Escalatie ruzie met man

Monti schreef op 08 januari 2017 @ 20:46:

[...]





Hallooo, je man mag 1 avond in de week weg en dan het liefst nog een vaste dag want dan kan jij daar rekening mee houden. Jij bent thuis toch want jik hebt geen behoefte aan weggaan savonds, dus waar moet je rekening mee houden dan?

Dan zijn er nog 6 avonden over. En als ik de hele dag heb gewerkt heb ik ook geen zin meer savonds nog te moeten klussen.



Mijn man is doordeweeks van huis. Dan zou je geen huwelijk hebben? Kom op zeg.



Wat klink jij ongelooflijk zuur zeg. Doe daar iets aan , anders zit je straks iedere avond alleen.

Halloooooo zij zit nu al veel vaker alleen dan haar lief is en dan ook nog met een jonge tweeling die nog niet doorslaapt! Dáár moet hij rekening mee houden. Als hij gewoon maar weggaat wanneer hij wil, kán zij helemaal niet ontspannen want dan heeft zij het juist zwaarder omdat ze het alleen moet doen.

Als je eenmaal kinderen hebt, is het niet meer dan normaal om te overleggen wie wanneer weggaat en wie voor de kinderen zorgt.

TO wordt nu verweten dat zij de zure is maar ik zie vooral iemand die ernstig overbelast is en daarbij niet serieus wordt genomen.

Ik heb het vaker gezien. Een 'zogenaamd' gezellig en spontaan type naast een 'zuur' iemand. Opvallend dat de gezellige spontane nooit een probleem heeft maar wel altijd de hort op is en degene die daardoor thuis klem zit want ja, iemand moet voor de kinderen zorgen, als de zure misgunner wordt neergezet.

In een relatie zit je met twee personen en persoonlijkheden. Beiden hebben evenveel recht op hun manier en zienswijze. Hoe verder je uit elkaar ligt qua behoeften, hoe belangrijker het is dat er met beiden rekening wordt gehouden. En dat betekent voor twee partijen water bij de wijn. Niet alleen door degene die 'toch' thuiszit waardoor de ander 'dan toch wel' nog even de deur uit kan. Hij is de misgunner zolang hij haar niet eens 1 avondje op haar manier gunt.



Het werd al eerder genoemd door iemand. Een avond uit voor hem waarbij zij alleen voor de kinderen zorgt, een avond thuis voor haar waarbij hij voor de kinderen zorgt (ook al zit ze naast hem op de bank, dat mag zij helemaal zelf weten op haar avond) en dan regelmatig (1x per maand ofzo) kids uit logeren voor een avond samen. De rest van de avonden zal hij zichzelf een schop onder zijn reet moeten geven en doorklussen. Dat is ie begonnen en hoe eerder het af is, hoe beter. Die avonden zorgt zij weer alleen voor de kinderen. De lasten zijn dan eerlijk verdeeld. Gaat em alleen niet worden als hij elke keer met smoezen komt om toch nog pleite te gaan. Dan blijven ze tegen die verbouwing aanhikken. Hij heeft net zo goed voor die kinderen en die verbouwing gekozen dus hij zal daar zijn verantwoordelijkheid in moeten nemen.

Socra schreef op 08 januari 2017 @ 22:03:

[...]





Halloooooo zij zit nu al veel vaker alleen dan haar lief is en dan ook nog met een jonge tweeling die nog niet doorslaapt! Dáár moet hij rekening mee houden. Als hij gewoon maar weggaat wanneer hij wil, kán zij helemaal niet ontspannen want dan heeft zij het juist zwaarder omdat ze het alleen moet doen.

Als je eenmaal kinderen hebt, is het niet meer dan normaal om te overleggen wie wanneer weggaat en wie voor de kinderen zorgt.

TO wordt nu verweten dat zij de zure is maar ik zie vooral iemand die ernstig overbelast is en daarbij niet serieus wordt genomen.

Ik heb het vaker gezien. Een 'zogenaamd' gezellig en spontaan type naast een 'zuur' iemand. Opvallend dat de gezellige spontane nooit een probleem heeft maar wel altijd de hort op is en degene die daardoor thuis klem zit want ja, iemand moet voor de kinderen zorgen, als de zure misgunner wordt neergezet.

In een relatie zit je met twee personen en persoonlijkheden. Beiden hebben evenveel recht op hun manier en zienswijze. Hoe verder je uit elkaar ligt qua behoeften, hoe belangrijker het is dat er met beiden rekening wordt gehouden. En dat betekent voor twee partijen water bij de wijn. Niet alleen door degene die 'toch' thuiszit waardoor de ander 'dan toch wel' nog even de deur uit kan. Hij is de misgunner zolang hij haar niet eens 1 avondje op haar manier gunt.



Het werd al eerder genoemd door iemand. Een avond uit voor hem waarbij zij alleen voor de kinderen zorgt, een avond thuis voor haar waarbij hij voor de kinderen zorgt (ook al zit ze naast hem op de bank, dat mag zij helemaal zelf weten op haar avond) en dan regelmatig (1x per maand ofzo) kids uit logeren voor een avond samen. De rest van de avonden zal hij zichzelf een schop onder zijn reet moeten geven en doorklussen. Dat is ie begonnen en hoe eerder het af is, hoe beter. Die avonden zorgt zij weer alleen voor de kinderen. De lasten zijn dan eerlijk verdeeld. Gaat em alleen niet worden als hij elke keer met smoezen komt om toch nog pleite te gaan. Dan blijven ze tegen die verbouwing aanhikken. Hij heeft net zo goed voor die kinderen en die verbouwing gekozen dus hij zal daar zijn verantwoordelijkheid in moeten nemen.

Voor een groot gedeelte heb je natuurlijk gelijk, maar over dat vetgedrukte:

TO zegt in een ander topic dat hij 'aankondigt' met z'n vrienden weg te gaan en ook vindt dat hij moet kunnen gaan. Ze zegt niet hoever van te voren hij aangeeft, misschien is dat wel 3 weken. Zij vindt een weekend weg met vrienden sowieso niet kunnen, want hij is vader en er is een verbouwing en nog meer problemen, dus van haar 'mag' hij wel, maar éigenlijk wil ze niet dat hij gaat. Dus zegt ze 'hij gaat zomaar weg'.

Juist de manier waarop ze dingen hier en in ander topic benoemt, geeft mij het idee dat hij best wel aangeeft en aankondigt, maar omdat ze het er stelselmatig niet mee eens is, dat hij ook buiten z'n gezin nog ontspanning heeft, is alles wat hij weg is teveel. Ze zegt dat ze het hem gunt, maar door alles wat ze hier schrijft is heel duidelijk dat ze het belachelijk vindt dat hij buiten de deur ontspanning zoeken belangrijk vindt. Daarom is elke avond en elk weekend dat hij 'zomaar' de spullen pakt teveel.

Vervolgens, als iemand vraagt 'wat zegt hij als jij eens weg wilt' komt daar geen ander antwoord op dan 'ik wil niet weg'. Misschien heeft hij al diverse keren gezegd "ga dan ook eens lekker op pad", maar dat vertelt het verhaal dan weer niet, want TO wil niet. Klaar.



Eerst zegt ze ook 'hij wil 1 avond in de week weg'. Als meerdere mensen zeggen dat dat toch moet kunnen, dat is hij ineens 'minstens 1 avond in de week weg, maar meestal vaker en meer'. Dan geeft ze ook nog aan dat je geen huwelijk hebt, als je maar 2 avonden in de week samen thuis bent.



Voor mijn idee heeft TO een heel ander idee van hoe een goede relatie is dan haar man. En in plaats van hierover te praten, schikt ze zich naar hem, mokkend en wel. Als er afspraken gemaakt worden en hij komt ze niet na, dan doet ze het toch zelf maar weer.

Het klopt niet dat hij die afspraken niet nakomt, maar als je naast iemand zit, die dan toch maar weer opstaat als de kinderen geluid maken en je staat niet op binnen een minuut, dan blijf je (de man dus) vanzelf zitten.

HIJ maakt fouten, maar zij reageert (hier en in mijn ogen) met zuchten, klagen en steunen, passief agressief, waardoor hij denkt 'bekijk het maar'.



En.. waarin hij helemaal niet prettig klinkt "Hij verwacht dat het eten klaarstaat als hij thuiskomt". Waarom heeft TO daar altijd braaf aan toegegeven? Waarom niet gezegd "sja, dat lukt niet altijd" Hoe reageert hij, wanneer het eten niet klaar is als hij thuiskomt? Ook dat vertelt ze niet.



Juist door de eenzijdigheid van het verhaal, denk ik dat hij een heel ander verhaal heeft, waar hier ook met veel begrip op gereageerd zou worden.

Jij vind aankondigen ok als je een gezin met een hele jonge tweeling hebt?

Zou het niet overleggen moeten zijn?

Miss_Dizzy schreef op 09 januari 2017 @ 10:33:

Jij vind aankondigen ok als je een gezin met een hele jonge tweeling hebt?

Zou het niet overleggen moeten zijn?

Sja.. aankondigen, overleggen.. Ik kon wel zeggen "ik heb dan een weekend met vriendinnen" dan keek man zin z'n agenda en kon het wel of niet, had wel eens wedstrijden 's weekends en dan keken we of daar nog een oplossing voor was. Maar TO heeft nooit wat, dus ja.. aankondigen zou moeten kunnen. En als het dan niet schikt zegt TO "dat schikt dat weekend niet daar en daarom"

Nou ja het is de toon die de muziek maakt.

Hij geeft al een indruk zich weinig aan te trekken van TO en aankondigen helpt daar echt niet bij.

Wij maken ervan dat hij het aankondigt en niet overlegt. Maar of dit de werkelijkheid is?



Er gaat veel mis in de communicatie. Wellicht is dat er langzaam ingeslopen en zijn er patronen ontstaan. En misschien is het wel van overleggen naar aankondigen gegaan. Dat kan, maar hoeft niet. Ik ben benieuwd hoe de man hier tegenaan kijkt.



TO en man zijn beide verantwoordelijk voor de ontstane situatie. Wellicht vindt man het niet meer gezellig thuis, aan hem om daar iets aan te veranderen. Wij kennen echter alleen het verhaal vanuit TO. Zij is erg ontevreden over de huidige situatie, maar het lukt haar niet om daar echt iets aan de te veranderen. Daarom is professionele hulp niet zo gek. Maar daar reageert ze niet op.



Dat man wil dat het eten klaar staat als hij thuiskomt is wat mij betreft niet meer van deze tijd. Kennelijk gaat TO hier wel in mee. Wat gebeurd er als zij dat niet doet? Ook daar krijgen wij geen antwoord op.



Er is zoveel mis binnen deze relatie, dat therapie voor mij de enige mogelijkheid lijkt om de impasse te doorbreken. Maar daar staan ze beiden kennelijk niet voor open. TO kan ook alleen gaan.



Dat het tropenjaren zijn met een tweeling en nog een kind zal niemand ontkennen. En dan ook nog verbouwen. De communicatie moet echt verbeteren om dit huwelijk te laten slagen.

Als overleg stelselmatig leidt tot gedoe, gemor en ruzie, kan ik me voorstellen dat TO's man ervoor kiest om in plaats daarvan aan te kondigen. Niet dat dat goed is, maar er is zoveel mis tussen hen wb communicatie en verwachtingen, dat ik het wel zou snappen.

Hij zegt "ik wil over 3 weken graag een weekend weg met vrienden"



Hij ziet dat als overleg, TO kan zeggen of het wel of niet uitkomt en waarom niet.

TO ziet het als aankondigen en kruipt mokkend (alleen) op de bank, want hij gaat zomaar weg.



Volgens mij komt er bij ons vaak nog een 'kan dat?' achter, maar ik heb echt wel eens gezegd "dat weekend heb ik wat" en dan had ik dat weekend ook wat. Maar goed, wij vinden het ook niet meer dan normaal dat je af en toe met vrienden weggaat, ook toen onze kinderen 1,5 en 0 jaar waren, gingen we elk zo'n 2 weekenden per jaar weg, denk ik. Of het financieel kon was eerder de vraag dan praktisch.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 09:30:

[...]





Voor een groot gedeelte heb je natuurlijk gelijk, maar over dat vetgedrukte:

TO zegt in een ander topic dat hij 'aankondigt' met z'n vrienden weg te gaan en ook vindt dat hij moet kunnen gaan. Ze zegt niet hoever van te voren hij aangeeft, misschien is dat wel 3 weken. Zij vindt een weekend weg met vrienden sowieso niet kunnen, want hij is vader en er is een verbouwing en nog meer problemen, dus van haar 'mag' hij wel, maar éigenlijk wil ze niet dat hij gaat. Dus zegt ze 'hij gaat zomaar weg'.

Juist de manier waarop ze dingen hier en in ander topic benoemt, geeft mij het idee dat hij best wel aangeeft en aankondigt, maar omdat ze het er stelselmatig niet mee eens is, dat hij ook buiten z'n gezin nog ontspanning heeft, is alles wat hij weg is teveel. Ze zegt dat ze het hem gunt, maar door alles wat ze hier schrijft is heel duidelijk dat ze het belachelijk vindt dat hij buiten de deur ontspanning zoeken belangrijk vindt. Daarom is elke avond en elk weekend dat hij 'zomaar' de spullen pakt teveel.

Vervolgens, als iemand vraagt 'wat zegt hij als jij eens weg wilt' komt daar geen ander antwoord op dan 'ik wil niet weg'. Misschien heeft hij al diverse keren gezegd "ga dan ook eens lekker op pad", maar dat vertelt het verhaal dan weer niet, want TO wil niet. Klaar.



Eerst zegt ze ook 'hij wil 1 avond in de week weg'. Als meerdere mensen zeggen dat dat toch moet kunnen, dat is hij ineens 'minstens 1 avond in de week weg, maar meestal vaker en meer'. Dan geeft ze ook nog aan dat je geen huwelijk hebt, als je maar 2 avonden in de week samen thuis bent.



Voor mijn idee heeft TO een heel ander idee van hoe een goede relatie is dan haar man. En in plaats van hierover te praten, schikt ze zich naar hem, mokkend en wel. Als er afspraken gemaakt worden en hij komt ze niet na, dan doet ze het toch zelf maar weer.

Het klopt niet dat hij die afspraken niet nakomt, maar als je naast iemand zit, die dan toch maar weer opstaat als de kinderen geluid maken en je staat niet op binnen een minuut, dan blijf je (de man dus) vanzelf zitten.

HIJ maakt fouten, maar zij reageert (hier en in mijn ogen) met zuchten, klagen en steunen, passief agressief, waardoor hij denkt 'bekijk het maar'.



En.. waarin hij helemaal niet prettig klinkt "Hij verwacht dat het eten klaarstaat als hij thuiskomt". Waarom heeft TO daar altijd braaf aan toegegeven? Waarom niet gezegd "sja, dat lukt niet altijd" Hoe reageert hij, wanneer het eten niet klaar is als hij thuiskomt? Ook dat vertelt ze niet.



Juist door de eenzijdigheid van het verhaal, denk ik dat hij een heel ander verhaal heeft, waar hier ook met veel begrip op gereageerd zou worden.

Waar ik moeite mee heb bij veel reacties is dat de insteek is dat zijn gedrag onevenredig wordt goedgepraat (want zij komt niet genoeg voor zichzelf op, of ze praat er niet over als hij zich niet aan afspraken houdt, of ze gunt hem niet genoeg) terwijl haar gedrag onevenredig kwalijk wordt genomen.

Deze reactie van jou (ik weet zo gauw niet wat jouw eerdere reacties waren dus die laat ik even buiten beschouwing) komt in grote mate genuanceerd over dus is er m.i. een goed en eerlijk gesprek mogelijk.

Maar de reactie van Monti waar ik op reageer, komt erg agressief over. Kennelijk vat ze het nogal persoonlijk op dat Poeff het geen huwelijk vindt als je elkaar maar twee avonden in de week ziet. Precies haar reactie is wel een denkfout die je veel mensen ziet maken. Oh zij wil toch zo graag thuisblijven, dan kan hij de hort wel op want zij zit toch thuis. Zo werkt dat natuurlijk niet zolang de kinderen nog niet doorslapen.

Het doet er niet toe wat wij een goed huwelijk vinden en hoe wij het zelf geregeld hebben.

M.i. maakt het ook niet uit hoe lang man het wel of niet vantevoren aankondigt. In een relatie waar het zo nauw komt en al helemaal als je te maken hebt met een naar buiten gerichte partner en een niet zo hele assertieve partner, kondig je niet iets aan maar overleg je. Daar hoort bij dat je ook nadrukkelijk bespreekt wie er voor de kinderen zorgt. Door alleen aan te kondigen dat je gaat, leg je alles bij de ander neer. TO zit daar gelijk al klem. Op de eerste plaats is ze al niet erg assertief (ik denk dat we dat wel als gegeven kunnen beschouwen) maar daarnaast krijgt zij dus ook gelijk de zwarte piet toegespeeld als ze nee zegt. Want dan 'gunt' ze hem niks. Ik denk dat zij hem oprecht zijn plezier wel gunt maar zo klem zit in haar eigen gebrek aan ontspanning en een gebrek aan zorg van haar man voor haar dat ze nu nog maar weinig ruimte voelt om zijn plezier op te vangen. Want zijn plezier betekent automatisch harder werken voor haar. Ik denk dat dat een belangrijk verschil is met iemand iets niet gunnen.

Nee zeggen wordt zo dus dubbel moeilijk. Op de eerste plaats omdat ze al moeite heeft om assertief te zijn en op de tweede plaats omdat ze gelijk de misgunner wordt . In deze situatie is vaste avonden afspreken wel één van de betere oplossingen. Zo voorkom je dat zij nee moet zeggen en hij zich misdeeld voelt. Man is nu eenmaal met deze vrouw getrouwd en heeft met haar kinderen op de wereld gezet. Hij is dus net zo verantwoordelijk voor het opvangen van de zware jaren als zij. En die verbouwing kun je wel uitstellen als je even geen puf of zin hebt, maar de zorg voor de kinderen niet.

Ik vind het trouwens ook niet helemaal kloppen om nu dat eerdere topic er nog bij te halen want in dit topic geeft ze aan dat ze gepraat hebben en nieuwe afspraken hebben gemaakt. We moeten dus uitgaan van de nieuwe afspraken. (al weten we hier uiteraard niet precies wat die nieuwe afspraken zijn.) Maar wat man hier deed, haar lekker maken met een avondje samen en vervolgens bij een nee van haar toen hij belde om langer te blijven, uit zijn panty gaan en wegblijven, kan echt echt echt niet! Zo respectloos maar ook zo slecht voor haar omdat ze hier wederom de boodschap krijgt dat als zij uitkomt voor haar wensen, er alleen maar herrie in de tent is. Hoe kun je verwachten dat iemand zich assertief opstelt en uitkomt voor wat ze wil, als daar alleen ruzie van komt en ze gelijk als misgunner wordt neergezet?

De timing was inderdaad niet handig in combinatie met die borrel maar kom op, hij stelde het zelf voor als afsluiter van twee fijne vakantieweken, zij heeft daarvoor de kinderen uit logeren gedaan en dan gaat ie bellen om wat langer weg te blijven? Dat alleen al is zo'n teleurstelling en afknapper. Die vraag moet je toch al niet willen stellen als je je partner een leuke avond hebt beloofd? En toch krijgt uiteindelijk TO ook hier weer de zwarte piet. Want ze gunt hem niet eens een uurtje langer en ze waren al twee weken samen geweest.. Er wordt gelukkig nog wel gezegd dat het niet netjes was van hem maar uiteindelijk gaat het grotendeels toch over dat zij hem dat uurtje had moeten gunnen. Waarom wordt dat uurtje haar niet gegund? Bij haar wordt er ingehamerd dat ze het er voor over moet hebben om haar kinderen uit logeren te doen want tijd samen is zo vreselijk belangrijk, dan heeft ze dat gedaan en dan moet ze niet zeuren dat hij in die tijd ergens anders heen gaat? Ik vind het krom.



TO heb je al eens geprobeerd om hem letterlijk om hulp te vragen bij het uitkomen voor je mening? Weet hij dat je het moeilijk vindt om assertief te zijn en al helemaal als hij met zoveel agressie (want ja, zijn reactie op jouw nee vind ik erg agressief overkomen) reageert? Dat je hem het wel gunt maar het daardoor juist moeilijk vindt aan te geven dat jij het soms ook heel erg hard nodig hebt? Dus niet zozeer de nadruk op jouw behoeften alswel op de moeite die jij hebt om uit te komen/ op te komen voor jouw wensen en behoeften? Mensen die dat zelf wel goed kunnen, kunnen zich (en dat zie je ook duidelijk in de reacties in dit topic) moeilijk inleven in iemand die dat moeilijk vindt. Vraag hem eens jou te helpen hierbij. Het maakt uiteindelijk helemaal niet uit wat jouw wensen zijn, als jij ook maar de ruimte ervaart om ze te kunnen uiten zonder gelijk ruzie te hebben of voor zeikwijf te worden uitgemaakt. En uiteraard dat jij net zo vaak jouw zin krijgt als hij de zijne.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 10:46:

[...]





Sja.. aankondigen, overleggen.. Ik kon wel zeggen "ik heb dan een weekend met vriendinnen" dan keek man zin z'n agenda en kon het wel of niet, had wel eens wedstrijden 's weekends en dan keken we of daar nog een oplossing voor was. Maar TO heeft nooit wat, dus ja.. aankondigen zou moeten kunnen. En als het dan niet schikt zegt TO "dat schikt dat weekend niet daar en daarom"

Jullie relatie klinkt ook veel gelijkwaardiger en oplossingsgerichter. Jij ging dus niet uit je dak als je man een keer zei dat het niet kon.



De redenatie 'To heeft nooit wat, dus ja, aankondigen zou moeten kunnen' ben ik het dus per definitie niet mee eens in de situatie zoals TO omschrijft. Zie mijn eerdere posting.

1 van de redenen waarom mensen het vorige topic erbij pakken, is dat deze een herhaling van zetten is. Er wordt hetzelfde gezegd en hetzelfde geantwoord. Er is nog steeds niet duidelijk wat de afspraken zijn, alleen dat TO niet tevreden is en (per definitie) vindt dat haar man te weinig doet, waarna zij het maar weer doet.

Wat de reacties van haar man zijn, als zij roept om vrijheid, is totaal niet duidelijk. Wat hij doet wanneer het eten niet klaar staat ook niet.



(en misschien heeft ie wel gezegd [ik vul even lekker verder in hoor] 'Als je het eten klaar hebt staan, als ik thuiskom, kan ik gelijk aan de slag met klussen daarna' )

Socra schreef op 09 januari 2017 @ 11:47:

[...]





Jullie relatie klinkt ook veel gelijkwaardiger en oplossingsgerichter. Jij ging dus niet uit je dak als je man een keer zei dat het niet kon.

Nee, maar man ging ook niet uit z'n dak als ik zei dat ik een weekend weg ging.

[quote]Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 11:48:

[...]





Nee, maar man ging ook niet uit z'n dak als ik zei dat ik een weekend weg ging.[/quote



Jullie zijn dus gelijkwaardig assertief. Dat is heel fijn maar niet de situatie van TO dus niet te vergelijken.

Socra schreef op 09 januari 2017 @ 11:50:

[quote]Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 11:48:

[...]





Nee, maar man ging ook niet uit z'n dak als ik zei dat ik een weekend weg ging.[/quote



Jullie zijn dus gelijkwaardig assertief. Dat is heel fijn maar niet de situatie van TO dus niet te vergelijken.

Ik geef ook maar voorbeelden

En ik vraag me ook af: is TO of haar man zo veranderd na de geboorte van de tweeling of was de relatie altijd al zo ongelijkwaardig en voelt TO dit nu meer, door de extra zorg.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 11:47:

1 van de redenen waarom mensen het vorige topic erbij pakken, is dat deze een herhaling van zetten is. Er wordt hetzelfde gezegd en hetzelfde geantwoord. Er is nog steeds niet duidelijk wat de afspraken zijn, alleen dat TO niet tevreden is en (per definitie) vindt dat haar man te weinig doet, waarna zij het maar weer doet.

Wat de reacties van haar man zijn, als zij roept om vrijheid, is totaal niet duidelijk. Wat hij doet wanneer het eten niet klaar staat ook niet.



(en misschien heeft ie wel gezegd [ik vul even lekker verder in hoor] 'Als je het eten klaar hebt staan, als ik thuiskom, kan ik gelijk aan de slag met klussen daarna' )

Ik vond het zeker niet alleen een herhaling van zetten. Ze heeft wel degelijk in die korte tijd tot twee keer toe haar kinderen uit logeren gedaan om tijd voor hun samen vrij te maken. Helaas heeft man daar vooral iets voor zichzelf uit gehaald. Ze heeft in de vakantie ook uitgebreid met hem gepraat en geeft aan dat ze een fijne vakantie hebben gehad. Als man die laatste streek niet had uitgehaald hadden ze een zeer veelbelovende start van het nieuwe jaar gehad.

Ze doet dus wel degelijk iets met de adviezen ondanks dat ze ook veel erg negatieve reacties krijgt.

Maar gedragspatronen zijn niet zo makkelijk te doorbreken. De zijne niet en de hare niet. Daar zijn zij beiden gelijkwaardig verantwoordelijk voor. TO moet proberen zich niet uit het veld te laten slaan door zijn gedrag (en dat zal niet meevallen voor haar met haar persoonlijkheid en de oververmoeidheid waar ze mee lijkt te kampen) en de ingezette lijn proberen door te zetten. Ze kan alleen assertiever worden door te oefenen dus vooral blijven proberen TO. En reken er op dat je het niet gelijk goed zult doen. De ene keer te agressief en dan weer te timide maar als je blijft oefenen komt daar uiteindelijk balans in en kun je het echt assertief brengen.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 11:57:

En ik vraag me ook af: is TO of haar man zo veranderd na de geboorte van de tweeling of was de relatie altijd al zo ongelijkwaardig en voelt TO dit nu meer, door de extra zorg.

Ik denk dat door de grotere druk (geboorte tweeling en verbouwing) de verschillen die er waren nu zijn uitvergroot.



In het begin had zij er geen extra werk door als hij weg was. Zij kon lekker aanrommelen hoe ze wilde en omdat daardoor aan haar behoefte werd voldaan, kon zij het hem ook gewoon gunnen. Maar nu betekent het voor haar geen ontspanning meer en kan zij niet meer aanrommelen. Zij moet voor de kinderen zorgen en zit midden in een verbouwing die maar niet opschiet. Dus man zijn uitjes betekenen nu voor haar extra werk en bovendien een vertraging in de verbouwing. Dubbel negatief dus.

Dahlia74 schreef op 09 januari 2017 @ 11:00:

Wij maken ervan dat hij het aankondigt en niet overlegt. Maar of dit de werkelijkheid is?

Uit de OP: Hij zei dat het ook nog goed zou zijn in een uurtje en dat "het geen vraag was, maar een mededeling".

TO zegt eerst dat de vakantie goed verliep, maar toen ik doorvroeg hoe het zat met 'op het tandvlees lopen' zo vlak na de vakantie, was man ineens helemaal niet zo behulpzaam geweest. Had hij eigenlijk niets gedaan en zich ook al niet aan afspraken gehouden.

Dat geeft mij toch wel het gevoel van 'herhaling van zetten' (er wordt hier veel gezegd dat in het eerdere topic ook gezegd werd) maar ook dat ze de dingen steeds een tandje verergert.



En ik vind nog steeds dat er aan allemaal alarmbellen moeten rinkelen als je na 2 weken vakantie, waarin je zegt goede afspraken gemaakt te hebben en een leuke tijd, nog steeds het gevoel hebt op je tandvlees te lopen. Dan moet er écht direct actie ondernomen, op welk vlak ook, want terug in gareel ga je dan niet ineens uitrusten ofzo.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 11:50:

[...]





Ik geef ook maar voorbeelden

Het is een prachtig voorbeeld om naar toe te werken! De uitdaging zit in de stappen om daar te komen.



Hoe kom je met twee uiterste persoonlijkheden op een mooie balans uit?

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 12:02:

TO zegt eerst dat de vakantie goed verliep, maar toen ik doorvroeg hoe het zat met 'op het tandvlees lopen' zo vlak na de vakantie, was man ineens helemaal niet zo behulpzaam geweest. Had hij eigenlijk niets gedaan en zich ook al niet aan afspraken gehouden.

Dat geeft mij toch wel het gevoel van 'herhaling van zetten' (er wordt hier veel gezegd dat in het eerdere topic ook gezegd werd) maar ook dat ze de dingen steeds een tandje verergert.



En ik vind nog steeds dat er aan allemaal alarmbellen moeten rinkelen als je na 2 weken vakantie, waarin je zegt goede afspraken gemaakt te hebben en een leuke tijd, nog steeds het gevoel hebt op je tandvlees te lopen. Dan moet er écht direct actie ondernomen, op welk vlak ook, want terug in gareel ga je dan niet ineens uitrusten ofzo.

Dit ben ik helemaal met je eens en vind ik ook zorgelijk klinken. Aan de andere kant, toen mijn twee kinderen zo klein waren (kwamen vlot achter elkaar) was ik ook zoooo ontstellend moe! Nu ze pubers zijn kan ik uitslapen zolang ik wil en dan ben ik nog eerder op dan hun! Moe zijn hoort ook gewoon echt bij die periode en elkaar proberen te ontzien en overeind te houden, is geen overbodige luxe. Maar het klinkt toch wel of man stukken beter voor zichzelf zorgt dan voor zijn vrouw.

Ik ben het ook eens met degenen die hier hebben aangegeven dat professionele hulp geboden is. Ik denk ook dat de patronen waar man en TO mee te maken hebben, te heftig zijn om zelf op te lossen.

Ik was ook moe met 2 kleine kinderen. Toen mijn man naast z'n baan een hbo-opleiding ging doen, waardoor ik elk weekend met de kinderen op stap moest zodat hij kon leren, was ik helemaal afgepeigerd. Het verschil zit 'm waarschijnlijk in wel of niet gewaardeerd/gezien voelen.

Dreamer schreef op 09 januari 2017 @ 13:22:

Ik was ook moe met 2 kleine kinderen. Toen mijn man naast z'n baan een hbo-opleiding ging doen, waardoor ik elk weekend met de kinderen op stap moest zodat hij kon leren, was ik helemaal afgepeigerd. Het verschil zit 'm waarschijnlijk in wel of niet gewaardeerd/gezien voelen.

O dat zou ik vertikt hebben. Dan ging hij maar ergens anders heen.