Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
?
zondag 25 oktober 2015 om 13:40
O zeker, dat ervaar ik al zo. Mijn nieuwe netwerk bestaat o.a. uit een aantal mensen die ik via dit forum heb leren kennen
Daarnaast vind ik topics als deze (ondanks het lastige ervan) erg prettig.Heb later op de dag een afspraak met één van hen
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 25 oktober 2015 om 15:09
Hier een knuffel!
Goed topic. Het spreekt me enorm aan, omdat ik ook juist in relaties nog dat verdrietige en gestoorde gedrag vertoon, terwijl andere dingen in mijn leven makkelijker zijn geworden. De triggers zijn zo aanwezig wanneer ik iemand toelaat. Ik heb net weer een man weggeduwd met mijn gedrag en ben nu weer zo vrij als een vogel, dat voelt als zon opluchting, ik kan weer blij zijn. Terwijl de behoefte aan die verbinding er wel blijft en die zal me weer drijven.
Soms stel ik het me voor dat iemand kan ´voelen-merken´ dat ik een bodemloze put ben en daarom afstand neemt. Het zijn niet eens meer mijn woorden, heb geleerd die in te slikken, maar toch kan ik mijn verlatingsangst voor mannen niet verbergen.
Ik heb een jaar lang individuele therapie gevolgd (net afgerond). Daarvoor vanaf mijn jeugd al ggz psychologen afgelopen, wat nauwelijks helpend was. Nu veel geld hierin geïnvesteerd en het was het beste wat ik mezelf kon geven . Mijn therapeute was enorm goed, ze prikte door bs heen, maar was ook heel scherp en sterk. Het bestond uit psychotherapie en hypnotherapie, systeemtherapie. Ik weet niet wat er gebeurde, maar er kwamen veranderingen in mijn leven. Toch had ik niet het gevoel hard aan het werk te zijn, omdat het me zo verdomd veel bracht.
En toch, een woord, een blik van een man en ik ben weer dat angstige meisjes dat bang is dat hij weg gaat. Het is enorm frustrerend, maar het is waar ik nu sta. Ik ga verder met oefenen en heel alert blijven.
Hierbij dus mijn introductie, ik zal blijven meelezen en misschien af en toe schrijven. Bedankt voor jullie openheid.
Goed topic. Het spreekt me enorm aan, omdat ik ook juist in relaties nog dat verdrietige en gestoorde gedrag vertoon, terwijl andere dingen in mijn leven makkelijker zijn geworden. De triggers zijn zo aanwezig wanneer ik iemand toelaat. Ik heb net weer een man weggeduwd met mijn gedrag en ben nu weer zo vrij als een vogel, dat voelt als zon opluchting, ik kan weer blij zijn. Terwijl de behoefte aan die verbinding er wel blijft en die zal me weer drijven.
Soms stel ik het me voor dat iemand kan ´voelen-merken´ dat ik een bodemloze put ben en daarom afstand neemt. Het zijn niet eens meer mijn woorden, heb geleerd die in te slikken, maar toch kan ik mijn verlatingsangst voor mannen niet verbergen.
Ik heb een jaar lang individuele therapie gevolgd (net afgerond). Daarvoor vanaf mijn jeugd al ggz psychologen afgelopen, wat nauwelijks helpend was. Nu veel geld hierin geïnvesteerd en het was het beste wat ik mezelf kon geven . Mijn therapeute was enorm goed, ze prikte door bs heen, maar was ook heel scherp en sterk. Het bestond uit psychotherapie en hypnotherapie, systeemtherapie. Ik weet niet wat er gebeurde, maar er kwamen veranderingen in mijn leven. Toch had ik niet het gevoel hard aan het werk te zijn, omdat het me zo verdomd veel bracht.
En toch, een woord, een blik van een man en ik ben weer dat angstige meisjes dat bang is dat hij weg gaat. Het is enorm frustrerend, maar het is waar ik nu sta. Ik ga verder met oefenen en heel alert blijven.
Hierbij dus mijn introductie, ik zal blijven meelezen en misschien af en toe schrijven. Bedankt voor jullie openheid.
zondag 25 oktober 2015 om 15:13
Jeetje Philana, wat een uit het hart gegrepen berichtje van je. Zwaar hé? En leven op de rit, eigenlijk best wel als ik zie welke ellende me in de weg stond. Ik denk dat zonder de ellende ik vloog in plaats van door het leven kroop, maar ik beweeg tenminste vooruit. Zul jij vast ook hebben, ondanks de leegte en uitzichtloosheid dingen in je leven die wel de moeite waard zijn? En wat goed dat je bij een geschikte psycholoog terecht bent gekomen. Die zoektocht naar de juiste hulp en het steeds misslaan van de plank, is ook om moedeloos van te worden. Achteraf kan ik zeggen dat ik toen niet klaar was voor het traject waar ik nu in zit. Ik zou de hulpverleners keihard hebben uitgelachen als ze me een angststoornis en zware depressie zouden toeschrijven. Pas toen ik het zelf pas kon toegeven hoe diep het probleem zat, kon ik de juiste hulp aannemen. Daarvoor dus echt niet.
Voel je alsjeblieft vrij om hier mee te schrijven. Dit is trouwens een van de eerste topics die ik geopend heb en waar ik zelf blijf reageren. De overige zin- en onzintopics van mijn hand liet ik vrij snel verwateren. Dat wil ik met dit topic niet doen. Het gaat me aan het hart dat er meer rondlopen met een gat in hun ziel en hopelijk zijn er meer (stille) meelezers die hier moed en kracht uit kunnen putten.
Dikke
Voel je alsjeblieft vrij om hier mee te schrijven. Dit is trouwens een van de eerste topics die ik geopend heb en waar ik zelf blijf reageren. De overige zin- en onzintopics van mijn hand liet ik vrij snel verwateren. Dat wil ik met dit topic niet doen. Het gaat me aan het hart dat er meer rondlopen met een gat in hun ziel en hopelijk zijn er meer (stille) meelezers die hier moed en kracht uit kunnen putten.
Dikke
zondag 25 oktober 2015 om 15:24
Manakamana, ook voor jou een warm welkom 
En wat je schrijft herken ik: mannen/mensen kunnen dat ook voelen...dat ik een bodemloze put ben. Zoiets is niet te verbergen, ook al slik ik de woorden, de gevoelens en het gedrag in; het blijft gewoon voelbaar. Een paar heb ik in de maling kunnen nemen, omdat zij gekker waren op mij dan ik op hun, totdat de rollen omdraaiden. Ik was ineens degene die meer belang had bij de relatie en de man in kwestie deed 10 stappen achteruit op het moment dat ik hem gevoelsmatig begon te claimen. Ik deed het niet met woorden of gedrag (cool en afstandelijk zogenaamd) maar zelfs ik voelde de enorme leegte als een lange arm naar hem reiken en proberen te grijpen.
Goed om te lezen dat je een BS-scanner als psycholoog hebt. Ik zit ook bij een paar die dwars door de façade heen prikken. Waar ik altijd bang was voor was, dat anderen me door zouden hebben, gebeurt nu in een veilige setting waar ik mijn gevoelens echt de vrije loop kan laten. En als ik iets niet begrijp - een gevoel of bepaald gedrag van mezelf - dan word ik zo goed begeleid door de therapeuten. Grootste cadeau ooit dit. Echt.
En wat je schrijft herken ik: mannen/mensen kunnen dat ook voelen...dat ik een bodemloze put ben. Zoiets is niet te verbergen, ook al slik ik de woorden, de gevoelens en het gedrag in; het blijft gewoon voelbaar. Een paar heb ik in de maling kunnen nemen, omdat zij gekker waren op mij dan ik op hun, totdat de rollen omdraaiden. Ik was ineens degene die meer belang had bij de relatie en de man in kwestie deed 10 stappen achteruit op het moment dat ik hem gevoelsmatig begon te claimen. Ik deed het niet met woorden of gedrag (cool en afstandelijk zogenaamd) maar zelfs ik voelde de enorme leegte als een lange arm naar hem reiken en proberen te grijpen.
Goed om te lezen dat je een BS-scanner als psycholoog hebt. Ik zit ook bij een paar die dwars door de façade heen prikken. Waar ik altijd bang was voor was, dat anderen me door zouden hebben, gebeurt nu in een veilige setting waar ik mijn gevoelens echt de vrije loop kan laten. En als ik iets niet begrijp - een gevoel of bepaald gedrag van mezelf - dan word ik zo goed begeleid door de therapeuten. Grootste cadeau ooit dit. Echt.
zondag 25 oktober 2015 om 15:38
Oei, bij jouw heken ik wel heel veel, ik denk ook altijd dat andere mensen het erger hebben want ik kan het hebben, sterker nog, ik vindt dat ik een enorme bofferd ben want ik heb alles overleefd en ik heb he goed voor elkaar. Honger,oorlog,ziekte,alles is erger, ik weet niet eens of ik dat oprecht voel, daardoor geen kans heb op zelfmedelijden of omdat ik dan niet te veel over mijn eigen gevoelens hoef na te denken
En toch, ik ben misschien niet de gevoeligste, emotioneelste of meest stabiele persoon die er is maar in de basis ben ik blij met wie ik ben, ik ben niet meer of minder dan wie dan ook, ik heb geen toptalenten of speciale vaardigheden maar ik zal nooit iemand oprecht kwetsen, ik kan van anderen onvoorwaardelijk houden en liefhebben en die basisvaardigheden heb ik van me zelf en zijn niet van me af te pakken. Misschien is dat niet het eerste wat mensen bij me zien of merken omdat ik het uit in doen en woorden me te kwetsbaar maken maar het is genoeg. Ik geloof niet in pijn die verdwijnt of scherpe randjes die er van gaan als de tijd vordert maar wel in dat je gezegend bent als je ondanks alles die basis hebt weten te behouden.
zondag 25 oktober 2015 om 18:05
Sensy, je komt over als iemand die zich juist heel goed verbind en hecht aan anderen, je antwoorden en adviezen zijn zo sympathiek en gevoelig, je inlevingsvermogen is supergroot. Allemaal eigenschappen die je nodig hebt voor een relatie. Ik blijf meelezen met dit topic, kan ik veel van leren; verbintenis, verstikking, vrijheid, geen gelijkheid, onbegrip onvermogen, verlangens, onveiligheid, er voor elkaar zijn... de themas in het leven voor velen denk ik....Ik hoop dat je therapeut je op je weg verder kan begeleiden naar het puzzelstukje om wel met die prachtige mensen te kunnen verbinden in real life, en waar je die eeuwige knuffels van krijgt, om het in jouw woorden te zeggen.
We do not see the world as it is. We see the world as we are.
zondag 25 oktober 2015 om 18:14
:
[...]
Oei, bij jouw heken ik wel heel veel, ik denk ook altijd dat andere mensen het erger hebben want ik kan het hebben, sterker nog, ik vindt dat ik een enorme bofferd ben want ik heb alles overleefd en ik heb he goed voor elkaar. Honger,oorlog,ziekte,alles is erger, ik weet niet eens of ik dat oprecht voel, daardoor geen kans heb op zelfmedelijden of omdat ik dan niet te veel over mijn eigen gevoelens hoef na te denken
En toch, ik ben misschien niet de gevoeligste, emotioneelste of meest stabiele persoon die er is maar in de basis ben ik blij met wie ik ben, ik ben niet meer of minder dan wie dan ook, ik heb geen toptalenten of speciale vaardigheden maar ik zal nooit iemand oprecht kwetsen, ik kan van anderen onvoorwaardelijk houden en liefhebben en die basisvaardigheden heb ik van me zelf en zijn niet van me af te pakken. Misschien is dat niet het eerste wat mensen bij me zien of merken omdat ik het uit in doen en woorden me te kwetsbaar maken maar het is genoeg. Ik geloof niet in pijn die verdwijnt of scherpe randjes die er van gaan als de tijd vordert maar wel in dat je gezegend bent als je ondanks alles die basis hebt weten te behouden.
Grappig wel, bij jouw eerste post las ik het alsof het een door mijzelf geschreven stukje was.
Eigenaardig mechanisme van de psyche, zelf het meeschrijven hier maakt dat ik ergens een gêne voel. Alsof ik inbreek op een topic waar ik niks te zoeken heb.
zondag 25 oktober 2015 om 18:21
:
Hi Swifty, ik heb je een tijdje gemist hier
Ja ik had eerder erg druk met mijn kanker avontuur dit jaar maar daarna nog meer op andere manier, namelijk de nasleep die het thuis had op kinderen en mijn werk, ook dat ik toen pas toekwam aan emotionele ervan en kosste veel tijd en energie, dus heb even een drukke zomervakantie achter de rug. Nu bijna alles weer in goede banen of in traject goede banen, en ademruimte voor hier! Bedankt, lief van je om het op te merken 
We do not see the world as it is. We see the world as we are.
zondag 25 oktober 2015 om 18:25
:
Ik hoop dat je therapeut je op je weg verder kan begeleiden naar het puzzelstukje om wel met die prachtige mensen te kunnen verbinden in real life, en waar je die eeuwige knuffels van krijgt, om het in jouw woorden te zeggen.
Ik kan me ook goed inleven in anderen, maar is het je nooit opgevallen dat ik weinig van mezelf laat zien? Juist door anderen te voorzien van wat ik zo graag wil, maskeer ik voor een groot deel mijn leegte.
Anderzijds, is mijn ervaring dat als ik dat wel doe - in real life dan - dat mensen afstand van me nemen. Nu begrijp ik dat mijn patroon van verwaarlozing éérst die mensen uitzoekt die mij emotioneel in de kou laten staan en dán pas doe ik een beroep op ze en verdwijnen ze als sneeuw voor de zon. Ik dacht altijd:"Zie je wel...als ik mezelf ben, me kwetsbaar opstel dan raak ik mensen kwijt." Nu denk:"Nee, ik kan bij jou al aan mijn wateren voelen dat bij de eerste teken van zwakte van mijn kant je de biezen pakt."
En verder is in de steek gelaten worden voor een kind een trauma. Voor een volwassen voelt het alleen als een trauma, maar is het niet. Mensen zullen elkaar blijven teleurstellen en dat besef ik terdege. Maakt ten eerste dat ik mezelf niet meer zo nodig hoef uit te sloven om de goedkeuring van anderen te krijgen en kan ik me schouders makkelijker ophalen als iemand me teleurstelt. Het werkt beide kanten op.
zondag 25 oktober 2015 om 18:30
Ik ben ook heel blij met je topic en blijf zeker meelezen en schrijven. Heb mijn man zelfs een link gestuurd zodat hij kan meelezen. Hij snapt mij en geeft mij alle ruimte maar hij wil ook graag dat ik (nog) verder kom en intens kan genieten van het leven.
Het zit er zo ingebakken dat niet klagen en schouders eronder. De stress nodig hebben in mij leven. Niet weten wat en hoe ik me moet gedragen als er niks aan de hand is als ik niet hoef te overleven. Het gevoel hebben dat het de stilte voor de storm is.
Het zit er zo ingebakken dat niet klagen en schouders eronder. De stress nodig hebben in mij leven. Niet weten wat en hoe ik me moet gedragen als er niks aan de hand is als ik niet hoef te overleven. Het gevoel hebben dat het de stilte voor de storm is.
zondag 25 oktober 2015 om 18:35
Fijn dat je er weer bent, ik lees je graag. Hopelijk gaat het beter met je?:
[...]
zondag 25 oktober 2015 om 18:46
Je man klinkt als iemand die dit goed snapt. Niet kunnen leven zonder stress en spanning had ik ook. Ontspannen lukte niet eens. Altijd op standje code rood, al lag ik op het strand of stond ik onder de douche. Maar goed, dat was de PTSS en niet zozeer de verwaarlozing. De verwaarlozing is wat Geronimo en jij zeggen: niet klagen, schouders eronder en zegeningen tellen.
zondag 25 oktober 2015 om 19:42
Heel herkenbaar. Toen ik ging zien dat het dezelfde man was met een ander hoofd en naam, viel er al wel wat op z´n plek. Het proces begint altijd bij het zien.
Ik merk dat je goed kan reflecteren. Dat herken ik ook, en ik kreeg het ook terug van mijn therapeut. Dat dat heel sterk ontwikkeld is. Mooie en minder mooie dingen kan ik zien in mezelf en accepteren en een plek geven. Maar toch blijft er dan gedrag overeind, dat weer allerlei mechanismes in werking. Maar het begint altijd met het zien, ook al lijkt dat soms te weinig; ja ik zie het nu wel, maar ik verander niet. Toch heb ik hoop en vertrouwen in de toekomst. Ook al lag ik zelfs vorige week nog twee uur te huilen omdat de date iets gedaan of gelaten had (aanleiding is niet eens relevant), om even aan te geven dat ik nog altijd een beetje getikt ben. Nee alle gekheid op een stokje. Ik zit er dan helemaal in en dan is het helemaal niet grappig. Ik weet dan niet meer wat ik moet 'doen' en waar het uitknopje zit al weet ik dat ik er mee kan stoppen; ik ben dan helemaal kwijt hoe dat ook al weer moet.
Er was nog iets anders dat me erg opviel, ook in de reactie save the day over niet klagen.
Ik ben benieuwd of dit iets is dat jullie herkennen. Ik ben erg bang en altijd alert erop of ik klaag, zeur. Ik ben erg bang om zwaar op de hand te zijn. En ergens is dit voor mij een blinde vlek. Ik krijg terug, manakamana die zet altijd door, je hoort haar niet klagen, je bent een voorbeeld. Een jaar of tien geleden hoorde ik het tegenovergestelde van een ex. Ik ben hierover erg verward, voor mij gaat het ook over ruimte innemen in de relatie met de ander. Hoeveel tijd en aandacht is er voor je 'moeilijke kant'. Soms denk ik wel eens dat ik daardoor al als kind ziek begon te worden. Ziek zijn is een redelijk geaccepteerde reden om aandacht te krijgen. hmmm.
