Relaties
alle pijlers
Escalatie ruzie met man
dinsdag 3 januari 2017 om 14:59
Het gaat al een tijdje minder goed tussen mijn man en mij. We hebben het heel druk met jonge kinderen en een grote verbouwing. Hierdoor zijn we elkaar wat uit het oog verloren en zijn er heel wat opgebouwde frustraties. Gisteren is het helemaal geëscaleerd.
Met de feestdagen was hij twee weken thuis, wat we beiden fijn vonden. We hebben kunnen praten, hebben een werkschema opgesteld voor de verbouwingen en hebben het fijn gehad met mijn familie.
Gisteren was zijn laatste dag verlof. We wilden dit 'vieren', ik ging voor hem koken en ik had de kinderen bij de buren laten logeren (wat ik héél moeilijk vind). Hij had eerst een nieuwsjaarreceptie op het werk. Hij zou snel zijn hoofd laten zien en naar huis komen. Na twee uur (wat ik al lang vond) belde hij om te zeggen dat hij nog wat langer ging blijven en nog iets ging drinken. Ik heb gezegd dat ik liever zou hebben dat hij naar huis komt omdat ik had gekookt. Hij zei dat het ook nog goed zou zijn in een uurtje en dat "het geen vraag was, maar een mededeling". We hebben ruzie gemaakt aan de telefoon. Hij zei dat het maar éénmaal per jaar nieuwjaar is, dat ik mij aanstel en dat hij helemaal geen zin meer had om thuis te komen. Hij is uiteindelijk maar om drie uur vannacht naar huis gekomen, is zonder iets te zeggen gaan slapen (ik lag op de sofa). Vanmorgen is hij zonder iets te zeggen gaan werken.
Ik ben heel kwaad en teleurgesteld dat hij alweer zijn eigen tijd en ontspanning boven ons stelt. Over enkele uren komt hij thuis en ik weet niet wat ik moet zeggen of doen. Ik weet niet wat ik wil met dit topic, ik moet gewoon ergens mijn hoofd ordenen.
Met de feestdagen was hij twee weken thuis, wat we beiden fijn vonden. We hebben kunnen praten, hebben een werkschema opgesteld voor de verbouwingen en hebben het fijn gehad met mijn familie.
Gisteren was zijn laatste dag verlof. We wilden dit 'vieren', ik ging voor hem koken en ik had de kinderen bij de buren laten logeren (wat ik héél moeilijk vind). Hij had eerst een nieuwsjaarreceptie op het werk. Hij zou snel zijn hoofd laten zien en naar huis komen. Na twee uur (wat ik al lang vond) belde hij om te zeggen dat hij nog wat langer ging blijven en nog iets ging drinken. Ik heb gezegd dat ik liever zou hebben dat hij naar huis komt omdat ik had gekookt. Hij zei dat het ook nog goed zou zijn in een uurtje en dat "het geen vraag was, maar een mededeling". We hebben ruzie gemaakt aan de telefoon. Hij zei dat het maar éénmaal per jaar nieuwjaar is, dat ik mij aanstel en dat hij helemaal geen zin meer had om thuis te komen. Hij is uiteindelijk maar om drie uur vannacht naar huis gekomen, is zonder iets te zeggen gaan slapen (ik lag op de sofa). Vanmorgen is hij zonder iets te zeggen gaan werken.
Ik ben heel kwaad en teleurgesteld dat hij alweer zijn eigen tijd en ontspanning boven ons stelt. Over enkele uren komt hij thuis en ik weet niet wat ik moet zeggen of doen. Ik weet niet wat ik wil met dit topic, ik moet gewoon ergens mijn hoofd ordenen.
maandag 9 januari 2017 om 20:03
Zou zomaar kunnen. Maar het verschil is dat zij met een pan aardappelen en een tartaartje bakken klaar is elke avond, en dat die man blijkbaar wordt geacht elke vrije minuut en elk vrij weekend, náást zijn baan, in die verbouwing te steken...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
maandag 9 januari 2017 om 20:34
Ze hebben beiden zo te lezen veel werk. To heeft een baan, zorg voor kids en huishouden. Man heeft een baan, zorg voor de kids, misschien ook gedeelte huishouden en de verbouwing. Wat man nog gezond doet is ontspanning opzoeken, anders word je gek. TO doet dit niet. En nu is ze boos. Dus moet ze ontspanning opzoeken. Desnoods brengt ze de kids naar de buren zodat ze rustig tv kan kijken. En dan gaan ze dus niet logeren, wan we weten hoeveel moeite TO daar mee heeft, maar zijn ze wel even een paar uur weg zodat zij tijd voor zichzelf heeft. Heeft ze echt nodig zo te lezen.
maandag 9 januari 2017 om 20:38
Dit dus. Ik ben al doodmoe als ik een week lang in een huis kom na mijn werk waar alles overhoop staat en er nog allerlei klussen moeten gebeuren, laat staan als dat een proces over langere tijd is. Dat je echt elk weekend en elke vrije minuut de mouwen moet opstropen om wéér te gaan hakken en breken, wéér te gaan tegelen en stucen, wéér te gaan schilderen en vloeren doen. Een soort van hel lijkt me dat. En wat ik mis is dat To dat begrijpt van haar man.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
maandag 9 januari 2017 om 20:50
Tsja dat een restaurant iets warms serveert maakt het nog geen Nederlandse gewoonte.
Daar moet je de de buren maar voor hebben. Ik zou echt geen buurkinderen opvangen omdat mams ongestoord tv wil kijken want pap hangt in de sportschool. Daarnaast wil je je buren daar ook niet te vaak lastig mee vallen.
maandag 9 januari 2017 om 20:55
Het is een van de vele opties. Ik noemde nu de buren aangezien die laatst ze ook ter logee hadden opgenomen. Ze kan ook iemand anders vragen of desnoods een oppas inhuren. Belangrijk is dat ze ontspanning gaat opzoeken en aangezien zij dat blijkbaar alleen maar kan door voor de tv te zitten moet ze een manier verzinnen dat ze dat ook ongestoord kan doen. En niet alleen op haar man gaan zitten vitten. En ook zou ik willen dat ze zich laat testen op PND zoals iemand al zei die dit ook bleek te hebben. Maar dat wil to ook al niet
maandag 9 januari 2017 om 21:15
Ik denk dat dit dus precies is wat TO opbreekt.
En de structurele oplossing daarvoor is toch echt om de verbouwing af te maken.
Ontspannen tussendoor kan nodig zijn, maar dat mag niet teveel afleiden van der langere termijn oplossing, namelijk het afronden van de verbouwing. Anders komt er geen einde aan de stressbron en is ontspanning zoeken dweilen met de kraan open.
Aan de andere kant is het voor TO en haar man wel verstandig om iets te vinden waarmee ze tussendoor in korte tijd kunnen ontspannen, bijv. 10 min. yoga-oefeningen of een half uurtje (hard)lopen in het park.
dinsdag 10 januari 2017 om 01:47
En als zij 's nachts zorgt voor die slecht slapende tweeling op hun slaapkamer (ze liggen alle vier in dezelfde ruimte), dan heeft dit natuurlijk geen effect op haar partner. Komaan.
Wat je latere punt betreft, het afronden van de verbouwing zou hen inderdaad helpen, alleen een grondige verbouwing waarbij zowat alles zelf wordt gedaan kan makkelijk enkele jaren in beslag nemen. Waarschijnlijk hier weer een complete onderschatting van de eigenaren en wanneer een van beide de ander dan nog eens achter zijn veren gaat zitten, gaat dit echt niet sneller. Misschien dat verkoop met verlies nog het beste redmiddel is voor hun relatie.
De post van Falathiel om 20:34 was overigens heel zinnig.
dinsdag 10 januari 2017 om 13:57
Ik denk dat jullie beiden wat zouden kunnen geven en nemen. Jij: hem gunnen dat hij een of twee avonden per week weg is voor ontspanning. Hij: meer overleggen met jou van tevoren ipv alleen zijn eigen plan trekken. Dus eigenlijk beiden: wat meer denken vanuit het belang van de ander en minder vanuit je eigen belang. Klinkt eigenlijk heel simpel.
Alleen denk ik dat het in de praktijk niet zo simpel is zolang die verbouwing als een molensteen om jullie nek hangt en de kinderen op jullie slaapkamer slapen. Dat zou zo snel mogelijk voorbij moeten zijn, dan hebben jullie weer wat meer rust en ruimte in je hoofd. Je schrijft dat er geen budget is om de verbouwing te laten doen. Is er echt helemaal geen enkel budget hiervoor, zitten jullie zo krap? Of zou je wel een deel kunnen laten doen? Zo niet, zou je de rest van de verbouwing kunnen uitstellen, of een deel ervan kunnen uitstellen? Uiteraard is een halve badkamer of dakkapel niet handig, maar misschien zijn sommige dingen waar nog niet aan begonnen is niet per se nodig. Of je laat de kinderkamer nog even ongeverfd en zonder plinten. Ik denk niet dat de kinderen daar wakker van zullen liggen. En dan spaar je voor een klusser die dat over een of twee jaar voor jullie kan doen. Het voelt misschien niet heel fijn om het niet af te kunnen maken, maar over een paar maanden in scheiding liggen omdat dit jullie totaal uit elkaar drijft voelt al helemaal niet fijn.
Alleen denk ik dat het in de praktijk niet zo simpel is zolang die verbouwing als een molensteen om jullie nek hangt en de kinderen op jullie slaapkamer slapen. Dat zou zo snel mogelijk voorbij moeten zijn, dan hebben jullie weer wat meer rust en ruimte in je hoofd. Je schrijft dat er geen budget is om de verbouwing te laten doen. Is er echt helemaal geen enkel budget hiervoor, zitten jullie zo krap? Of zou je wel een deel kunnen laten doen? Zo niet, zou je de rest van de verbouwing kunnen uitstellen, of een deel ervan kunnen uitstellen? Uiteraard is een halve badkamer of dakkapel niet handig, maar misschien zijn sommige dingen waar nog niet aan begonnen is niet per se nodig. Of je laat de kinderkamer nog even ongeverfd en zonder plinten. Ik denk niet dat de kinderen daar wakker van zullen liggen. En dan spaar je voor een klusser die dat over een of twee jaar voor jullie kan doen. Het voelt misschien niet heel fijn om het niet af te kunnen maken, maar over een paar maanden in scheiding liggen omdat dit jullie totaal uit elkaar drijft voelt al helemaal niet fijn.
dinsdag 10 januari 2017 om 14:10
dinsdag 10 januari 2017 om 19:20
Doe eens normaal. Die man heeft waarschijnlijk elk vrij uurtje dat hij had in de afgelopen maanden met de mouwen opgestroopt in huis doorgebracht vanwege die verbouwing. In de twee weken dat hij vrij was rond Kerst heeft hij alle aandacht aan het gezin en aan zijn partner gegeven (ook volgens TO). En toen had hij zomaar opeens een nieuwjaarsreceptie van de zaak. Mág hij dan eindelijk een keer lekker los gaan? Even niks, even gewoon een borrel drinken met anderen, en even een avondje niét verbouwen, of andere verplichtingen?
Wat is daar "niet goed te praten" aan?
Dat TO verkeerde verwachtingen had en dacht dat hij na een uurtje borrelen wel thuis zou komen, is toch zijn schuld niet?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 10 januari 2017 om 19:28
Ik denk dat ze gewoon rekening moeten houden met elkaar, en misschien gewoon samen moeten besluiten dat ze qua verbouwing even te veel hooi op de vork hebben genomen, en dat dat huis en alles wat erin moet gebeuren, gewoon ten koste gaat van hun samenzijn op een fijne manier. Ik heb dat ook gezien bij vrienden, die kochten een mega-groot pand uit 1850 (11 kamers) wat al jaren verwaarloosd was, in die zin, dat de laatste bewoonster al jarenlang niet meer in de meeste kamers geweest was en al zeker 20 jaar geen onderhoud meer had laten uitvoeren. En hun idee was: wij gaan dat helemaal mooi maken, liefst zo origineel mogelijk, en OK, dat we daar jaren over kunnen doen, nemen we voor lief, dit is ons project.
Na een jaar werden ze al minder enthousiast, na twee jaar waren er nog steeds maar 3 kamers echt bewoonbaar en lag nog steeds het hele huis vol met bouwmaterialen, moesten kamers aangepakt worden, enz. Ze hadden allebei een drukke baan en gewoon het feit dat ze daarnáást echt iedere vrije minuut in het huis moesten steken, en iedere cent die ze hadden, was fnuikend. Voor allebei.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
