Gebroken, wordt dit ooit beter? Ik ben zo verward.

Lieve leden,

Na 16 jaar samen en 9 jaar samenwonen, 2 kids (6&2) gaan we uit elkaar. In een notendop: ik heb, besef ik mij nu, al vanaf het begin af aan geschikt aan zijn voorwaarden. Huis werd gekocht op zijn naam. Na ik werk had wilde hij mij niet samen op de woning zetten, zodat we samen naar draagkracht konden samenleven in dit huis met de kids. Dit had mij vastigheid gegeven en ook het gevoel van echt samen zijn en een gezin zijn. Dit wilde hij absoluut niet en vond dat hij nooit een huis met mij wilde kopen of delen, want als we uit elkaar zouden gaan zou hij en niet goed vanaf komen en zijn huis op moeten of mij uitkopen. Dat ik daarnaar wel in die positie zat, was dan jammer. Ik begrijp achteraf geen fluit van de naïviteit van mezelf. Dat terzijde. Ik heb zo geloof en gewild dat er van mij gehouden werd, dat ik alles maar op zijn voorwaarde deed.

Ik legde naar draagkracht in vaste lasten in, betaalde per maand een vast bedrag en daarnaast zorgde ik meestal voor m’n eigen boodschappen en kids. Hij ook, buitenshuis eten deed hij het meest of ik betaalde de helft of een kwart mee.

Hij werkt 5 dagen, zeer goede baan. Ik werkte 4, ging naar 3 werk er nu 2 omwille van kosten besparing voor opvang en zorg voor de kids. We zijn niet getrouwd, hebben alleen sinds vorig jaar (op mijn aandringen) een samenlevingscontract met de afspraak dat ik niet zomaar op straat gezet kon worden tijdens ruzies (hier dreigde hij vaak mij en dit maakte mij helemaal gek). In dat contract ook meegenomen dat ik met uit elkaar ga een klein bedrag mee krijg waar ik de afgelopen jaar aan hem hem mee betaald aan een woning die niet van mij is.

Dit bedrag is zo weinig, dat ik er verder niets mee kan behalve een fijn spaarcentje heb dat me een nieuw begin kan geven. De reden van niet trouwen was altijd: als we uit elkaar gaan en jij ligt met een andere man in bed, dan moet ik alimentatie betalen en dat ga ik niet doen. Dit soort uitspraken hebben me heel erg geraakt de afgelopen jaren, maar ik bleef maar voor de kids om het plaatje dat ik wilde dat we waren in stand te houden. Mezelf vaak toespreken dat ik het best goed had, heeft me toch in de positie gehouden.

Meer blijven werken (3 dagen) was geen optie, want ik zou dan dat verdiende geld inleveren aan de vaste lasten, dit was dan volgens hem die hele werkdag aan geld. Bij het blijven werken van 2 dagen zou ik alleen een deel van draagkracht in de huishoudelijk pot stoppen voor boodschapen. Naast dat ik zelf altijd zorgdraag voor de vitamine van de kids en bad spullen etc. dit gaat gewoon van eigen salaris daar heen buiten de boodschappenpot.

Mijn ex is er van overtuigd dat wat hij deed en hoe hij het allemaal wilde heel logisch is. Want, zijn huis, want hij bleef werken, ik zorg voor de kinderen, bij het uit elkaar gaan behoud hij alles en heb ik niets. Geen huisvesting geen werk, geen hulp bij woning zoeken, maar wel van mij verwachting bij uit elkaar gaan dat ik alsnog 70/30 of zelfs 80/20 op me neem. Want zegt hij: zijn werk laat geen andere dagen toe, 40 uur is 40 uur.

Er is heel veel gebeurd en m’n besluit staat vast dat we uit elkaar gaan. De liefde is voor mij zo beneden peil dat ik, hoe breed m’n grenzen zijn, niet meer kan. Ik voel me zo erg benadeeld in ons samen zijn en voel me in alles niet zijn partner of vrouw zoals hij altijd tegen de buitenwereld zegt.

Hij was erg verdrietig en gaf aan dat ik alle ruimte en tijd moest nemen, daarnaast is en blijft hij structureel overtuigd van dat hoe hij dit allemaal wilde een grote weldoende daad is. En dat het heel normaal is hoe dit gegaan is. Ik kan er niet over uit dat ik me zo afhankelijk heb laten maken en volledig in zijn macht zit.

Ik ben nu met het plan gekomen om zodra het kan meer te gaan werken zodat ik dat nu kan gaan sparen en gebruiken om een woning te gaan huren over eventueel kopen. Mijn salaris moet met de helft omhoog wil dat kunnen. Dus ik ga op zoek naar 2 dagen extra werk. Dit vond hij goed maar ik moet dan wel mee betalen aan de opvang kosten, die voor mij erg nadelig werken omdat hij zo’n riant salaris heeft dat we niets terug krijgen. Al zou ik alleen zijn en ergens anders ingeschreven staan, krijg ik die opvangkosten wel terug. Ik vind dit dus ook weer erg lastig in wat voor stappen er genomen moeten worden.

De huizenmarkt is zo ellendig en ik sta in zo’n slechte positie, want kids zijn bij mij, hij wilt die 70/30 of 80/20 regeling. Niet bij hem, want meneer kan dat niet ivm werk. Maar hij houdt wel het huis waar we al 9 jaar wonen, waar in ik provide dat hij kan werken, opbouwen en zijn kids in opgroeien. Maar ik mag wel bij uit elkaar gaan het zelf uitzoeken. En beseffen dat ik dus echt niets heb opgebouwd onder een soort domme mantel van liefde. Alles maar geacteerd te hebben.

Ik wilde verhuizen toen het nog goed ging en dan samen kopen, dit was voor hem ook echt een punt dat hij zei ik wil dat niet want als het fout gaat tussen ons dat zal ik de woning moeten verkopen of je uitkopen en dat werkt in mijn nadeel. Ik was zwanger van de tweede en had voor me gevoel geen keus en liet ik alles maar weer bezinken en liet alles weer zoals het was in een soort droom beeld van? Ach, k ben gelukkig met de kids en we gaan toch niet uit elkaar dus het komt vast wel goed. Achteraf zo naïef? Zo ontzettend niet gezond geregelegd en niet gelijkwaardig, toch?

Ik voel me dus echt ziek, ellendig en elke dag word ik wakker met een gevoel van overgeven. M’n hart is niet alleen kapot en gebroken maar ik voel me zo gebruikt. Niet alleen over de relatie, deze man heeft een bepaalde macht over mij en reactie op mij die niet oké is, mensen om me heen noemen het narsicme en gaslighting. Maar daar weet ik te weinig vanaf om iemand die stempel te geven. Maar dat het een vergiftigde relatie is, daar moet ik ook nog eens los van komen. Ik moest volgens hem allen verdienen, wilde ik die liefde ervaren die ik graag wilde. Want mijn gedrag en hoe ik ben was volgens hem altijd reden om zo met mij de relatie te hebben zoals we die hadden. Terwijl ik altijd als een soort blind romantisch paard dacht, maar we zijn toch samen uit liefde? Samen wil je toch alles delen, samen samen samen, eindstand sta ik helemaal alleen. Daarnaast wonen we dus nog in een huis nu, zoals het was, omdat ik nergens heen kan. Omwille van kids om het voor hen rustig te houden, er is nu geen ruzie want zolang ik respect toon is er volgens hem niets aan de hand.

Ik wil graag een advocaat, of juridisch adviseur inschakelen hoe nu verder, alleen ziet hij dat als een rechtszaak en dan is volgens hem de verhouding niet meer zoals nu en zal ik toch wel eerder weg moeten dan ‘neem de tijd’.

Sorry voor het hele lange verhaal, maar ik moet echt met iemand praten, meningen horen over de situatie omdat ik gewoon door 16 jaar in een soort macht te zitten niet meer zie wat gezond of niet gezond is. Ik hoop wat verhalen en reacties te krijgen die me een beetje kracht geven.

Bye

Pioen00 schreef: ↑

20-02-2026 12:26

Wel je 'positive parenting' vasthouden hoor.

I know I know!

patchouli_ schreef: ↑

20-02-2026 10:04

Joh, Steek je energie niet in je verantwoorden tegenover dit soort misogyne denkbeelden.
Je bent je niet los aan het maken van zo’n vent om dan op een forum aan zijn kameraad je handelen uit te gaan leggen.

Ik lees dat er echt een knop om gaat. Goed bezig!

Hey patchouli en anderen hier die met me mee denken, dank voor je bericht. Gisteren is m’n ex met enorme huilbuien en eeuwig schuldverklaringen het gesprek aan gegaan. En dat ik heel goed moet nadenken volgens hem of ik het gezin kapot wil maken. De kinderen zullen er volgens hem zo onder gebukt gaan dat uit elkaar gaan geen optie is volgens hem. Ineens zijn allerlei zaken bespreekbaar geweest, de liefdeloosheid, de andere interesses, het uit elkaar groeien van, de basis die we niet op een maar mijn idee gezonde manier hadden. Ondanks dat er vorig jaar en samenlevingscontract kwam na 15 jaar samen toen en 9 jaar samenwonen. Dat had veel eerder een basis moeten zijn.

Hij probeerde ook enorm in te zetten op m’n uiterlijk, dat ik zo knap zou zijn dat hij daardoor niet goed weet hoe die met me om moet gaan en de liefde van een knuffel geven of gewoon even een aanraking altijd naar lust gaat volgens hem. Mij knuffelen koppelt hij aan seks, dus knuffelen we volgens hem weinig want anders wil hij gelijk seks bla bla bla. Het was allemaal enorm verwarrend dit weer aan te horen helemaal omdat ik al zo ver in m’n beslissing sta.

Ik vroeg hem over waarom hij nooit wilde trouwen, maar wel voor het geloof. Ik vroeg hem waarom hij nooit een huis samen wilde kopen samen inleggen en gelijkwaardigheid in geven en nemen ook wanneer het slecht gaat en je uit elkaar gaat. Hij blijft van mening dat ik alleen maar had willen trouwen wegens financiële zekerheden en andere zekerheden die daarbij komen kijken.

Hij geeft aan nooit akkoord te zijn gaan met trouwen wegens het moeten betalen van partner alimentatie als het fout gaat. Dat hij vindt dat je uit elkaar gaat geen zorgplicht meer hebt naar elkaar. Hij begrijpt niet dat ik dat liefdeloos vind om er bij voorbaat zo in te hebben gestaan. Een huis kopen zou die nu ineens nog wel overwegen omdat je naar draagkracht inlegt, maar dan is dat alsnog in zijn voordeel. Dus niet uit volle overtuiging van joh, zo lang samen laten we eens doen wat zij wilt wat haar gelukkig maakt.

Lang verhaal maar moest het gesprek echt even van me afschrijven. Het voelt alsof hij nu de schuld en de keuze neerlegt bij mij en ik er mee moet leven dat het gezin kapot gaat en de kids hier voor altijd schade van zullen krijgen. Ik ben er voor mijn gevoel weer even door onderuit gehaald.

Klara schreef: ↑

21-02-2026 07:22

Hij zegt dus feitelijk nog steeds hetzelfde? Alleen huilt hij er nu bij. Hij gedraagt zich nog steeds zeer berekend. Hij wil dus wel de lusten van jouw 2 dagen werken maar niet de consequenties ervan voelen.

Je kinderen zullen er last van hebben, maar ze zullen er ook mee leren leven.

Toen ik wilde scheiden deed mijn ex ook zo gemeen. Nu 8 jaar later doet hij nog steeds heel dramatisch (ook tegen de kinderen: je moeder heeft het kapot gemaakt) maar de kinderen (inmiddels 16,17 en 18) zijn blij en zelfstandig. We wonen vlakbij hun vader. Ze weten wat ze aan ons beide hebben en het loopt gewoon goed nu.

Dankjewel Klara, precies wat je zegt, hij zegt eigenlijk nog steeds hetzelfde alleen huilt hij er nu bij. Het gekke is, ik heb jaren gehuild en tijdens dit gesprek was er geen traan. Alleen verwarring. Mijn kinderen zijn zoals voor iedereen ouder enorm belangrijk en ik weet dat ik ze pijn doe, vooral m’n dochter van 6. die van 2 is over 4 jaar vergeten dat we ooit samen waren. Om hem maak ik me minder zorgen.

Goed te lezen dat het goedkomt, kinderen zijn wendbaar. En uiteindelijk wordt er constant van ze gehouden. Dat gaan ze voelen. Alleen hebben ze straks twee huizen.

M’n ex zegt: ik denk niet dat het beter voor ze is dat ze straks zien dat we nieuwe partners hebben en dat papa en mama niet samen zijn. Hij is van mening dat dat enorm schadelijk is en ze altijd een leegte zullen voelen.

Ik denk dan, die leegte hadden wij op kunnen vullen door een enorm liefdevolle gelijkwaardige relatie te hebben samen op basis van vertrouwen, liefde die onvoorwaardelijk is. Maar die voorwaarden gaan er altijd zijn. Het lijkt wel alsof m’n ex mij ook niet vertrouwd, alsof ik op zijn geld uit ben al die jaren. Maar ik heb deze man leren kennen toen hij nog in een magazijn werkte, ik student was en we geen eens een auto hadden en met de metro gingen. Zo gek. Het is een gedachten die ik niet uit hem krijg. Maar de verwarring van de schuld van de keuze maken naar mij leggen vind ik wel lastig.

S-Groot schreef: ↑

21-02-2026 13:17

Dit is een heel erg bekend patroon Jet. Jouw ex doorloopt een ontzettend voorspelbaar patroon, hopelijk komt hier nog iemand met een linkje naar een van de vele topics/berichten waar dit al zo vaak in voorspeld is. Met name Doreia schreef dit steeds weer in soortgelijke topics en dat klopte ook gewoon elke keer.
Die context kan jou heel erg helpen, dat het helemaal niet om jou gaat maar alleen maar om hem en dat hij zo voorspelbaar is als wat om zijn eigen ego voorop te zetten, altijd.


Jullie gezin is nooit 'heel' geweest, het is kapot begonnen en alleen maar verder kapot gegaan. Jullie kinderen lijden onder jullie zeer schadelijke dynamiek, er is sprake van kindermishandeling. Omdat jullie samen wonen en niet normaal kunnen doen naar en met elkaar. Het allerbeste wat je kunt doen is doorgaan op de weg die je ingezet bent: de kindermishandeling stoppen door uit elkaar te gaan. Telkens als je twijfelt, denk hier dan maar weer aan.

Het puberale gezeik over gebrek aan knuffelen omdat ie zogenaamd z'n lusten niet in de hand heeft vind ik niet eens een inhoudelijke reactie waardig. Wat een sukkel zeg.






De keuze ligt ook bij jou, daar heeft hij helemaal gelijk in. Maar daar moet jij juist heel trots op zijn, dat je deze keuze nu maakt. Het beste moment was minimaal 7 jaar geleden geweest, het op één-na-beste moment is nu. Zeven jaar geleden kan niet meer, dat is geweest, maar NU kan wel. Je ziet het nu, zet door!
Neem met trots de 'schuld' op je dat jij jullie kinderen uit deze giftige situatie haalt. En zie het voor wat het is: ze gaan eindelijk minder schade krijgen doordat jij deze stap zet.

Je bent er nog lang niet, maar goed op weg. Veel mensen helpt het als ze zich inlezen in narcistisch misbruik. Er hoeft hier helemaal geen sprake te zijn van een officiele narcist, maar de patronen die uitgelegd worden in dat soort artikelen kunnen heel helpend zijn voor jou om je niet meer zo alleen, dom en verward te voelen. Herkenning vinden en inzicht en context krijgen.

Ik ben je erg dankbaar voor deze uitleg. Het sterkt me te lezen hoe anderen dit zien en dat het stukje meer willen voor mij en mijn kinderen een daar uit zelfliefde is. Deze dynamiek is heel schadelijk en dat merk ik na elke conversatie weer.

Het stukje over narcistisch misbruik herken ik, ik luister nu veel podcasten en lees er veel over. Ik vind het ook beangstigend dat zoveel acties nu heel doorzichtig zijn en ik alles begin te kunne voorspellen.

Ik heb na dit gesprek van gisteren niet toegehapt en vandaag duidelijk aangegeven dat voor mij de voorwaarden duidelijk waren en ik niet verder wil en ga. Ook niet ga nadenken over een verzoening. De reactie was vergeleken bij gisteren direct het tegenovergestelde: hij draaide zich op en zei; dan is het gesprek gelijk klaar. Hij kreeg zijn zin niet en de act van leuk grappig verzoenend was direct verdwenen. Erg opvallend en iets dat ik al had voorzien.

Ik ben me er heel erg van bewust wat dit met m’n kinderen doet. Vooral m’n oudste. Maar doordat ik nu de stap gemaakt heb en zelf aan het helen ben, merk ik wel al dat er meer ruimte is voor een betere moeder kunnen zijn. Dit kan ik alleen nog maar goed maken door nu te kiezen en haar verdere leventje vol rust harmonie en veiligheid te geven. En dat is mijn grootste motivatie.

De weg is nog lang, ik ben nog niet uit het huis, de advocaat heeft een wachttijd wegens drukte. Maar de stappen zijn wel gezet en dat is het allerbelangrijkste. Ik ga nu elke dag een stukje verder met mijn plan en zo komt alles langzamerhand hoop ik op zijn pootjes terecht.

SweetFirefly schreef: ↑

21-02-2026 13:30

Jet, in je andere topic omschrijf je hem als ‘een moderne man’. Waar zit hem dat voor jou dan in bij hem? Hij wilde immers voor het geloof wel een huwelijk.
Heeft hij jullie kinderen erkend? Wat zegt je advocaat over het co-ouderschap wat hij voorstelt? Worst case scenario; is hij het type man dat de kinderen mee kan nemen naar zijn geboorteland? Uit je woorden maak ik op dat hij eerder vrij onverschillig is naar de kinderen.

Hoi, omdat deze meneer alleen het geloof en religie gebruikt wanneer het hem uitkomt. Voor de buitenwereld of voor zijn moeder. Maar verder doet hij alles wat God verboden heeft. Is niet praktiserend.

Het onverschillige is vooral te merken aan veel
Cadeaus kopen nu in deze tijd om ze voor zich te winnen. Is heel erg aanwezig in hun leven nu terwijl er vroeger altijd wel iets anders belangrijker was. Hij weet verder ook weinig van schoolse zaken of andere dingen wat van af, dat regel ik allemaal. Het is vooral kijk mij leuk vader zijn.

Hij heeft geen familie contacten in het buitenland, vader vroeg overleden en alleen moeder en broer hier in NL.

patchouli_ schreef: ↑

21-02-2026 13:16

Weet je TO, er is niks mis met willen trouwen vanwege financiële zekerheden, als je in je relatie scheefgroei hebt in zorgtaken en inkomen. Beiden horen bij de economie van je relatie, je bent er beiden verantwoordelijk voor en je profiteert er beiden van. Als dat gelijk verdeeld is ben je minder afhankelijk van elkaar, maar als dat niet zo is dan zul je afspraken moeten maken over de opbrengsten van betaald werk en de zorgtaken. En dat doe je met een huwelijkscontract.

Hij heeft toch ook opbrengst van jouw onbetaalde inspanningen? Zorg voor zijn kinderen, het huishouden loopt. Dat het onbetaald is maakt het niet minder waardevol in het gezin dan werken voor inkomsten.

Laat je niet gek maken. Als iemand je pas serieus neemt, of doet alsof hij je serieus neemt, als het te laat is, dan is dat ook gewoon te laat. Het wordt niet ineens beter als je zou blijven, want hij gelooft er niet in.

Dank om dit te lezen. Het lijkt wel zo genormaliseerd bijna dat ik zelf begon te twijfelen of ik dit wel mocht willen.

wilhelmina65 schreef: ↑

22-02-2026 08:29

Jet, laat je niet gek maken. Als je samenleeft met de kinderen die je samen kreeg is het volkomen verantwoordelijk om ook dat leven samen op andere onderdelen (financieel, een huis etc) te regelen met een huwelijk of een samenlevingscontract. Dat is volwassen en verantwoordelijk gedrag. Deze man wil in alles zijn eigen belang voor laten gaan en is vooral diep bezorgd over zijn eigen portemonnee. Bah.
Die opmerkingen over je uiterlijk en nieuwe partners: hij is gewoon bang dat je een nieuwe man vindt. Maar ik denk dat velen jou dat van harte gunnen als je eraan toe bent. Eentje die echt en helemaal voor jou en je kinderen kiest.

Dankjewel, dat vind ik ook. Een samenlevingscontract hebben we wel sinds vorig jaar bij Gods Gratie geregeld. Maar alsnog is dat voor mij niet goed genoeg geregeld omdat dat niets dekt verder in m’n woonruimte of andere zaken die ik nu rond moet krijgen voor mij en de kids. Het is vooral belangrijk geweest voor mij dat contract, omdat hij me in ruzies wel een bedreigde met: daar is het gat van de deur. Ik vond dat zo naar dat ik een samenlevingscontract heb geeist dat ik dus ten alle tijde niet zomaar de deur gewezen kon worden. Hoe ik dit nu typ denk ik zelf: meisje, te absurd voor woorden eigenlijk. We hadden gewoon moeten trouwen, een huis samen kunnen kopen of mijn naam ook op de koopakte kunnen zetten zodat ik daar gewoon naar rato aan bij kon dragen. Dan had ik nu een buffer gehad en zelf ook wat op gebouwd. Nu heb ik alleen maar gegeven in natura en hij heeft kunnen groeien in alles, vermogen, het huis, werk, pensioen. Onder de zorg die ik verleende. Ik vind het zo zuur en naar dat het zo is gegaan en dat ik niet gewoon jaren geleden had gezegd: dit en niet verder. Maar ik wilde het gezin zo graag behouden. Ik ben hierdoor over m’n eigen grens gegaan die ik mocht hebben. Maar omdat hij vond dat ik die grens niet mocht hebben want die eisen waren niet gegrond, want dan had hij financieel nadeel aan mij, als we uit elkaar zouden gaan, dus mocht ik die grens niet stellen. Achteraf is het altijd makkelijk denken, maar helaas zit ik nu dus wel echt in de penarie. En ik heb daarnaast ook nog eens 2 kids die mijn zorg nodig hebben. Want uiteindelijk is hij de hoofdverzorger niet, maar heeft hij wel alles opgebouwd en het dak boven zijn hoofd.