Relaties
alle pijlers
gescheiden, kinderen, slecht contact ex
maandag 8 maart 2021 om 17:30
Ik ben een paar jaar geleden gescheiden, de scheiding verliep moeizaam. In ons huwelijk was ik altijd degene die het meeste deed en moest regelen. Het is me toen niet gelukt die dynamiek te veranderen. Ik hoopte dat ex het na de scheiding, ivm de zorg voor de kinderen wel op zou pakken, en dat heeft hij ook wel enigszins gedaan al kostte het wel tijd, maar nog steeds blijft de verhouding erg scheef.
Ex is daarin ook nogal manipulatief, hij weet dingen altijd over de heg te kieperen naar mij, althans hij probeert het altijd en ik moet enorm op mijn hoede zijn hierdoor. Dingen waarvan ik denk dat regel je zelf maar, dat leidt geheid tot vervelende discussies of appgesprekken. Uiteindelijk ga ik twijfelen of ik moeilijk doe of het gewoon zelf even had moeten regelen, dat gevoel probeert hij mij namelijk altijd aan te praten. Er is weinig geven vanuit zijn kant en veel nemen. Als het meer in evenwicht was had ik er minder moeite mee gehad denk ik, maar dat is het niet. Hij probeert mij dan ook af te schilderen als een zeur (heb ik 18 jaar lang aangehoord, dus op een gegeven moment denk je dat dat waar is) moeilijk, onzelfstandig (als ik hem iets vraag te regelen) etc.
Door mijn nieuwe relatie, en door hoe hij in het leven staat (behulpzaam, lief, zorgzaam etc) ben ik gaan zien dat het grotendeels manipulatie van ex is en dat ik niet gek ben. Soms denk ik, is het de discussie waard, maar als ik de discussie niet steeds aanga doe ik alles, moet ik alles regelen, alles betalen, inspringen voor hem, en zelf er steeds bij inschieten. Hoe kom ik hier vanaf. Hoe hou ik het zakelijk. Hoe kom ik voor mezelf op zonder steeds in lelijk appgesprekken terecht te komen met hem.
Overigens de financieen zijn ook een heel moeizaam onderwerp, ex betaalt alimentatie, hij wilde geen gezamelijk co-ouderschap en geen gedeelde financiele verantwoordelijkheid. Hij ging niet meer betalen dan wettelijk gezien moest. Helaas voor hem pakte de alimentatie berekening in zijn nadeel uit, hij moet meer betalen dan verwacht. Daarna begon de discussie, dat het toch wel veel geld was, of ik er van rond kon komen. Ik kan er prima van rondkomen, wat alimentatie betreft. Wat ik dan met het overgebleven geld deed. Dat staat apart op een kinderrekening voor toekomstige kosten. Dat zou dan inmiddels wel een flinke spaarpot zijn, aldus ex. Etc.
Nu is sinds kort de omgang met 1 van de kinderen gewijzigd, dit kind wil voorlopig niet meer naar vader toe. Dit is voor kind heel ingrijpend, want kind voelt zich door hem niet geaccepteerd.
Maar ex is vooral boos, het is kinds eigen schuld, en anders wel mijn schuld.
Ik wil nu de alimentatie die gebaseerd is op hoeveel dagen kind bij vader verblijft aan passen. Kind is nu fulltime bij mij, dus de alimentatie zou omhoog moeten. Ook hier zijn gewoon wettelijke richtlijnen voor maar nu deed hij een voorstel wat lager was dan de wettelijke richtlijn. Nu heb ik aangegeven dat ik gewoon wil krijgen waar ik wettelijk gezien recht op heb, eerder wilde hij ook niet meer betalen dan hij wettelijk gezien verplicht was namelijk. Maar nu ben ik uiteraard een graaier die het onderste uit de kan wil.
En zo verloopt iedere discussie over wie wat moet doen en wie wat moet betalen. Ik ben de zeur, de graaier etc, en hij is het slachtoffer. Afijn. mijn hoop op een soepel gedeelde verantwoordelijkheid voor de opvoeding en de financieen rondom de kinderen is inmiddels wel een beetje vervlogen maar ik zoek manieren om er mee om te gaan.
Ik ben naar mijn idee best wel een tikkeltje beschadigd uit dit huwelijk gekomen en mijn huidige vriend is superlief en dit herstelt mijn gekrenkte vertrouwen wel enigszins. Maar de strubbelingen met ex worden nog steeds niet minder helaas.
Ex is daarin ook nogal manipulatief, hij weet dingen altijd over de heg te kieperen naar mij, althans hij probeert het altijd en ik moet enorm op mijn hoede zijn hierdoor. Dingen waarvan ik denk dat regel je zelf maar, dat leidt geheid tot vervelende discussies of appgesprekken. Uiteindelijk ga ik twijfelen of ik moeilijk doe of het gewoon zelf even had moeten regelen, dat gevoel probeert hij mij namelijk altijd aan te praten. Er is weinig geven vanuit zijn kant en veel nemen. Als het meer in evenwicht was had ik er minder moeite mee gehad denk ik, maar dat is het niet. Hij probeert mij dan ook af te schilderen als een zeur (heb ik 18 jaar lang aangehoord, dus op een gegeven moment denk je dat dat waar is) moeilijk, onzelfstandig (als ik hem iets vraag te regelen) etc.
Door mijn nieuwe relatie, en door hoe hij in het leven staat (behulpzaam, lief, zorgzaam etc) ben ik gaan zien dat het grotendeels manipulatie van ex is en dat ik niet gek ben. Soms denk ik, is het de discussie waard, maar als ik de discussie niet steeds aanga doe ik alles, moet ik alles regelen, alles betalen, inspringen voor hem, en zelf er steeds bij inschieten. Hoe kom ik hier vanaf. Hoe hou ik het zakelijk. Hoe kom ik voor mezelf op zonder steeds in lelijk appgesprekken terecht te komen met hem.
Overigens de financieen zijn ook een heel moeizaam onderwerp, ex betaalt alimentatie, hij wilde geen gezamelijk co-ouderschap en geen gedeelde financiele verantwoordelijkheid. Hij ging niet meer betalen dan wettelijk gezien moest. Helaas voor hem pakte de alimentatie berekening in zijn nadeel uit, hij moet meer betalen dan verwacht. Daarna begon de discussie, dat het toch wel veel geld was, of ik er van rond kon komen. Ik kan er prima van rondkomen, wat alimentatie betreft. Wat ik dan met het overgebleven geld deed. Dat staat apart op een kinderrekening voor toekomstige kosten. Dat zou dan inmiddels wel een flinke spaarpot zijn, aldus ex. Etc.
Nu is sinds kort de omgang met 1 van de kinderen gewijzigd, dit kind wil voorlopig niet meer naar vader toe. Dit is voor kind heel ingrijpend, want kind voelt zich door hem niet geaccepteerd.
Maar ex is vooral boos, het is kinds eigen schuld, en anders wel mijn schuld.
Ik wil nu de alimentatie die gebaseerd is op hoeveel dagen kind bij vader verblijft aan passen. Kind is nu fulltime bij mij, dus de alimentatie zou omhoog moeten. Ook hier zijn gewoon wettelijke richtlijnen voor maar nu deed hij een voorstel wat lager was dan de wettelijke richtlijn. Nu heb ik aangegeven dat ik gewoon wil krijgen waar ik wettelijk gezien recht op heb, eerder wilde hij ook niet meer betalen dan hij wettelijk gezien verplicht was namelijk. Maar nu ben ik uiteraard een graaier die het onderste uit de kan wil.
En zo verloopt iedere discussie over wie wat moet doen en wie wat moet betalen. Ik ben de zeur, de graaier etc, en hij is het slachtoffer. Afijn. mijn hoop op een soepel gedeelde verantwoordelijkheid voor de opvoeding en de financieen rondom de kinderen is inmiddels wel een beetje vervlogen maar ik zoek manieren om er mee om te gaan.
Ik ben naar mijn idee best wel een tikkeltje beschadigd uit dit huwelijk gekomen en mijn huidige vriend is superlief en dit herstelt mijn gekrenkte vertrouwen wel enigszins. Maar de strubbelingen met ex worden nog steeds niet minder helaas.
blauw_bloempje wijzigde dit bericht op 12-03-2021 10:18
4.41% gewijzigd
maandag 8 maart 2021 om 19:44
maandag 8 maart 2021 om 20:08
maandag 8 maart 2021 om 20:16
Ga een ONS traject volgen en maak nieuwe afspraken. Jullie laten het nog steeds om jullie draaien en de kinderen zijn de inzet.
Aan alle gescheiden ouders van Nederland
Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. `Wij ‘ zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan.
Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn.
We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden.
Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bij zijn.
Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was?
We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk.
Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van. Dus mogen we jullie een paar dingen vragen?
Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen.
Maak geen ruzie waar we bij zijn.
Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons.
Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie.
Luister echt naar wat we te zeggen hebben.
Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden.
Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen.
Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden.
Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen.
De sleutel hebben jullie net gekregen.
Namens alle jongeren van Villa Pinedo
Aan alle gescheiden ouders van Nederland
Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. `Wij ‘ zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan.
Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn.
We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden.
Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bij zijn.
Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was?
We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk.
Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van. Dus mogen we jullie een paar dingen vragen?
Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen.
Maak geen ruzie waar we bij zijn.
Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons.
Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie.
Luister echt naar wat we te zeggen hebben.
Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden.
Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen.
Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden.
Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen.
De sleutel hebben jullie net gekregen.
Namens alle jongeren van Villa Pinedo
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 8 maart 2021 om 20:18
Als het voeren van de strijd niet zorgt voor verandering, kost het je alleen maar energie en frustratie. Je ex was altijd al zo, waarom dan nu verwachten dat hij verandert? Pick your battles, maak alleen een punt van dingen als je weet dat je een goede kans maakt dat het je ook wat oplevert.Blauw_bloempje schreef: ↑08-03-2021 19:20Het gaat niet om 1 was. Het gaat om een patroon. De was is een voorbeeld.
Maar het idee is dus dat ik in al zijn eisen mee moet gaan om de strijd niet aan te gaan.
En nee, dat is niet eerlijk. Maar het geeft wel rust. Je schouders op kunnen halen, je niet op de kast laten jagen, niet toe staan dat hij je iedere keer weer overstuur en boos krijgt. Zijn opmerkingen over jou naast je neer leggen. Zijn mening over jou is niet belangrijk.
Dat is ook regie pakken, dat is ook hem geen macht geven. Misschien bepaalt hij met zijn houding wat jij moet doen en regelen, maar zorg er voor dat hij niet bepaalt hoe jij je daar over voelt.
Het belangrijkste zou moeten zijn dat de zaken rondom jullie kinderen goed geregeld worden zonder al te veel fuzz en zonder dat de kinderen daar last van hebben in de zin van onvoldoende schone kleren, medicatie niet voor handen hebben, geruzie en spanning tussen hun ouders. Hoe dat geregeld wordt en of dat allemaal eerlijk is, is minder belangrijk dan dát het geregeld wordt en dat dat rustig gebeurt..
maandag 8 maart 2021 om 20:58
Sorry van de quote TO, niet goed opgelet en meteen na mijn post off line gegaan.
Dit is niet hoe alimentatie werkt. Het te betalen bedrag wordt berekend door te kijken naar wat de alimentatieplichtige partij moet bijdragen. Dit bedrag wordt vervolgens omgeslagen naar bedrag per dag. Met dat dag-bedrag wordt op basis van de bezoekregeling het te betalen bedrag aan alimentatie bepaald. Dus stel het totaalbedrag is €365 euro per jaar dat is €1 per dag. Zijn de kinderen 310 dagen per jaar bij de alimentatie ontvanger en 45 dagen per jaar bij de alimentatieplichtige dan wordt de alimentatie vastgesteld op 365 - 45.
Dat is zo omdat je als alimentatieplichtige dus op die dagen zelf voor je kind zorgt. Dat betekent dus ook dat je dat geld op die dagen geacht wordt aan je kind te besteden. Bijvoorbeeld aan tandpasta, haargel, luiers, pleisters, reserve onderbroeken, een kam, een bed en gebakken aardappelen met sperziebonen. Je betaalt geen alimentatie om dat vervolgens weer in goederen of diensten terug te ontvangen.
Dit is niet hoe alimentatie werkt. Het te betalen bedrag wordt berekend door te kijken naar wat de alimentatieplichtige partij moet bijdragen. Dit bedrag wordt vervolgens omgeslagen naar bedrag per dag. Met dat dag-bedrag wordt op basis van de bezoekregeling het te betalen bedrag aan alimentatie bepaald. Dus stel het totaalbedrag is €365 euro per jaar dat is €1 per dag. Zijn de kinderen 310 dagen per jaar bij de alimentatie ontvanger en 45 dagen per jaar bij de alimentatieplichtige dan wordt de alimentatie vastgesteld op 365 - 45.
Dat is zo omdat je als alimentatieplichtige dus op die dagen zelf voor je kind zorgt. Dat betekent dus ook dat je dat geld op die dagen geacht wordt aan je kind te besteden. Bijvoorbeeld aan tandpasta, haargel, luiers, pleisters, reserve onderbroeken, een kam, een bed en gebakken aardappelen met sperziebonen. Je betaalt geen alimentatie om dat vervolgens weer in goederen of diensten terug te ontvangen.
maandag 8 maart 2021 om 21:00
Het leven is niet eerlijk. Ik doe ook alles voor mijn dochter, zelfs halen en brengen naar het buitenland. Ik vind t gezellig. Ik maak me er echt niet druk om dat het ‘niet eerlijk is’ dat vader minder doet. Waarom zou ik? Ik vind dit 10 duizend keer beter dan getrouwd zijn en ben intens dankbaar dat ik zo’n prachtige dochter heb gekregen.
Vader zegt nooit iets negatiefs over mij en als hij dat wel zou doen; tja. Je weet zelf wel beter toch?
Vader zegt nooit iets negatiefs over mij en als hij dat wel zou doen; tja. Je weet zelf wel beter toch?
maandag 8 maart 2021 om 21:02
Ik ken het. En probeer het ook uit te leggen en helaas zijn er zat mensen in mijn omgeving die hetzelfde als een aantal hier reageren.
Ik les wel een paar goede adviezen, zoals voordelige/ tweedehands kleding regelen voor daar. Het mag niet mee naar jouw huis. Of het gaat vies mee naar zijn huis weer. En wat er dan mee gebeurt, dat is aan vader en kinderen.
Je kinderen zijn hier de schakel.
Je hoeft ze er niet mee te belasten of negatief te doen, maar gewoon stellig: kleding bij vader blijft bij vader. Wordt bij vader gewassen. Problemen met portemonnees, verzorgingsproducten regelen zij met hun vader als ze daar zijn.
Jij kunt niks als zij daar zijn. Als zij jou inschakelen terwijl het vaders week is: vraag het aan papa.
En ik ga die grey rockmethode eens opzoeken.
Ik les wel een paar goede adviezen, zoals voordelige/ tweedehands kleding regelen voor daar. Het mag niet mee naar jouw huis. Of het gaat vies mee naar zijn huis weer. En wat er dan mee gebeurt, dat is aan vader en kinderen.
Je kinderen zijn hier de schakel.
Je hoeft ze er niet mee te belasten of negatief te doen, maar gewoon stellig: kleding bij vader blijft bij vader. Wordt bij vader gewassen. Problemen met portemonnees, verzorgingsproducten regelen zij met hun vader als ze daar zijn.
Jij kunt niks als zij daar zijn. Als zij jou inschakelen terwijl het vaders week is: vraag het aan papa.
En ik ga die grey rockmethode eens opzoeken.
maandag 8 maart 2021 om 21:06
Oneens als dat betekend dat ze dan in vieze kleding, zonder portemonnee en verzorgingsproducten daar zijn.Bloem1970 schreef: ↑08-03-2021 21:02Ik ken het. En probeer het ook uit te leggen en helaas zijn er zat mensen in mijn omgeving die hetzelfde als een aantal hier reageren.
Ik les wel een paar goede adviezen, zoals voordelige/ tweedehands kleding regelen voor daar. Het mag niet mee naar jouw huis. Of het gaat vies mee naar zijn huis weer. En wat er dan mee gebeurt, dat is aan vader en kinderen.
Je kinderen zijn hier de schakel.
Je hoeft ze er niet mee te belasten of negatief te doen, maar gewoon stellig: kleding bij vader blijft bij vader. Wordt bij vader gewassen. Problemen met portemonnees, verzorgingsproducten regelen zij met hun vader als ze daar zijn.
Jij kunt niks als zij daar zijn. Als zij jou inschakelen terwijl het vaders week is: vraag het aan papa.
En ik ga die grey rockmethode eens opzoeken.
maandag 8 maart 2021 om 21:08
Dan gooien ze het dus ginder zelf in de wasmand tussen zijn andere spullen.
Ik gok dat vader af en toe ook zijn eigen kleding moet wassen en dan écht niet die 2 onderbroeken en 2 stel sokken eruit gaat laten en terug in de wasmand gaat dumpen.
Ik zou die kinderen dus stilaan - beetje afhankelijk ook van de leeftijd - een stuk eigen verantwoordelijkheid geven.
Mogen zij ook gaan zeuren aan zijn oren als hij die 2 onderbroeken en 4 sokken toch niet wast.
wissewis wijzigde dit bericht op 08-03-2021 21:09
20.07% gewijzigd
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 8 maart 2021 om 21:08
Blauw_bloempje zou je er vrede mee kunnen hebben als je altijd de was zal moeten doen? Om je kinderen hier niet in klem te laten komen is dat namelijk de kortste weg.
Bij incidentele zaken zoals die portemonnee zou je je creativiteit misschien wat meer aan kunnen boren. Ik snap dat je als beschermer van je kinderen standaard een stap naar voren doet. Maar wanneer iemand je belt omdat hij of zij jouw telefoonnummer heeft aangetroffen in een portemonnee zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen "Oh wat fijn dat u belt. De kinderen zijn op dit moment niet bij mij dus ik kan hem helaas niet ophalen, mag ik u het telefoonnummer van hun vader geven?" Niemand kijkt tegenwoordig nog vreemd op van gescheiden ouders en zo wip je hem lekker van jouw bord zó op het zijne.
Voor andere dingen zou je je steeds kunnen afvragen of je kinderen er aan doodgaan. Van twee dagen dezelfde onderbroek gaan ze niet dood. Van twee dagen dezelfde sokken ook niet. Maar zolang jij jezelf in allemaal bochten gaat wringen dan is er altijd een hoepeltje waar je ex je doorheen kan laten springen. En hoeft hij ook nooit zelf na te gaan denken.
Zolang ze niet dood gaan en je zelf niet iets doms hebt gedaan hoef jij in de dagen dat zij bij hem zijn helemaal niets.
Bij incidentele zaken zoals die portemonnee zou je je creativiteit misschien wat meer aan kunnen boren. Ik snap dat je als beschermer van je kinderen standaard een stap naar voren doet. Maar wanneer iemand je belt omdat hij of zij jouw telefoonnummer heeft aangetroffen in een portemonnee zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen "Oh wat fijn dat u belt. De kinderen zijn op dit moment niet bij mij dus ik kan hem helaas niet ophalen, mag ik u het telefoonnummer van hun vader geven?" Niemand kijkt tegenwoordig nog vreemd op van gescheiden ouders en zo wip je hem lekker van jouw bord zó op het zijne.
Voor andere dingen zou je je steeds kunnen afvragen of je kinderen er aan doodgaan. Van twee dagen dezelfde onderbroek gaan ze niet dood. Van twee dagen dezelfde sokken ook niet. Maar zolang jij jezelf in allemaal bochten gaat wringen dan is er altijd een hoepeltje waar je ex je doorheen kan laten springen. En hoeft hij ook nooit zelf na te gaan denken.
Zolang ze niet dood gaan en je zelf niet iets doms hebt gedaan hoef jij in de dagen dat zij bij hem zijn helemaal niets.
maandag 8 maart 2021 om 21:10
De vraag is bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Zolang je vindt dat de moeder óók de verantwoordelijkheden van de vader op zich moet nemen zit er mijns inziens echt iets scheef.
maandag 8 maart 2021 om 21:21
Lijkt me inderdaad heel vervelend en frustrerend TO! Ik word al geïrriteerd van de voorbeelden die ik lees, zo lekker makkelijk van hem..
Ik denk inderdaad dat de beste tips zijn, probeer je grenzen aan te geven, niet meer jezelf uitleggen, dus nee is gewoon nee punt.
En bedenk je dat je kinderen echt wel zien hoe hij erin staat. Dus later nemen ze dat hem kwalijk, en niet jou.
Dus probeer los te laten en te bedenken dat je het voor je kinderen doet, niet voor hem!
Ik denk inderdaad dat de beste tips zijn, probeer je grenzen aan te geven, niet meer jezelf uitleggen, dus nee is gewoon nee punt.
En bedenk je dat je kinderen echt wel zien hoe hij erin staat. Dus later nemen ze dat hem kwalijk, en niet jou.
Dus probeer los te laten en te bedenken dat je het voor je kinderen doet, niet voor hem!
maandag 8 maart 2021 om 21:25
Ik denk dat iedereen VINDT dat vader ook verantwoordelijkheid moet nemen. Maar dat is theorie.sprankelend schreef: ↑08-03-2021 21:10De vraag is bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Zolang je vindt dat de moeder óók de verantwoordelijkheden van de vader op zich moet nemen zit er mijns inziens echt iets scheef.
De praktijk is dat dit soms niet gebeurt, zoals bij To. En wat doe je dan?
Ik denk dat t veel slimmer is om dan niet de strijd aan te gaan, zowel vr je kinderen als je zelf. Je gaat m toch niet veranderen.
Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Het is de kunst om geen gelijk te willen krijgen omdat je weet dat je toch gelijk hebt.
maandag 8 maart 2021 om 21:35
Het ging hier om speciale producten dat vind ik iets heel anders dan tandpasta. Ik heb laatst ook een speciale creme gekocht voor dochter. Wij hebben co ouderschap en krijg hierdoor geen alimentatie. Maar geen haar op mijn hoofd die zegt dat die spullen bij mij moeten blijven. Ze zijn van dochter dus gaan met haar mee. Als een kind eens in de zoveel tijd een weekend gaat logeren geef je toch gewoon apullen mee voor de periode dat het daar is. Inclusief ondergoed.sprankelend schreef: ↑08-03-2021 20:58Sorry van de quote TO, niet goed opgelet en meteen na mijn post off line gegaan.
Dit is niet hoe alimentatie werkt. Het te betalen bedrag wordt berekend door te kijken naar wat de alimentatieplichtige partij moet bijdragen. Dit bedrag wordt vervolgens omgeslagen naar bedrag per dag. Met dat dag-bedrag wordt op basis van de bezoekregeling het te betalen bedrag aan alimentatie bepaald. Dus stel het totaalbedrag is €365 euro per jaar dat is €1 per dag. Zijn de kinderen 310 dagen per jaar bij de alimentatie ontvanger en 45 dagen per jaar bij de alimentatieplichtige dan wordt de alimentatie vastgesteld op 365 - 45.
Dat is zo omdat je als alimentatieplichtige dus op die dagen zelf voor je kind zorgt. Dat betekent dus ook dat je dat geld op die dagen geacht wordt aan je kind te besteden. Bijvoorbeeld aan tandpasta, haargel, luiers, pleisters, reserve onderbroeken, een kam, een bed en gebakken aardappelen met sperziebonen. Je betaalt geen alimentatie om dat vervolgens weer in goederen of diensten terug te ontvangen.
Soms werkt het gewoon beter om je niet overal druk om te maken. Ik ben niet voor niks gescheiden. Als ex bepaalde zaken niet kon veranderen toen we een relatie hadden om de relatie te redden, zal hij het zeker niet doen als de relatie verbroken is. Je kan je overal druk over maken maar dat kost bergen energie. Hou het bij jezelf en geef je grens alleen aan als het echt nodig is. Daar word je zelf een gelukkiger mens van.
maandag 8 maart 2021 om 21:38
Dit.Wissewis schreef: ↑08-03-2021 19:23Hij was al zo toen jullie nog samen waren.
Jij deed alles.
Hij gaat niet ineens veranderen omdat er een scheiding geweest is.
Niet voor niets wou deze kerel geen co-ouderschap.
Dat had hem teveel moeite gekost. En zoals hij overkomt ... in geen 100 jaar dat hij effectief een huishouden mét kinderen had kunnen laten draaien.
Voeg daar nog een portie rancune aan toe omdat je effectief bent vertrokken ... en hij gaat al helemaal geen moeite doen om ook maar een haar te veranderen.
Daar kan je dan tegen vechten, maar veel haalt het niet uit.
Wat vervelend dat de samenwerking er niet echt is zoals het passend zou zijn voor jullie. Het is zoals het is. Een dooddoener, maar wel waar. En verder wat de meeste zeggen hier: stop je energie in het draaien van die was. Niet in het opwinden over de situatie. Hij slaapt er geen nacht minder om. Ik snap dat je je grens wil trekken, maar hij gaat het gewoon niet doen. In ieder geval niet omdat jij dat vindt.
Wat betreft dat het lastiger is om iets te doen met je vriend. Als je samen zou zijn, dan had je 24/7 je kinderen. Nu heb/had je soort van het voordeel van gescheiden zijn dat je ook eigen tijd heb. Er zit niks anders op als je iets voor je/julliezelf wil doen, dat je dit moet regelen. Bij vriendjes logeren, een oppas regelen. Familie en vrienden vragen.
Hoe hou je het zakelijk vraag. Door het zakelijk te benaderen en geen verwachtingen te hebben. Je vraagt iets per mail of iets wat het 'beste' voor jullie werkt. Doet hij het, mooi. Doet hij het niet. Zelf maar oplossen/work around.
Ik bedoel dit goed. Je kan ook voor gesprekken voor het verwerken van je relatie bij een systeemtherapeut terecht of een psycholoog. Het klinkt alsof de relatie je niet in de koude kleren is gaan zitten en je nog het eea te verwerken hebt. Dingen die hij doet of niet doet. Dingen die hij zegt raken je nog steeds. Wat begrijpelijk is, wat woorden doen ook pijn. Ik gun het je dat dit kan verwerken en een plek kan geven
En bedenk of je kinderen evt hulp nodig hebben zoals KIES of iemand zoals een vriendin van jou. Wanneer je voor professioneel kiest: hopelijk werkt vader hieraan mee.
Veel succes met alles.
maandag 8 maart 2021 om 21:44
Fijn, dan zitten de kinderen er dus tussen.Bloem1970 schreef: ↑08-03-2021 21:02Ik ken het. En probeer het ook uit te leggen en helaas zijn er zat mensen in mijn omgeving die hetzelfde als een aantal hier reageren.
Ik les wel een paar goede adviezen, zoals voordelige/ tweedehands kleding regelen voor daar. Het mag niet mee naar jouw huis. Of het gaat vies mee naar zijn huis weer. En wat er dan mee gebeurt, dat is aan vader en kinderen.
Je kinderen zijn hier de schakel.
Je hoeft ze er niet mee te belasten of negatief te doen, maar gewoon stellig: kleding bij vader blijft bij vader. Wordt bij vader gewassen. Problemen met portemonnees, verzorgingsproducten regelen zij met hun vader als ze daar zijn.
Jij kunt niks als zij daar zijn. Als zij jou inschakelen terwijl het vaders week is: vraag het aan papa.
En ik ga die grey rockmethode eens opzoeken.
maandag 8 maart 2021 om 21:46
Als ik de beller ben ga ik dus niet jullie conflict oplossen. Regel het maar onderling, zoals normale mensen.sprankelend schreef: ↑08-03-2021 21:08Blauw_bloempje zou je er vrede mee kunnen hebben als je altijd de was zal moeten doen? Om je kinderen hier niet in klem te laten komen is dat namelijk de kortste weg.
Bij incidentele zaken zoals die portemonnee zou je je creativiteit misschien wat meer aan kunnen boren. Ik snap dat je als beschermer van je kinderen standaard een stap naar voren doet. Maar wanneer iemand je belt omdat hij of zij jouw telefoonnummer heeft aangetroffen in een portemonnee zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen "Oh wat fijn dat u belt. De kinderen zijn op dit moment niet bij mij dus ik kan hem helaas niet ophalen, mag ik u het telefoonnummer van hun vader geven?" Niemand kijkt tegenwoordig nog vreemd op van gescheiden ouders en zo wip je hem lekker van jouw bord zó op het zijne.
Voor andere dingen zou je je steeds kunnen afvragen of je kinderen er aan doodgaan. Van twee dagen dezelfde onderbroek gaan ze niet dood. Van twee dagen dezelfde sokken ook niet. Maar zolang jij jezelf in allemaal bochten gaat wringen dan is er altijd een hoepeltje waar je ex je doorheen kan laten springen. En hoeft hij ook nooit zelf na te gaan denken.
Zolang ze niet dood gaan en je zelf niet iets doms hebt gedaan hoef jij in de dagen dat zij bij hem zijn helemaal niets.
maandag 8 maart 2021 om 21:46
Als je zo principieel wil afvegen had je beter niet aan kinderen kunnen beginnen.sprankelend schreef: ↑08-03-2021 21:10De vraag is bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Zolang je vindt dat de moeder óók de verantwoordelijkheden van de vader op zich moet nemen zit er mijns inziens echt iets scheef.
maandag 8 maart 2021 om 21:47
En wat koop je ermee dat niemand verantwoordelijkheid opneemt?sprankelend schreef: ↑08-03-2021 21:10De vraag is bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Zolang je vindt dat de moeder óók de verantwoordelijkheden van de vader op zich moet nemen zit er mijns inziens echt iets scheef.
Behalve dan een kind dat geen propere onderbroek of sokken heeft?
Of zijn portefeuille tijdenlang kwijt is terwijl wel bekend is waar die zit?
In 't slechtste geval wordt kind nog kwaad op moeder want die lost alles al eeuwen op.
En laat haar nu stikken. (Vanuit oogpunt kind.)
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 8 maart 2021 om 22:03
Wat een flauwekul is dit. Ze is zijn voetveeg niet.
Ik denk wel dat je uit discussie moet stappen TO. Sprankelend zegt hele verstandige dingen.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
maandag 8 maart 2021 om 22:09
Ok, ik snap het pick you battle principe heus, echt waar en nogmaals ik ga niet steeds bewust die strijd aan om het principe al lijkt dat misschien zo. Maar in het geval van de portemonnee, of de toiletartikelen. Ik informeer hem simpelweg. Gewoon. Portemonnee is gevonden hier is het telefoonnummer. Ik had niet verwacht of vermoed dat hij ervan uit zou gaan dat ik het regel of oplos. De strijd begint op het moment dat hij mij aanspreekt op dingen die bij hem horen te liggen. Ik ben dan niet zo snel geneigd om dan te zeggen los ik wel op. Waarom. waarom moet ik zijn shit oplossen. Ik hoef geen conflict. Ik hoef simpelweg gewoon niet altijd zijn shit er ook nog bij. Heb genoeg aan mezelf en kinderen en huishouden en werk
maandag 8 maart 2021 om 22:12
Dit is toch ontzettend oneerlijk om tegen TO te zeggen? Het gaat erom dat het niet eens in haar opkomt in eerste instantie om die portemonnee op te halen. Ze geeft het netjes door aan haar ex. Stel dat ze het wel had opgehaald (na zijn gezeur), zou hij dan daadwerkelijk het tikkie betalen, voor de verzendkosten? Ik denk dat hij dan weer een reden gaat zien om daarover te zeuren, "dat is toch op de route naar je werk? hoezo heb je het niet gewoon even hier in de bus gegooid?"viva-amber schreef: ↑08-03-2021 19:41Een portomonee kan je ook opsturen, dan maak je even 5 euro over voor het pakketje, maar TO moet overal een principe kwestie van maken. De discussie kost meer energie dan de oplossing.
Dat is waarom het gaat, niet om wasjes of wel en niet een portemonnee halen. Dat deze man keer op keer op keer iets weet te verzinnen wat wij nu nog niet eens kunnen bedenken, om over te zeiken. Hoe moet je daar in godsnaam mee omgaan?
maandag 8 maart 2021 om 22:15
Deze ga ik even op me in laten werken. ThanksKooktMetKnoflook schreef: ↑08-03-2021 19:34Ik lees een paar kleine dingen die me opvallen.
Discussie.
Alimentatie die meer is dan je nodig hebt.
Wat je dan met het overgebleven geld deed.
Dat betekent dat je al minstens 2x antwoord hebt gegeven.
Ik adviseer je om de telefoon naar de voicemail te laten gaan en bij appjes een paar uur pauze te nemen.
Bedenk eens héél, heel rustig wanneer je jezelf verdedigt, wanneer je hem aanvalt (bv passief-aggressief iets van hem verwacht), en wanneer
jij inzicht geeft in je eigen situatie.
Als jij probeert via Whatsapp te regelen dat je kind een schone onderbroek heeft, ben je fout bezig. Je zit in zijn weekend, zijn verantwoordelijkheid te wroeten; en het enige dat hij hoeft te doen om te genieten van jouw ellende is terug-appen: Had jij die onderbroek maar in zijn tas moeten doen.
Vervolgens heb jij een k-weekend en kan hij tegen zijn kids zeggen dat mama de schuld heeft van het vieze ondergoed.
Je had er echt 100x beter aan gedaan om de app en de telefoon gewoon te blokken.
Zelfde met de alimentatie. In vredesnaam mens, waarom ga je er op in?
Je wilt extra alimentatie?
Heel. Heel. simpel.
"Beste ex, kind is 2 dagen extra bij mij; volgens mij betekent dat dus AAA extra alimentatie; je hoeft mijn berekening niet aan te nemen, we kunnen het ook door de rechtbank laten berekenen; maakt mij niet uit, wat jij wilt".
Het belangrijke is: Maakt Mij Niet Uit.
Je geeft hem *!@&*!#$! geen inzicht in jouw uitgaven waarna je hem smeekt om geld.
Je houdt het op afstand. Het is dit voorstel, maar we kunnen ook samen in harmonie naar de rechtbank. Geen inhoudelijke discussie. Afstand.
Je fout is de inhoud. Je geeft hem aangrijpingspunten en hij grijpt ze aan. Elke keer. Hij kan alleen maar op de knopjes drukken als jij ze aanbiedt.
Ga eens bij jezelf na waarom jij hem informatie geeft of dingen vraagt waar hij "Nee jouw schuld" op kan zeggen. Wat verwacht je van hem, dat hij zich in jou inleeft?
maandag 8 maart 2021 om 22:16
Ja dat is het wat ik bedoel.Maduixa schreef: ↑08-03-2021 22:12Dit is toch ontzettend oneerlijk om tegen TO te zeggen? Het gaat erom dat het niet eens in haar opkomt in eerste instantie om die portemonnee op te halen. Ze geeft het netjes door aan haar ex. Stel dat ze het wel had opgehaald (na zijn gezeur), zou hij dan daadwerkelijk het tikkie betalen, voor de verzendkosten? Ik denk dat hij dan weer een reden gaat zien om daarover te zeuren, "dat is toch op de route naar je werk? hoezo heb je het niet gewoon even hier in de bus gegooid?"
Dat is waarom het gaat, niet om wasjes of wel en niet een portemonnee halen. Dat deze man keer op keer op keer iets weet te verzinnen wat wij nu nog niet eens kunnen bedenken, om over te zeiken. Hoe moet je daar in godsnaam mee omgaan?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
