Relaties
alle pijlers
Flirten met relatie. Wel of niet?
donderdag 16 oktober 2008 om 18:30
Heey everyone,
Ik had gisteren een heel open gesprek met mijn vriend (1 3/4 jaar een goede relatie) over flirten. Welke betekenis we eraan geven en hoe we ermee omgaan. Dit was naar aanleiding van een telefoontje van een meisje dat hij tijdens ons etentje uit ontving. Mijn vriend legde uit:
Tijdens zijn boys night out was het zo druk in de bezochte tent dat hij haar had gevraagd haar barkruk met hem te delen. Ze hadden gepraat en geflirt. Hij zei (niet vanuit het niets, al heb ik hem er ook niet naar gevraagd) dat het een mooi meisje was.
Wat hij onder flirten verstaat? Lief lachen, leuk kijken en met je ogen laten zien dat je de ander mooi vindt. Zoenen gaat te ver, maar elkaar even aanraken (zoals: hand op de arm leggen als in 'je bent een leuk mens') mag wel. Hij zegt dat hij tijdens het flirten het meisje in kwestie niet als 'optie' ziet, "Het leuke van flirten is dat het daarbij blijft." Ik vertrouw hem wat dit betreft ook echt aangezien hij vreemdgaan zelf absoluut not done vindt.
Heel onschuldig dus, ik kijk er hetzelfde tegenaan.
Maar..
Hoewel ik erg kriebelig word als ik bij een ander jaloers gedrag constateer, borrelde er toch wat gevoelens en vragen bij me op..:
* Moest hij zo nodig een barkruk delen met een mooi meisje?
* Waarom heeft hij behoefte aan bevestiging van andere meisjes hoe leuk hij is? Ik laat dat toch duidelijk genoeg weten!
* Hoe ziet hij het contact dat flirterig is begonnen in de toekomst, als ik dan ter discussie of in zicht kom? Als het continueert (zoals zij hem nu gezellig heeft gebeld) kan het dan op alleen vriendschappelijke basis verder gaan?
Ik heb trouwens gezegd dat ik denk dat als je je relatie verzwijgt, je de persoon waarmee je flirt toch enigzins als optie behoudt (waarom zou je anders?). Ik kreeg hier geen duidelijk antwoord op, weet dus niet of hij mij heeft verzwegen. Dat zou ik namelijk vrij... bot vinden.
Ik merk dat ik niet meer flirt sinds mijn relatie begon, aangezien ik ten eerste snel verliefd word (ik weet: mijn vriend ook) en niets wil riskeren en ten tweede uit respect naar mijn vriend en de man in kwestie. Ik denk dat ik flirten zelf een beetje zie als mezelf openstellen voor een ander, daarom voelt het oneerlijk om eerst te flirten (kijk eens hoe leuk we elkaar vinden) en dan achteraf te zeggen: ja, allemaal leuk en aardig, maar hey, ik heb een relatie. Move on!
Mijn vraag is: hoe zien jullie dit? Vinden jullie flirten met een relatie doodnormaal, ubergezond, niks mis mee, leef je uit, compleet onschuldig? Vinden jullie dat ik mezelf opnieuw moet aanleren te flirten?
Of zijn er ook mensen die het iets te ver vinden gaan of het meteen (mentaal?) vreemdgaan vinden?
Ik lees hier tegenwoordig veel dat alles moet kunnen, zoenen met een ander ook compleet geen probleem is enzo.. Ik heb mijn eigen idee over grenzen binnen een relatie, maar merk dat ik dat nog een beetje aan het vormen ben ook. Ik ben dus erg benieuwd hoe jullie hierover denken!
Ik had gisteren een heel open gesprek met mijn vriend (1 3/4 jaar een goede relatie) over flirten. Welke betekenis we eraan geven en hoe we ermee omgaan. Dit was naar aanleiding van een telefoontje van een meisje dat hij tijdens ons etentje uit ontving. Mijn vriend legde uit:
Tijdens zijn boys night out was het zo druk in de bezochte tent dat hij haar had gevraagd haar barkruk met hem te delen. Ze hadden gepraat en geflirt. Hij zei (niet vanuit het niets, al heb ik hem er ook niet naar gevraagd) dat het een mooi meisje was.
Wat hij onder flirten verstaat? Lief lachen, leuk kijken en met je ogen laten zien dat je de ander mooi vindt. Zoenen gaat te ver, maar elkaar even aanraken (zoals: hand op de arm leggen als in 'je bent een leuk mens') mag wel. Hij zegt dat hij tijdens het flirten het meisje in kwestie niet als 'optie' ziet, "Het leuke van flirten is dat het daarbij blijft." Ik vertrouw hem wat dit betreft ook echt aangezien hij vreemdgaan zelf absoluut not done vindt.
Heel onschuldig dus, ik kijk er hetzelfde tegenaan.
Maar..
Hoewel ik erg kriebelig word als ik bij een ander jaloers gedrag constateer, borrelde er toch wat gevoelens en vragen bij me op..:
* Moest hij zo nodig een barkruk delen met een mooi meisje?
* Waarom heeft hij behoefte aan bevestiging van andere meisjes hoe leuk hij is? Ik laat dat toch duidelijk genoeg weten!
* Hoe ziet hij het contact dat flirterig is begonnen in de toekomst, als ik dan ter discussie of in zicht kom? Als het continueert (zoals zij hem nu gezellig heeft gebeld) kan het dan op alleen vriendschappelijke basis verder gaan?
Ik heb trouwens gezegd dat ik denk dat als je je relatie verzwijgt, je de persoon waarmee je flirt toch enigzins als optie behoudt (waarom zou je anders?). Ik kreeg hier geen duidelijk antwoord op, weet dus niet of hij mij heeft verzwegen. Dat zou ik namelijk vrij... bot vinden.
Ik merk dat ik niet meer flirt sinds mijn relatie begon, aangezien ik ten eerste snel verliefd word (ik weet: mijn vriend ook) en niets wil riskeren en ten tweede uit respect naar mijn vriend en de man in kwestie. Ik denk dat ik flirten zelf een beetje zie als mezelf openstellen voor een ander, daarom voelt het oneerlijk om eerst te flirten (kijk eens hoe leuk we elkaar vinden) en dan achteraf te zeggen: ja, allemaal leuk en aardig, maar hey, ik heb een relatie. Move on!
Mijn vraag is: hoe zien jullie dit? Vinden jullie flirten met een relatie doodnormaal, ubergezond, niks mis mee, leef je uit, compleet onschuldig? Vinden jullie dat ik mezelf opnieuw moet aanleren te flirten?
Of zijn er ook mensen die het iets te ver vinden gaan of het meteen (mentaal?) vreemdgaan vinden?Ik lees hier tegenwoordig veel dat alles moet kunnen, zoenen met een ander ook compleet geen probleem is enzo.. Ik heb mijn eigen idee over grenzen binnen een relatie, maar merk dat ik dat nog een beetje aan het vormen ben ook. Ik ben dus erg benieuwd hoe jullie hierover denken!
maandag 24 november 2008 om 06:17
maandag 24 november 2008 om 07:45
@ liselore:
heel sterk.. tja. Ik weet wel dat het voor hem een fase is, het accepteren van een relatie uberhaupt. Maar ik weet dat hij het wil, dat hij zich daar doorheen wil werken omdat hij me niet kwijt wil. Wat dat betreft heeft het dus wel tijd nodig.
Maar het stapelt zich nu allemaal ineens heel erg op.
@ Rafaella:
Je hebt gelijk, het kan ook komen - en komt ook, maar met daarbij mijn houding - door de relatie. Het leek me eerder dat dit een down-moment was van ons. Dat hoopte ik.
We zijn nu eerlijker tegen elkaar en ik leer zijn eerlijkheid te behappen want waardeer het ook, maar het is wel confronterend. Ik ben ook eerlijker (ook naar mezelf toe) en ik zie dat hij daar soms van schrikt.
Het waren steeds andere dingen die me zorg baarden en die me in mijn gedrag deden doen veranderen.
Maar het gevoel wat er als een rode draad doorheen loopt is toch dat ik voor mijn eigenwaarde, mijn bestaan als zijnde zijn vriendin moet opkomen. Dat voelt niet goed.
En zo tegenstrijdig, weet ik ook dat hij een heel goed hart heeft en de allerbeste intenties. Hij is zich gewoon niet altijd even bewust van hoe iets overkomt, van het feit dat het soms goed is om dingen van jezelf op te geven zodat je rekening met elkaar kunt houden.. Dat je daar niet per se jezelf door kwijtraakt of als persoon mee opgeeft.
heel sterk.. tja. Ik weet wel dat het voor hem een fase is, het accepteren van een relatie uberhaupt. Maar ik weet dat hij het wil, dat hij zich daar doorheen wil werken omdat hij me niet kwijt wil. Wat dat betreft heeft het dus wel tijd nodig.
Maar het stapelt zich nu allemaal ineens heel erg op.
@ Rafaella:
Je hebt gelijk, het kan ook komen - en komt ook, maar met daarbij mijn houding - door de relatie. Het leek me eerder dat dit een down-moment was van ons. Dat hoopte ik.
We zijn nu eerlijker tegen elkaar en ik leer zijn eerlijkheid te behappen want waardeer het ook, maar het is wel confronterend. Ik ben ook eerlijker (ook naar mezelf toe) en ik zie dat hij daar soms van schrikt.
Het waren steeds andere dingen die me zorg baarden en die me in mijn gedrag deden doen veranderen.
Maar het gevoel wat er als een rode draad doorheen loopt is toch dat ik voor mijn eigenwaarde, mijn bestaan als zijnde zijn vriendin moet opkomen. Dat voelt niet goed.
En zo tegenstrijdig, weet ik ook dat hij een heel goed hart heeft en de allerbeste intenties. Hij is zich gewoon niet altijd even bewust van hoe iets overkomt, van het feit dat het soms goed is om dingen van jezelf op te geven zodat je rekening met elkaar kunt houden.. Dat je daar niet per se jezelf door kwijtraakt of als persoon mee opgeeft.
donderdag 23 augustus 2012 om 21:52
mensen, vergeet niet: flirten zit in de aard van het beestje (lees; de mens). Mensen krijgen heel graag bevestiging van dat ze leuk, goed en aantrekkelijk zijn. Niet iedereen heeft daar 'last' van, maar er zijn mensen die het (misschien onbewust) fijn/lekker vinden om bevestiging te krijgen. En vinden het gewoon spannend. Daarom wordt er in vaste relaties nog steeds geflirt met buitenstaanders. Je moet er niet teveel gewicht aan hangen en dus vooral niet vergeten dat als je flirten gaat verbieden, je de ander te veel aan de kettingen legt. Gewoon vertrouwen moet hebben. Gaat de ander toch te ver? (zoals zoenen/sex/mee naar huis gaan/iets afspreken) Dan is dat een teken van het respect en de waardering die de ander voor jou heeft. Te weinig dus. Dan ben je daar ook weer achter en kun je nog 1 kans geven, maar een gewaarschuwd mens telt voor 2.
Je moet in het achterhoofd houden dat sommige mannen heel slecht tegen de beperkingen van een relatie kunnen (niet aan gewend oid) en soms een beetje spanning en bevestiging via anderen willen hebben. Flirten hoeft heus niet per se een scheur in je relatie te betekenen. Zolang maar duidelijk is wat de grenzen voor jou/jullie zijn.
Je moet in het achterhoofd houden dat sommige mannen heel slecht tegen de beperkingen van een relatie kunnen (niet aan gewend oid) en soms een beetje spanning en bevestiging via anderen willen hebben. Flirten hoeft heus niet per se een scheur in je relatie te betekenen. Zolang maar duidelijk is wat de grenzen voor jou/jullie zijn.
