Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
zondag 19 april 2009 om 22:26
Hallo allemaal,
Had tot 1,5mnd geleden een relatie met een hele lieve man die 13jr ouder is.. (ik 25jr en hij dus 38jr) Qua leeftijd ging het allemaal super niemand merkte het en wij zelf al helemaal niet.. Wat wel een x lachen was: een jongetje van 8 die ik kende vroeg aan mij wie is dat dan is dat je vader? Waar we na die tijd enorm om hebben gelachen..
Wat ook is ik me nooit kon voorstellen verliefd te worden op iemand met die veel ouder is dan mij.. Maar ja het overkomt je en dan maakt het niet uit!! In het begin vraag je je wel af hoe ouders er op zouden reageren.. Als je van elkaar houd en je ouders zien dat ook dan maakt dat echt niet uit..
Helaas is het over van de ene dag op de andere en waarom is nog niet helemaal duidelijk.. Misschien midlife crisis??
Had tot 1,5mnd geleden een relatie met een hele lieve man die 13jr ouder is.. (ik 25jr en hij dus 38jr) Qua leeftijd ging het allemaal super niemand merkte het en wij zelf al helemaal niet.. Wat wel een x lachen was: een jongetje van 8 die ik kende vroeg aan mij wie is dat dan is dat je vader? Waar we na die tijd enorm om hebben gelachen..
Wat ook is ik me nooit kon voorstellen verliefd te worden op iemand met die veel ouder is dan mij.. Maar ja het overkomt je en dan maakt het niet uit!! In het begin vraag je je wel af hoe ouders er op zouden reageren.. Als je van elkaar houd en je ouders zien dat ook dan maakt dat echt niet uit..
Helaas is het over van de ene dag op de andere en waarom is nog niet helemaal duidelijk.. Misschien midlife crisis??
maandag 20 april 2009 om 17:46
Hallo,
ik wilde ook graag mijn verhaal kwijt:
ik ben 18 en heb een relatie met iemand die 13 jaar ouder is. Zoals velen heb/had ik ook problemen met mijn ouders. Heb eerst de relatie proberen te stoppen omdat ik bang was voor de reacties van mensen en mijn ouders. Uiteindelijk ben ik er wel mee door gegaan en ben hier ook blij om!
Sommige mensen buiten mij om hebben nog we es kritiek maar over het algemeen wordt over ons positief gedacht. In mij omgeving zijn wel meer relaties waarvan de leeftijden wat verschillen. Als mensen negatief over onze relatie doen, heb ik zoiets van: ik kies hier niet bewust voor, dit is me overkomen en ik kan het niet negeren! Ik wordt niet expres verliefd op iemand die ouder is.
Wij hebben elkaar leren kennen via een gezamelijke hobby. We hebben het eerst geheim gehouden maar vrienden om ons heen wisten er wel van. Toen me ouders het via anderen erachter kwamen was het wel moeilijk. Voornamelijk me vader was er vel op tegen en vind mijn vriend acceptabel. Ze kwamen er in december achter en me vader staat nog steeds niet te springen. Hij komt nog niet thuis bij mij maar ik ga wel naar hem toe. Mijn moeder heeft het wel geaccepteerd en heeft een paar keer met hem gepraat en ze vond hem ook nog een leuke vent!
Ik heb nu alweer 9 maanden en ben nog steeds super blij met hem. Ik hoop dat me vader het gaat accepteren...
ik wilde ook graag mijn verhaal kwijt:
ik ben 18 en heb een relatie met iemand die 13 jaar ouder is. Zoals velen heb/had ik ook problemen met mijn ouders. Heb eerst de relatie proberen te stoppen omdat ik bang was voor de reacties van mensen en mijn ouders. Uiteindelijk ben ik er wel mee door gegaan en ben hier ook blij om!
Sommige mensen buiten mij om hebben nog we es kritiek maar over het algemeen wordt over ons positief gedacht. In mij omgeving zijn wel meer relaties waarvan de leeftijden wat verschillen. Als mensen negatief over onze relatie doen, heb ik zoiets van: ik kies hier niet bewust voor, dit is me overkomen en ik kan het niet negeren! Ik wordt niet expres verliefd op iemand die ouder is.
Wij hebben elkaar leren kennen via een gezamelijke hobby. We hebben het eerst geheim gehouden maar vrienden om ons heen wisten er wel van. Toen me ouders het via anderen erachter kwamen was het wel moeilijk. Voornamelijk me vader was er vel op tegen en vind mijn vriend acceptabel. Ze kwamen er in december achter en me vader staat nog steeds niet te springen. Hij komt nog niet thuis bij mij maar ik ga wel naar hem toe. Mijn moeder heeft het wel geaccepteerd en heeft een paar keer met hem gepraat en ze vond hem ook nog een leuke vent!
Ik heb nu alweer 9 maanden en ben nog steeds super blij met hem. Ik hoop dat me vader het gaat accepteren...
maandag 20 april 2009 om 17:57
Mijn (inmiddels 'man'' :-) ) is bijna 12 jaar ouder dan mij.
Ik ben net 28 geworden en hij wordt dit jaar 40.
Ik merk af en toe wel wat van het leeftijdsverschil, maar niet in negatieve zin. Ik denk ook dat als je ouder wordt, het verschil veel kleiner lijkt te worden.
We zijn bijna 4 jaar samen en in het begin vond ik het leeftijdsverschil voor mijn gevoel veel groter. Mijn ouders hebben er nooit een probleem van gemaakt, want ik was 24, allang zelfstandig (maar woonde toen ivm studie wel weer bij mijn vader!) en ze hebben hem vrij in het begin al leren kennen en wisten dat het goed was. Vaak zie je dat als je jonger bent ouders het een veel groter probleem vinden, omdat ze bang zijn dat ze misbruik willen maken van hun kind. En die angst is natuurlijk niet altijd onterecht. Gelukkig draaien veel ouders wel bij naarmate de relatie langer duurt en ze zelf ook zien dat het goed zit. Maar het blijft natuurlijk wel heel vervelend en sommige ouders draaien nooit bij.
Ik merk nu met name nog dat hij veel meer levenservaring heeft dan mij en daardoor dingen veel beter kan relativeren. Ik kan me heel druk maken om iets, of heel veel zorgen maken. Hij heeft iets dan al vaker meegemaakt en kan het makkelijker loslaten of relativeren. Ligt ook wel in zijn karakter, maar ik denk zeker ook dat leeftijd hierin meespeelt. Dat verschil merk ik aan mezelf al met nu en een aantal jaren geleden.
Ik ben net 28 geworden en hij wordt dit jaar 40.
Ik merk af en toe wel wat van het leeftijdsverschil, maar niet in negatieve zin. Ik denk ook dat als je ouder wordt, het verschil veel kleiner lijkt te worden.
We zijn bijna 4 jaar samen en in het begin vond ik het leeftijdsverschil voor mijn gevoel veel groter. Mijn ouders hebben er nooit een probleem van gemaakt, want ik was 24, allang zelfstandig (maar woonde toen ivm studie wel weer bij mijn vader!) en ze hebben hem vrij in het begin al leren kennen en wisten dat het goed was. Vaak zie je dat als je jonger bent ouders het een veel groter probleem vinden, omdat ze bang zijn dat ze misbruik willen maken van hun kind. En die angst is natuurlijk niet altijd onterecht. Gelukkig draaien veel ouders wel bij naarmate de relatie langer duurt en ze zelf ook zien dat het goed zit. Maar het blijft natuurlijk wel heel vervelend en sommige ouders draaien nooit bij.
Ik merk nu met name nog dat hij veel meer levenservaring heeft dan mij en daardoor dingen veel beter kan relativeren. Ik kan me heel druk maken om iets, of heel veel zorgen maken. Hij heeft iets dan al vaker meegemaakt en kan het makkelijker loslaten of relativeren. Ligt ook wel in zijn karakter, maar ik denk zeker ook dat leeftijd hierin meespeelt. Dat verschil merk ik aan mezelf al met nu en een aantal jaren geleden.
maandag 20 april 2009 om 17:59
Fijn dat je ouders er nu toch al wat meer voor open staan. Als ik het zo lees denk ik dat ze in de loop der tijd nog wel bijdraaien. Ze willen toch het liefst dat hun kind gelukkig is en als ze zien dat hij jou gelukkig maakt (en niet voor even, maar voor langer) dan accepteren ze hem vast wel.
Ze hebben oko even tijd nodig om aan het idee te wennen.
zaterdag 2 mei 2009 om 01:15
Jeetje, wat herkenbaar allemaal..
Ikzelf ben 20 jaar oud, en heb sinds anderhalve maand een vriend van 35.
Ik heb hem leren kennen op het werk; hij is een collega van me. We konden heel goed overweg met elkaar. Maar op een gegeven moment begon ik echt iets voor hem te voelen. Op dat moment kon ik er niet echt wat mee doen, omdat ik zelf nog in een relatie zat. Die relatie ging al een tijd niet goed, maar ik besefte het eigenlijk pas echt toen ik gevoelens kreeg voor mijn collega.
Die relatie heb ik toen ook niet lang daarna verbroken, en een tijdje daarna hebben we een relatie gekregen.
Toen ik het aan mijn moeder vertelde schrok ze heel erg, ze was er absoluut niet blij mee.
Ik denk dat er ook een deel meespeelt omdat mijn vader 17 jaar ouder was dan haar, en die relatie niet goed gegaan is. Zij wilt me nu -op haar manier- 'beschermen' voor iets, waarvan ze denkt dat dat slecht is voor me.
Ze heeft gezegd dat ze het me niet kan verbieden (en dat kan ze idd ook niet) maar ze wilt hem niet leren kennen, ook wilt ze niet zien dat hij me komt ophalen e.d.
Het kwetst me heel erg dat zij daar zo over denkt, en op die manier brengt dat heel veel spanningen met zich mee. Ik zie er altijd heel erg tegenop om naar huis te gaan; omdat dat voor mij heel veel spanningen met zich mee brengt.
Ik zit er daarom ook serieus over na te denken om op mijzelf te gaan wonen, dan heb ik in elk geval geen buikpijn elke keer als ik naar huis toe moet. Want ook al praat ze er niet over, ik voel gewoon dat ze het er niet mee eens is. Ook kan ik er niet echt met haar over praten omdat zij haar mening al heeft vaststaan, en het lijkt niet echt of daar verandering in komt.
Heel moeilijk allemaal, maar gelukkig gaat de relatie tussen mij en mijn vriend wel echt super. Dat is ook de reden waarom ik ermee doorga. Ik weet gewoon dat dat wat ik voor hem voel, heel anders is dan wat ik ooit voor wie dan ook gevoeld heb. En die gevoelens zijn wederzijds. Gelukkig hebben we op het werk wel alleen maar positieve reacties ontvangen; maar dat is ook omdat mensen zien hoe gelukkig we met elkaar zijn..
Wou dat mijn moeder dat ook maar eens inzag..
Ikzelf ben 20 jaar oud, en heb sinds anderhalve maand een vriend van 35.
Ik heb hem leren kennen op het werk; hij is een collega van me. We konden heel goed overweg met elkaar. Maar op een gegeven moment begon ik echt iets voor hem te voelen. Op dat moment kon ik er niet echt wat mee doen, omdat ik zelf nog in een relatie zat. Die relatie ging al een tijd niet goed, maar ik besefte het eigenlijk pas echt toen ik gevoelens kreeg voor mijn collega.
Die relatie heb ik toen ook niet lang daarna verbroken, en een tijdje daarna hebben we een relatie gekregen.
Toen ik het aan mijn moeder vertelde schrok ze heel erg, ze was er absoluut niet blij mee.
Ik denk dat er ook een deel meespeelt omdat mijn vader 17 jaar ouder was dan haar, en die relatie niet goed gegaan is. Zij wilt me nu -op haar manier- 'beschermen' voor iets, waarvan ze denkt dat dat slecht is voor me.
Ze heeft gezegd dat ze het me niet kan verbieden (en dat kan ze idd ook niet) maar ze wilt hem niet leren kennen, ook wilt ze niet zien dat hij me komt ophalen e.d.
Het kwetst me heel erg dat zij daar zo over denkt, en op die manier brengt dat heel veel spanningen met zich mee. Ik zie er altijd heel erg tegenop om naar huis te gaan; omdat dat voor mij heel veel spanningen met zich mee brengt.
Ik zit er daarom ook serieus over na te denken om op mijzelf te gaan wonen, dan heb ik in elk geval geen buikpijn elke keer als ik naar huis toe moet. Want ook al praat ze er niet over, ik voel gewoon dat ze het er niet mee eens is. Ook kan ik er niet echt met haar over praten omdat zij haar mening al heeft vaststaan, en het lijkt niet echt of daar verandering in komt.
Heel moeilijk allemaal, maar gelukkig gaat de relatie tussen mij en mijn vriend wel echt super. Dat is ook de reden waarom ik ermee doorga. Ik weet gewoon dat dat wat ik voor hem voel, heel anders is dan wat ik ooit voor wie dan ook gevoeld heb. En die gevoelens zijn wederzijds. Gelukkig hebben we op het werk wel alleen maar positieve reacties ontvangen; maar dat is ook omdat mensen zien hoe gelukkig we met elkaar zijn..
Wou dat mijn moeder dat ook maar eens inzag..
donderdag 7 mei 2009 om 15:22
Hallo, ik ben nieuw hier. Een leuk, interessant topic.
Mijn algemene reactie is dat leeftijdsverschil toch nog een taboe kan zijn. Ik vind het heel knap van jullie dat jullie kiezen voor de liefde. Ook valt mij op dat er 1) jongeren meiden vallen op een veel oudere man en 2) de wat oudere dames vallen op een jongere man.
Nu moet ik even wat van mij afschrijven. Ik ben zelf 21 jaar en ben een jongen tegen gekomen bij een vereniging. Vanaf het moment dat ik hem zag en vanaf het moment dat hij mij aankeek, maakte hij wat in mij los.
Hij was aardig tegen mij, maakte meteen grapjes en gaf me af en toe blik waarbij ik helemaal loom van word in mijn benen, mijn hart begin razendsnel begon te kloppen en ik vlieg weg als hij naar me kijkt of lacht. Ik voel me weer dat verlegen meisje van 13. Dit heeft mijn huidige vriend nooit bij mij voor elkaar gekregen. Maar ik bleef er nuchter onder, want wat schiet ik hier nou mee op en liet het maar op mij af komen.
Maar het gevoel ging niet weg. Het werd sterker. Nu zijn we inmiddels een paar maanden verder. Ik begon over hem te dromen en genoot van de aandacht die hij mij gaf als ik in de buurt was. Ik liet niks merken, niet aan de buitenwerld, niemand, want ik heb immers een vriend. Maar ik kan niet meer helder nadenken als hij in de buurt is.
Toen hoorde ik dat hij 4 jaar jonger is. Ik schrok me echt helemaal rot. Hij ziet er helemaal niet zo jong uit, hij gedraagt zich ouder dan ik... Vroeger wou ik altijd ouder zijn, maar toen wenste ik dat ik jonger was. Ik heb ooit mijn ex-vriendje (toen 19 jaar) duidelijk gemaakt dat ik het dom vond dat hij ervan door ging met een 16-jarig meisje. Nu weet ik beter.
Ik laat het allemaal op zijn beloop gaan, ik probeer zo nuchter mogelijk te blijven. Onderneem helemaal geen acties. Maar geniet stiekem.
Mijn algemene reactie is dat leeftijdsverschil toch nog een taboe kan zijn. Ik vind het heel knap van jullie dat jullie kiezen voor de liefde. Ook valt mij op dat er 1) jongeren meiden vallen op een veel oudere man en 2) de wat oudere dames vallen op een jongere man.
Nu moet ik even wat van mij afschrijven. Ik ben zelf 21 jaar en ben een jongen tegen gekomen bij een vereniging. Vanaf het moment dat ik hem zag en vanaf het moment dat hij mij aankeek, maakte hij wat in mij los.
Hij was aardig tegen mij, maakte meteen grapjes en gaf me af en toe blik waarbij ik helemaal loom van word in mijn benen, mijn hart begin razendsnel begon te kloppen en ik vlieg weg als hij naar me kijkt of lacht. Ik voel me weer dat verlegen meisje van 13. Dit heeft mijn huidige vriend nooit bij mij voor elkaar gekregen. Maar ik bleef er nuchter onder, want wat schiet ik hier nou mee op en liet het maar op mij af komen.
Maar het gevoel ging niet weg. Het werd sterker. Nu zijn we inmiddels een paar maanden verder. Ik begon over hem te dromen en genoot van de aandacht die hij mij gaf als ik in de buurt was. Ik liet niks merken, niet aan de buitenwerld, niemand, want ik heb immers een vriend. Maar ik kan niet meer helder nadenken als hij in de buurt is.
Toen hoorde ik dat hij 4 jaar jonger is. Ik schrok me echt helemaal rot. Hij ziet er helemaal niet zo jong uit, hij gedraagt zich ouder dan ik... Vroeger wou ik altijd ouder zijn, maar toen wenste ik dat ik jonger was. Ik heb ooit mijn ex-vriendje (toen 19 jaar) duidelijk gemaakt dat ik het dom vond dat hij ervan door ging met een 16-jarig meisje. Nu weet ik beter.
Ik laat het allemaal op zijn beloop gaan, ik probeer zo nuchter mogelijk te blijven. Onderneem helemaal geen acties. Maar geniet stiekem.
donderdag 7 mei 2009 om 22:02
Hallo allemaal,
Even een vraag, ik stel hem gewoon, klinkt misschien betuttelend, is niet zo bedoeld. Als je wilt gewoon je gedachten over mijn vraag hier schrijven!
Oh ja.... heb ook een relatie met oudere man!
Ik lees over het algemeen verhalen van hele jonge vrouwen met veel oudere mannen zij 21 hij 42 enzo...
Hebben jullie nagedacht over het feit dat hij al een leven achter zich heeft, getrouwd geweest, kindjes de hele riedel.
Jullie/jij 20 of 21 nog niet veel meegemaakt in het leven etc....
Kun je dan echt heel bewust de keus maken om jouw verdere leven met hem te delen??
2. Kan dit misschien een reden zijn dat de omgeving of op zijn minst jullie ouders in eerste instantie moeilijk deden?
Misschien is dit al aan de orde geweest, maar heb niet alle pagina's doorgelezen.
Let op dit is geen verwijt of aanval. Ben gewoon benieuwd hoe jullie hierover denken.
Even een vraag, ik stel hem gewoon, klinkt misschien betuttelend, is niet zo bedoeld. Als je wilt gewoon je gedachten over mijn vraag hier schrijven!
Oh ja.... heb ook een relatie met oudere man!
Ik lees over het algemeen verhalen van hele jonge vrouwen met veel oudere mannen zij 21 hij 42 enzo...
Hebben jullie nagedacht over het feit dat hij al een leven achter zich heeft, getrouwd geweest, kindjes de hele riedel.
Jullie/jij 20 of 21 nog niet veel meegemaakt in het leven etc....
Kun je dan echt heel bewust de keus maken om jouw verdere leven met hem te delen??
2. Kan dit misschien een reden zijn dat de omgeving of op zijn minst jullie ouders in eerste instantie moeilijk deden?
Misschien is dit al aan de orde geweest, maar heb niet alle pagina's doorgelezen.
Let op dit is geen verwijt of aanval. Ben gewoon benieuwd hoe jullie hierover denken.
vrijdag 8 mei 2009 om 14:41
hoi hoi,
Ben bijna 27 en mn partner is 51,
we hebben nu 7enhalf jaar een relatie....
Ik merk het leeftijdsverschil wel in de zin van dat ik steeds meer begin te denken van he wat over 10jaar dan ben ik 37 en hij 61..,..
Ik hou hartsikke veel van hem maar ik wordt erg gek van het getwijfel van mezelf.We hebben allebei een kinderwens,en ik was ook zwanger maar dat is misgelopen na 6 maanden,
Maar nu dit jaar nu hij 51 is geworden begin ik toch wel van 51 is wel erg oud,en dan denk ik van als we nu weer beginnen aan een baby is hij 52 als de kleine komt enz enz,
Wordt helemaal gek van het getwijfel,maar hou heel veel van hem,maar af en toe zie ik het niet meer zitten ben nog zo jong...
zijn er meer dames die ook zo zitten?
Ben bijna 27 en mn partner is 51,
we hebben nu 7enhalf jaar een relatie....
Ik merk het leeftijdsverschil wel in de zin van dat ik steeds meer begin te denken van he wat over 10jaar dan ben ik 37 en hij 61..,..
Ik hou hartsikke veel van hem maar ik wordt erg gek van het getwijfel van mezelf.We hebben allebei een kinderwens,en ik was ook zwanger maar dat is misgelopen na 6 maanden,
Maar nu dit jaar nu hij 51 is geworden begin ik toch wel van 51 is wel erg oud,en dan denk ik van als we nu weer beginnen aan een baby is hij 52 als de kleine komt enz enz,
Wordt helemaal gek van het getwijfel,maar hou heel veel van hem,maar af en toe zie ik het niet meer zitten ben nog zo jong...
zijn er meer dames die ook zo zitten?
vrijdag 8 mei 2009 om 14:47
@ supershiva
Nu ben ik heel nieuwsgierig. Zou je dan een einde gaan maken aan een relatie van 7 1/2 jaar omdat je er nu 51 opeens wel heel oud vindt? Je wordt toch zelf ook ouder? Of gaat het gewoon niet goed met je relatie?
Heb zelf trouwens een relatie met iemand die 13 jaar ouder is. Ik 36, hij 49.
Nu ben ik heel nieuwsgierig. Zou je dan een einde gaan maken aan een relatie van 7 1/2 jaar omdat je er nu 51 opeens wel heel oud vindt? Je wordt toch zelf ook ouder? Of gaat het gewoon niet goed met je relatie?
Heb zelf trouwens een relatie met iemand die 13 jaar ouder is. Ik 36, hij 49.
Yippee ki-yay, motherf*ckers!
zaterdag 9 mei 2009 om 09:03
Wat ik doorgaans hier lees is die twijfel (is het wel twijfel?) over later.... Dan is hij 55 en zij bijv 35 wat nou als hem iets gaat mankeren of sterft.
Tja ik heb er vooraf goed over nagedacht en ben gegaan voor de jaren die we nog samen kunnen genieten van elkaar en alles om ons heen. Toch merk ik af en toe dat ik er ook wel bij stil sta dat het ineens afgelopen kan zijn etc... wat dan ....!
Aan de ene kant ben ik blij te lezen dat die gedachte "normaal" is, dat iedereen hier dat wel een beetje heeft. Denk ook dat het realistisch is om dat wel in je achterhoofd te houden, want... qua leeftijdsverschil is dat waar.
Btw, ik ben 40 en mijn partner is 62
Tja ik heb er vooraf goed over nagedacht en ben gegaan voor de jaren die we nog samen kunnen genieten van elkaar en alles om ons heen. Toch merk ik af en toe dat ik er ook wel bij stil sta dat het ineens afgelopen kan zijn etc... wat dan ....!
Aan de ene kant ben ik blij te lezen dat die gedachte "normaal" is, dat iedereen hier dat wel een beetje heeft. Denk ook dat het realistisch is om dat wel in je achterhoofd te houden, want... qua leeftijdsverschil is dat waar.
Btw, ik ben 40 en mijn partner is 62
zaterdag 9 mei 2009 om 14:04
Het gaat inderdaad niet echt goed,sinds het verlies van mn dochtertje zowiezo niet.
Zowel met hem niet echt,maar met mij ook niet,
ik maak me erg veel zorgen over de toekomst,in de relatie gaat het wel weer iets beter en ik hou van hem met heel mn hart,maar bij de gedachte dat ik hem waarschijnlijk ook eerder moet verliezen is slopend en de ene periode gaat het beter dan de andere..maar ik begin me af te vragen of de angst niet gaat overheersen....
Zowel met hem niet echt,maar met mij ook niet,
ik maak me erg veel zorgen over de toekomst,in de relatie gaat het wel weer iets beter en ik hou van hem met heel mn hart,maar bij de gedachte dat ik hem waarschijnlijk ook eerder moet verliezen is slopend en de ene periode gaat het beter dan de andere..maar ik begin me af te vragen of de angst niet gaat overheersen....
dinsdag 12 mei 2009 om 23:57
In mijn geval (mijn vriend is 35, ik 20) heeft hij geen kinderen en is ook niet getrouwd geweest. Maar zelfs al was dat het geval geweest, so what?!
Ik ben verliefd op hem en alles wat met hem meekomt..en dat hij een verleden heeft, misschien (of zeker) meer dan ik dat wist ik van tevoren..maargoed qua kinderen e.d. is niet aan de orde bij mij. En ik heb -op een verschillende manier- ook wel heel veel in mijn leven meegemaakt, misschien dat me dat emotioneel ook wel ouder maakt dan fysiek.
Mijn ouders hebben er voornamelijk moeite mee omdat ze vinden dat ik de fout inga, wat ik overigens heel knap vind dat ze dat nu al kunnen weten, nog zonder dat ze hem zelfs ook maar 1 keer gezien hebben. Vrij oppervlakkig..maargoed, ik respecteer hun mening, zolang ze mij niet verbieden om met hem om te gaan. Niettemin zou ik veel liever hebben dat ze hem ook gewoon zouden willen ontmoeten, en geïnteresseerd zouden zijn in diegene die ik zó leuk vind. Heel jammer, want hij is écht een hele leuke man en draagt me op handen..iets wat alle ouders toch voor hun kind willen lijkt me zo..
Maargoed, ik blijf nog altijd hoop houden dat ze bijdraaien als ze zien dat het serieus is.
Wil er wel even bij vermelden dat ik absoluut geen twijfels heb over onze relatie, nooit gehad ook trouwens. Het gaat gewoon allemaal super tussen ons, dus ik zou niet inzien waar ik twijfels over zou moeten hebben..
donderdag 21 mei 2009 om 13:02
Hoi,
Ik ben nieuw op dit forum. Sinds een paar weken date ik met man van 42. Ik ben zelf 27. Hij is gescheiden en heeft een zoontje van 12. Ik heb geen idee hoe het ons zal vergaan, maar op dit moment vinden we het erg fijn om bij elkaar te zijn.
Ik weet dat hij al een heel leven achter zich heeft, maar dat vind ik niet zo belangrijk. Je leeft maar 1 keer en als je die tijd kunt doorbrengen met iemand die je gelukkig maakt dan moet je dat zeker doen!
Ik ben nieuw op dit forum. Sinds een paar weken date ik met man van 42. Ik ben zelf 27. Hij is gescheiden en heeft een zoontje van 12. Ik heb geen idee hoe het ons zal vergaan, maar op dit moment vinden we het erg fijn om bij elkaar te zijn.
Ik weet dat hij al een heel leven achter zich heeft, maar dat vind ik niet zo belangrijk. Je leeft maar 1 keer en als je die tijd kunt doorbrengen met iemand die je gelukkig maakt dan moet je dat zeker doen!
donderdag 21 mei 2009 om 13:10
Hoi,
wat leuk om te lezen allemaal!
De twijfels etc. komen me bekend voor
Bij ons is er een verschil van 25 jaar. Ik ben nu 35 en man is 59.
We hebben nu 15 jaar een relatie waarvan ruim 13 jaar getrouwd.
Niet altijd gemakkelijk, vooral de laatste jaren zijn er gezondheidsproblemen, maar ik peins er niet over om uit mijn huwelijk te stappen.
Je weet dat de kans groot is met dat leeftijdsverschil en bovendien ben ik ervan overtuigd dat, als ik ziek zou zijn, mijn man me niet zou verlaten.
In ziekte en gezondheid hebben we toch gezegd?
Verder is er eigenlijk niet veel te merken van het verschil in leeftijd: de meeste tijd denk ik er niet eens aan.
Och ja: even oud, ouder, jonger.......niks is een garantie.
En als je samen gelukkig bent, wat zou het dan!
wat leuk om te lezen allemaal!
De twijfels etc. komen me bekend voor
Bij ons is er een verschil van 25 jaar. Ik ben nu 35 en man is 59.
We hebben nu 15 jaar een relatie waarvan ruim 13 jaar getrouwd.
Niet altijd gemakkelijk, vooral de laatste jaren zijn er gezondheidsproblemen, maar ik peins er niet over om uit mijn huwelijk te stappen.
Je weet dat de kans groot is met dat leeftijdsverschil en bovendien ben ik ervan overtuigd dat, als ik ziek zou zijn, mijn man me niet zou verlaten.
In ziekte en gezondheid hebben we toch gezegd?
Verder is er eigenlijk niet veel te merken van het verschil in leeftijd: de meeste tijd denk ik er niet eens aan.
Och ja: even oud, ouder, jonger.......niks is een garantie.
En als je samen gelukkig bent, wat zou het dan!
maandag 15 juni 2009 om 14:20
Hee,
Heb me net aangemeld omdat ik op dit forum wilde reageren.
Ik heb namelijk een erg leuke jongen ontmoet, echt helemaal mijn type. Zonder dat ik wist hoe oud hij was zijn we een beetje gaan flirten. Toen ik op hyves hem opgezocht las ik dat hij16 jaar is. Ik word aanstaande zaterdag 20, hij wordt in september 17 maar toch!
Is dit niet te jong? Ondanks dat hij zo leuk is.. Al ken ik hem nog niet zo heel goed vandaar dat hij vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Maar heb ik geen idee wat ik daar op moet antwoorden! Het scheelt dan maar 3,5 jaar maar het erge eraan vind ik dat ik ouder ben als hem. Je hoort bijna altijd dat de jongen ouder is en dan is het leeftijdsverschil minder erg, toch?
Zijn er nog meer meiden die dit herkennen? Reageer dan alsjeblieft hoe jullie ermee omgaan! Alvast bedankt,
Groetjes
Heb me net aangemeld omdat ik op dit forum wilde reageren.
Ik heb namelijk een erg leuke jongen ontmoet, echt helemaal mijn type. Zonder dat ik wist hoe oud hij was zijn we een beetje gaan flirten. Toen ik op hyves hem opgezocht las ik dat hij16 jaar is. Ik word aanstaande zaterdag 20, hij wordt in september 17 maar toch!
Is dit niet te jong? Ondanks dat hij zo leuk is.. Al ken ik hem nog niet zo heel goed vandaar dat hij vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Maar heb ik geen idee wat ik daar op moet antwoorden! Het scheelt dan maar 3,5 jaar maar het erge eraan vind ik dat ik ouder ben als hem. Je hoort bijna altijd dat de jongen ouder is en dan is het leeftijdsverschil minder erg, toch?
Zijn er nog meer meiden die dit herkennen? Reageer dan alsjeblieft hoe jullie ermee omgaan! Alvast bedankt,
Groetjes
maandag 15 juni 2009 om 16:12
Waarom is een leeftijdsverschil minder ' erg ' als de jongen ouder is dan het meisje? Beetje vreemde opvatting.
Een leeftijdsverschil is niet ' erg'.
Ga gewoon wat met hem drinken. Ik heb ook gedate met een jongen die 5 jaar jonger dan mij was. Ik was toen 25 en hij 20. Ik merkte weinig van het leefijdsverschil. Het gaat erom dat je het samen leuk hebt.
Een leeftijdsverschil is niet ' erg'.
Ga gewoon wat met hem drinken. Ik heb ook gedate met een jongen die 5 jaar jonger dan mij was. Ik was toen 25 en hij 20. Ik merkte weinig van het leefijdsverschil. Het gaat erom dat je het samen leuk hebt.
maandag 15 juni 2009 om 16:46
Dat vind ik zelf ook een rare opvatting chipper maar zo denken andere mensen erover. Ik zelf heb er niet echt een oordeel over omdat ik nog nooit met een jongere jongen gedated heb.
Maar is het bij jou dan bij die ene date gebleven? Jongens worden over het algemeen later volwassenen vandaar dat ik dacht dat je het leeftijdsverschil wel zult merken.. Vooral als een jongen net 17 geworden is.
Bedankt voor de reactie!
Maar is het bij jou dan bij die ene date gebleven? Jongens worden over het algemeen later volwassenen vandaar dat ik dacht dat je het leeftijdsverschil wel zult merken.. Vooral als een jongen net 17 geworden is.
Bedankt voor de reactie!
maandag 15 juni 2009 om 19:19
Hee,
Mijn vriend is 8 jaar jonger dan ik ben..En wij hebben nu bijna 1 1/2jr een relatie en gaan aan het eind van het jaar samenwonen..Van het leeftijdsverschil merk je bij ons helemaal niks, hij is voor zn leeftijd heel volwassen en ik ben wat jonger voor mn leeftijd, hahaha...Ik heb in het begin ook heel erg getwijfelt, toen was hij pas 19 en ik 27..Maar op een gegeven moment kun je liefde niet meer tegenhouden en ben ik er gewoon voor gegaan en in onze omgeving reageerde sommige mensen eerst raar, vooral zijn moeder, tja zij moest er ook aan wennen, maar nu kunnen we het perfect met elkaar vinden..En zo zie je maar dat het om de persoon zelf gaat, niet om een getal!!
Liefs Sam
Mijn vriend is 8 jaar jonger dan ik ben..En wij hebben nu bijna 1 1/2jr een relatie en gaan aan het eind van het jaar samenwonen..Van het leeftijdsverschil merk je bij ons helemaal niks, hij is voor zn leeftijd heel volwassen en ik ben wat jonger voor mn leeftijd, hahaha...Ik heb in het begin ook heel erg getwijfelt, toen was hij pas 19 en ik 27..Maar op een gegeven moment kun je liefde niet meer tegenhouden en ben ik er gewoon voor gegaan en in onze omgeving reageerde sommige mensen eerst raar, vooral zijn moeder, tja zij moest er ook aan wennen, maar nu kunnen we het perfect met elkaar vinden..En zo zie je maar dat het om de persoon zelf gaat, niet om een getal!!
Liefs Sam
donderdag 18 juni 2009 om 16:48
Hoi dames,
Ten eerste wil ik zeggen dat ik het heel leuk vind om hier eens vrouwen te ontmoeten die in (bijna) dezelfde situatie zitten als ik!
Ik woon sinds negen maanden samen met mijn vriend. We hebben een relatie van drie jaar. Nou ja relatie, ik moet eerlijk bekennen (en ben er niet trots op!) dat hij in het begin nog getrouwd was (ik ben mij er ten zeerste van bewust dat dit heel fout is maar heb liever niet het hele forum nu direct over mij heen) dus een échte relatie was het in het begin niet.
Nu is het allemaal legaal en gaat het echt super tussen ons. Hij is 47 en ik ben 22. Een flink leeftijdsverschil, maar om eerlijk te zijn is daar weinig van te merken. Ik ben ontzettend gek op hem en hij op mij en begin steeds meer richting 'Ik hou van je' voor hem te voelen.
Ik vind hem mooi. Hij zal vast niet iedereen in de smaak vallen, dat is onmogelijk, maar ik bewonder hem. Hij is sterk en heeft een heel mannelijk figuur. Hij is lief en zorgzaam voor mij en is altijd rustig. Het enige 'jammere' is de 25 jaar leeftijdsverschil. Wat ik diep in mijn hart niet eens een groot punt vind omdat hij voor de rest voor een groot deel aan mijn 'eisen' voldoet. Klinkt een beetje crú maar bedoel dat hij perfect voor mij is :D
Leuk om hier mee te schrijven. Zit nu op mijn werk en heb thuis ook (nog) geen internet maar zal proberen zo snel mogelijk op anderen te reageren.
Liefs,
Veelketchupgraag
Ten eerste wil ik zeggen dat ik het heel leuk vind om hier eens vrouwen te ontmoeten die in (bijna) dezelfde situatie zitten als ik!
Ik woon sinds negen maanden samen met mijn vriend. We hebben een relatie van drie jaar. Nou ja relatie, ik moet eerlijk bekennen (en ben er niet trots op!) dat hij in het begin nog getrouwd was (ik ben mij er ten zeerste van bewust dat dit heel fout is maar heb liever niet het hele forum nu direct over mij heen) dus een échte relatie was het in het begin niet.
Nu is het allemaal legaal en gaat het echt super tussen ons. Hij is 47 en ik ben 22. Een flink leeftijdsverschil, maar om eerlijk te zijn is daar weinig van te merken. Ik ben ontzettend gek op hem en hij op mij en begin steeds meer richting 'Ik hou van je' voor hem te voelen.
Ik vind hem mooi. Hij zal vast niet iedereen in de smaak vallen, dat is onmogelijk, maar ik bewonder hem. Hij is sterk en heeft een heel mannelijk figuur. Hij is lief en zorgzaam voor mij en is altijd rustig. Het enige 'jammere' is de 25 jaar leeftijdsverschil. Wat ik diep in mijn hart niet eens een groot punt vind omdat hij voor de rest voor een groot deel aan mijn 'eisen' voldoet. Klinkt een beetje crú maar bedoel dat hij perfect voor mij is :D
Leuk om hier mee te schrijven. Zit nu op mijn werk en heb thuis ook (nog) geen internet maar zal proberen zo snel mogelijk op anderen te reageren.
Liefs,
Veelketchupgraag
zondag 21 juni 2009 om 16:42
Hee,
Sam:
Leuk dat het zo goed gaat en dat je gaat samenwonen! Ik merk er ook weinig van dat hij 16 is maar het klinkt zo raar en misschien moet hij wel meer ervaring op doen denk ik dan.. Maar zelf vind hij het goed zo, we zien elkaar af en toe en smsen veel.
Veelketcupgraag:
Waarom zou je het forum tegen je krijgen aangezien dat toch beide jullie keuze was. 25 jaar leeftijdsverschil is heel veel inderdaad, dan denk ik waarom zeur ik over die 3,5 jaar (aangezien hij bijna 17 wordt) maar goed als je elkaar leuk vind super! En het gaat goed nog beter.
Mijn moeder vind het verschrikkelijk zij heeft echt zo iets waar ben je mee bezig hij is 16. Natuurlijk weet ik dat en vind ik het zelf ook raar omdat andere mensen vreemd over je gaan denken. Ik vind hem leuk, nog niet verliefd maar zou ik weleens kunnen worden. Ik ben tenminste eerlijk tegen mijn ouders denk ik dan, is dat dan nog niet genoeg? Hoe moet ik hun er van overtuigen? Hem een keer meenemen misschien maar dat doe je pas na een tijdje.
Naar de bios vind mijn moeder zelfs al te ver gaan. Goed ik ben 20 en bepaal zelf wat ik doe maar het is niet fijn als je ouders niet achter je staan, vooral niet als je een goede band met ze hebt. Ik heb natuurlijk al wat ervaring op gedaan maar hij is nog nooit met iemand naar bed geweest. Aan de ene kant is dit leuk en kun je hem vanalles leren, een uitdaging dus maar toch ik weet niet wat ik er mee aan moet! Iemand een idee? Graag hoor ik het!
X
Sam:
Leuk dat het zo goed gaat en dat je gaat samenwonen! Ik merk er ook weinig van dat hij 16 is maar het klinkt zo raar en misschien moet hij wel meer ervaring op doen denk ik dan.. Maar zelf vind hij het goed zo, we zien elkaar af en toe en smsen veel.
Veelketcupgraag:
Waarom zou je het forum tegen je krijgen aangezien dat toch beide jullie keuze was. 25 jaar leeftijdsverschil is heel veel inderdaad, dan denk ik waarom zeur ik over die 3,5 jaar (aangezien hij bijna 17 wordt) maar goed als je elkaar leuk vind super! En het gaat goed nog beter.
Mijn moeder vind het verschrikkelijk zij heeft echt zo iets waar ben je mee bezig hij is 16. Natuurlijk weet ik dat en vind ik het zelf ook raar omdat andere mensen vreemd over je gaan denken. Ik vind hem leuk, nog niet verliefd maar zou ik weleens kunnen worden. Ik ben tenminste eerlijk tegen mijn ouders denk ik dan, is dat dan nog niet genoeg? Hoe moet ik hun er van overtuigen? Hem een keer meenemen misschien maar dat doe je pas na een tijdje.
Naar de bios vind mijn moeder zelfs al te ver gaan. Goed ik ben 20 en bepaal zelf wat ik doe maar het is niet fijn als je ouders niet achter je staan, vooral niet als je een goede band met ze hebt. Ik heb natuurlijk al wat ervaring op gedaan maar hij is nog nooit met iemand naar bed geweest. Aan de ene kant is dit leuk en kun je hem vanalles leren, een uitdaging dus maar toch ik weet niet wat ik er mee aan moet! Iemand een idee? Graag hoor ik het!
X
