Relaties
alle pijlers
Flirten met relatie. Wel of niet?
donderdag 16 oktober 2008 om 18:30
Heey everyone,
Ik had gisteren een heel open gesprek met mijn vriend (1 3/4 jaar een goede relatie) over flirten. Welke betekenis we eraan geven en hoe we ermee omgaan. Dit was naar aanleiding van een telefoontje van een meisje dat hij tijdens ons etentje uit ontving. Mijn vriend legde uit:
Tijdens zijn boys night out was het zo druk in de bezochte tent dat hij haar had gevraagd haar barkruk met hem te delen. Ze hadden gepraat en geflirt. Hij zei (niet vanuit het niets, al heb ik hem er ook niet naar gevraagd) dat het een mooi meisje was.
Wat hij onder flirten verstaat? Lief lachen, leuk kijken en met je ogen laten zien dat je de ander mooi vindt. Zoenen gaat te ver, maar elkaar even aanraken (zoals: hand op de arm leggen als in 'je bent een leuk mens') mag wel. Hij zegt dat hij tijdens het flirten het meisje in kwestie niet als 'optie' ziet, "Het leuke van flirten is dat het daarbij blijft." Ik vertrouw hem wat dit betreft ook echt aangezien hij vreemdgaan zelf absoluut not done vindt.
Heel onschuldig dus, ik kijk er hetzelfde tegenaan.
Maar..
Hoewel ik erg kriebelig word als ik bij een ander jaloers gedrag constateer, borrelde er toch wat gevoelens en vragen bij me op..:
* Moest hij zo nodig een barkruk delen met een mooi meisje?
* Waarom heeft hij behoefte aan bevestiging van andere meisjes hoe leuk hij is? Ik laat dat toch duidelijk genoeg weten!
* Hoe ziet hij het contact dat flirterig is begonnen in de toekomst, als ik dan ter discussie of in zicht kom? Als het continueert (zoals zij hem nu gezellig heeft gebeld) kan het dan op alleen vriendschappelijke basis verder gaan?
Ik heb trouwens gezegd dat ik denk dat als je je relatie verzwijgt, je de persoon waarmee je flirt toch enigzins als optie behoudt (waarom zou je anders?). Ik kreeg hier geen duidelijk antwoord op, weet dus niet of hij mij heeft verzwegen. Dat zou ik namelijk vrij... bot vinden.
Ik merk dat ik niet meer flirt sinds mijn relatie begon, aangezien ik ten eerste snel verliefd word (ik weet: mijn vriend ook) en niets wil riskeren en ten tweede uit respect naar mijn vriend en de man in kwestie. Ik denk dat ik flirten zelf een beetje zie als mezelf openstellen voor een ander, daarom voelt het oneerlijk om eerst te flirten (kijk eens hoe leuk we elkaar vinden) en dan achteraf te zeggen: ja, allemaal leuk en aardig, maar hey, ik heb een relatie. Move on!
Mijn vraag is: hoe zien jullie dit? Vinden jullie flirten met een relatie doodnormaal, ubergezond, niks mis mee, leef je uit, compleet onschuldig? Vinden jullie dat ik mezelf opnieuw moet aanleren te flirten?
Of zijn er ook mensen die het iets te ver vinden gaan of het meteen (mentaal?) vreemdgaan vinden?
Ik lees hier tegenwoordig veel dat alles moet kunnen, zoenen met een ander ook compleet geen probleem is enzo.. Ik heb mijn eigen idee over grenzen binnen een relatie, maar merk dat ik dat nog een beetje aan het vormen ben ook. Ik ben dus erg benieuwd hoe jullie hierover denken!
Ik had gisteren een heel open gesprek met mijn vriend (1 3/4 jaar een goede relatie) over flirten. Welke betekenis we eraan geven en hoe we ermee omgaan. Dit was naar aanleiding van een telefoontje van een meisje dat hij tijdens ons etentje uit ontving. Mijn vriend legde uit:
Tijdens zijn boys night out was het zo druk in de bezochte tent dat hij haar had gevraagd haar barkruk met hem te delen. Ze hadden gepraat en geflirt. Hij zei (niet vanuit het niets, al heb ik hem er ook niet naar gevraagd) dat het een mooi meisje was.
Wat hij onder flirten verstaat? Lief lachen, leuk kijken en met je ogen laten zien dat je de ander mooi vindt. Zoenen gaat te ver, maar elkaar even aanraken (zoals: hand op de arm leggen als in 'je bent een leuk mens') mag wel. Hij zegt dat hij tijdens het flirten het meisje in kwestie niet als 'optie' ziet, "Het leuke van flirten is dat het daarbij blijft." Ik vertrouw hem wat dit betreft ook echt aangezien hij vreemdgaan zelf absoluut not done vindt.
Heel onschuldig dus, ik kijk er hetzelfde tegenaan.
Maar..
Hoewel ik erg kriebelig word als ik bij een ander jaloers gedrag constateer, borrelde er toch wat gevoelens en vragen bij me op..:
* Moest hij zo nodig een barkruk delen met een mooi meisje?
* Waarom heeft hij behoefte aan bevestiging van andere meisjes hoe leuk hij is? Ik laat dat toch duidelijk genoeg weten!
* Hoe ziet hij het contact dat flirterig is begonnen in de toekomst, als ik dan ter discussie of in zicht kom? Als het continueert (zoals zij hem nu gezellig heeft gebeld) kan het dan op alleen vriendschappelijke basis verder gaan?
Ik heb trouwens gezegd dat ik denk dat als je je relatie verzwijgt, je de persoon waarmee je flirt toch enigzins als optie behoudt (waarom zou je anders?). Ik kreeg hier geen duidelijk antwoord op, weet dus niet of hij mij heeft verzwegen. Dat zou ik namelijk vrij... bot vinden.
Ik merk dat ik niet meer flirt sinds mijn relatie begon, aangezien ik ten eerste snel verliefd word (ik weet: mijn vriend ook) en niets wil riskeren en ten tweede uit respect naar mijn vriend en de man in kwestie. Ik denk dat ik flirten zelf een beetje zie als mezelf openstellen voor een ander, daarom voelt het oneerlijk om eerst te flirten (kijk eens hoe leuk we elkaar vinden) en dan achteraf te zeggen: ja, allemaal leuk en aardig, maar hey, ik heb een relatie. Move on!
Mijn vraag is: hoe zien jullie dit? Vinden jullie flirten met een relatie doodnormaal, ubergezond, niks mis mee, leef je uit, compleet onschuldig? Vinden jullie dat ik mezelf opnieuw moet aanleren te flirten?
Of zijn er ook mensen die het iets te ver vinden gaan of het meteen (mentaal?) vreemdgaan vinden?Ik lees hier tegenwoordig veel dat alles moet kunnen, zoenen met een ander ook compleet geen probleem is enzo.. Ik heb mijn eigen idee over grenzen binnen een relatie, maar merk dat ik dat nog een beetje aan het vormen ben ook. Ik ben dus erg benieuwd hoe jullie hierover denken!
vrijdag 17 oktober 2008 om 02:46
Bedankt voor jullie reacties. Nogmaals, ik weet echt niet zeker of hij onze relatie heeft verzwegen of niet, daarom wil ik ook geen conclusies / beoordelingen trekken wat dat betreft. Misschien moet ik het hem vragen, maar ik heb het idee dat ik moet wachten tot het contact zich verder vordert.
Al zullen jullie ws zeggen dat ik dan al te laat ben, maar tja.. ik kan hem toch ook niet gaan zitten controleren op smsjes of iets dergelijks??
Al zullen jullie ws zeggen dat ik dan al te laat ben, maar tja.. ik kan hem toch ook niet gaan zitten controleren op smsjes of iets dergelijks??
vrijdag 17 oktober 2008 om 09:50
Controleren is ook helemaal niet nodig! Ookal is hij, in mijn ogen, een grens overgegaan, hij is er wel eerlijk over. Neemt gewoon z'n telefoon op waar jij bij bent, zelf sop zo'n onhandig moment. Dus ik zou er ook weer niet een hele heisa van maken. Maar ik zou wel een gesprek met hem aangaan over mijn grenzen en dat ik het wel fijn zou vinden als hij daar een beetje rekening mee houdt.
vrijdag 17 oktober 2008 om 12:46
Ik zou nooit stiekem zijn telefoon controleren op smsjes of zelfs opnemen in of zonder zijn bijzijn. Dit vind ik zelf te ver gaan: hij heeft recht op zijn privacy.
Mocht er nu ooit eens echt meer achter zitten, dan ga ik er vanuit dat hij er wel mee komt. Zo niet, kom je er denk ik van je partner in de meeste gevallen wel achter, een gevoel dat er iets niet klopt, een meeting die tot het laatste moment wordt verzwegen.. Bleh, ik vind het al naar om er zo over te praten.
Aangezien ik niet weet of het telefoonnummers uitwisselen vanuit het flirten is gegaan, of wat er eerst was: vriendschap of flirten, kan ik er naar mijn idee geen oordeel aan hangen.
Ik heb besloten het nu te laten voor wat het is, maar wanneer het (bijv. bij een volgende keer dat ze belt o.i.d.) duidelijk nog eens naar voren komt zal ik erover beginnen.
Ben blij dat ik dit toch even op een forum kan plaatsen, zo kan ik mede door jullie second opinion mijn eigen idee onderzoeken en vormen. Ik zie nu beter in waar mijn eigen grenzen liggen!
Eerlijk gezegd had ik wel een reactie van jullie verwacht (of gehoopt?) dat ik het overdreef, aangezien ik me over de stomste dingen tegenwoordig onzeker voel en dit meer zie als een fase die ik even door moet (ik ben nooit echt zo geweest).
Juist daarom wilde ik mijn gevoel even onderzoeken/bevestigen.. thanks!
Mocht er nu ooit eens echt meer achter zitten, dan ga ik er vanuit dat hij er wel mee komt. Zo niet, kom je er denk ik van je partner in de meeste gevallen wel achter, een gevoel dat er iets niet klopt, een meeting die tot het laatste moment wordt verzwegen.. Bleh, ik vind het al naar om er zo over te praten.
Aangezien ik niet weet of het telefoonnummers uitwisselen vanuit het flirten is gegaan, of wat er eerst was: vriendschap of flirten, kan ik er naar mijn idee geen oordeel aan hangen.
Ik heb besloten het nu te laten voor wat het is, maar wanneer het (bijv. bij een volgende keer dat ze belt o.i.d.) duidelijk nog eens naar voren komt zal ik erover beginnen.
Ben blij dat ik dit toch even op een forum kan plaatsen, zo kan ik mede door jullie second opinion mijn eigen idee onderzoeken en vormen. Ik zie nu beter in waar mijn eigen grenzen liggen!
Eerlijk gezegd had ik wel een reactie van jullie verwacht (of gehoopt?) dat ik het overdreef, aangezien ik me over de stomste dingen tegenwoordig onzeker voel en dit meer zie als een fase die ik even door moet (ik ben nooit echt zo geweest).
Juist daarom wilde ik mijn gevoel even onderzoeken/bevestigen.. thanks!
zaterdag 18 oktober 2008 om 23:29
Ik vind, los van of het al dan niet vriendschappelijk was, uitwisselen van tel.nummers met iemand die je net een paar minuten kent, helemaal niet nodig. Waarom gaf hij zijn nummer aan haar? Omdat hij haar erg leuk vond (waren zijn eigen woorden). Daar zou ik op zijn zachtstgezegd niet blij van worden. Hij mag dan wel eerlijk hebben verteld over die flirt maar ik denk als hij wel had gezegd dat hij al een relatie heeft, zij dan echt niet gebeld zou hebben tijdens jullie etentje.
Als ik in jouw schoenen stond zou ik toch een serieus gesprek met hem willen.
Kijk, flirten kan en mag, maar de grens is (bij mij wel) dat het daarbij blijft. Geen tel.nrs of andere zaken uitwisselen. Maar ieder heeft weer andere grenzen. Dus, ga voor jezelf na hoe die bij jou liggen.
Als ik in jouw schoenen stond zou ik toch een serieus gesprek met hem willen.
Kijk, flirten kan en mag, maar de grens is (bij mij wel) dat het daarbij blijft. Geen tel.nrs of andere zaken uitwisselen. Maar ieder heeft weer andere grenzen. Dus, ga voor jezelf na hoe die bij jou liggen.
zondag 19 oktober 2008 om 16:30
@ Madiken:
Hij heeft naar wat ik weet tijdens een avond uit dus best een tijdje zitten kletsen.
Zoals het nu overkomt op me is als volgt:
* Hij heeft een meisje leren kennen, lang met haar gepraat.
* Hij was toevallig onder de indruk van haar voorkomen (en waarschijnlijk andersom).
* Hij heeft met haar geflirt.
* Hij gaf vriendschappelijk zijn tel.nr (?) ... Tja. Ik ga hier vanuit, aangezien hij (tegen vreemdgaan is en) het zelf waarschijnlijk ook te ver zou vinden gaan om n.a.v. een flirt ipv vriendschappelijk gesprek telefoonnummers uit te wisselen.
Ik geef het nog even wat tijd.
PS: Ze wist natuurlijk niet dat we op het moment dat ze belde in een restaurant zaten, maar ik weet ook niet of ze uberhaupt wist dat hij een vriendin had. Anders kan ze wel alsnog bellen voor vriendschappelijk contact, is het dan evengoed realistisch als ik daar een probleem van maak, simpelweg omdat ze een mooi meisje is met wie hij toevallig heeft geflirt? Ik weet het niet, hoor.
Hij heeft naar wat ik weet tijdens een avond uit dus best een tijdje zitten kletsen.
Zoals het nu overkomt op me is als volgt:
* Hij heeft een meisje leren kennen, lang met haar gepraat.
* Hij was toevallig onder de indruk van haar voorkomen (en waarschijnlijk andersom).
* Hij heeft met haar geflirt.
* Hij gaf vriendschappelijk zijn tel.nr (?) ... Tja. Ik ga hier vanuit, aangezien hij (tegen vreemdgaan is en) het zelf waarschijnlijk ook te ver zou vinden gaan om n.a.v. een flirt ipv vriendschappelijk gesprek telefoonnummers uit te wisselen.
Ik geef het nog even wat tijd.
PS: Ze wist natuurlijk niet dat we op het moment dat ze belde in een restaurant zaten, maar ik weet ook niet of ze uberhaupt wist dat hij een vriendin had. Anders kan ze wel alsnog bellen voor vriendschappelijk contact, is het dan evengoed realistisch als ik daar een probleem van maak, simpelweg omdat ze een mooi meisje is met wie hij toevallig heeft geflirt? Ik weet het niet, hoor.
zondag 19 oktober 2008 om 18:22
maandag 20 oktober 2008 om 09:25
Mijn vriend staat over het algemeen wel zeker open voor mijn gevoelens, maar ik weet ook dat hij niet van het onzekere gedoe houdt en dat houd mij tegen, merk ik (dit is nl ook n.a.v. zijn vorige relatie). Ik ga hem volgende week toch op een rustige manier mijn gevoel uiten.
Ik stel het een weekje uit aangezien we nu voor een week familiebezoek hebben. Niet echt het meest handige moment voor een persoonlijk 1-op-1 gesprek. ;)
Bedankt voor jullie inzichten en advies! Ik laat nog wel weten hoe het gesprek is verlopen.
Ik stel het een weekje uit aangezien we nu voor een week familiebezoek hebben. Niet echt het meest handige moment voor een persoonlijk 1-op-1 gesprek. ;)
Bedankt voor jullie inzichten en advies! Ik laat nog wel weten hoe het gesprek is verlopen.
maandag 20 oktober 2008 om 09:48
Succes met het gesprek! Ik denk dat als je het er idd gewoon op een rustige manier met hem over hebt, er geen aanleiding voor hem is om daar moeilijk over te doen. Het is juist zo belangrijk om elkaar goed te blijven begrijpen, en dat kan alleen als je met elkaar praat. Sowieso, tuurlijk neemt iedereen bagage mee uit bijvoorbeeld eerdere relaties, maar dat ontzegt jou zeker het recht niet om je gevoelens te mogen uiten.
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, keep us posted :-)
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, keep us posted :-)
vrijdag 24 oktober 2008 om 01:21
AHUM...Dan ben ik zeker wel erg ouderwets maar dat telefoonnummer uitwisselen zit mij niet lekker!
Ik zou dat zeer zeker NIET pikken en andersom ook niet...tenminste niet van een wildvreemde mooie dame of heer in de kroeg waar ik of hij mee zou hebben geflirt!!!
Flirten is tot daar aan toe en inderdaad best gezond evenals jaloezie maar er zijn ergens grenzen.
Zo heb ik bijv een probleem met een vrouwelijke collega van mijn man als die twee samen zijn flirten ze continu er vliegt heel wat flirttaal over en weer enne ikke ik sta ernaast en lach ermee.....me ondertussen afvragend wat wil die meid nou eigenlijk??? Afin tot zover accepteer ik haar en zijn gedrag maar laatst waren we elkaar weer tegengekomen met stappen en ik kwam terug van het toilet en die twee hadden elkaar innig vast duuuhhhh dacht ik en riep ik "wat heeft dit te betekenen'!? Dit gaat te ver.......hij liet haar accuut los en zei keek als een botsauto ik was best overstuur tot een aantal lui mij kalmeerde en mij verzekerde dat het van beide kanten niets te betekenen had en dat hij echt alleen van mij hield no worries dus...
En toch dit soort flirtgedrag ging mij dus ECHT een tikkeltje te ver net als het uitwisselen van foonnummers ergens moet je voor jezelf een grens stellen en als die wordt bereikt heb jij alle recht tot JALOEZIE toch?
Ik zou dat zeer zeker NIET pikken en andersom ook niet...tenminste niet van een wildvreemde mooie dame of heer in de kroeg waar ik of hij mee zou hebben geflirt!!!
Flirten is tot daar aan toe en inderdaad best gezond evenals jaloezie maar er zijn ergens grenzen.
Zo heb ik bijv een probleem met een vrouwelijke collega van mijn man als die twee samen zijn flirten ze continu er vliegt heel wat flirttaal over en weer enne ikke ik sta ernaast en lach ermee.....me ondertussen afvragend wat wil die meid nou eigenlijk??? Afin tot zover accepteer ik haar en zijn gedrag maar laatst waren we elkaar weer tegengekomen met stappen en ik kwam terug van het toilet en die twee hadden elkaar innig vast duuuhhhh dacht ik en riep ik "wat heeft dit te betekenen'!? Dit gaat te ver.......hij liet haar accuut los en zei keek als een botsauto ik was best overstuur tot een aantal lui mij kalmeerde en mij verzekerde dat het van beide kanten niets te betekenen had en dat hij echt alleen van mij hield no worries dus...
En toch dit soort flirtgedrag ging mij dus ECHT een tikkeltje te ver net als het uitwisselen van foonnummers ergens moet je voor jezelf een grens stellen en als die wordt bereikt heb jij alle recht tot JALOEZIE toch?
woensdag 29 oktober 2008 om 11:47
Heel interessant dit topic. Ik worstel hierzelf ook mee. Wat zijn de grenzen voor mij, maar ook waar liggen de grenzen voor mijn partner.Wat zou ik er van vinden als hij zo zou flirten.
Ik ben al 7 jaar met mijn vriend en ik ben de flirter van de twee, hou van uitgaan, lekker dansen. Vaak gaat mijn vriend mee, regelmatig ook niet.
Ik ben dus pas geleden een weekend weggeweest met wat vrienden, zonder mijn vriend en elke avond lekker gedanst. Tja en dan sta je samen te lachen, en blij te zijn en dan ga je samen dansen en dichter tegen elkaar aan en voor ik het wist stond ik samen met een van die vrienden heerlijk te heupwiegen en gingen we samen op in het ritme. Ik voelde toen best een soort (erotische) spanning, en een klik. Ik weet zeker dat het bij die jongen ook wel begon te kriebelen. En dan is het kwestie van je losmaken van elkaar en weer even gek doen om dat beladen gevoel te doorbreken.
Ik kan daar echt van genieten en weet dat ik nooit verder zal gaan, zal nooit gaan zoenen (hoewel ik er wel aan denk soms).
Maar nu voel ik me soms ook wel een beetje rot tegenover mijn vriend dat ik zo een beladen gevoel heb gehad bij een ander, die jongen schiet namelijk wel heel regelmatig door mijn hoofd nu, heb hele kleine vlindertjes.
Ik moet er niet aan denken een relatie aan te gaan met die ander, vind mijn vriend veel te fijn en die ander is absoluut geen relatie materiaal.
Maar vraag me soms wel af of ik dit opzoek omdat ik het flirterige gedrag mis bij mijn vriend. Ik kan dit soort dansmomenten niet echt met hem beleven (is niet zo een slow danser), dat elkaar verleiden, ondeugend kijken, uitdagen, opwinden. Tja, misschien is samen flirten met je partner ook wel lastig, omdat het onbekende de spanning erbij hoort, het gene is wat het spannend maakt.
Ik heb dat soort flirtmomenten met anderen trouwens ook wel als mijn vriend erbij is, maar dan vind ik het minder lastig, want kan ik hem er meer bij betrekken, dan wissel ik af en toe een veelzeggende blik met hem terwijl ik dans met die ander. Die schat van een vriend van mij is gelukkig niet snel jaloers.. hij vertrouwt me.
Ik vertrouw mijn eigen daden zelf ook wel, maar twijfel of het gevoelsmatig soms niet te ver gaat..
Maar vinden jullie nu dat dit soort gedrag te ver gaat, of is het heel herkenbaar?
Is dit nu buiten de deur honger krijgen en thuis eten?
Ik ben al 7 jaar met mijn vriend en ik ben de flirter van de twee, hou van uitgaan, lekker dansen. Vaak gaat mijn vriend mee, regelmatig ook niet.
Ik ben dus pas geleden een weekend weggeweest met wat vrienden, zonder mijn vriend en elke avond lekker gedanst. Tja en dan sta je samen te lachen, en blij te zijn en dan ga je samen dansen en dichter tegen elkaar aan en voor ik het wist stond ik samen met een van die vrienden heerlijk te heupwiegen en gingen we samen op in het ritme. Ik voelde toen best een soort (erotische) spanning, en een klik. Ik weet zeker dat het bij die jongen ook wel begon te kriebelen. En dan is het kwestie van je losmaken van elkaar en weer even gek doen om dat beladen gevoel te doorbreken.
Ik kan daar echt van genieten en weet dat ik nooit verder zal gaan, zal nooit gaan zoenen (hoewel ik er wel aan denk soms).
Maar nu voel ik me soms ook wel een beetje rot tegenover mijn vriend dat ik zo een beladen gevoel heb gehad bij een ander, die jongen schiet namelijk wel heel regelmatig door mijn hoofd nu, heb hele kleine vlindertjes.
Ik moet er niet aan denken een relatie aan te gaan met die ander, vind mijn vriend veel te fijn en die ander is absoluut geen relatie materiaal.
Maar vraag me soms wel af of ik dit opzoek omdat ik het flirterige gedrag mis bij mijn vriend. Ik kan dit soort dansmomenten niet echt met hem beleven (is niet zo een slow danser), dat elkaar verleiden, ondeugend kijken, uitdagen, opwinden. Tja, misschien is samen flirten met je partner ook wel lastig, omdat het onbekende de spanning erbij hoort, het gene is wat het spannend maakt.
Ik heb dat soort flirtmomenten met anderen trouwens ook wel als mijn vriend erbij is, maar dan vind ik het minder lastig, want kan ik hem er meer bij betrekken, dan wissel ik af en toe een veelzeggende blik met hem terwijl ik dans met die ander. Die schat van een vriend van mij is gelukkig niet snel jaloers.. hij vertrouwt me.
Ik vertrouw mijn eigen daden zelf ook wel, maar twijfel of het gevoelsmatig soms niet te ver gaat..
Maar vinden jullie nu dat dit soort gedrag te ver gaat, of is het heel herkenbaar?
Is dit nu buiten de deur honger krijgen en thuis eten?
woensdag 29 oktober 2008 om 11:53
Yaya, ik ben het met je eens, dat heel innig knuffelen gaat ook eigenlijk te ver, net als telefoonnummers uitwisselen, maar het is ook geen rede om je relatie te verbreken of ruzie voor te maken. No worries idd, want het is denk ik 9 van de 10 keer ook echt niet veel, is alleen een beladen gevoel in de lucht, erotische energie. Dat betekent nog niet gelijk dat iemand anders een potentiele partner is.
Wel heel fijn dat je vriend het niet stiekum doet, ik denk dat openheid en eerlijheid heel belangrijk is in een relatie.
Wel heel fijn dat je vriend het niet stiekum doet, ik denk dat openheid en eerlijheid heel belangrijk is in een relatie.
vrijdag 31 oktober 2008 om 13:38
Alles achteraf bezien was het wel handig geweest als hij even tegen haar gezegd had dat hij zat te eten met zijn vriendinnetje.
Als hij contact met haar wil houden, wat kan, mag je van hem wel verlangen dat hij onderhand kenbaar maakt dat hij een vriendin heeft. Natuurlijk zeg je dat niet als je elkaar net tegenkomt, je wilt je eigen flirtglazen niet ingooien.
Als de bedoelingen echter zuiver zijn is het wel de bedoeling dat ze dat nu onderhand wél weet.
Als hij contact met haar wil houden, wat kan, mag je van hem wel verlangen dat hij onderhand kenbaar maakt dat hij een vriendin heeft. Natuurlijk zeg je dat niet als je elkaar net tegenkomt, je wilt je eigen flirtglazen niet ingooien.
Als de bedoelingen echter zuiver zijn is het wel de bedoeling dat ze dat nu onderhand wél weet.
woensdag 12 november 2008 om 13:31
Hee Ama2
Inderdaad ....hij is ook eerlijk en dat waardeer ik ook ontzettend. Maar niet alleen hij ....wij zijn samen eerlijk ik vertel hem ook altijd als ik geflirt heb en andersom ook ( niet dat het moet hoor) en daar hebben we ook totaal geen problemen mee dat bevestigd eerder voor ons dat we beide nog aardig in de markt liggen.
Inderdaad ....hij is ook eerlijk en dat waardeer ik ook ontzettend. Maar niet alleen hij ....wij zijn samen eerlijk ik vertel hem ook altijd als ik geflirt heb en andersom ook ( niet dat het moet hoor) en daar hebben we ook totaal geen problemen mee dat bevestigd eerder voor ons dat we beide nog aardig in de markt liggen.
zaterdag 15 november 2008 om 02:05
Nja, openheid is altijd belangrijk, dus als hij geflirt heeft of als er met hem geflirt is EN hij vertelt jou dit ook eerlijk: geweldig! Niks is erger dan een flirter/vreemdganger die alles verborgen probeert te houden!
Iemand heeft mij eens verteld dat degenen van wie je verwacht dat ze een ongelooflijke flirt zijn niet vreemd zullen gaan en vice versa juist wel. Nee, niet een overtuiging die 100% klopt natuurlijk, maar ze maakte wel duidelijk, dat als er openheid is over flirterig gedrag, dat degene zelf dan ook weet hoever hij is gegaan (en mag gaan).
Mijn vriend was vreemdgegaan en verklaarde achteraf dat hij niet eens wist hoe het was gebeurd. Dat was het meest verschrikkelijke antwoord dat hij mij had kunnen geven en ik heb ingezien dat hij het zelf wel een beetje had doorgehad al dat geflirt. Maar hij wist echt niet precies hoe het zo ver was gekomen omdat hij zijn eigen gedrag niet regelmatig onder de loep nam.
Dus is je jongen open tegen je dat is al echt een heel mooi iets, en zie dit echt niet als vanzelfsprekend. Er zijn zat mensen die deze eigenschap niet bezitten! Wat mij het probleem lijkt, is dat nog niet bepaald is waar de precieze grenzen liggen, wat voor jou en wat voor hem acceptabel is.
Ik hoop dat jij en je vriend hier over kunnen praten! alleen nog 1 tip: hamer er niet te lang over door, eens of een paar keer goed bespreken is MI beter
liefs
Iemand heeft mij eens verteld dat degenen van wie je verwacht dat ze een ongelooflijke flirt zijn niet vreemd zullen gaan en vice versa juist wel. Nee, niet een overtuiging die 100% klopt natuurlijk, maar ze maakte wel duidelijk, dat als er openheid is over flirterig gedrag, dat degene zelf dan ook weet hoever hij is gegaan (en mag gaan).
Mijn vriend was vreemdgegaan en verklaarde achteraf dat hij niet eens wist hoe het was gebeurd. Dat was het meest verschrikkelijke antwoord dat hij mij had kunnen geven en ik heb ingezien dat hij het zelf wel een beetje had doorgehad al dat geflirt. Maar hij wist echt niet precies hoe het zo ver was gekomen omdat hij zijn eigen gedrag niet regelmatig onder de loep nam.
Dus is je jongen open tegen je dat is al echt een heel mooi iets, en zie dit echt niet als vanzelfsprekend. Er zijn zat mensen die deze eigenschap niet bezitten! Wat mij het probleem lijkt, is dat nog niet bepaald is waar de precieze grenzen liggen, wat voor jou en wat voor hem acceptabel is.
Ik hoop dat jij en je vriend hier over kunnen praten! alleen nog 1 tip: hamer er niet te lang over door, eens of een paar keer goed bespreken is MI beter
liefs
zaterdag 15 november 2008 om 09:06
een tijdje geleden had ik hierover onenigheid met mijn vriend,
Ik had een man ontmoet die mij wel héél leuk vond, ik hem dus helemaal niet en hoe bleut als ik was had ik niet door dat hij mij niet alleen vriendschappellijk bekeek.
Toen deze man mij vroeg of ik met de kinderen gezellig even langs wou komen voor een kopje koffie, en dan konden onze kinderen samen spelen, vertelde ik dit tegen mijn vriend. Hij was hier niet van gecharmeerd. Hij vond dat ik te ver ging en dat ik aan het flirten was...Ik zag dat helemaal niet zo en ben toch gegaan want IK wou niks van hem! bleek dus dat die man inderdaad andere bedoelingen had...! het werd koffie maar dan met wijn en toastjes in een ambiance van romantische muziek en kaarslicht:S
Ik wist niet hoe snel ik deze man op zijn plaats moest zetten want daar was ik niet van gedient! helemaal niet!
Mijn vriend was erg boos op mij... Ik dus maar het contact verbroken met deze man. wat ik helemaal niet erg vind, overigens.
nu ben ik dus veel voorzichtiger geworden met dit soort acties!
voor mijn gevoel was ik niet aan het flirten, maar voelde mij wel erg dom dat ik niet doorhad dat deze man andere bedoelingen had.
Dus voor ons is er een hele duidelijke grens met hoever je gaat in een relatie. telefoonnummers uitwisselen is dus sowieso not done hiero.
Ik had een man ontmoet die mij wel héél leuk vond, ik hem dus helemaal niet en hoe bleut als ik was had ik niet door dat hij mij niet alleen vriendschappellijk bekeek.
Toen deze man mij vroeg of ik met de kinderen gezellig even langs wou komen voor een kopje koffie, en dan konden onze kinderen samen spelen, vertelde ik dit tegen mijn vriend. Hij was hier niet van gecharmeerd. Hij vond dat ik te ver ging en dat ik aan het flirten was...Ik zag dat helemaal niet zo en ben toch gegaan want IK wou niks van hem! bleek dus dat die man inderdaad andere bedoelingen had...! het werd koffie maar dan met wijn en toastjes in een ambiance van romantische muziek en kaarslicht:S
Ik wist niet hoe snel ik deze man op zijn plaats moest zetten want daar was ik niet van gedient! helemaal niet!
Mijn vriend was erg boos op mij... Ik dus maar het contact verbroken met deze man. wat ik helemaal niet erg vind, overigens.
nu ben ik dus veel voorzichtiger geworden met dit soort acties!
voor mijn gevoel was ik niet aan het flirten, maar voelde mij wel erg dom dat ik niet doorhad dat deze man andere bedoelingen had.
Dus voor ons is er een hele duidelijke grens met hoever je gaat in een relatie. telefoonnummers uitwisselen is dus sowieso not done hiero.
donderdag 20 november 2008 om 06:50
Denk er net zo over. Flirten moet voor mij vluchtig zijn, anders is het me al teveel. Ik wil al niet dat naar mijn telefoonnummer gevraagd wordt - sterker nog: ik heb helemaal geen behoefte aan flirterige praatjes.
Hij kan wel eerlijk zijn geweest door te vertellen over de flirt, over haar, over het uitwisselen van nummers, maar dat maakt hem toch geen heilige? Het feit dat hij daar niet over zwijgt, zegt toch niets over zijn al dan niet aanwezige intentie om meer te doen dan alleen maar bellen?
Heeft de vriend van TO nou wel of niet gezegd tegen dat meisje dat hij in een relatie zit - lijkt mij een cruciaal puntje.
Op 20 oktober schreef TO dat haar vriend niet van onzeker gedrag houdt. Dat is te begrijpen. Alleen.... komt het meer dan eens voor dat zodra je je twijfels op tafel gooit, dat er al snel wordt gezegd dat jij onzeker bent en dat het dus jouw probleem is.
Ben benieuwd hoe dat verder is verlopen met TO en haar vriend...
donderdag 20 november 2008 om 13:58
:
@ Madiken:
Hij heeft naar wat ik weet tijdens een avond uit dus best een tijdje zitten kletsen.
Zoals het nu overkomt op me is als volgt:
* Hij heeft een meisje leren kennen, lang met haar gepraat.
* Hij was toevallig onder de indruk van haar voorkomen (en waarschijnlijk andersom).
* Hij heeft met haar geflirt.
* Hij gaf vriendschappelijk zijn tel.nr (?) ... Tja. Ik ga hier vanuit, aangezien hij (tegen vreemdgaan is en) het zelf waarschijnlijk ook te ver zou vinden gaan om n.a.v. een flirt ipv vriendschappelijk gesprek telefoonnummers uit te wisselen.
Ik geef het nog even wat tijd.
PS: Ze wist natuurlijk niet dat we op het moment dat ze belde in een restaurant zaten, maar ik weet ook niet of ze uberhaupt wist dat hij een vriendin had. Anders kan ze wel alsnog bellen voor vriendschappelijk contact, is het dan evengoed realistisch als ik daar een probleem van maak, simpelweg omdat ze een mooi meisje is met wie hij toevallig heeft geflirt? Ik weet het niet, hoor.
Vind dat telefoon nr's uitwisselgedoe ook niet helemaal oké hoor..
en dat hij tegen vreemdgaan is zegt weinig.
Ik ben ook tegen vreemdgaan maar tijdens vorige relaties 1x vreemdgegaan en 1x verliefd geworden op een ander (en niet gezoend omdat ik tegen vreemdgaan ben maar ben wel tever gegaan in mijn gevoelens enzo)
dus ik zou het wel in de gaten houden .. en het met hem bespreken.. je gevoelens etc. Dat lijkt me niet verkeerd.
Dat je hier iets wat onzeker van wordt is helemaal geen schande.
zondag 23 november 2008 om 09:20
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie reacties nog. Ik heb, naast dat ik het erg druk heb gehad, ook erg in de knoop gezeten met mezelf en onze relatie de afgelopen weken. Ik heb het allemaal met mijn vriend besproken en er is inmiddels meer op tafel gekomen dan ik had verwacht, dus had even niet behoefte om het ook nog eens voor mezelf op een rijtje en op het forum te zetten. Bij deze dan toch een update.
De laatste week, voordat ik het gesprek kon voeren (ik moest wachten tot familiebezoek weg was), heb ik me teveel door onzekerheid laten leiden en ben ik compleet tegen mijn eigen principes ingegaan: ik heb zijn mobiel gecheckt op smsjes.
Belachelijk stom, vind ik van mezelf, ik voelde me er erg schuldig over. Ik hoopte dat ik tegen mezelf kon zeggen: 'zie je nou, niets om bang voor te zijn, je moet hem leren vertrouwen!', maar het lezen van hun sms-verkeer (twee heen, twee terug) gaf me toch ook niet de geruststelling die ik zocht.
Het volgende trof ik aan (dit stuurde hij haar nadat hij, toen hij gebeld werd tijdens ons etentje, blijkbaar door haar was uitgenodigd voor een drankje met wat vrienden):
'Hey you, sorry I couldn't make it last night. You made a real big impression on me the first time we met. It was very special, I want you to know that. I think I have to mention that I have a girlfriend though, just so that is clear. Hope to see you soon, [zijn naam]'
Tweede smsje:
'I realize my last message came a bit out of the blue. I just want to make sure that there will be no unnecessary misunderstandings. I really hope we could be good friends, though. Who knows what the future brings.
''
Zij heeft teruggesmst dat ze ook 'very glad' was dat ze hem heeft ontmoet en ook hoopt goede vrienden te blijven en 'zijn vriendin' eens te ontmoeten. That's a plus (ze schijnt niet de neiging te hebben iets stiekems te doen).
Zijn smsjes maakten me twee dingen duidelijk:
1. Hij heeft haar tijdens zijn avond uit en tijdens haar belletje terwijl we samen in een restaurantje zaten, niet verteld dat hij een vriendin had.
Zoals ik eerder schreef heb ik hier ook geen duidelijk antwoord op gehad toen ik noemde dat ik dit mijns inziens 'optie openhouden' vind betekenen tijdens het flirten. Ik verwachtte al ergens dat dit het geval was.
2. Ze heeft inderdaad een grote indruk op hem gemaakt.
Achteraf besef ik - en dit heeft hij in ons gesprek bevestigd - dat hij hierdoor in zijn vakantieweek, anderhalve week na hun ontmoeting, toen wij eindelijk samen tijd hadden om iets leuks te doen, erg in zichzelf gekeerd en afgesloten was. Hij verklaarde het toen als 'moeite hebben met het definitieve', wat ik ook soms herken. Maar dit had dus in zekere zin ook met haar te maken.
En...
De vraag die uitvergroot in mijn gedachten bleef zweven, waar ik buikpijn van kreeg: Wtf bedoelt hij in vredesnaam met 'who knows what the future brings ' ??? Deze zin baarde me echt zorgen. Is hij hier reserves aan het verzamelen? Houdt hij onze relatie aan tot een moment waarop hij kan zeggen: "en dat zit me nou niet lekker, het is over" om vervolgens direct contact op te nemen met haar of wie hij dan ook in zijn voorraadkast bewaart?
Hoe hoog het me ook zat, heb ik het voor elkaar gekregen om het hem rustig te vertellen. Het was een emotioneel gesprek, maar we hadden allebei volle aandacht voor elkaar zonder directe oordelen, dat voelde goed. Noodzakelijk, op dit punt.
Allereerst begon ik met mijn excuses voor het schaden van zijn privacy. Het was een opluchting te horen dat hij mijn mobiel ook eens heeft gecheckt toen hij twijfels had, we besloten samen: 'soms weet je het inderdaad gewoon even niet'.
Hij bevestigde dat ze inderdaad indruk had gemaakt en dat hij zichzelf liet meegaan in de illusie dat het mogelijk was om haar te verleiden. Hij had geen plannen om het echt uit te voeren, maar wilde zijn illusie ook niet meteen verbreken door te vertellen dat hij in een relatie zat. Hij zei, "al weet je het inderdaad nooit", niets te bedoelen met die 'who knows'-zin behalve haar niet te kwetsen. Het was meer zijn intentie haar niet keihard af te wijzen. Daar kan ik inkomen. Toch, heb ik hem gezegd, had ik zelf niet zoiets gesmst. Behalve dat ik het vind overkomen alsof je relatie je niet zoveel waard is, ben ik er ook van overtuigd dat je de andere partij meer hoop kan geven dan je bedoelt. Zijn intentie was in dit geval anders, daar vertrouw ik hem dan maar op.
Hij vertelde ook dat hij, nu onze relatie echt serieus is geworden, meer voelt dat hij de vrijheid kwijtraakt die hij altijd heeft gekoesterd. Hij houdt van vrouwelijke aandacht, hij houdt ervan naar mooie meisjes te kijken, hij houdt vooral van het verleiden. Ik ken hem goed genoeg om te zeggen dat de kans klein is dat hij fysiek echt te ver zal gaan, maar zoals met dit meisje gaat hij wel mee in de illusie en heeft hij het conveniently niet over zijn relatie.
Die barkruk heeft hij gedeeld omdat zij deze onbewust van hem had overgenomen en hij zijn plekje weer terug wilde (er was inderdaad nergens anders plek). Ze hadden geen gesprek tijdens het delen van de barkruk, praatten beide met iemand anders.
Het telefoonnummer heeft hij in haast gegeven bij een tweede keer dat hij haar zag, daar voelde hij zich op het moment zelf ook niet lekker bij. Volgens hem was het moment er alleen echt niet voor om ineens te vertellen dat hij een relatie had, hij is er slechts uit beleefdheid op ingegaan.
(Hij was op dat moment met mij en twee vrienden in dat cafe en kwam haar op weg naar het toilet aan de bar tegen. Hij heeft mij die avond bewust meegevraagd omdat hij wist dat ze die avond in de week daar te vinden was en blijkbaar hoopte dat ze ons zou zien en hij niets uit hoefde te leggen).
Wat mijn algehele gevoel was dat ik heb uitgesproken, was: 'ik wil niet alleen bestaan wanneer het jou uitkomt. Ik ben jouw vriendin, graag of heel niet'. Hij had hier veel begrip voor en zei oprecht mijn kracht te bewonderen/waarderen.
Conclusie is, dat hij door een proces moet om onze relatie als volledig te accepteren, dus ook met de grenzen die dat meebrengt.
Ik moet hem de ruimte en tijd geven om hieraan te werken.
We hebben nu meer in zicht waar onze grenzen verschillen en overeenkomen en proberen een middenweg te vinden.
Hij zegt het soms even moeilijk te hebben met het algemene feit dat hij in een relatie zit en af en toe even niet weet wat hij nu wil, maar dat hij wel zeker weet dat hij bij mij wil zijn, mij niet kwijt wil raken. Dit kwam heel oprecht over.
Ik worstel nu nog steeds met bepaalde gevoelens die ik voorheen nooit gehad heb. Ook hebben we gisteren weer iets anders besproken. Veel turbulentie hier!
Ik open er een ander topic over (onder 'relaties').
Nogmaals heel erg bedankt voor jullie adviezen en empathie!
Bedankt voor jullie reacties nog. Ik heb, naast dat ik het erg druk heb gehad, ook erg in de knoop gezeten met mezelf en onze relatie de afgelopen weken. Ik heb het allemaal met mijn vriend besproken en er is inmiddels meer op tafel gekomen dan ik had verwacht, dus had even niet behoefte om het ook nog eens voor mezelf op een rijtje en op het forum te zetten. Bij deze dan toch een update.
De laatste week, voordat ik het gesprek kon voeren (ik moest wachten tot familiebezoek weg was), heb ik me teveel door onzekerheid laten leiden en ben ik compleet tegen mijn eigen principes ingegaan: ik heb zijn mobiel gecheckt op smsjes.
Belachelijk stom, vind ik van mezelf, ik voelde me er erg schuldig over. Ik hoopte dat ik tegen mezelf kon zeggen: 'zie je nou, niets om bang voor te zijn, je moet hem leren vertrouwen!', maar het lezen van hun sms-verkeer (twee heen, twee terug) gaf me toch ook niet de geruststelling die ik zocht.
Het volgende trof ik aan (dit stuurde hij haar nadat hij, toen hij gebeld werd tijdens ons etentje, blijkbaar door haar was uitgenodigd voor een drankje met wat vrienden):
'Hey you, sorry I couldn't make it last night. You made a real big impression on me the first time we met. It was very special, I want you to know that. I think I have to mention that I have a girlfriend though, just so that is clear. Hope to see you soon, [zijn naam]'
Tweede smsje:
'I realize my last message came a bit out of the blue. I just want to make sure that there will be no unnecessary misunderstandings. I really hope we could be good friends, though. Who knows what the future brings.
''Zij heeft teruggesmst dat ze ook 'very glad' was dat ze hem heeft ontmoet en ook hoopt goede vrienden te blijven en 'zijn vriendin' eens te ontmoeten. That's a plus (ze schijnt niet de neiging te hebben iets stiekems te doen).
Zijn smsjes maakten me twee dingen duidelijk:
1. Hij heeft haar tijdens zijn avond uit en tijdens haar belletje terwijl we samen in een restaurantje zaten, niet verteld dat hij een vriendin had.
Zoals ik eerder schreef heb ik hier ook geen duidelijk antwoord op gehad toen ik noemde dat ik dit mijns inziens 'optie openhouden' vind betekenen tijdens het flirten. Ik verwachtte al ergens dat dit het geval was.
2. Ze heeft inderdaad een grote indruk op hem gemaakt.
Achteraf besef ik - en dit heeft hij in ons gesprek bevestigd - dat hij hierdoor in zijn vakantieweek, anderhalve week na hun ontmoeting, toen wij eindelijk samen tijd hadden om iets leuks te doen, erg in zichzelf gekeerd en afgesloten was. Hij verklaarde het toen als 'moeite hebben met het definitieve', wat ik ook soms herken. Maar dit had dus in zekere zin ook met haar te maken.
En...
De vraag die uitvergroot in mijn gedachten bleef zweven, waar ik buikpijn van kreeg: Wtf bedoelt hij in vredesnaam met 'who knows what the future brings
' ??? Deze zin baarde me echt zorgen. Is hij hier reserves aan het verzamelen? Houdt hij onze relatie aan tot een moment waarop hij kan zeggen: "en dat zit me nou niet lekker, het is over" om vervolgens direct contact op te nemen met haar of wie hij dan ook in zijn voorraadkast bewaart?Hoe hoog het me ook zat, heb ik het voor elkaar gekregen om het hem rustig te vertellen. Het was een emotioneel gesprek, maar we hadden allebei volle aandacht voor elkaar zonder directe oordelen, dat voelde goed. Noodzakelijk, op dit punt.
Allereerst begon ik met mijn excuses voor het schaden van zijn privacy. Het was een opluchting te horen dat hij mijn mobiel ook eens heeft gecheckt toen hij twijfels had, we besloten samen: 'soms weet je het inderdaad gewoon even niet'.
Hij bevestigde dat ze inderdaad indruk had gemaakt en dat hij zichzelf liet meegaan in de illusie dat het mogelijk was om haar te verleiden. Hij had geen plannen om het echt uit te voeren, maar wilde zijn illusie ook niet meteen verbreken door te vertellen dat hij in een relatie zat. Hij zei, "al weet je het inderdaad nooit", niets te bedoelen met die 'who knows'-zin behalve haar niet te kwetsen. Het was meer zijn intentie haar niet keihard af te wijzen. Daar kan ik inkomen. Toch, heb ik hem gezegd, had ik zelf niet zoiets gesmst. Behalve dat ik het vind overkomen alsof je relatie je niet zoveel waard is, ben ik er ook van overtuigd dat je de andere partij meer hoop kan geven dan je bedoelt. Zijn intentie was in dit geval anders, daar vertrouw ik hem dan maar op.
Hij vertelde ook dat hij, nu onze relatie echt serieus is geworden, meer voelt dat hij de vrijheid kwijtraakt die hij altijd heeft gekoesterd. Hij houdt van vrouwelijke aandacht, hij houdt ervan naar mooie meisjes te kijken, hij houdt vooral van het verleiden. Ik ken hem goed genoeg om te zeggen dat de kans klein is dat hij fysiek echt te ver zal gaan, maar zoals met dit meisje gaat hij wel mee in de illusie en heeft hij het conveniently niet over zijn relatie.
Die barkruk heeft hij gedeeld omdat zij deze onbewust van hem had overgenomen en hij zijn plekje weer terug wilde (er was inderdaad nergens anders plek). Ze hadden geen gesprek tijdens het delen van de barkruk, praatten beide met iemand anders.
Het telefoonnummer heeft hij in haast gegeven bij een tweede keer dat hij haar zag, daar voelde hij zich op het moment zelf ook niet lekker bij. Volgens hem was het moment er alleen echt niet voor om ineens te vertellen dat hij een relatie had, hij is er slechts uit beleefdheid op ingegaan.
(Hij was op dat moment met mij en twee vrienden in dat cafe en kwam haar op weg naar het toilet aan de bar tegen. Hij heeft mij die avond bewust meegevraagd omdat hij wist dat ze die avond in de week daar te vinden was en blijkbaar hoopte dat ze ons zou zien en hij niets uit hoefde te leggen).
Wat mijn algehele gevoel was dat ik heb uitgesproken, was: 'ik wil niet alleen bestaan wanneer het jou uitkomt. Ik ben jouw vriendin, graag of heel niet'. Hij had hier veel begrip voor en zei oprecht mijn kracht te bewonderen/waarderen.
Conclusie is, dat hij door een proces moet om onze relatie als volledig te accepteren, dus ook met de grenzen die dat meebrengt.
Ik moet hem de ruimte en tijd geven om hieraan te werken.
We hebben nu meer in zicht waar onze grenzen verschillen en overeenkomen en proberen een middenweg te vinden.
Hij zegt het soms even moeilijk te hebben met het algemene feit dat hij in een relatie zit en af en toe even niet weet wat hij nu wil, maar dat hij wel zeker weet dat hij bij mij wil zijn, mij niet kwijt wil raken. Dit kwam heel oprecht over.
Ik worstel nu nog steeds met bepaalde gevoelens die ik voorheen nooit gehad heb. Ook hebben we gisteren weer iets anders besproken. Veel turbulentie hier!
Ik open er een ander topic over (onder 'relaties').
Nogmaals heel erg bedankt voor jullie adviezen en empathie!
zondag 23 november 2008 om 16:52
Hoi Liever Naief,
Wat mij betreft past je andere topic ook in dit topic. Het een is niet los te zien van het ander m.i. Een beetje simpel gezegd zie ik het zo: je vriend wordt niet heel opgewonden van jou en gaat voor die gevoelens op zoek bij anderen. Misschien niet eens heel bewust maar dat is wel het resultaat. En jij moet voor jezelf uitmaken of je daar genoegen mee neemt.
Wat mij betreft past je andere topic ook in dit topic. Het een is niet los te zien van het ander m.i. Een beetje simpel gezegd zie ik het zo: je vriend wordt niet heel opgewonden van jou en gaat voor die gevoelens op zoek bij anderen. Misschien niet eens heel bewust maar dat is wel het resultaat. En jij moet voor jezelf uitmaken of je daar genoegen mee neemt.
