Emotioneel verwaarloosd

*

nonaaa schreef op 30 maart 2016 @ 13:49:

Hoe ga jij je hier tegen wapenen? Wat zijn jouw energiegevers? Hoe zorg je ervoor dat je jezelf kunt afschermen?

Goede vraag, toevallig vandaag met iemand over gehad. Zij is coach, heeft veel vrienden, gezin en ik vroeg haar hoe ze zichzelf beschermde. Zoveel mensen die raad vragen, aan haar trekken, haar dingen vragen. Zij gaf ook aan dat ze daar echt heel bewust mee bezig is. Niet meteen reageren op appjes of vragen via Facebook, als het dringend is bellen ze wel.



Dat is namelijk ook iets waar ik me "zorgen" over maak. Dadelijk werk ik weer 40 uur, heb ik veel minder tijd om contacten te onderhouden, hoe ga ik dat allemaal doen zonder me schuldig te voelen. Haar antwoord gaf me wel het inzicht dat ik dan gewoon 's avonds een uurtje moet inplannen om mail/app/facebook te beantwoorden of het zelfs een dag laten wachten. Anderen snappen ook wel dat ik nu even moet focussen op werk en dat dat tijd en energie kost.



Slapen geeft mij echt energie, dus ik ga ervoor zorgen dat ik op tijd naar bed ga, gezond eten doe ik al, beweging niet zo heel veel maar dat zal straks met werk een stuk meer worden. Hier loop ik van de bank naar de keuken en weer terug, daar zal ik toch meer afstanden maken.

En mezelf voorhouden dat ik niet perfect ben, mensen die dat wel van mij verwachten zijn dan niet de juiste mensen (dank aan papa Higlander!) voor mij.

Ik heb een aantal moeilijke dagen gehad, er kwam meer op me af dan ik aankon en trek me dan het liefste terug. Ik moet een brief sturen waarin ik een grens aangeef maar ik raak steeds in paniek. Elke keer als ik ervoor ga zitten komen er beelden terug van vroeger. Ik zit gewoon vast, ik ben streng voor mezelf want dan moet ik van mezelf dit doen en mag ik niks anders doen totdat dit gedaan is. Maar omdat het al dagen niet lukt zit ik muurvast. Ik heb nu maar afgesproken dat ik het samen met de therapeut ga doen. Ik hoop echt dat het me lukt want het houdt me al dagen in zijn greep.

Daarbij is mijn vader geopereerd en is de operatie veel heftiger geworden dan vooraf verwacht. Hij belt me nu voor van alles op, hij kan veel niet meer zelf of wil antwoorden van mij omdat hij de zusters niet vertrouwd. Het liefste negeer ik dan de telefoon maar ik kan me niet eeuwig blijven verstoppen. Ik vind het nu gewoon allemaal erg zwaar om alles wat er op me af komt te beoordelen en te handelen. Met sommige dingen kan en wil ik hem wel helpen maar met andere dingen niet. En daarnaast hoor ik steeds zijn angst in zijn stem en daar raak ik weer van overstuur.

Ook heb ik binnenkort weer een gesprek met werkgever, ik moet een aantal dingen uitzoeken maar krijg al hoofdpijn bij de gedachte. Het is gewoon allemaal even teveel, ik kan het niet bijbenen.

Het goede nieuws is dat ik binnenkort start met deeltijddiagnostiek. Wordt wel heftig denk ik drie dagen per week aan de slag met de problemen. Ik heb vaak na een gesprek al hoofdpijn maar goed ik heb vertrouwen dat dit wel de juiste weg is.



Nonaaa; knap gedaan hoor die mail! Je mag trots zijn op jezelf. Logisch dat je nu last hebt van angst en verdriet. Ik had precies hetzelfde, wat als hij doodgaat net op het moment dat ik geen contact heb... In mijn geval was het allemaal een gevoel van onterecht verantwoordelijkheidsgevoel. Ik kon namelijk niets aan de situatie doen zoals die was, ik moest juist accepteren dat ik voor mezelf moest gaan zorgen en dat ik anderen heel even moest leren loslaten. Dat er heus geen man over boord gaat als ik even niet mee doe.



Suzy; fijne vakantie! Stuur je wat zonnestraaltjes deze kant op? Ik knap altijd zo enorm om van de warmte van de zon..kan echt niet wachten op de 20+ temperaturen.



Sensy; ik hoop dat je inmiddels hebt geaccepteerd dat ook jij ziek mag zijn en niets hoeft te doen om van waarde te zijn. Eigenlijk is het een en al acceptatie dat proces van ons. Zat vandaag te denken dat ik er eigenlijk erger aan toe ben dan ik dacht (wilde weten). Ik heb de afdeling gezien waar ik straks naartoe ga en dan denk ik, zie ik er ook zo depri uit? Het eerste wat die man zei was dat ik er wel erg somber uitzag. Daarmee was mijn vraag dus eigenlijk wel beantwoord. Het is moeilijk soms om te accepteren wat je voelt als dit niet in het maatschappelijk gewenste plaatje past maar daarmee niet minder waar. Ik zeg soms wel 10 keer op een dag tegen mezelf dat het ok is, dat ik niet sterk hoef te zijn.



Lovestar; lief dat je het vraagt, ja wel een ok pasen gehad. Familie geholpen met klussen, vind dat altijd erg leuk. Heb helaas een mannelijk familielid die mij niet met een kwast, hamer of boor vertrouwd. Ik doe mijn best om hem beetje bij beetje te overtuigen dat er ook vrouwen zijn die best weten hoe ze daarmee overweg kunnen.



Blond; best een stap dat je zo eerlijk naar jezelf kunt kijken. Het rottige van therapie is toch wel dat juist de dirt naar boven komt, juist die dingen die niet aangenaam zijn om te erkennen en om over te praten. Vind het echt dapper van je dat je zo eerlijk durft te zijn naar jezelf. Het klinkt inderdaad dat je in goede handen bent. Je hoeft je echt niet te schamen voor het piekeren hoor! Iedereen heeft zo zijn methoden om met de nare gevoelens te dealen. Daar kom je toch juist voor, om te leren hoe het anders kan.. Ik hoop ook dat er een dag komt dat ik niet meer in paniek raak maar gewoon rustig kan handelen als me iets gebeurd wat ik niet fijn vind. Maar tot die tijd moet ik vertellen hoe vaak het misgaat en moet ik vertellen over de momenten dat het me niet lukt..is niet zo leuk als praten over een goede serie maar het is nu eenmaal zoals het is.



Volgens mij ben ik weer een beetje bij nu..ik ga vanavond maar eens iets leuks doen. Genoeg moeilijke dingen op mijn bord gehad de afgelopen dagen. Even zat van..

Dat vind ik inderdaad ook een hele mooi bijdrage Silver. Mijn moeder zei een tijd geleden al tegen me, heb je die mensen wel nodig die kritiek op je hebben? Dat was al een eye opener maar die van Highlander is nog scherper gesteld. Die ga ik ook onthouden.

Nonaaa, wat lief dat je vraagt hoe het met me gaat. VERS begint ergens in april of mei, meer is nog niet duidelijk. Verder zit ik in nogal een turbulente periode. Realiseerde me gister dat ik al bijna 27 jaar slachtoffergedrag vertoon. Tuurlijk; eens wás ik een slachtoffer, maar ik neem al zo'n 10 jaar steeds minder de verantwoordelijkheid voor mijn leven. En leg dus al mijn shit bij anderen neer. Maakt me er ook niet leuker op. Dat is een pijnlijk besef, maar wel noodzakelijk. Ik dien de regie over mijn eigen leven weer in handen te nemen.



Vanmiddag ben ik bij de huisarts geweest voor een verwijzing naar de afickkliniek, voor mijn cannabisverslaving. Die is de afgelopen drie weken flink uit de hand gelopen, en ik weet niet meer hoe ik het moet terugdraaien. Krijg ik net een mail van mijn huisarts dat de intake pas over 28 dagen plaatsvindt, waarna ik nog twee weken moet wachten op het adviesgesprek. Mijn therapeute zei dat het zo'n 10 dagen zou duren. Oeps. Maar ja, dus dan moet ik het zelf doen. En dat kan ik ook. Nu moet ik het nog doen.



Verder heb ik het gisteren uitgemaakt met mijn vriend, omdat ik mezelf compleet verloren ben. Voelde me totaal afhankelijk van hem, en van die groene plant. Nou, nu moet ik het dus zelf doen. Ik zit er een beetje om te lachen achter mijn laptop. Ik wilde zó graag hulp. En nu moet ik het zelf doen. Nou ja, verrek dan maar! Dan ga ik dat maar doen! What else? Mijn wiet opeten? Nog verder wegzakken? Of ga ik weer beter voor mezelf zorgen door te sporten, beter te eten en geld over te houden om iets leuks voor mezelf te doen? Je bent zo afhankelijk als je zelf denkt! Ha.

Ikbennietblond schreef op 30 maart 2016 @ 07:10:

Wat een waardevolle post voor jou. Ik hoop dat het stukje bij stukje steeds beter met jou gaat. Het is weg van 1000 treden en de reis gaat per tree. Je komt er wel meissie

Suzy65 schreef op 30 maart 2016 @ 11:03:

[...]





Thanks! Supertrage wifi hier (mobiel). Geen laptop mee, beetje afkicken v forummen haha! Zonnig bij 20 gr ennik stuur dat zonnige even door naar jullie!

Gek hoe zo'n land (palmen, andere vegetatie, bergen en zee) en omgeving & zon je ook een heel ander gevoel geeft (sfeer).



Ben sowieso wel een lente/zomertype, maar alles lijkt lichter of zo!







Hang on allemaal!

Lekker

nonaaa schreef op 30 maart 2016 @ 13:38:

Ach wat rot Je zal ongetwijfeld meer van zulke momenten hebben. Wat mij hielp is mij hierin berusten. Dit is niet de perfecte oplossing, maar voor dit moment wel de beste. Waarom zou je bang zijn voor spijt? En heb je misschien niet al een beetje spijt? Is niet gek hoor en je zal vaak genoeg wisselende gevoelens hebben. Hoort erbij.



Het is moeilijk en het helpt niet mee dat anderen 'last' hebben van jouw beslissing. Prima dat ze dat aangeven, maar hopelijk laten ze het daarbij en lukt het hun ook om een nieuwe invulling te geven aan de situatie. Het is misschien egoïstisch, maar wie zorgt er anders voor Nona?

SilverShadow schreef op 30 maart 2016 @ 16:08:

[...]

Goede oplossing/plan.

Gaat wel goed hier. Lekker dat het lang licht is en zonnig, merk dat ik mij dan een stuk beter voel en dingen gedaan krijgt. Laatste loodjes van de opleiding, dus even doorbikkelen en een fijn vooruitzicht dan

VivaFleur schreef op 30 maart 2016 @ 16:15:

Wat rot Fleur, de laatste dagen en de dingen waarmee je kampt. Een moeilijk gesprek voeren of een brief schrijven zijn altijd rottige dingen. Ik herken het stuk waarin je het liefst wil terugtrekken, ik doe dat met dingen vooruit schuiven en afleiding zoeken (wat niet de bedoeling is eigenlijk). En net als jij heb ik de oplossing dat ik niks anders mag doen van mijzelf totdat ik hetgeen wat ik moet doen, gedaan heb. En samen met je therapeut, nu het zelf niet lukt, is toch een goede oplossing?



Wat zwaar van je vader ook. Voor hem en met name voor jou. Lukt het je om een weg hierin te vinden? Dus voor jezelf bedenken welke dingen je wel wilt doen voor hem en voor welke je hem duidelijk zegt dat hij een andere oplossing moet vinden?



Ik weet niet of het een (tijdelijk) 'oplossing' is, maar kan je het gesprek met werkgever verzetten met korte uitleg van je situatie?



En yay! Deeltijddiagonostiek. Het wordt niet de leukste en de makkelijkste weg, maar hopelijk wel die naar geluk en gezondheid



Wat ga je doen vanavond?

Lovestar: wat gebeurt er veel in een paar dagen en wat sterk van je om te realiseren dat jij de enige bent die hierin verandering kan aanbrengen.



Een relatie verbreken en stoppen met een verslaving. Goed dat je het aanpakt. Maar vraag hulp als het nodig is, hier of bij je vrienden, dit is best veel ineens. Je hoeft niet alles alleen te kunnen.

Borderliner89 schreef op 30 maart 2016 @ 16:49:

Wat een mooie post en waardevol! Wat heftig ook het inzicht. Hoe gaat het met je nu en hoe voel je je?

Waardoor kwam je tot het besef?



Ik weet zelf niet meer precies, maar niet zo lang geleden kwam ik ook tot dit gesprek. Voor die tijd, zag ik de wereld als een grote boze plek met allemaal mensen die stom zijn en niet lief zijn voor elkaar/mij. Maar dit is eenmaal zoals het is, dit is de wereld en dit zijn mensen. Veel mensen lukt het om op de één of andere manier ermee om te gaan, de 1 beter dan de ander, maar het lukt, soort van. En dat is óók voor mij weg gelegd, voor jou, voor iedereen hier. Alleen we moeten het allemaal zelf doen. Met hulp, maar in the end zelf.



De gedachte, wat levert het mijzelf op, heeft mij ook geholpen om de dingen aan te pakken. Want ik had alleen mijzelf mee en de mensen waar ik om geef.



Jeetje, duurt lang zeg een intakegesprek! Het is niet anders, maar wel lang. Met en al kan het dus een paar maanden duren voordat je met een behandeling begint. Komt goed Je wilt stoppen, dat is even wat nu telt. Heb je voor jezelf al bedacht hoe je het in ieder geval zo kan doen waar je je prettig bij voelt? Want cold turkey stoppen is misschien te heftig en moeilijk.



Heftig van je relatie. Of niet? Soms is het goed om een relatie te verbreken. (je hoeft er niks over te zeggen als je niet wilt)



En je hoeft het niet zelf te doen hé? Hulp duurt soms lang terwijl je het allang nodig hebt. Ik heb zeker meer dan een half jaar moeten wachten op een plek in de groep. Met een verslaving ligt het een beetje anders, maar misschien kan je terug naar je huisarts en daarmee overleggen waar je je goed bij doet.



Je bent niet alleen

SilverShadow schreef op 30 maart 2016 @ 17:48:

Lovestar: wat gebeurt er veel in een paar dagen en wat sterk van je om te realiseren dat jij de enige bent die hierin verandering kan aanbrengen.



Een relatie verbreken en stoppen met een verslaving. Goed dat je het aanpakt. Maar vraag hulp als het nodig is, hier of bij je vrienden, dit is best veel ineens. Je hoeft niet alles alleen te kunnen.

Ik denk dat het laatste gaat over Liner?



In the end is het altijd wijzelf die er iets aan kan doen

Lovestar; ja dat zou het mooiste zijn wanneer ik de afspraak met werk kan verzetten maar ook dat vereist van mij energie en moed wat ik op dit moment niet heb. Alleen al die leidinggevende weer aan de telefoon krijgen veroorzaakt al paniekgevoelens.. Misschien vind ik mijn moed ergens komende week weer terug en anders laat ik het maar over me heen komen. Dan hebben ze niet zoveel aan me maar so be it. Ben jij daar milder in geworden naar jezelf wat dat strenge betreft (niets anders mogen doen voordat het af is)? Ik ga nu geloof ik voor het eerst in mijn leven iets samen met iemand doen omdat ik het me zelf niet lukt..mijn strenge kant vind het belachelijk dat ik dit niet gewoon zelf kan. Ik kon dit soort dingen altijd zelf...liet me niet kisten, niet denken gewoon doen. Maar sinds ik ben gaan voelen lukken de simpelste dingen niet meer. Soms is een stap vooruit ook een stap achteruit.

Wauw Borderliner, jij hebt de moed gevonden die ik verloren ben. Stoer ben je. Lukt het een beetje? Voor jezelf zorgen?

Ik heb ineens een onbedwingbare behoefte aan chocolade. Dat mocht ik ook al niet van mezelf de afgelopen dagen (nee ook met pasen niet) maar nu ga ik toch even doen waar ik zin in heb .

Beste dappere helden,

ik lees mee en herken ontzettend veel. Ik volg sinds 2013 therapie, emdr en individuele schematherapie, vanwege deze problematiek. Ik ben jullie allemaal heel erg dankbaar voor de eerlijkheid en het gevoel dat het bij mij oproept "normaal " te zijn, tenminste niet de enige.

Ik wil toch 1 keer reageren, speciaal voor nonnaa.

Ik heb een vergelijkbare achtergrond/ familie en mijn positie daarin is ook die van de familie idioot terwijl ik behoorlijk hoger opgeleid ben en er geen reden is om mij voor dom aan te zien.

Ik heb uiteindelijk gebroken, weer een beetje opgepakt en weer gebroken en ik worstel er nog steeds mee. Ik heb nog een mail die half af is en maar niet van de grond komt. En bij jou dus wel en dat vind ik een gigantisch compliment waard.

Als ik eerlijk ben ben ik pas vooruit gegaan in mijn groei, vermogen tot hechting in de periode dat er geen contact was, dus ik hoop dat je het even vol kan houden. Ik heb in ieder geval respect voor je vanwege de doortastendheid.

Lovestar schreef op 30 maart 2016 @ 18:13:

[...]





Ik denk dat het laatste gaat over Liner?



In the end is het altijd wijzelf die er iets aan kan doen

Oeps je hebt gelijk, excuus! Ik bedoelde inderdaad Liner

Sorry. . Nonaaa

*

SilverShadow, dankjewel voor je reactie. Ik heb therapie en een aantal lieve vrienden. En bovendien mezelf!



Lovestar, het inzicht was erg heftig inderdaad. Het ontstond nadat ik gisteren vanaf half vijf ’s ochtends de rest van de dag een feeks was naar mijn vriend. Ik heb de meest rotte dingen over mezelf gezegd die ik maar kon bedenken. Deels om hem te raken en een reactie uit te lokken om te voelen dat ik wél goed genoeg ben, en anderzijds om afstand te creëren omdat ik me dus niet goed genoeg voelde. Nadat ik anderhalf uur naar huis gelopen ben van hem, en ik weer een joint in mijn handen had en dus weer rustiger was, heb ik hem gebeld en hebben we afgesproken. (Klinkt raar qua volgorde wellicht, maar ik laat er even wat details uit…) Ik heb aangegeven dat ik erdoorheen zat en weer voor mezelf moest gaan zorgen. Hij reageerde in eerste instantie begripvol en geraakt, maar daarna namen zijn emoties de overhand en vertelde hij me alsnog wat het met hem had gedaan dat ik zo zelfdestructief was geweest die dag, en eigenlijk al de laatste twee weken of zo.



Tja, op = op, maar zo voelde ik dat helemaal niet. Ik moest verdergaan en sterk zijn. Nou, mijn reet. Maar hij heeft mij dus in volle emotie getoond wat het met hem gedaan heeft. Hij vindt het ook moeilijk om zijn grenzen aan te geven en zijn gezichtsexpressie toonde pijn en onmacht om hoe onmogelijk ik het mezelf – en hem – kan maken. Dat heeft iets bij me teweeg gebracht. Heb het desondanks uitgemaakt, want hoewel ik (zacht uitgedrukt) niet zo lief was, was ik het er niet mee eens dat het alleen aan mijn toon wel eens schortte. Ik wil best mijn deel dragen, maar hij is ook de makkelijkste niet. En ik stuurde aan op een break, en daar was hij te emotioneel voor op dat moment. Dus het is in elk geval nu uit. En die rust heb ik ook even nodig.



Ik voel me wel sterk sinds mijn post. Heb mezelf daarmee echt kracht ingepraat. Ik wil gewoon stoppen met wiet, dus dat ga ik morgen doen. Jawel, cold turkey. Ik kan het.



VivaFleur, dankjewel voor je compliment! Ik ben vanavond naar een vriend geweest die ik bijna een half jaar niet gezien heb. Bleek dat hij me op afstand had gehouden, omdat hij het moeilijk vond zijn grenzen aan te geven en ik daar in mijn slachtoffergedrag flink overheen ging. Goed gesprek gehad, en we waren eigenlijk allebei heel blij om elkaar weer te zien. Vond ik onder voor mezelf zorgen horen! En verder belde mijn ex me net emotioneel op, maar ik heb hem afgehouden, omdat ik het even niet trok. Dus denk dat ik wel voor mezelf zorg.



Verder: ik voel me dus best goed. Eerst weer voor mezelf zorgen de komende tijd, en dan kan ik mijn relatie nog eens heroverwegen. We spiegelen elkaar namelijk heel erg, waardoor het er de laatste tijd best heftig aan toegegaan is. Ik ben daardoor echter ontzettend gegroeid, en dat is erg waardevol voor me. Daarnaast houden we gewoon van elkaar en willen we elkaar happy zien. Eerst weer wat fundament onder mijn kont leggen en dan zien we weer eens verder.



Nonaaa, dankjewel voor je lieve reactie! Jouw stukje over waardevol en speciaal zijn voor hem raakt me. Hij heeft bindingsangst en kan me dat niet altijd tonen, maar heel vaak ook wel. Toch denk ik naar aanleiding van jouw post dat ik mijn grenzen wat strakker mag spannen, zal ik ons weer een kans geven. Ik hou van 'm, maar de balans is momenteel zoek, en tot vanmiddag ook zeker in mij.

Zou men euthanasie verlenen op grond van het feit dat iemand niet met mensen kan omgaan?

Denk niet dat dat een vraag is die hoort op een forum snuffelbeer, en naar mijn idee al helemaal niet op een topic als deze. Kan nogal gevoelig liggen naar mijn idee.

Mocht het een serieuze vraag zijn is het mss verstandig om dat bij een huisarts/therapeut te bespreken.

*