Relaties
alle pijlers
herstart van een 20 jarig durende relatie of niet?
zaterdag 7 november 2020 om 15:50
Hallo dames en heren, ik zal proberen kort te schetsen hoe ik momenteel leef en wat mijn twijfels zijn en ik hoop op jullie adviezen.
Ik ben nu een kleine 5 jaar officieel uit de relatie met mijn vriend, nadat wij twintig jaar een relatie hebben gehad. Na 1 jaar zijn wij toch tot de conclusie gekomen dat we elkaar niet willen missen en ons misten. Dus na een jaar zijn we een beetje soort van weer bij elkaar gekomen. Maar het gaat toch niet goed. We hebben periodiek veel verdriet en ruzies over de échte commitment die aan beide kanten ontbreekt en daar hoop ik graag uit te komen.
Achtergrondinformatie: aan deze relatie is een eind gekomen, omdat hij verliefd was op een ander. Nu is zoiets nooit een op zichzelf staand iets, maar komt meestal voort uit onvrede etc. Deze vrouw en hij hebben 1 keer gekust, zijn daarvan geschrokken en hij heeft mij zijn verliefdheid opgebiecht. Er is geen contact meer met haar, behalve dat ze wel binnen hetzelfde bedrijf werken en hij haar nog gemiddeld 1 keer per week tegenkomt (momenteel niet door thuiswerken). Hij blijft wel nog steeds een zwak voor haar houden (in eigen woorden, in een ander leven zou hij daar ook een relatie mee kunnen hebben).
Maar er ontbreekt bij ons allebei ook vertrouwen dat onze moeizame relatie uit het verleden niet klaar is en dat wij die problemen altijd met ons mee zullen dragen. Ook heeft hij een depressie achter de rug en is daarvan nog herstellende, wat betekent dat hij naar eigen zeggen niet vol voor ons kan gaan en zich moet focussen op zichzelf. Ik begrijp dat, maar vraag me telkens af hoe lang dat is voordat we aan ONS kunnen werken.
Wat is er bij jullie ooit nodig geweest om te kijken of je weer écht goed in de relatie zat? Ik blijf maar op twee benen hinken, kan niet het vertrouwen opbrengen om te geloven in een relatie 2.0 en omdat hij vindt dat ik nooit tevreden zal kunnen zijn, hij niet het vertrouwen heeft dat er een relatie 2.0 is. Met andere woorden, we draaien om elkaar heen, brengen leuke tijd met elkaar door, niemand uit onze omgeving weet het echt (al hebben sommigen misschien een vermoeden) en over de toekomst mag eigenlijk niet gesproken worden. Hij vindt mijn wensen voor de toekomst rigide en ik vind zijn verlangens voor de toekomst geen recht doen aan een goede relatie.
We zijn beiden begin 40 en hebben geen kinderen. We wonen niet samen (nooit gedaan) en ik zou dat (als uitgangspunt voor een relatie) voor de toekomst wél willen, hij niet.
Ik ben nu een kleine 5 jaar officieel uit de relatie met mijn vriend, nadat wij twintig jaar een relatie hebben gehad. Na 1 jaar zijn wij toch tot de conclusie gekomen dat we elkaar niet willen missen en ons misten. Dus na een jaar zijn we een beetje soort van weer bij elkaar gekomen. Maar het gaat toch niet goed. We hebben periodiek veel verdriet en ruzies over de échte commitment die aan beide kanten ontbreekt en daar hoop ik graag uit te komen.
Achtergrondinformatie: aan deze relatie is een eind gekomen, omdat hij verliefd was op een ander. Nu is zoiets nooit een op zichzelf staand iets, maar komt meestal voort uit onvrede etc. Deze vrouw en hij hebben 1 keer gekust, zijn daarvan geschrokken en hij heeft mij zijn verliefdheid opgebiecht. Er is geen contact meer met haar, behalve dat ze wel binnen hetzelfde bedrijf werken en hij haar nog gemiddeld 1 keer per week tegenkomt (momenteel niet door thuiswerken). Hij blijft wel nog steeds een zwak voor haar houden (in eigen woorden, in een ander leven zou hij daar ook een relatie mee kunnen hebben).
Maar er ontbreekt bij ons allebei ook vertrouwen dat onze moeizame relatie uit het verleden niet klaar is en dat wij die problemen altijd met ons mee zullen dragen. Ook heeft hij een depressie achter de rug en is daarvan nog herstellende, wat betekent dat hij naar eigen zeggen niet vol voor ons kan gaan en zich moet focussen op zichzelf. Ik begrijp dat, maar vraag me telkens af hoe lang dat is voordat we aan ONS kunnen werken.
Wat is er bij jullie ooit nodig geweest om te kijken of je weer écht goed in de relatie zat? Ik blijf maar op twee benen hinken, kan niet het vertrouwen opbrengen om te geloven in een relatie 2.0 en omdat hij vindt dat ik nooit tevreden zal kunnen zijn, hij niet het vertrouwen heeft dat er een relatie 2.0 is. Met andere woorden, we draaien om elkaar heen, brengen leuke tijd met elkaar door, niemand uit onze omgeving weet het echt (al hebben sommigen misschien een vermoeden) en over de toekomst mag eigenlijk niet gesproken worden. Hij vindt mijn wensen voor de toekomst rigide en ik vind zijn verlangens voor de toekomst geen recht doen aan een goede relatie.
We zijn beiden begin 40 en hebben geen kinderen. We wonen niet samen (nooit gedaan) en ik zou dat (als uitgangspunt voor een relatie) voor de toekomst wél willen, hij niet.
zondag 8 november 2020 om 18:56
Ik heb mijn eigen leven wel op de rit Madamzonderm. Ten minste, ik neem aan dat je bedoelt dat mijn leven de basisdingen heeft als baan, vriendschappen, hobby's en dat soort dingen? Of bedoel je wat anders?
Ik probeer nl. ook heel erg de focus op mijn eigen leven te houden. Mijn vrienden, mijn uitjes. Maar dat combineert een stuk minder met een relatie. Want waar ben ik dan met kerst. Samen met hem? Of bij een vriendin? Dat lijkt al een keuze in te houden. Tot nu toe was dat met hem.
En wat ik dus ook niet doe (en op zich wel erg mis) is het hebben van een ongecompliceerde tijd met iemand waarmee je ook kunt vrijen. Mijn vriend heeft door zijn medicatie ook al 5 jaar geen mogelijkheid tot een erectie en dat voelt ook als een (soms groot, soms minder groot) gemis. Om mijzelf dat eigen leven toe te staan, zou ik dus ook plezier willen hebben met andere mannen. Maar als ik dat zeg, dan is het hetzelfde als de keuze voor of tegen een relatie met mijn vriend. Maar dat gaat zeker niet samen. Als ik de bloemetjes ga buitenzetten, zijn wij einde oefening. Dus zet ik die niet buiten.
Ik probeer nl. ook heel erg de focus op mijn eigen leven te houden. Mijn vrienden, mijn uitjes. Maar dat combineert een stuk minder met een relatie. Want waar ben ik dan met kerst. Samen met hem? Of bij een vriendin? Dat lijkt al een keuze in te houden. Tot nu toe was dat met hem.
En wat ik dus ook niet doe (en op zich wel erg mis) is het hebben van een ongecompliceerde tijd met iemand waarmee je ook kunt vrijen. Mijn vriend heeft door zijn medicatie ook al 5 jaar geen mogelijkheid tot een erectie en dat voelt ook als een (soms groot, soms minder groot) gemis. Om mijzelf dat eigen leven toe te staan, zou ik dus ook plezier willen hebben met andere mannen. Maar als ik dat zeg, dan is het hetzelfde als de keuze voor of tegen een relatie met mijn vriend. Maar dat gaat zeker niet samen. Als ik de bloemetjes ga buitenzetten, zijn wij einde oefening. Dus zet ik die niet buiten.
zondag 8 november 2020 om 18:57
Dat weet je niet.Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 18:44Zal hij ooit weer de oude worden en zo ja, wanneer dan? Of zal mijn leven als ik bij hem blijf min of meer altijd zo zijn?
Kun jij leven met de man zoals hij is? Of moet hij veranderen (lees: terug naar ooit) om hem door jouw ballotage te krijgen? En als dat dan nooit gebeurd, heb jij dan een kat in de zak gekocht?
Of stel nou hè, dat jij deze relatie stopzet en hij blijkt over 2 jaar tóch weer de oude te zijn en hij heeft een andere vriendin, kun jij daar mee leven?
En nogmaals, wat is er NU leuk aan jullie relatie?
Wat verlies je nou eigenlijk als je stopt met deze relatie?
...
zondag 8 november 2020 om 19:14
no brainer, jij wil samenwonen, hij niet. los van verder van het feit dat jullie uberhaupt geen relatie hebbenSinglejingle schreef: ↑07-11-2020 23:35Niet a la minute. Maar na 5 jaar wil ik onderhand wel eens weten of hier nog toekomst inzit of dat ik mezelf voor de gek hou.
zondag 8 november 2020 om 19:30
zondag 8 november 2020 om 19:33
Misschien heb ik het te groot en/of niet specifiek genoeg geformuleerd. Een ding waar je nog wat te winnen hebt is het maken van een keuze. Wat maakt hem een geschikte partner voor je? Wat als je verdergaat en jullie blijven een verschillende wens houden over samenwonen? Sluiten samenzijn met je toenmalige vriend tijdens kerst en met een vriendin tijdens kerst elkaar uit?Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 18:56Ik heb mijn eigen leven wel op de rit Madamzonderm. Ten minste, ik neem aan dat je bedoelt dat mijn leven de basisdingen heeft als baan, vriendschappen, hobby's en dat soort dingen? Of bedoel je wat anders?
Ik probeer nl. ook heel erg de focus op mijn eigen leven te houden. Mijn vrienden, mijn uitjes. Maar dat combineert een stuk minder met een relatie. Want waar ben ik dan met kerst. Samen met hem? Of bij een vriendin? Dat lijkt al een keuze in te houden. Tot nu toe was dat met hem.
En wat ik dus ook niet doe (en op zich wel erg mis) is het hebben van een ongecompliceerde tijd met iemand waarmee je ook kunt vrijen. Mijn vriend heeft door zijn medicatie ook al 5 jaar geen mogelijkheid tot een erectie en dat voelt ook als een (soms groot, soms minder groot) gemis. Om mijzelf dat eigen leven toe te staan, zou ik dus ook plezier willen hebben met andere mannen. Maar als ik dat zeg, dan is het hetzelfde als de keuze voor of tegen een relatie met mijn vriend. Maar dat gaat zeker niet samen. Als ik de bloemetjes ga buitenzetten, zijn wij einde oefening. Dus zet ik die niet buiten.
Nu je overweegt of je verder wil of niet zou ik denk ik nadenken over wat je zou doen als je niet met hem verder gaat.
Wat ik nu lees is dat je je klein houdt in de zin dat je bijvoorbeeld niet 'de bloemetjes buiten zet'. Als dat bij je past, prima, maar hopelijk is dat een bewuste keuze omdat je dat wil in plaats van een passieve keuze uit angst iets te verliezen waarvan je niet echt weet wat je zou verliezen. Of wel?
zondag 8 november 2020 om 19:53
Heb je in de periode tussen dat het uit was ook met anderen gedate? Ik kan mij voorstellen dat je niet zomaar afstand wil nemen van iemand die je al zo lang kent, en waarmee je al zo langs samen bent. Het klinkt nu alsof je leven “on hold” staat, en dat al hele lange tijd. Jij bent de meest belangrijke persoon in je leven en alleen jij kan bepalen wat jij het liefste wil in het leven. Wat vind je belangrijk? Waarvan wordt jij echt gelukkig? Wordt jij er gelukkig van nooit samen te wonen?
Het klinkt alsof je al heel lang aan het aanmodderen bent. Ik zou hier hulp bij zoeken. En dan niet bij zijn coach, maar bij iemand die er voor jou is. Je zit al 5 jaar in een relatie die geheim is voor de buitenwereld en waarbij er naar al die tijd nog geen plan is voor een gezamenlijke toekomst. Waarom blijf je zo lang in deze situatie? En wat zou jij acceptabel vinden qua relatievorm? Vragen die je zelf misschien lastig kan beantwoorden maar met iemand die je een spiegel voorhoud wellicht wel.
Het klinkt alsof je al heel lang aan het aanmodderen bent. Ik zou hier hulp bij zoeken. En dan niet bij zijn coach, maar bij iemand die er voor jou is. Je zit al 5 jaar in een relatie die geheim is voor de buitenwereld en waarbij er naar al die tijd nog geen plan is voor een gezamenlijke toekomst. Waarom blijf je zo lang in deze situatie? En wat zou jij acceptabel vinden qua relatievorm? Vragen die je zelf misschien lastig kan beantwoorden maar met iemand die je een spiegel voorhoud wellicht wel.
zondag 8 november 2020 om 20:27
In ieder geval al heel erg bedankt voor jullie vragen. Vragen waar ik nog hard over moet nadenken. En omdat ik er zelf niet uitkom, wil ik dit graag afpellen. Misschien is het ook een stukje alleen zijn dat ik erg naar vind. Want ik kan gewoon heel erg blij worden van simpelweg samen zijn. Dat vind ik gewoon gezellig, ook al hoeven we dan niet eens iets samen te doen. Het voelt allemaal huiselijk en ik ben een erg huiselijk type. Niet per se de bloemetjes buiten zettend, maar ik mis natuurlijk wel die passie.
Onze interesses liggen erg dicht bij elkaar, we zijn heel vertrouwd samen en kunnen daardoor ook erg onszelf zijn en genieten van ons eigen en elkaars gerommel. Een date fase is vast heel erg spannend en leuk en bijzonder, maar als ik moet kiezen sla ik dat graag over en kies ik voor vertrouwdheid en knusheid. En dat is wat we wél bij elkaar vinden. We zijn beste vriendjes als we samen op pad gaan.
Maar ik mis nu heel erg een gezamenlijk leven. Dat maakt het -vind ik- ook best saai. Want we kunnen niet zo veel nu, maar het is ook al eeuwen geleden dat we iets samen hebben gedaan met (gezamenlijke) vrienden of (schoon)familie, want die zijn er niet meer. De stelletjes vriendschappen die we hadden zijn verdwenen met het verdwijnen van ons als stel, of zijn verschoven naar hem, danwel mij. En ik maak er geen geheim van, maar mijn vriend vertelt dus bijna niets over mij. Hooguit dat hij mij soms nog wel eens ziet. Dus als een vriend van hem langskomt, moet ik weg.
Sint of kerst samen vieren met vrienden gaat denk ik niet lukken. Want aan zijn kant bestaan 'wij' niet. En mijn vriendinnen hebben partners, dus samen met een vriendin kerst vieren houdt in dat ik naar haar en haar man (en meestal gezin) toe ga. Samenvoegen lukt dan niet.
Onze interesses liggen erg dicht bij elkaar, we zijn heel vertrouwd samen en kunnen daardoor ook erg onszelf zijn en genieten van ons eigen en elkaars gerommel. Een date fase is vast heel erg spannend en leuk en bijzonder, maar als ik moet kiezen sla ik dat graag over en kies ik voor vertrouwdheid en knusheid. En dat is wat we wél bij elkaar vinden. We zijn beste vriendjes als we samen op pad gaan.
Maar ik mis nu heel erg een gezamenlijk leven. Dat maakt het -vind ik- ook best saai. Want we kunnen niet zo veel nu, maar het is ook al eeuwen geleden dat we iets samen hebben gedaan met (gezamenlijke) vrienden of (schoon)familie, want die zijn er niet meer. De stelletjes vriendschappen die we hadden zijn verdwenen met het verdwijnen van ons als stel, of zijn verschoven naar hem, danwel mij. En ik maak er geen geheim van, maar mijn vriend vertelt dus bijna niets over mij. Hooguit dat hij mij soms nog wel eens ziet. Dus als een vriend van hem langskomt, moet ik weg.
Sint of kerst samen vieren met vrienden gaat denk ik niet lukken. Want aan zijn kant bestaan 'wij' niet. En mijn vriendinnen hebben partners, dus samen met een vriendin kerst vieren houdt in dat ik naar haar en haar man (en meestal gezin) toe ga. Samenvoegen lukt dan niet.
zondag 8 november 2020 om 20:33
En dat is dus oa waar we dan ruzie over krijgen. Dat ik meer wil uitbouwen, dat ik een gezamenlijk leven terug wil. Dat is iets met andere mensen wil kunnen doen als stel ipv altijd met elkaar. Dat ik wil dat anderen weten van ons. Het is niet zodanig geheim dat mensen ons niet mogen tegenkomen. Maar dat is nog niet gebeurt. En dat gezamenlijke leven vind ik ook lastig in te vullen in twee verschillende huizen. Want er is altijd 1 van ons op bezoek bij de ander en dat ben ik onderhand zo beu.
Als we ruzie hebben zijn twee huizen natuurlijk een goede oplossing en dan roept mijn vriend ook altijd dat het zó ontzettend nuttig is en dat hij denkt dat we elkaar de tent uit zullen vechten en dat we vooral tevreden moeten zijn met hoe het nu gaat. Maar hij wordt gedreven door angst (natuurlijk voor een deel terecht, maar voor een deel ook ingegeven door zijn depressie) en beren op de weg. Terwijl ik juist denk, kom op man, doe niet zo moeilijk. De halve wereld woont samen en deelt hun leven met elkaar.
Als we ruzie hebben zijn twee huizen natuurlijk een goede oplossing en dan roept mijn vriend ook altijd dat het zó ontzettend nuttig is en dat hij denkt dat we elkaar de tent uit zullen vechten en dat we vooral tevreden moeten zijn met hoe het nu gaat. Maar hij wordt gedreven door angst (natuurlijk voor een deel terecht, maar voor een deel ook ingegeven door zijn depressie) en beren op de weg. Terwijl ik juist denk, kom op man, doe niet zo moeilijk. De halve wereld woont samen en deelt hun leven met elkaar.
zondag 8 november 2020 om 20:34
Uit angst voor de mening van anderen en dat hij het moeilijk vond om iedereen te vertellen dat het uit was. En als hij dan weer vertelt dat we tóch bij elkaar zijn en het gaat dan wéér mis, hij zich teveel schaamt om dan opnieuw te zeggen dat het mislukt is. Dus voor het geval het mislukt, is er dan voor de omgeving zogezegd niks verandert ofzo.....justagirly schreef: ↑08-11-2020 20:31Waarom houdt hij het eigenlijk geheim??
Daar zou ik ook geen zin in hebben hoor, raar gedoe.
zondag 8 november 2020 om 20:54
En als er een breuk komt kan kan hij dus nergens terecht met zijn verhaal en evt verdriet. Apart.
Mijn vriend en ik zijn ook bezig met relatie 2.0, tuurlijk ging dat bij mij ook even door het hoofd, wat anderen zouden denken.
Maar verzwijgen, laat staan jaren??
Nee, natuurlijk niet, dat werkt toch niet?
En de reacties vielen heel erg mee.
Ik zou eisen dat het gewoon bekend wordt gemaakt denk ik.
Mijn vriend en ik zijn ook bezig met relatie 2.0, tuurlijk ging dat bij mij ook even door het hoofd, wat anderen zouden denken.
Maar verzwijgen, laat staan jaren??
Nee, natuurlijk niet, dat werkt toch niet?
En de reacties vielen heel erg mee.
Ik zou eisen dat het gewoon bekend wordt gemaakt denk ik.
justagirly wijzigde dit bericht op 08-11-2020 20:57
11.45% gewijzigd
zondag 8 november 2020 om 20:55
Pfffff ja sorry hoor, maar na 20 jaar een jaar uit elkaar en dan vijf verder en dan een geheim zijn en weg moeten als er een vriend komt.Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 20:34Uit angst voor de mening van anderen en dat hij het moeilijk vond om iedereen te vertellen dat het uit was. En als hij dan weer vertelt dat we tóch bij elkaar zijn en het gaat dan wéér mis, hij zich teveel schaamt om dan opnieuw te zeggen dat het mislukt is. Dus voor het geval het mislukt, is er dan voor de omgeving zogezegd niks verandert ofzo.....
Je twijfelt, maar praat alles goed. Ik begrijp niet dat je het zo moeilijk vindt om voor jezelf te kiezen, 100% en genoegen te nemen met zijn halfbakken gedoe.
Je bent een optie voor hem, je zou zijn prioriteit moeten zijn.
zondag 8 november 2020 om 21:03
Twee huizen zijn juist helemaal geen goede oplossing. Als je samenwoont en je hebt ruzie dan kan je niet even weg (natuurlijk wel even een blokje om of iets dergelijks), en wordt je door de gezamenlijke woonruimte juist gedwongen om met elkaar te praten en er uit te komen.Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 20:33Als we ruzie hebben zijn twee huizen natuurlijk een goede oplossing en dan roept mijn vriend ook altijd dat het zó ontzettend nuttig is en dat hij denkt dat we elkaar de tent uit zullen vechten en dat we vooral tevreden moeten zijn met hoe het nu gaat. Maar hij wordt gedreven door angst (natuurlijk voor een deel terecht, maar voor een deel ook ingegeven door zijn depressie) en beren op de weg. Terwijl ik juist denk, kom op man, doe niet zo moeilijk. De halve wereld woont samen en deelt hun leven met elkaar.
Toen ik nog een latrelatie had met mijn ex was het ook gemakkelijk conflicten uit de weg te gaan. Als het moeilijk was, als de één moe was, als er een stressvolle periode was, dan was het gemakkelijk om jezelf even terug te trekken. Maar juist op dat soort momenten leer je elkaar beter kennen. Het klinkt alsof hij alleen de leuke dingen wil delen. Maar zelfs dat gaat niet helemaal goed als ik je verhaal zo lees.
zondag 8 november 2020 om 22:50
Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 20:27In ieder geval al heel erg bedankt voor jullie vragen. Vragen waar ik nog hard over moet nadenken.
Misschien ook goed om eens na te denken waarom jullie oorspronkelijk uit elkaar zijn gegaan en of die reden nu volledig is weggenomen. Want anders verval je snel in oude patronen.
Maar als ik eerlijk ben vind ik het klinken alsof jij wel wil en hij niet. Dus eigenlijk heb je helemaal niet te kiezen, toch? Ja, of een slap aftreksel van een relatie zoals hij graag wil waarin jij verzwegen wordt voor vrienden en jullie geen gezamenlijk toekomstbeeld delen OF geen relatie.
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 255 tekens.
zondag 8 november 2020 om 23:38
hij heeft een andere relatie johSinglejingle schreef: ↑08-11-2020 20:34Uit angst voor de mening van anderen en dat hij het moeilijk vond om iedereen te vertellen dat het uit was. En als hij dan weer vertelt dat we tóch bij elkaar zijn en het gaat dan wéér mis, hij zich teveel schaamt om dan opnieuw te zeggen dat het mislukt is. Dus voor het geval het mislukt, is er dan voor de omgeving zogezegd niks verandert ofzo.....
maandag 9 november 2020 om 00:38
Je trekt aan hem en dat zal hem alleen maar meer afstand doen nemen.Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 20:33En dat is dus oa waar we dan ruzie over krijgen. Dat ik meer wil uitbouwen, dat ik een gezamenlijk leven terug wil. Dat is iets met andere mensen wil kunnen doen als stel ipv altijd met elkaar. Dat ik wil dat anderen weten van ons. Het is niet zodanig geheim dat mensen ons niet mogen tegenkomen. Maar dat is nog niet gebeurt. En dat gezamenlijke leven vind ik ook lastig in te vullen in twee verschillende huizen. Want er is altijd 1 van ons op bezoek bij de ander en dat ben ik onderhand zo beu.
Als we ruzie hebben zijn twee huizen natuurlijk een goede oplossing en dan roept mijn vriend ook altijd dat het zó ontzettend nuttig is en dat hij denkt dat we elkaar de tent uit zullen vechten en dat we vooral tevreden moeten zijn met hoe het nu gaat. Maar hij wordt gedreven door angst (natuurlijk voor een deel terecht, maar voor een deel ook ingegeven door zijn depressie) en beren op de weg. Terwijl ik juist denk, kom op man, doe niet zo moeilijk. De halve wereld woont samen en deelt hun leven met elkaar.
Ik begrijp hem wel als hij zegt dat hij niet te snel wil gaan. Misschien ook wel doordat hij niet de vrijheid krijgt die hij emotioneel wil.
maandag 9 november 2020 om 06:53
Antwoord op je vragen:
Ik heb wel eens een zwak gehad voor een ander. Ik word makkelijk verliefd. Maar het staat voor mij buiten kijf dat ik voor mijn partner kies. We hebben een sterke band en zullen elkaar door dik en dun steunen.
Je wordt opgeslokt een depressie. Zie het als een permanent iets. Als iemand na 4 jaar nog geen verbetering ziet, komt die er ook niet zonder medicatie en therapie. Een burn out kan even duren maar de intensiteit neemt snel af, tenzij een dikke depressie het herstel belemmerd.
Ik zou niks uitstellen. Mijn ouder snakte altijd naar 'normaal'. Een situatie die nooit meer is gekomen hij/zij heeft het leven op pauze gezet voor een onrealistische verwachting.
Jullie durven elkaar niet los te laten omdat jullie zo lang samen zijn. De relatie is klaar en al enige tijd op, als ik het zo lees. Hij heeft een zwak voor een ander, wil niet samenwonen, vertelt niemand over jou. Klinkt dat echt als iemand die een greintje interesse heeft in hoe jij je voelt en moeite wil doen voor jou?
Laat hem los.
Ik heb wel eens een zwak gehad voor een ander. Ik word makkelijk verliefd. Maar het staat voor mij buiten kijf dat ik voor mijn partner kies. We hebben een sterke band en zullen elkaar door dik en dun steunen.
Je wordt opgeslokt een depressie. Zie het als een permanent iets. Als iemand na 4 jaar nog geen verbetering ziet, komt die er ook niet zonder medicatie en therapie. Een burn out kan even duren maar de intensiteit neemt snel af, tenzij een dikke depressie het herstel belemmerd.
Ik zou niks uitstellen. Mijn ouder snakte altijd naar 'normaal'. Een situatie die nooit meer is gekomen hij/zij heeft het leven op pauze gezet voor een onrealistische verwachting.
Jullie durven elkaar niet los te laten omdat jullie zo lang samen zijn. De relatie is klaar en al enige tijd op, als ik het zo lees. Hij heeft een zwak voor een ander, wil niet samenwonen, vertelt niemand over jou. Klinkt dat echt als iemand die een greintje interesse heeft in hoe jij je voelt en moeite wil doen voor jou?
Laat hem los.
If you love somebody set them free. If somebody loves you.. do not fuck up. E.V.
maandag 9 november 2020 om 09:21
Welke vrijheid geef ik hem niet volgens jou?lindaatje1900 schreef: ↑09-11-2020 00:38Je trekt aan hem en dat zal hem alleen maar meer afstand doen nemen.
Ik begrijp hem wel als hij zegt dat hij niet te snel wil gaan. Misschien ook wel doordat hij niet de vrijheid krijgt die hij emotioneel wil.
maandag 9 november 2020 om 09:38
Gek genoeg snap ik dit wel een beetje. Toen ik nog een stuk jonger was had ik ook een relatie die niet zo stabiel was (lees: uit was geweest en weer aan gegaan). Ik wilde hem ook niet meenemen naar familie en vrienden. Pas later besefte ik hoe erg ik hem daarmee kwetste. Bij mij lag het aan verschillende dingen. Ik was bang voor meningen van anderen. Maar ik was ook bang anderen te kwetsen. Ik had een kwetsbare minderjarig in mijn omgeving die steeds geconfronteerd werd met partners die kwamen en gingen. Ik wilde graag de stabiele factor in haar leven zijn en haar niet aan allerlei tijdelijke partners blootstellen. En daar zit misschien wel de crux, ik zag hem als tijdelijk.Singlejingle schreef: ↑08-11-2020 20:34Uit angst voor de mening van anderen en dat hij het moeilijk vond om iedereen te vertellen dat het uit was. En als hij dan weer vertelt dat we tóch bij elkaar zijn en het gaat dan wéér mis, hij zich teveel schaamt om dan opnieuw te zeggen dat het mislukt is. Dus voor het geval het mislukt, is er dan voor de omgeving zogezegd niks verandert ofzo.....
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
