed zonder nadenken en de 11e en 12e keer pfffff.
Dus niet net als sommige kennissen tig afspraken in het weekend etc.
Dan maar minder flitsend.
zondag 25 oktober 2015 om 08:49
Ja zeker. Soms was ik er best door van slag, maar daarna merkte ik dat ik verder kon. Stappen had gezet. Emoties slaan bij mij terug op mijn lijf. Zowel positieve als negatieve emoties. Daar ben ik blijkbaar erg gevoelig voor. Dus een lichaamsgerichte therapie deed letter en figuurlijk pijn. Na iedere sessie kon ik een stukje van die pijn achterlaten en stap voor stap werd de pijn minder in mijn lijf. Dat gaf en geeft mij ruimte om weer nieuwe stappen te zetten.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 25 oktober 2015 om 08:52
Dat flitsende en meeslepende valt vies tegen hoor vruchtgebruik, maar dat hoef ik jou niet te vertellen
Dan ben je even druk (nieuw woord voor 'leven') met allerlei sociale activiteiten die energie vreten in plaats van geven. Ik sprak laatst iemand die zuchtend en steunend vertelde over welke feestjes ze allemaal weer af moest dit weekend en ik kon alleen maar denken: mens, pak je leven terug.
Dan ben je even druk (nieuw woord voor 'leven') met allerlei sociale activiteiten die energie vreten in plaats van geven. Ik sprak laatst iemand die zuchtend en steunend vertelde over welke feestjes ze allemaal weer af moest dit weekend en ik kon alleen maar denken: mens, pak je leven terug.
zondag 25 oktober 2015 om 08:52
http://www.joelcahilverda.nl/
Dit is de link naar de volledige site van betreffende therapeute.
Dit is de link naar de volledige site van betreffende therapeute.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 25 oktober 2015 om 08:58
Ach lieverd, ik snap beter waarom ik vaak met jou op één lijn zit. Ik werd omschreven als een moeilijk kind dus ik dacht ook echt dat he meppen en de vernederingen een logisch gevolg waren van wie ik was. Nu snap ik rationeel dat het onzin is maar het is er zo ingetimmerd dat een klein stemmetje in mijn achterhoofd onder bepaalde triggers gewoon weer luidkeels roept dat het mijn eigen schuld is.
Ik heb lang geleden al bedacht dat ik zelf verantwoordelijk ben hoe mijn leven gaat worden dus ben ik de positieve kant er van gaan opzoeken. Ik vind het veel makkelijker om liefde te geven dat te ontvangen en dus strooi ik het met veel plezier en oprechtheid in het rond, ik speel met angst en daardoor heb ik veel van de wereld gezien met mijn rugzakje en veel kunnen leren van andere mensen. Ik heb er een groter hart van gekregen. Ik leef op drijfzand zoals iemand perfect omschreef maar ik weet ook niet beter en dus daag ik het uit. Ik val door de mand als ik denk dat iemand zegt dat ie van me houdt, ik hou me dan het liefst stil maar ben ook weer veeleisend. Leren om niet gewoon te vertellen maar ook zeggen wat ik bij het verhaal voel is voor mij heel pijnlijk. Oh dat verleden, als die deksel er af is, is hij er bijna niet mee op te krijgen. Door een flinke relatiecrisis ben ik echt een keer open geweest en heb mijn man verteld hoe de dingen bij mij voelen en welk ik gedrag vindt dat ik moet vertonen en hoe ik dan de weg kwijt raak.
Als ik die weg kwijt raak, trek ik me zelf terug en wil weg, liever alles weggooien dan die confrontatie aangaan. Je leeft met iemand in je die je niet kwijt wil maar die permanent aanwezig is en te voorschijn komt als er gevaar dreigt en je het verkeerde advies geeft. (waar je ook nog eens naar luistert
). Die balans om te accepteren dat je die jonge versie met je mee blijft zeulen je hele leven is het zwaarst en het eenzaamst. Je wil die persoon overschreeuwen en daar komt je hardheid vandaan. Ik probeer nu beetje bij beetje te leren om juist heel lief te zijn voor die heel jonge Geronimo in me want dat was wat toen eigenlijk had moeten gebeuren.
Wees lief voor die Sensy van vroeger en je kan veel meer houden van de Sensy van nu. Die Sensy van vroeger die altijd er van langs kreeg heeft er ook voor gezorgd dat je in deze kleine Vivacommune, gelijk staat voor begrip, empathie en wijsheid die bouwt i.p.v afbreekt. Onderschat je rol niet in het leven, met 6 miljard mensen hebben we je hard nodig om de balans te houden tussen gevers en nemers. Jouw levenservaring en hoe je het uitdraagt maakt dat we hoop zien, dat er liefde bestaat voor iedereen door begrip. Verdriet heeft een heel belangrijke functie als je het wil zien, het leert je geven en voelen als je er voor open staat. Jouw pad is zwaar maar je ziet daardoor ook de mooiste dingen die een ander niet te zien krijgt.
Ik heb lang geleden al bedacht dat ik zelf verantwoordelijk ben hoe mijn leven gaat worden dus ben ik de positieve kant er van gaan opzoeken. Ik vind het veel makkelijker om liefde te geven dat te ontvangen en dus strooi ik het met veel plezier en oprechtheid in het rond, ik speel met angst en daardoor heb ik veel van de wereld gezien met mijn rugzakje en veel kunnen leren van andere mensen. Ik heb er een groter hart van gekregen. Ik leef op drijfzand zoals iemand perfect omschreef maar ik weet ook niet beter en dus daag ik het uit. Ik val door de mand als ik denk dat iemand zegt dat ie van me houdt, ik hou me dan het liefst stil maar ben ook weer veeleisend. Leren om niet gewoon te vertellen maar ook zeggen wat ik bij het verhaal voel is voor mij heel pijnlijk. Oh dat verleden, als die deksel er af is, is hij er bijna niet mee op te krijgen. Door een flinke relatiecrisis ben ik echt een keer open geweest en heb mijn man verteld hoe de dingen bij mij voelen en welk ik gedrag vindt dat ik moet vertonen en hoe ik dan de weg kwijt raak.
Als ik die weg kwijt raak, trek ik me zelf terug en wil weg, liever alles weggooien dan die confrontatie aangaan. Je leeft met iemand in je die je niet kwijt wil maar die permanent aanwezig is en te voorschijn komt als er gevaar dreigt en je het verkeerde advies geeft. (waar je ook nog eens naar luistert
). Die balans om te accepteren dat je die jonge versie met je mee blijft zeulen je hele leven is het zwaarst en het eenzaamst. Je wil die persoon overschreeuwen en daar komt je hardheid vandaan. Ik probeer nu beetje bij beetje te leren om juist heel lief te zijn voor die heel jonge Geronimo in me want dat was wat toen eigenlijk had moeten gebeuren. Wees lief voor die Sensy van vroeger en je kan veel meer houden van de Sensy van nu. Die Sensy van vroeger die altijd er van langs kreeg heeft er ook voor gezorgd dat je in deze kleine Vivacommune, gelijk staat voor begrip, empathie en wijsheid die bouwt i.p.v afbreekt. Onderschat je rol niet in het leven, met 6 miljard mensen hebben we je hard nodig om de balans te houden tussen gevers en nemers. Jouw levenservaring en hoe je het uitdraagt maakt dat we hoop zien, dat er liefde bestaat voor iedereen door begrip. Verdriet heeft een heel belangrijke functie als je het wil zien, het leert je geven en voelen als je er voor open staat. Jouw pad is zwaar maar je ziet daardoor ook de mooiste dingen die een ander niet te zien krijgt.
