Relaties
alle pijlers
gescheiden, kinderen, slecht contact ex
maandag 8 maart 2021 om 17:30
Ik ben een paar jaar geleden gescheiden, de scheiding verliep moeizaam. In ons huwelijk was ik altijd degene die het meeste deed en moest regelen. Het is me toen niet gelukt die dynamiek te veranderen. Ik hoopte dat ex het na de scheiding, ivm de zorg voor de kinderen wel op zou pakken, en dat heeft hij ook wel enigszins gedaan al kostte het wel tijd, maar nog steeds blijft de verhouding erg scheef.
Ex is daarin ook nogal manipulatief, hij weet dingen altijd over de heg te kieperen naar mij, althans hij probeert het altijd en ik moet enorm op mijn hoede zijn hierdoor. Dingen waarvan ik denk dat regel je zelf maar, dat leidt geheid tot vervelende discussies of appgesprekken. Uiteindelijk ga ik twijfelen of ik moeilijk doe of het gewoon zelf even had moeten regelen, dat gevoel probeert hij mij namelijk altijd aan te praten. Er is weinig geven vanuit zijn kant en veel nemen. Als het meer in evenwicht was had ik er minder moeite mee gehad denk ik, maar dat is het niet. Hij probeert mij dan ook af te schilderen als een zeur (heb ik 18 jaar lang aangehoord, dus op een gegeven moment denk je dat dat waar is) moeilijk, onzelfstandig (als ik hem iets vraag te regelen) etc.
Door mijn nieuwe relatie, en door hoe hij in het leven staat (behulpzaam, lief, zorgzaam etc) ben ik gaan zien dat het grotendeels manipulatie van ex is en dat ik niet gek ben. Soms denk ik, is het de discussie waard, maar als ik de discussie niet steeds aanga doe ik alles, moet ik alles regelen, alles betalen, inspringen voor hem, en zelf er steeds bij inschieten. Hoe kom ik hier vanaf. Hoe hou ik het zakelijk. Hoe kom ik voor mezelf op zonder steeds in lelijk appgesprekken terecht te komen met hem.
Overigens de financieen zijn ook een heel moeizaam onderwerp, ex betaalt alimentatie, hij wilde geen gezamelijk co-ouderschap en geen gedeelde financiele verantwoordelijkheid. Hij ging niet meer betalen dan wettelijk gezien moest. Helaas voor hem pakte de alimentatie berekening in zijn nadeel uit, hij moet meer betalen dan verwacht. Daarna begon de discussie, dat het toch wel veel geld was, of ik er van rond kon komen. Ik kan er prima van rondkomen, wat alimentatie betreft. Wat ik dan met het overgebleven geld deed. Dat staat apart op een kinderrekening voor toekomstige kosten. Dat zou dan inmiddels wel een flinke spaarpot zijn, aldus ex. Etc.
Nu is sinds kort de omgang met 1 van de kinderen gewijzigd, dit kind wil voorlopig niet meer naar vader toe. Dit is voor kind heel ingrijpend, want kind voelt zich door hem niet geaccepteerd.
Maar ex is vooral boos, het is kinds eigen schuld, en anders wel mijn schuld.
Ik wil nu de alimentatie die gebaseerd is op hoeveel dagen kind bij vader verblijft aan passen. Kind is nu fulltime bij mij, dus de alimentatie zou omhoog moeten. Ook hier zijn gewoon wettelijke richtlijnen voor maar nu deed hij een voorstel wat lager was dan de wettelijke richtlijn. Nu heb ik aangegeven dat ik gewoon wil krijgen waar ik wettelijk gezien recht op heb, eerder wilde hij ook niet meer betalen dan hij wettelijk gezien verplicht was namelijk. Maar nu ben ik uiteraard een graaier die het onderste uit de kan wil.
En zo verloopt iedere discussie over wie wat moet doen en wie wat moet betalen. Ik ben de zeur, de graaier etc, en hij is het slachtoffer. Afijn. mijn hoop op een soepel gedeelde verantwoordelijkheid voor de opvoeding en de financieen rondom de kinderen is inmiddels wel een beetje vervlogen maar ik zoek manieren om er mee om te gaan.
Ik ben naar mijn idee best wel een tikkeltje beschadigd uit dit huwelijk gekomen en mijn huidige vriend is superlief en dit herstelt mijn gekrenkte vertrouwen wel enigszins. Maar de strubbelingen met ex worden nog steeds niet minder helaas.
Ex is daarin ook nogal manipulatief, hij weet dingen altijd over de heg te kieperen naar mij, althans hij probeert het altijd en ik moet enorm op mijn hoede zijn hierdoor. Dingen waarvan ik denk dat regel je zelf maar, dat leidt geheid tot vervelende discussies of appgesprekken. Uiteindelijk ga ik twijfelen of ik moeilijk doe of het gewoon zelf even had moeten regelen, dat gevoel probeert hij mij namelijk altijd aan te praten. Er is weinig geven vanuit zijn kant en veel nemen. Als het meer in evenwicht was had ik er minder moeite mee gehad denk ik, maar dat is het niet. Hij probeert mij dan ook af te schilderen als een zeur (heb ik 18 jaar lang aangehoord, dus op een gegeven moment denk je dat dat waar is) moeilijk, onzelfstandig (als ik hem iets vraag te regelen) etc.
Door mijn nieuwe relatie, en door hoe hij in het leven staat (behulpzaam, lief, zorgzaam etc) ben ik gaan zien dat het grotendeels manipulatie van ex is en dat ik niet gek ben. Soms denk ik, is het de discussie waard, maar als ik de discussie niet steeds aanga doe ik alles, moet ik alles regelen, alles betalen, inspringen voor hem, en zelf er steeds bij inschieten. Hoe kom ik hier vanaf. Hoe hou ik het zakelijk. Hoe kom ik voor mezelf op zonder steeds in lelijk appgesprekken terecht te komen met hem.
Overigens de financieen zijn ook een heel moeizaam onderwerp, ex betaalt alimentatie, hij wilde geen gezamelijk co-ouderschap en geen gedeelde financiele verantwoordelijkheid. Hij ging niet meer betalen dan wettelijk gezien moest. Helaas voor hem pakte de alimentatie berekening in zijn nadeel uit, hij moet meer betalen dan verwacht. Daarna begon de discussie, dat het toch wel veel geld was, of ik er van rond kon komen. Ik kan er prima van rondkomen, wat alimentatie betreft. Wat ik dan met het overgebleven geld deed. Dat staat apart op een kinderrekening voor toekomstige kosten. Dat zou dan inmiddels wel een flinke spaarpot zijn, aldus ex. Etc.
Nu is sinds kort de omgang met 1 van de kinderen gewijzigd, dit kind wil voorlopig niet meer naar vader toe. Dit is voor kind heel ingrijpend, want kind voelt zich door hem niet geaccepteerd.
Maar ex is vooral boos, het is kinds eigen schuld, en anders wel mijn schuld.
Ik wil nu de alimentatie die gebaseerd is op hoeveel dagen kind bij vader verblijft aan passen. Kind is nu fulltime bij mij, dus de alimentatie zou omhoog moeten. Ook hier zijn gewoon wettelijke richtlijnen voor maar nu deed hij een voorstel wat lager was dan de wettelijke richtlijn. Nu heb ik aangegeven dat ik gewoon wil krijgen waar ik wettelijk gezien recht op heb, eerder wilde hij ook niet meer betalen dan hij wettelijk gezien verplicht was namelijk. Maar nu ben ik uiteraard een graaier die het onderste uit de kan wil.
En zo verloopt iedere discussie over wie wat moet doen en wie wat moet betalen. Ik ben de zeur, de graaier etc, en hij is het slachtoffer. Afijn. mijn hoop op een soepel gedeelde verantwoordelijkheid voor de opvoeding en de financieen rondom de kinderen is inmiddels wel een beetje vervlogen maar ik zoek manieren om er mee om te gaan.
Ik ben naar mijn idee best wel een tikkeltje beschadigd uit dit huwelijk gekomen en mijn huidige vriend is superlief en dit herstelt mijn gekrenkte vertrouwen wel enigszins. Maar de strubbelingen met ex worden nog steeds niet minder helaas.
blauw_bloempje wijzigde dit bericht op 12-03-2021 10:18
4.41% gewijzigd
dinsdag 9 maart 2021 om 17:29
Gooi zijn app lekker op stil, je hoeft echt niet meteen te reageren. Sterker nog: je kunt beter pas later reageren.Blauw_bloempje schreef: ↑09-03-2021 17:04Je hebt zo gelijk dat de tranen ervan in mijn ogen springen. Ik denk gelijk aan die keer dat ik met vriend zat te eten in een restaurant en ex maar bleef appen omdat hij verwachtte dat ik de fiets van zoon even kwam brengen.
Met de was zou ik de strijd niet aangaan, gewoon wassen wat er mee naar huis komt. Toiletspullen/medicatie stop je in de toilettas die mee gaat daar naartoe en ook weer mee terug moet (taak van je kind) zodat je het aan kunt vullen als dat nodig is. En voor de rest zoekt hij het uit. Niet reageren, niet meegaan in discussies, niets uitleggen of toelichten.
En wel hulp voor jezelf gaan zoeken. Je laat je teveel triggeren en dat zal een reden hebben (ervaringen in het verleden). Ga aan jezelf werken, daar heb jij wat aan, ook voor je nieuwe relatie en ook voor je kinderen. En ik wens je toe dat je ten opzichte van je ex op een gegeven moment een geweldige teflonlaag hebt ontwikkeld, waardoor je het werkelijk van je af kunt laten glijden zonder er last van te hebben
dinsdag 9 maart 2021 om 18:01
Ga in therapie. Ten eerste is het heel onverstandig om afhankelijk te zijn van een man om je eigenwaarde weer op te krikken, zorg dat dit uit jezelf komt anders zet je jezelf op voor weer een ongezonde dynamiek.
Ten tweede: stop met in discussie gaan. Hartstikke stom dat je ex de hele tijd met kritiek komt, boos wordt etc, maar: SO WHAT! Wat maakt het uit hoe hij over je denkt? Stop met erop in te gaan, stop met goedkeuring zoeken bij hem, stop met hem te willen veranderen. Stap uit de zieke dynamiek.
Is hij boos dat je die portemonnee niet gehaald hebt? Ga er gewoon niet op in. Negeer. Ga lekker spuien bij een vriendin of op een forum maar ga er NIET op in. Blijft hij je appen tijdens een etentje? Waarom heb je dat ding überhaupt aanstaan tijdens een etentje? Gewoon niet openen.
Vraagt hij om opvang? Ofwel je doet het niet, ofwel je houdt er rekening mee dat hij zich niet aan de afspraak houdt (kom op, je kent hem toch inmiddels wel?) en houdt er verder je mond over.
Ga je twijfelen over of je gek bent? Ga in therapie.
Lees de berichten van KooktMetKnoflook nog maar heel vaak door, laat het tot je doordringen. En vooral: stop met de discussie aangaan en zoek hulp!
Ten tweede: stop met in discussie gaan. Hartstikke stom dat je ex de hele tijd met kritiek komt, boos wordt etc, maar: SO WHAT! Wat maakt het uit hoe hij over je denkt? Stop met erop in te gaan, stop met goedkeuring zoeken bij hem, stop met hem te willen veranderen. Stap uit de zieke dynamiek.
Is hij boos dat je die portemonnee niet gehaald hebt? Ga er gewoon niet op in. Negeer. Ga lekker spuien bij een vriendin of op een forum maar ga er NIET op in. Blijft hij je appen tijdens een etentje? Waarom heb je dat ding überhaupt aanstaan tijdens een etentje? Gewoon niet openen.
Vraagt hij om opvang? Ofwel je doet het niet, ofwel je houdt er rekening mee dat hij zich niet aan de afspraak houdt (kom op, je kent hem toch inmiddels wel?) en houdt er verder je mond over.
Ga je twijfelen over of je gek bent? Ga in therapie.
Lees de berichten van KooktMetKnoflook nog maar heel vaak door, laat het tot je doordringen. En vooral: stop met de discussie aangaan en zoek hulp!
dinsdag 9 maart 2021 om 18:35
Je ex is een onmogelijke lul. Het probleem is alleen óók dat jij door zijn acties in de stress raakt en dan gaten gaat dichtlopen (reactie).
Een andere user hier zei heel terecht: er is niks wat hem niet gaat irriteren behalve wat jou het meeste ongemak bezorgt. En als je niet op dat punt zit, dan treitert hij je daar graag even heen.
Op zijn acties heb je geen invloed, op jouw reactie wel. En ik heb ook een ex die geen twee keer nadenkt als hij mij dwars kan zitten, ook niet als hij de kinderen ermee schaadt dus ik weet hoe moeilijk het is, echt.
Eerlijk is het niet en wordt het niet, probeer alleen te zorgen dat het jou minder ongemak bezorgt.
Een andere user hier zei heel terecht: er is niks wat hem niet gaat irriteren behalve wat jou het meeste ongemak bezorgt. En als je niet op dat punt zit, dan treitert hij je daar graag even heen.
Op zijn acties heb je geen invloed, op jouw reactie wel. En ik heb ook een ex die geen twee keer nadenkt als hij mij dwars kan zitten, ook niet als hij de kinderen ermee schaadt dus ik weet hoe moeilijk het is, echt.
Eerlijk is het niet en wordt het niet, probeer alleen te zorgen dat het jou minder ongemak bezorgt.
dinsdag 9 maart 2021 om 19:01
dinsdag 9 maart 2021 om 19:32
Spijker op zijn kophuismeermin schreef: ↑09-03-2021 07:57Je zit emotioneel nog teveel aan hem vast. Tijd om hem los te laten. Je wil nog teveel bepalen wat er bij hem thuis gebeurt maar dat gaat jou niets aan. Al lopen jouw kinderen een week in één onderbroek. Het is zijn week, zijn huis en daar gelden zijn regels. Geef hem geen opdrachtjes meer zoals 'koop kleding, regel portemonnee, doe de was' want dit zal hij als bemoeizucht zien en hiermee geef je hem ruimte om de strijd aan te gaan. En jij hapt telkens weer. Dit soort mannen verandert niet. Sterker nog, hoe meer jij van hem vraagt hoe minder hij meewerkt.
Doe alsof hij niet bestaat en verwacht helemaal niets van hem. App hem niet meer en regel alles zelfs voor je kinderen. Je noemt hem manipulatief maar ook jij hebt hier een aandeel in door nog invloed te willen uitoefenen op zijn leven.
dinsdag 9 maart 2021 om 19:42
dinsdag 9 maart 2021 om 20:46
Ik heb (heel langzaam) geleerd: Verantwoordelijkheid is als een overvolle luier. Niemand wilt het en iedereen is blij als een ander het overneemt.
Er zitten een paar stapjes verantwoordelijkheid in. Met alle respect voor je kind, maar als hij/zij 15 is kan hij/zij zelf leren om
- schoon ondergoed
- hooikoortstabletten
mee te nemen als hij/zij gaat logeren.
Om die verantwoordelijkheid los te laten is het een goede oefening om je te bedenken hoeveel mensen er in de geschiedenis van de mensheid zijn overleden aan
- een vuile onderbroek
- een weekendje snotteren
Of om het anders te zeggen. Je kunt je puber 375.000x zeggen dat hij zijn hooikoortstabletten moet meenemen. Je kunt ook één keer zeggen dat het zijn eigen tabletten zijn en je telefoon op 'stil' zetten. De tweede methode heeft een "blijvend" resultaat. (en als je niet tegen je schuldgevoel op kunt, app hem op zondagochtend dat je één tabletje in het voorvak van zijn rugtas hebt gedaan).
Ontzeg je kinderen niet het leren door ervaring. Je houdt van ze. Leer ze dus dat ze bij kleine probleempjes zichzelf kunnen redden.
Ja het is fijn als je kinderen je nodig hebben. En het is pijnlijk als ze iets zelf oplossen zonder dat ze aan jou gedacht hebben.
Opvoeden is niet het wegnemen van alle korte-termijn ongemakjes. Het is veel moeilijker: Je kinderen veilig loslaten zodat ze kunnen leren zichzelf te redden.
En hoeveel je je ex ook haat en wantrouwt: ze zijn niet onveilig daar. Dat zeg ik niet omdat hij diep van binnen toch van ze houdt maar omdat het gevaar gewoon afwezig is. Behoed je kinderen voor gevaar maar niet voor ongemak.
En wat betreft je appende ex, hier een leuke uitdaging:
Ga even lekker relaxed zitten.
Zet een half glaasje rode wijn op tafel.
Haal Diep adem.
Bedenk wat een gruwelijk irritant klotekind KooktMetKnofloof (ik !) is.
Klaar? Ruik even rustig aan je glas wijn. Diep adem.
Relax.
Zen.
Bedenk nu. In alle rust. Een panieksituatie. Een drama. Een epische ramp die een heel huishoudentje op zijn kopje zet. Een noodgeval. Leven-of-dood, een vuile onderbroek, een vergeten fiets, een missende bibliotheek-kaart of minstens einde van de wereld. En je ex appt je erover.
Bedenk eens wat er gebeurt als jij pas op maandagmiddag antwoordt.
Precies. Als het echt ernstig is gaat hij niet appen. Dan lost-ie het op.
Of draai het om. Stel dat zijn kind met een slagaderlijke bloeding (uiteraard door zijn schuld) op zijn tapijt ligt. Denk je dan dat hij jou eerst gaat appen of jij het tapijt vergoedt? Ok, je hebt wel een lul van een ex. Maar ik denk dat hij toch eerst naar de eerste hulp gaat om zijn kind te laten duct-tapen.
Als het echt een noodgeval is en elke minuut telt, hoor jij er niks van.
Als er wel een apje binnenkomt, is het per definitie niet iets dat binnen 1 16 24 48 72 uur beantwoordt hoeft te worden. Er gaat niemand dood. Hij probeert jou alleen gek te krijgen. En jouw moederlijke instinct denkt 'zorg voor die schone onderbroek'.
Voed je kinderen op. Leer ze (door het te ervaren) om die stomme tabletjes mee te nemen.
Voed je stomme ex op. Leer hem (door het te ervaren) dat jij uiterst laks bent met appjes; dat hij geen vat op je heeft als er iets ongemakkelijks gebeurt.
Oefen dit whatsappje:
"Oh, ik lees dit nu pas! Is alles goed gekomen?"
En geniet van die rode wijn en een goed boek.
Op zijn tirade van hoe alles wat er in zijn weekend in zijn huis onder zijn aansturing gebeurde zogenaamd jouw schuld was en hoe hij het als Captain America heeft moeten oplossen antwoordt je:
"Oh wat fijn dat het is goed gekomen!" alsof je er overheen gelezen hebt.
Er zitten een paar stapjes verantwoordelijkheid in. Met alle respect voor je kind, maar als hij/zij 15 is kan hij/zij zelf leren om
- schoon ondergoed
- hooikoortstabletten
mee te nemen als hij/zij gaat logeren.
Om die verantwoordelijkheid los te laten is het een goede oefening om je te bedenken hoeveel mensen er in de geschiedenis van de mensheid zijn overleden aan
- een vuile onderbroek
- een weekendje snotteren
Of om het anders te zeggen. Je kunt je puber 375.000x zeggen dat hij zijn hooikoortstabletten moet meenemen. Je kunt ook één keer zeggen dat het zijn eigen tabletten zijn en je telefoon op 'stil' zetten. De tweede methode heeft een "blijvend" resultaat. (en als je niet tegen je schuldgevoel op kunt, app hem op zondagochtend dat je één tabletje in het voorvak van zijn rugtas hebt gedaan).
Ontzeg je kinderen niet het leren door ervaring. Je houdt van ze. Leer ze dus dat ze bij kleine probleempjes zichzelf kunnen redden.
Ja het is fijn als je kinderen je nodig hebben. En het is pijnlijk als ze iets zelf oplossen zonder dat ze aan jou gedacht hebben.
Opvoeden is niet het wegnemen van alle korte-termijn ongemakjes. Het is veel moeilijker: Je kinderen veilig loslaten zodat ze kunnen leren zichzelf te redden.
En hoeveel je je ex ook haat en wantrouwt: ze zijn niet onveilig daar. Dat zeg ik niet omdat hij diep van binnen toch van ze houdt maar omdat het gevaar gewoon afwezig is. Behoed je kinderen voor gevaar maar niet voor ongemak.
En wat betreft je appende ex, hier een leuke uitdaging:
Ga even lekker relaxed zitten.
Zet een half glaasje rode wijn op tafel.
Haal Diep adem.
Bedenk wat een gruwelijk irritant klotekind KooktMetKnofloof (ik !) is.
Klaar? Ruik even rustig aan je glas wijn. Diep adem.
Relax.
Zen.
Bedenk nu. In alle rust. Een panieksituatie. Een drama. Een epische ramp die een heel huishoudentje op zijn kopje zet. Een noodgeval. Leven-of-dood, een vuile onderbroek, een vergeten fiets, een missende bibliotheek-kaart of minstens einde van de wereld. En je ex appt je erover.
Bedenk eens wat er gebeurt als jij pas op maandagmiddag antwoordt.
Precies. Als het echt ernstig is gaat hij niet appen. Dan lost-ie het op.
Of draai het om. Stel dat zijn kind met een slagaderlijke bloeding (uiteraard door zijn schuld) op zijn tapijt ligt. Denk je dan dat hij jou eerst gaat appen of jij het tapijt vergoedt? Ok, je hebt wel een lul van een ex. Maar ik denk dat hij toch eerst naar de eerste hulp gaat om zijn kind te laten duct-tapen.
Als het echt een noodgeval is en elke minuut telt, hoor jij er niks van.
Als er wel een apje binnenkomt, is het per definitie niet iets dat binnen 1 16 24 48 72 uur beantwoordt hoeft te worden. Er gaat niemand dood. Hij probeert jou alleen gek te krijgen. En jouw moederlijke instinct denkt 'zorg voor die schone onderbroek'.
Voed je kinderen op. Leer ze (door het te ervaren) om die stomme tabletjes mee te nemen.
Voed je stomme ex op. Leer hem (door het te ervaren) dat jij uiterst laks bent met appjes; dat hij geen vat op je heeft als er iets ongemakkelijks gebeurt.
Oefen dit whatsappje:
"Oh, ik lees dit nu pas! Is alles goed gekomen?"
En geniet van die rode wijn en een goed boek.
Op zijn tirade van hoe alles wat er in zijn weekend in zijn huis onder zijn aansturing gebeurde zogenaamd jouw schuld was en hoe hij het als Captain America heeft moeten oplossen antwoordt je:
"Oh wat fijn dat het is goed gekomen!" alsof je er overheen gelezen hebt.
dinsdag 9 maart 2021 om 21:52
Omdat TO in de val trapt om steeds redelijk te willen communiceren waarschijnlijk. Dus toen ex de eerste keer appte of ze die fiets kon brengen, was het antwoord "Dag Karel, wat vervelend dat de fiets er niet is. Ik doe het later okay, want ik zit nu te eten in La Douce France" waarna hij jackpotgeluiden in zijn achterhoofd hoorde.
Mijn ex zette de locatie aan op de telefoon van de kinderen en zodra hij dan zag dat ze ergens anders waren dan thuis, dan ging hij eerst bellen om te vragen waar ze waren en dan een rel trappen als bleek dat we iets leuks aan het doen waren zodat kind (en ik) niet konden genieten hiervan. Uiteraard was dat mijn schuld want hij verzon zelf wel iets Heel Ergs dat dan door mij kwam en ook subiet door mij opgelost moest worden, bijvoorbeeld toen hij een virus had gekregen via de mail en daar zat ik natuurlijk achter.
Of hij hoorde van kind dat ik (op één van zijn dagen) met mijn vriend ergens naartoe ging. Dan wachtte hij tot ik midden in de film zat, in de concertzaal stond of in een restaurant zat en dan appte hij bijvoorbeeld dat ik niet moest vergeten dat kind die avond de avondvierdaagse liep, ik niet moest denken dat hij voor die onzin ging rijden en dat ik de keus had tussen kind 's avonds laat alleen door de stad te laten fietsen of het zelf te brengen. Al had ik zwart op wit een afspraak hierover staan, dan weigerde hij die uit te voeren omdat ik aan het regelneuken zou zijn als ik hem daaraan herinnerde.
Onderschat niet hoe gemeen en ziek exen kunnen worden als ze willen treiteren. Het beste is om te laten merken dat er bij jou geen drama te halen valt. Ja is ja, nee is nee en verdere uitleg alleen bij noodzaak hiertoe, net als contact.
dinsdag 9 maart 2021 om 22:05
Niet vervelend bedoeld, maar wat wil je uit het topic halen nog? Alles is wel gezegd en je hebt veel verschillende adviezen gekregen. Ik heb het idee dat je nog volop in emoties zit, wat niet gek is. Maar wij zijn maar een stel anonieme forummers 
Is het een idee dat je naar de huisarts gaat en vraagt om een verwijzing voor ouderbegeleiding? Ik gun je closure van de ongelukkige relatie die je hebt gehad. En dat je handvatten krijgt hoe je je eigen ouderschap kan vormgeven en hoe hij het (niet) doet beter leert los te laten
Is het een idee dat je naar de huisarts gaat en vraagt om een verwijzing voor ouderbegeleiding? Ik gun je closure van de ongelukkige relatie die je hebt gehad. En dat je handvatten krijgt hoe je je eigen ouderschap kan vormgeven en hoe hij het (niet) doet beter leert los te laten
dinsdag 9 maart 2021 om 22:09
Dit soort dingen zijn nou precies dingen waarin je in een ONS traject aan werkt.Blauw_bloempje schreef: ↑08-03-2021 23:32En ik noemde nu een aantal dingen waarbij het erom ging wiens verantwoordelijkheid het was iets te doen en te regelen maar er zijn zo nog tig andere situatie waarin het discussie wordt.
Bijv. hij had een keer een etentje van het werk waar hij absoluut heen moest en was in zijn week dus of de kinderen die dag uit school bij mij kunnen zijn en mee-eten, dan zou hij ze uiterlijk om 21 uur ophalen. Ok, ik had ook plannen maar tot uiterlijk 21 uur is goed. Hij komt om 21.30 en ik zeg dat hij er uiterlijk 21 uur zou zijn. Boos. Ik had toch kunnen weten dat etentjes uitlopen etc. Ja dat kan maar zeg dan niet uiterlijk. Zeg dan ik weet niet precies hoe laat het wordt.
Andere dag: zijn verzoek of ik de kinderen rond 13 uur kon brengen. Het werd 20 minuten later. Tijdens het rijden werd ik bestookt met lelijke appjes, want de kinderen zouden uiterlijk 13 uur bij hem zijn. Nee ze zouden niet uiterlijk 13 uur bij hem zijn, ik zou ze rond 13 uur bij hem brengen zoals hij vroeg en het werd iets later.
Het is niet alsof ik de discussie met hem altijd kan vermijden door mee te buigen, gaat het niet over wie wat moet doen dan zoekt hij wel weer iets anders om over te zeiken. En ook in deze voorbeelden, het werkt 1 kant op. Is hij te laat, ik mag er niks van zeggen of ik heb ruzie, maar geeft hij niet duidelijk aan dat de kinderen uiterlijk op een bepaalde tijd bij hem moeten zijn en ik weet dat dus niet en ben iets later..ook ruzie.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
vrijdag 12 maart 2021 om 10:00
Het punt is dat ik het ofwel zelf moet oplossen, of wel met hem in discussie moet of moet accepteren dat het bij hem ligt maar hij het niet gaat oplossen waardoor de kinderen er last van hebben.S-Groot schreef: ↑09-03-2021 18:01Ga in therapie. Ten eerste is het heel onverstandig om afhankelijk te zijn van een man om je eigenwaarde weer op te krikken, zorg dat dit uit jezelf komt anders zet je jezelf op voor weer een ongezonde dynamiek.
Ten tweede: stop met in discussie gaan. Hartstikke stom dat je ex de hele tijd met kritiek komt, boos wordt etc, maar: SO WHAT! Wat maakt het uit hoe hij over je denkt? Stop met erop in te gaan, stop met goedkeuring zoeken bij hem, stop met hem te willen veranderen. Stap uit de zieke dynamiek.
Is hij boos dat je die portemonnee niet gehaald hebt? Ga er gewoon niet op in. Negeer. Ga lekker spuien bij een vriendin of op een forum maar ga er NIET op in. Blijft hij je appen tijdens een etentje? Waarom heb je dat ding überhaupt aanstaan tijdens een etentje? Gewoon niet openen.
Vraagt hij om opvang? Ofwel je doet het niet, ofwel je houdt er rekening mee dat hij zich niet aan de afspraak houdt (kom op, je kent hem toch inmiddels wel?) en houdt er verder je mond over.
Ga je twijfelen over of je gek bent? Ga in therapie.
Lees de berichten van KooktMetKnoflook nog maar heel vaak door, laat het tot je doordringen. En vooral: stop met de discussie aangaan en zoek hulp!
Dat is in het geval van vergeten hooikoorts pillen natuurlijk makkelijk op te lossen met een drogist tegenover dus zoon koopt het dan wel zelf maar met een portemonnee die op een vakantiepark gevonden is is voor dochter niet zo makkelijk op te lossen.
Dus ik blijf schipperen wat doe ik zelf dan maar even wat kaart ik aan en wat laat ik bij de kinderen. Het is niet een pasklare oplossing ofzo, van als ik alles zelf doe want het is de discussie niet waard en ik ga er boven staan en ben ik van de kritiek af.
vrijdag 12 maart 2021 om 10:03
Bij de volgende appjes zal ik dit eerst even herlezenKooktMetKnoflook schreef: ↑09-03-2021 20:46Oefen dit whatsappje:
"Oh, ik lees dit nu pas! Is alles goed gekomen?"
En geniet van die rode wijn en een goed boek.
Op zijn tirade van hoe alles wat er in zijn weekend in zijn huis onder zijn aansturing gebeurde zogenaamd jouw schuld was en hoe hij het als Captain America heeft moeten oplossen antwoordt je:
"Oh wat fijn dat het is goed gekomen!" alsof je er overheen gelezen hebt.
vrijdag 12 maart 2021 om 10:15
Maar eigenlijk zijn deze dingen relatief peanuts (en heb ik voldoende input gekregen ook in dit topic, thanks) ten opzichte van de discussies over dochter en of zij al dan niet het recht heeft de omgangsregeling te willen wijzigen en hoe hij haar behandelt en haar en mij verantwoordelijk houdt voor hun verstoorde relatie. Ik was eerlijk gezegd bang voor acties als meldingen over mij of omgang afdwingen via de rechter. Maar gedeisd houden of in redelijkheid in discussie gaan werkt ook hier niet. Omdat hij gewoon niet redelijk is
vrijdag 12 maart 2021 om 12:01
Dat is hoe jij het ziet en hoe je de situatie zelf gecreëerd hebt.Blauw_bloempje schreef: ↑12-03-2021 10:15Maar gedeisd houden of in redelijkheid in discussie gaan werkt ook hier niet. Omdat hij gewoon niet redelijk is
Je grenzen kun je ook op nette manier aangeven en de verantwoordelijkheid laten waar hij ligt.
Als jij binnen jullie relatie altijd alles oppakte en dit nu ook doet als hij dit van je vraagt dan zal het nooit veranderen. Dit wil iverigens niet zegge dat hij een slecht persoon is, hij weet gewoon niet beter. Als je de situatie wil veranderen zul je daar zelf mee moeten beginnen.
Ik lees vooral dat je nog veel.te veel bezig bent met alles daar, laat dat los, het zal je een hoop rust geven.
Zoals ik eerder zei over de portemonnee, zorg dat je een boodschap brengt waar hij niet tussen kan komen om hem jouw kant op te draaien.
Jij wordt gebeld omdat jouw nummer in de portemonnee staat. Daar kan je ex niets aan doen. Waarom staat jouw nummet erin en niet van dochter zelf? Dan was het hele probleem niet ontstaan.
Jij wordt gebeld en stuurt dan een bericht naar ex. Dit moet je zo kort mogelijk houden. Beste x ik ben gebeld dat portemonnee van dochter gevonden is. Dit is het telefoonnummer waarop de vinder te bereiken is zodat je een afspraak kan maken om hem op te halen.
Hier kan hij onmogelijk een discussie over voeren.
Ik ben zelf jaren terug gescheiden en had dezelfde problemen met mujn ex. Door de communicatie kort en duidelijk te houden werd het probleem steeds minder groot.
Lukt je dit njet of lukt het je niet goede afstand van de sitiatie bij je ex aan te nemen, zou ik je aanraden daar hulp bij te zoeken. Dit gaat je echt zoveel rust geven.
vrijdag 12 maart 2021 om 12:03
Blauw_bloempje schreef: ↑12-03-2021 10:00Het punt is dat ik het ofwel zelf moet oplossen, of wel met hem in discussie moet of moet accepteren dat het bij hem ligt maar hij het niet gaat oplossen waardoor de kinderen er last van hebben.
Het is niet erg als hij een paar steken laat vallen zonder dat jij ze ophaalt. Kinderen moeten óók leren dat hun ouders feilbaar zijn. Dat zijn niet per se leuke lessen maar ze komen vroeg of laat toch wel aan bod. Bovendien wil je ook je kinderen niet het voorbeeld geven dat het normaal is om andermans troep de hele tijd op te ruimen en jezelf compleet weg te cijferen toch? Kokenmetknoflook zegt het echt perfect, gewoon achterover leunen. Binnen een half jaar heeft je ex echt geleerd dat jij achterover leunt en hij niet (meer) op je kan rekenen. Dan komen er vanzelf een paar extra onderbroeken en de goede mondverzorgingsproducten.
Je onrust over je dochter, haar bezoekregeling en jouw eventuele schuld is begrijpelijk. In potentie kunnen dat soort dingen een hoop trammelant opleveren (als in regelgedoe). Maar de mensen die zich daar in het uiterste geval over zouden gaan buigen hebben ècht vaker met dat bijltje gehakt. Na tig dreigementen in deze categorie heb ik zelf ooit gezegd dat ik het onderwerp alleen nog wilde laten bespreken door advocaten dus dat hij me kon bellen om de contactgegevens van die van hem door te geven en ik er dan ook één zou zoeken. Noooooooooit meer van gehoord natuurlijk.
Denk je dat het je lukt je dochter te blijven motiveren aan haar relatie met hem te werken?
maandag 15 maart 2021 om 19:54
Zo wat veel herkenbare verhalen... Super veel goede tips, maar vooral die wijn spreekt mij aan. Is er nog een maximaal aantal glazen?
Na jaren strijd heb ik een coach gehad en de tips komen ongeveer overeen. Alle reactie is een reactie, net een peuter, aandacht is aandacht, positief of negatief. En bizar maar waar; ik ben gestopt met reageren en regelen en na 1 maand kreeg ik het verzoek eens te praten en afspraken te maken want ‘op deze manier gaat het niet’. Mijn reactie was dat hij schriftelijk een voorstel kon hoe het graag zou willen...., ik drink nog maar een glaasje wijn tijdens het wachten hahahaha
Na jaren strijd heb ik een coach gehad en de tips komen ongeveer overeen. Alle reactie is een reactie, net een peuter, aandacht is aandacht, positief of negatief. En bizar maar waar; ik ben gestopt met reageren en regelen en na 1 maand kreeg ik het verzoek eens te praten en afspraken te maken want ‘op deze manier gaat het niet’. Mijn reactie was dat hij schriftelijk een voorstel kon hoe het graag zou willen...., ik drink nog maar een glaasje wijn tijdens het wachten hahahaha
dinsdag 16 maart 2021 om 08:30
Blauw_bloempje schreef: ↑12-03-2021 10:00Het punt is dat ik het ofwel zelf moet oplossen, of wel met hem in discussie moet of moet accepteren dat het bij hem ligt maar hij het niet gaat oplossen waardoor de kinderen er last van hebben.
Dat is in het geval van vergeten hooikoorts pillen natuurlijk makkelijk op te lossen met een drogist tegenover dus zoon koopt het dan wel zelf maar met een portemonnee die op een vakantiepark gevonden is is voor dochter niet zo makkelijk op te lossen.
Dus ik blijf schipperen wat doe ik zelf dan maar even wat kaart ik aan en wat laat ik bij de kinderen. Het is niet een pasklare oplossing ofzo, van als ik alles zelf doe want het is de discussie niet waard en ik ga er boven staan en ben ik van de kritiek af.
Dit gaat over je 15-jarige toch? Volgens mij hou je zelf teveel vast aan de dynamiek dat jij het op 'moet' lossen. Je 15-jarige kan dit prima zelf met vader regelen. Ze is zelf haar portemonnee verloren en mag er zelf ook wel wat voor doen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
