Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
vrijdag 10 juli 2009 om 19:15
Hoi Men89,
Ik heb je posts gelezen en ik denk dat je je vooral niet teveel van je moeder aan moet trekken in dit geval! Zeker als het voor haar puur en alleen om het leeftijdsverschil gaat. Als ze vindt dat het een 'foute' jongen is, of om andere redenen het niet verstandig vindt, ok, maar je kunt niet helpen op wie je verliefd wordt.
Ik denk dat jullie wel op een leeftijd zijn dat 4 jaar best een groot verschil kan zijn in leeftijd, zeker als je echt in een andere levensfase zit. Het zou kunnen dat hij minder ver is dan jij bent, andere prioriteiten heeft, en je daardoor uiteindelijk weinig met elkaar gemeen hebt. Maar als dat niet het geval is, of je dat niet belangrijk vindt, maakt het leeftijdsverschil naar mijn idee niet zoveel uit. Je zult wel genoeg reacties uit je omgeving krijgen, maar zolang jij het leuk hebt met hem zul je je daar niet teveel van moeten aantrekken. Bovendien, je bent 20, je moeder bepaalt toch niet meer met wie jij wel of niet naar de bioscoop mag?
Zolang hij lief voor je is, en duidelijk ook oprechte gevoelens voor jou heeft, lijkt het mij geen onoverkomelijk probleem dat hij 4 jaar jonger is. Ik had zelf tot voor kort een relatie met een man die 13 jaar ouder is (ik ben 24) en die is uitgegaan juist doordat we in verschillende levensfases zitten en daardoor andere prioriteiten hebben. Maar dat hoeft uiteraard niet te betekenen dat het voor jullie niet zou kunnen werken! Succes ermee!
Ik heb je posts gelezen en ik denk dat je je vooral niet teveel van je moeder aan moet trekken in dit geval! Zeker als het voor haar puur en alleen om het leeftijdsverschil gaat. Als ze vindt dat het een 'foute' jongen is, of om andere redenen het niet verstandig vindt, ok, maar je kunt niet helpen op wie je verliefd wordt.
Ik denk dat jullie wel op een leeftijd zijn dat 4 jaar best een groot verschil kan zijn in leeftijd, zeker als je echt in een andere levensfase zit. Het zou kunnen dat hij minder ver is dan jij bent, andere prioriteiten heeft, en je daardoor uiteindelijk weinig met elkaar gemeen hebt. Maar als dat niet het geval is, of je dat niet belangrijk vindt, maakt het leeftijdsverschil naar mijn idee niet zoveel uit. Je zult wel genoeg reacties uit je omgeving krijgen, maar zolang jij het leuk hebt met hem zul je je daar niet teveel van moeten aantrekken. Bovendien, je bent 20, je moeder bepaalt toch niet meer met wie jij wel of niet naar de bioscoop mag?
Zolang hij lief voor je is, en duidelijk ook oprechte gevoelens voor jou heeft, lijkt het mij geen onoverkomelijk probleem dat hij 4 jaar jonger is. Ik had zelf tot voor kort een relatie met een man die 13 jaar ouder is (ik ben 24) en die is uitgegaan juist doordat we in verschillende levensfases zitten en daardoor andere prioriteiten hebben. Maar dat hoeft uiteraard niet te betekenen dat het voor jullie niet zou kunnen werken! Succes ermee!
vrijdag 31 juli 2009 om 23:57
Ikzelf ben op dit moment 24, ik heb een man leren kennen van 45 en moet eerlijk toegeven dat ik smoorverliefd ben geworden, iets wat ik vroeger nooit voor mogelijk had geacht.
Het gevoel is wederzijds.
We hebben intussen al heel wat tijd zitten praten over ons leeftijdsverschil en onze mogelijke relatie, en hij heeft me ook gevraagd goed na te denken over of dit echt is wat ik wil.
Dit ben ik hem dan ook verschuldigd, vandaar m'n zoektocht naar mensen met gelijkaardige ervaringen...
Hij wil dat ik weet waar ik aan begin...
Het is uiteraard een feit dat dit niet makkelijk wordt.
Enerzijds zijn er de reacties van familie en vrienden, en ook de blikken van buitenstaanders... (een vriendin van me vroeg laatst nog over een koppeltje: is dat z'n vriendin of z'n dochter? en de airhostes zei tegen hun zoontje dat hij straks bij opa zou mogen gaan zitten)
Anderzijds zijn er ook nog een heel aantal zaken binnen de relatie zelf waar rekening mee moet gehouden worden.
Ik heb het geluk dat hijzelf nog geen kinderen heeft en er toch heel graag één wil.
Op dit moment ziet hij er nog een heel stuk jonger uit dan hij eigenlijk is, en is hij ook nog zeer actief voor zijn leeftijd, maar anderzijds zal dit op een dag veranderen...
Wat met de dag waarop hij een looprekje nodig heeft en ik nog lekker fit ben? Of met de dag dat er op seksueel vlak zoveel verandering komt?
Hoe zal het opvoeden van een kind verlopen? Lukt het een man van 60 om te gaan met een rebelse tiener?
En dan m'n grootste angst: Wat met de dag dat ik hem moet laten gaan? En de tijd die mij dan nog rest?
Allemaal zaken die grote vraagtekens oproepen...
Als hij zegt dat hij een oud ventje is, krijgt hij een mep van m'n handtas...
Maar wat als ik nu niks liever zou willen dan dat hij de komende 30-40 jaar mijn oud ventje zou zijn???
Mensen met gelijkaardige vragen en/of verhalen zou ik graag beter leren kennen, ook mensen die vb. samen kinderen hebben, of die al een hele stap verder staan in hun relatie en die temaken krijgen met deze moeilijkheden...
Het gevoel is wederzijds.
We hebben intussen al heel wat tijd zitten praten over ons leeftijdsverschil en onze mogelijke relatie, en hij heeft me ook gevraagd goed na te denken over of dit echt is wat ik wil.
Dit ben ik hem dan ook verschuldigd, vandaar m'n zoektocht naar mensen met gelijkaardige ervaringen...
Hij wil dat ik weet waar ik aan begin...
Het is uiteraard een feit dat dit niet makkelijk wordt.
Enerzijds zijn er de reacties van familie en vrienden, en ook de blikken van buitenstaanders... (een vriendin van me vroeg laatst nog over een koppeltje: is dat z'n vriendin of z'n dochter? en de airhostes zei tegen hun zoontje dat hij straks bij opa zou mogen gaan zitten)
Anderzijds zijn er ook nog een heel aantal zaken binnen de relatie zelf waar rekening mee moet gehouden worden.
Ik heb het geluk dat hijzelf nog geen kinderen heeft en er toch heel graag één wil.
Op dit moment ziet hij er nog een heel stuk jonger uit dan hij eigenlijk is, en is hij ook nog zeer actief voor zijn leeftijd, maar anderzijds zal dit op een dag veranderen...
Wat met de dag waarop hij een looprekje nodig heeft en ik nog lekker fit ben? Of met de dag dat er op seksueel vlak zoveel verandering komt?
Hoe zal het opvoeden van een kind verlopen? Lukt het een man van 60 om te gaan met een rebelse tiener?
En dan m'n grootste angst: Wat met de dag dat ik hem moet laten gaan? En de tijd die mij dan nog rest?
Allemaal zaken die grote vraagtekens oproepen...
Als hij zegt dat hij een oud ventje is, krijgt hij een mep van m'n handtas...
Maar wat als ik nu niks liever zou willen dan dat hij de komende 30-40 jaar mijn oud ventje zou zijn???
Mensen met gelijkaardige vragen en/of verhalen zou ik graag beter leren kennen, ook mensen die vb. samen kinderen hebben, of die al een hele stap verder staan in hun relatie en die temaken krijgen met deze moeilijkheden...
maandag 3 augustus 2009 om 11:22
hallo allemaal
ook ik heb iets met een man (jongen) die dus een stuk jonger is als ik.
scheelt minder qua leeftijd met mijn oudste dan met mij..
wij hebben t heel leuk samen maar ben dus ook "bang" voor de reacties van zijn/mijn omgeving. ben zelfs "bang" voor mijn eigen gevoelens ten opzichte van hem. denk telkens wat moet ie met zo'n oude muts, terwijl hij me telkens verteld dat t hem om mij gaat, of ik nou 17 of 37 zou zijn. word sociaal nog steeds niet geaccepteerd, oudere vrouw jongere man, terwijl t andersom als vrij normaal beschouwd word. op dit moment weet verder dus niemand iets van onze "relatie"af en merk dat ik daar moeite mee begin te krijgen. alles gaat stiekem, lijkt wel of ik iets heb met een getrouwde vent! ik vind hem leuk, hij mij, dus eigenlijk zou t me niet moeten boeien wat een ander dr van vind, maar toch....
ook ik heb iets met een man (jongen) die dus een stuk jonger is als ik.
scheelt minder qua leeftijd met mijn oudste dan met mij..
wij hebben t heel leuk samen maar ben dus ook "bang" voor de reacties van zijn/mijn omgeving. ben zelfs "bang" voor mijn eigen gevoelens ten opzichte van hem. denk telkens wat moet ie met zo'n oude muts, terwijl hij me telkens verteld dat t hem om mij gaat, of ik nou 17 of 37 zou zijn. word sociaal nog steeds niet geaccepteerd, oudere vrouw jongere man, terwijl t andersom als vrij normaal beschouwd word. op dit moment weet verder dus niemand iets van onze "relatie"af en merk dat ik daar moeite mee begin te krijgen. alles gaat stiekem, lijkt wel of ik iets heb met een getrouwde vent! ik vind hem leuk, hij mij, dus eigenlijk zou t me niet moeten boeien wat een ander dr van vind, maar toch....
maandag 3 augustus 2009 om 13:17
Mijn vriend vraagt zich ook dikwijls af wat ik moet met zo'n ouwe vent 
Maar ik kan je zeggen, mijn gevoelens naar hem toe zijn 200% oprecht!!!
Had nooit gedacht dat ik zou kunnen vallen voor een man die bijna dubbel zo oud is als ik, en toch ga ik hem elke dag nog meer fantastisch vinden.
Wij zijn nogmaar pas samen, en hebben ervoor gekozen meteen open te zijn over onze relatie naar vrienden toe...
Zaterdag zijn we voor de eerste keer als koppen naar buiten gekomen, en gisteren hebben we genoten van een lekker etentje...
En ja, sommige mensen kijken...
En ja, je ziet ze opmerkingen maken, en sommige vrienden vragen je 'ben je nu serieus?'
Maar heb gemerkt dat, als je er zelf grapjes over maakt, en er open en spontaan over bent, de mensen je snel anders aankijken...
Naar familie toe zal het natuurlijk minder makkelijk worden, maar stiekem gedoe is denk ik nog veel moeilijker...
Maar ik kan je zeggen, mijn gevoelens naar hem toe zijn 200% oprecht!!!
Had nooit gedacht dat ik zou kunnen vallen voor een man die bijna dubbel zo oud is als ik, en toch ga ik hem elke dag nog meer fantastisch vinden.
Wij zijn nogmaar pas samen, en hebben ervoor gekozen meteen open te zijn over onze relatie naar vrienden toe...
Zaterdag zijn we voor de eerste keer als koppen naar buiten gekomen, en gisteren hebben we genoten van een lekker etentje...
En ja, sommige mensen kijken...
En ja, je ziet ze opmerkingen maken, en sommige vrienden vragen je 'ben je nu serieus?'
Maar heb gemerkt dat, als je er zelf grapjes over maakt, en er open en spontaan over bent, de mensen je snel anders aankijken...
Naar familie toe zal het natuurlijk minder makkelijk worden, maar stiekem gedoe is denk ik nog veel moeilijker...
maandag 3 augustus 2009 om 15:54
@Fratske,
Je schrijf dat je het aan je vriend verschuldigd bent om goed na te denken of dit is wat je echt wil. Ik vind dat een beetje een vreemde opmerking. Ik denk wel dat je het aan jezelf verschuldigd bent om er over na te denken, maar je moet het ook niet groter maken dan het is. Je relatie is nog pril. Het is helemaal niet nodig om nu al te beslissen of je met hem oud wilt worden of je zorgen te maken over hoe het later met de kinderen moet. Geeft de relatie gewoon een kans. Geniet van elkaar en bekijk rustig aan of het iets voor de lange termijn is of niet.
Het jezelf nu al van die moeilijke vraagstukken opleggen, legt alleen maar onnodige druk op je relatie.
Mijn man en ik hebben ook een leeftijdsverschil, als is die kleiner dan bij jullie (ik ben 28, man is 40). Wij hebben inmiddels een zoontje van bijna anderhalf en een dochter op komst. Ik heb deze relatie nooit anders benaderd dan relaties met voorgaande (jongere) vriendjes. Door dat niet te doen, maak je van het leeftijdsverschil geen issue. Wanneer je dat zelf niet doet, zul je zien dat anderen dat ook veel minder doen.
Je schrijf dat je het aan je vriend verschuldigd bent om goed na te denken of dit is wat je echt wil. Ik vind dat een beetje een vreemde opmerking. Ik denk wel dat je het aan jezelf verschuldigd bent om er over na te denken, maar je moet het ook niet groter maken dan het is. Je relatie is nog pril. Het is helemaal niet nodig om nu al te beslissen of je met hem oud wilt worden of je zorgen te maken over hoe het later met de kinderen moet. Geeft de relatie gewoon een kans. Geniet van elkaar en bekijk rustig aan of het iets voor de lange termijn is of niet.
Het jezelf nu al van die moeilijke vraagstukken opleggen, legt alleen maar onnodige druk op je relatie.
Mijn man en ik hebben ook een leeftijdsverschil, als is die kleiner dan bij jullie (ik ben 28, man is 40). Wij hebben inmiddels een zoontje van bijna anderhalf en een dochter op komst. Ik heb deze relatie nooit anders benaderd dan relaties met voorgaande (jongere) vriendjes. Door dat niet te doen, maak je van het leeftijdsverschil geen issue. Wanneer je dat zelf niet doet, zul je zien dat anderen dat ook veel minder doen.
The time is now
maandag 3 augustus 2009 om 21:56
Ik heb inmiddels al 5 jaar een relatie met een man die 20 jaar jonger is. Hij is 29. Ik kan tig scenario''s bedenken waarom het niet goed zou gaan in de toekomst ( ik wordt oud en rimpelig, hij wordt verliefd op jonger iemand, hij wil kinderen, ik kan het tempo niet meer bijhouden etc)maar het feit is dat we NU gewoon happy met elkaar zijn. Niemand kan in de toekomst kijken, maar ik wil mijn relatie niet kapot denken met dingen die wel of niet kunnen gebeuren. Bovendien heb je ook geen garantie als je met een vent van je eigen leeftijd bent. Onze vrienden hebben geen moeite met ons, onze families inmiddels ook niet meer. En als buitenstaanders die ons verder niet kennen zo nodig een mening moeten hebben over ons dan gaan ze maar lekker hun gang. Wij hebben het veel te leuk samen om ons druk te kunnen maken over de mening van een ander.
Dus voor al die mensen die een relatie waarbij sprake is van een groot leeftijdsverschil: geniet van elkaar, schaam je vooral niet over de gevoelens die je voor je partner hebt en als het goed zit dan zal de omgeving het vanzelf wel accepteren. En anders maar niet, het is jullie leven.
Dus voor al die mensen die een relatie waarbij sprake is van een groot leeftijdsverschil: geniet van elkaar, schaam je vooral niet over de gevoelens die je voor je partner hebt en als het goed zit dan zal de omgeving het vanzelf wel accepteren. En anders maar niet, het is jullie leven.
maandag 3 augustus 2009 om 22:56
Ik ben het eens met turkwaas. Je kan niet je relatie baseren op wat er gaat gebeuren in de toekomst, want die is met een oudere partner net zo zeker of onzeker als met een partner van je eigen leeftijd.
Daarbij is het jouw leven en moet jij dingen doen die bij je passen en waar je gelukkig van wordt.
Heb trouwens zelf een relatie met iemand van 13 jaar ouder.
dinsdag 4 augustus 2009 om 01:01
ben t ook een s met turkwaas maar realiteit blijft dat t gewoon moeilijk ligt...
schelen 11 jaar en dat is gewoon best veel, vind ik althans...
ook de levensfase heeft daar mee te maken, ik heb samen gewoond, 2 kids, hij zit nog in een hele andere fase..
oke, bent zo oud als je je voelt en laat ik me nou net wat jonger voelen dan ik ben en hij wat ouder:-)
feit blijft dat er dus ook kinderen bij betrokken zijn wat t misschien net wat moeilijke maakt.
schelen 11 jaar en dat is gewoon best veel, vind ik althans...
ook de levensfase heeft daar mee te maken, ik heb samen gewoond, 2 kids, hij zit nog in een hele andere fase..
oke, bent zo oud als je je voelt en laat ik me nou net wat jonger voelen dan ik ben en hij wat ouder:-)
feit blijft dat er dus ook kinderen bij betrokken zijn wat t misschien net wat moeilijke maakt.
dinsdag 4 augustus 2009 om 09:43
Ik heb een relatie gehad met een man van 35, ikzelf ben 21. Het is toch uitgegaan, maar dat had verder niks met leeftijd te maken. Mijn ouders wisten ervan en accepteerden het ook maar gewoon.
Ex en ik hebben nog steeds goed contact en hebben elkaar onlangs nog 2 keer gezien. Daarbij heeft hij ook mijn zus en pap vluchtig ontmoet. Het eerste wat ze zeiden tegen me: hij is wel al flink grijs hè !! hahahahah! Maar ik ben er zelf ook nuchter onder gebleven altijd... beetje mee spotten en grapjes maken helpt je een flink eind
Ex en ik hebben nog steeds goed contact en hebben elkaar onlangs nog 2 keer gezien. Daarbij heeft hij ook mijn zus en pap vluchtig ontmoet. Het eerste wat ze zeiden tegen me: hij is wel al flink grijs hè !! hahahahah! Maar ik ben er zelf ook nuchter onder gebleven altijd... beetje mee spotten en grapjes maken helpt je een flink eind
woensdag 5 augustus 2009 om 16:31
Troubles in paradise hierzo..
Het ging een tijd supergoed tussen ons, maar we hebben onze ups en downs. Laatste tijd een tijd van downs...
De laatste tijd hebben we van die kleine ergenissen gehad. Een beetje ruziemaken, terwijl de oorzaak van de ruzie eigenlijk nergens op slaat...Komt grotendeels doordat ik zes dagen achter elkaar moet werken en erg moe ben. De tijden verschillen van 8-10 uur per dag (Om mijn studie te kunnen betalen).
Nu is het probleem dat hij in het verleden depressief is geweest. Voor mij is het zo van: uitgepraat en dus klaar, voor hem dus absoluut niet. Hij zegt dat zijn gevoel ontzettend naar beneden is gegaan, hij ziet mij niet meer als zijn vriendin....
Ben bereid om hem zn tijd te geven, maar tegelijkertijd word ik gek van de onzekerheid.. Hij hóópt dat het goed gaat komen tussen ons, maar ik vind het zo moeilijk te begrijpen. Ik kan me absoluut niet inleven in zijn situatie. Hij is depressief geweest en zegt dat hij nu een stap terug is, terwijl het juist zo goed met hem ging... Terwijl ik zoiets heb van; 'Het is toch uitgepraat, we gaan toch dingen veranderen in onze relatie?' Maar hij blijft echt down. Ik vind het heel erg moeilijk om hiermee om te gaan, vooral omdat ik hem niet kwijt wil. En hij kan me nu geen zekerheid geven of het goed gaat komen ofniet.........Pff ik word er helemaal gek van.
Het ging een tijd supergoed tussen ons, maar we hebben onze ups en downs. Laatste tijd een tijd van downs...
De laatste tijd hebben we van die kleine ergenissen gehad. Een beetje ruziemaken, terwijl de oorzaak van de ruzie eigenlijk nergens op slaat...Komt grotendeels doordat ik zes dagen achter elkaar moet werken en erg moe ben. De tijden verschillen van 8-10 uur per dag (Om mijn studie te kunnen betalen).
Nu is het probleem dat hij in het verleden depressief is geweest. Voor mij is het zo van: uitgepraat en dus klaar, voor hem dus absoluut niet. Hij zegt dat zijn gevoel ontzettend naar beneden is gegaan, hij ziet mij niet meer als zijn vriendin....
Ben bereid om hem zn tijd te geven, maar tegelijkertijd word ik gek van de onzekerheid.. Hij hóópt dat het goed gaat komen tussen ons, maar ik vind het zo moeilijk te begrijpen. Ik kan me absoluut niet inleven in zijn situatie. Hij is depressief geweest en zegt dat hij nu een stap terug is, terwijl het juist zo goed met hem ging... Terwijl ik zoiets heb van; 'Het is toch uitgepraat, we gaan toch dingen veranderen in onze relatie?' Maar hij blijft echt down. Ik vind het heel erg moeilijk om hiermee om te gaan, vooral omdat ik hem niet kwijt wil. En hij kan me nu geen zekerheid geven of het goed gaat komen ofniet.........Pff ik word er helemaal gek van.
woensdag 5 augustus 2009 om 17:46
@peultjes: een depressie is niet iets dat je even 'uitpraat'. Is je vriend onder behandeling van een psycholoog of psychiater? Zo ja, dan kan het zinnig zijn om daar eens mee naar toe te gaan, zodat je meer begrip voor je vriend en zijn problemen krijgt. Zo niet, dan lijkt het me verstandig om eens langs de huisarts te gaan.
The time is now
woensdag 5 augustus 2009 om 20:48
Hij krijgt begeleiding, ik weet niet precies waarvan.
Ik begrijp dat je een depressie niet zomaar even uitpraat. Maar even voor de duidelijkheid; hij is het geweest een aantal jaren terug. Een van de gevolgen van die tijd is, dat hij dingen niet zo makkelijk als mij loslaat. Hij kan heel erg down zijn om dingen die ik onbelangrijk vind.
Misschien is het inderdaad een goed idee om eens daarmee naar toe te gaan, maar voor nu wil hij graag rust aan zijn hoofd en die gun ik hem van harte..Hoe moeilijk het ook is.
Maar in ieder geval; Bedankt voor de tip, deze houd ik zeker in mijn achterhoofd! Hier heb ik echt iets aan.
Ik denk dat ik me ook even meer ga inlezen over depressies e.d.
Ik begrijp dat je een depressie niet zomaar even uitpraat. Maar even voor de duidelijkheid; hij is het geweest een aantal jaren terug. Een van de gevolgen van die tijd is, dat hij dingen niet zo makkelijk als mij loslaat. Hij kan heel erg down zijn om dingen die ik onbelangrijk vind.
Misschien is het inderdaad een goed idee om eens daarmee naar toe te gaan, maar voor nu wil hij graag rust aan zijn hoofd en die gun ik hem van harte..Hoe moeilijk het ook is.
Maar in ieder geval; Bedankt voor de tip, deze houd ik zeker in mijn achterhoofd!
Hier heb ik echt iets aan. Ik denk dat ik me ook even meer ga inlezen over depressies e.d.
donderdag 6 augustus 2009 om 00:17
Hello Ladies Ik was vanavond heel hard op zoek naar het topic dat luidde : Hij is 14 jaar jonger en heerlijk ! Maar ms kan ik het hier ook wel kwijt .....
4jaar geleden was er een wederzijdse verliefdheid maar toen ik ontdekte hoeveel jonger hij was heb ik afstand genomen.
Ondertussen hebben we beide een andere relatie gehad maar nu zijn we terug vrij en nu lijkt het opnieuw te gebeuren.
Alleen, ik begin me nu weer als een bakvis te gedragen. Hij stelt een vraag bv. hoe het met me gaat ofzo Ik geef een kort antwoord en loop weg.....Dan zit hij me nog enthoesiast toe te zwaaien zelfs als ik in mijn auto voorbij zijn zaak rijd en hij bij een klant staat.
Zouden jullie tips kunnen geven om het wat rustiger aan te doen. Ik moet zelf vechten tegen mijn eigen vooroordeel.van dat leeftijdsverschil.
Daarbij ben ik zo ouderwets en wil ik dat hij op me toe stapt en me uit vraagt. Maar het probleem is dat ALS hij dat doet bij AH bv. ik gelijk weg schiet in een andere gang .....
Echt zo erg. Ik wil het weglopen stoppen en het een kans geven Daar ben ik nu wel zeker van.
4jaar geleden was er een wederzijdse verliefdheid maar toen ik ontdekte hoeveel jonger hij was heb ik afstand genomen.
Ondertussen hebben we beide een andere relatie gehad maar nu zijn we terug vrij en nu lijkt het opnieuw te gebeuren.
Alleen, ik begin me nu weer als een bakvis te gedragen. Hij stelt een vraag bv. hoe het met me gaat ofzo Ik geef een kort antwoord en loop weg.....Dan zit hij me nog enthoesiast toe te zwaaien zelfs als ik in mijn auto voorbij zijn zaak rijd en hij bij een klant staat.
Zouden jullie tips kunnen geven om het wat rustiger aan te doen. Ik moet zelf vechten tegen mijn eigen vooroordeel.van dat leeftijdsverschil.
Daarbij ben ik zo ouderwets en wil ik dat hij op me toe stapt en me uit vraagt. Maar het probleem is dat ALS hij dat doet bij AH bv. ik gelijk weg schiet in een andere gang .....
Echt zo erg. Ik wil het weglopen stoppen en het een kans geven Daar ben ik nu wel zeker van.
anoniem_66975 wijzigde dit bericht op 06-08-2009 00:21
Reden: typos
Reden: typos
% gewijzigd
donderdag 6 augustus 2009 om 00:26
@doubtfire, het topic heeft een nieuwe naam gekregen, vandaar dat je het waarschijnlijk niet kunt vinden. Hier een linkje:
Jong of Oud; een God, dat is ie!!
en dit is het oude (gesloten) topic:
Hij is 14 jr jonger; en heeeeerlijk!
Jong of Oud; een God, dat is ie!!
en dit is het oude (gesloten) topic:
Hij is 14 jr jonger; en heeeeerlijk!
The time is now
donderdag 6 augustus 2009 om 00:44
Gewoon doen Doubtfire. Mijn man is ook 14 jaar jonger (wat is dat toch met 14??) en ik had er ook problemen mee. Hij totaal niet en nog steeds niet. Al mijn vriendinnen/familie zeiden toen 'doen, genieten en zien hoe het loopt, garanties krijg je nooit". En zo is het, al had ik, als je in diep mijn hart kijkt, hem liever wat ouder gehad. Of ouder uitziend meer. Hij ziet er ook nog eens jonger dan zijn leeftijd uit.
Nivea for men, wordt hier dus direct weggekiepert.
Nivea for men, wordt hier dus direct weggekiepert.
donderdag 6 augustus 2009 om 00:46
Ik inmiddels alweer 9 jaar en we genieten volop van elkaar,zolang er van beide het respect en de liefde goed zit zou ik niet weten waarom we het zouden moeten stoppen,mijn dochters hebben er nooit problemen mee gehad en kunnen mijn lief zeer waarderen,en ach wat de buitenwereld ervan vind? hmmmm ik heb daar nooit over nagedacht aangezien het me aan m'n reet zou roesten wat de buiten wereld denkt
woensdag 12 augustus 2009 om 00:06
Ik heb een paar pagina's terug ook al gereageerd, en uitgelegd dat mijn vriend en ik 15 jaar verschillen. Voor de duidelijkheid; hij is 15 jaar ouder dan mij.
Voor mij is het in principe alleen een getal, en het zegt me verder weinig. Als we bij elkaar zijn merk ik niks van het leeftijdsverschil, en al onze collega's en vrienden die merken daar verder ook niks van. (dat is wat ze zeggen)
Ik ben eigenlijk heel erg gelukkig, ware het niet dat er toch altijd een soort schaduw over mijn geluk deels heenvalt. Ik woon namelijk nog thuis (ik ben 20 en hij is 35) en mijn moeder en haar vriend zijn het er absoluut niet mee eens. Er valt niet eens een gesprek met hun erover te beginnen, en geloof me, ik heb het geprobeerd, meer dan eens. Om nog duidelijker uit te leggen hoe erg ze erop tegen zijn; hij mag me niet eens voor de deur komen ophalen.
Nu zou je zeggen; ga dan gewoon op jezelf wonen..sja was dat maar zo gemakkelijk.. ik ben namelijk (nog) bezig met rijlessen, en heb ook nog niet veel zekerheid mbt mijn werk.
En ik begreep ook wel dat ze schrokken, ik begrijp het nog steeds, ik heb ze ook alle tijd gegeven om eraan te wennen. Maar na 5 maanden doen ze nog steeds alsof hun neus bloedt. Ik heb met mijn moeder en een psycholoog erover gepraat zelfs, ze deed beloften; dat ze niet zou doen alsof het niet bestond, dat ze er meer open voor zou staan. En nog geen dag later informeerde ze nergens meer naar. Ik heb toen nog gewacht, maar nee, niks. Ik heb geprobeerd uit mijzelf een gesprek erover te beginnen, maar dat werd abrupt door haar afgebroken, door over iets anders te beginnen, ik heb gehuild, geschreeuwd, vriendelijk gedaan en begrip getoond. Ik weet écht niet wat ik nu nog moet doen, en thuis is de situatie voor mij niet om uit te houden. Mijn moeder en haar vriend tonen nergens interesse in (als ik bijv met hem naar de bios ga, of uitga, vragen ze niet hoe het geweest is) ze vermijden het onderwerp daar waar ze t kunnen, en ik voel een constante spanning.
Ondanks dat ik eerder heb gezegd dat t mij niet boeide, t doet me wel wat dat ze zo weinig geinteresseerd zijn in hem (ze hebben hem zelfs nog nooit ontmoet!) en het doet me nog meer om in die constante spanning te moeten leven. Ik heb serieus overwogen om te stoppen met mijn rijlessen, zodat ik meer kan sparen om op mezelf te gaan wonen, maar daar heb ik onderhand ook al teveel geld aan uitgegeven om ermee te stoppen. Dat zou zonde zijn. Maar het zegt wel iets over hoe wanhopig ik ben; ik heb er écht meer dan genoeg van.
Weet iemand hoe ik hen misschien toch nog van gedachten kan veranderen, of op zijn minst meer open kan laten staan voor mijn relatie.
Want ondanks alles, ben ik ontzettend gelukkig met hem, en ben ik ook absoluut niet van plan om het met hem uit te maken. Ongeacht wat ze ook zeggen. Als het moet dan hou ik het nog wel een jaartje vol, en ga dan uit huis. Maar ik zou het fijner vinden als het op een normale manier zou kunnen..
Voor mij is het in principe alleen een getal, en het zegt me verder weinig. Als we bij elkaar zijn merk ik niks van het leeftijdsverschil, en al onze collega's en vrienden die merken daar verder ook niks van. (dat is wat ze zeggen)
Ik ben eigenlijk heel erg gelukkig, ware het niet dat er toch altijd een soort schaduw over mijn geluk deels heenvalt. Ik woon namelijk nog thuis (ik ben 20 en hij is 35) en mijn moeder en haar vriend zijn het er absoluut niet mee eens. Er valt niet eens een gesprek met hun erover te beginnen, en geloof me, ik heb het geprobeerd, meer dan eens. Om nog duidelijker uit te leggen hoe erg ze erop tegen zijn; hij mag me niet eens voor de deur komen ophalen.
Nu zou je zeggen; ga dan gewoon op jezelf wonen..sja was dat maar zo gemakkelijk.. ik ben namelijk (nog) bezig met rijlessen, en heb ook nog niet veel zekerheid mbt mijn werk.
En ik begreep ook wel dat ze schrokken, ik begrijp het nog steeds, ik heb ze ook alle tijd gegeven om eraan te wennen. Maar na 5 maanden doen ze nog steeds alsof hun neus bloedt. Ik heb met mijn moeder en een psycholoog erover gepraat zelfs, ze deed beloften; dat ze niet zou doen alsof het niet bestond, dat ze er meer open voor zou staan. En nog geen dag later informeerde ze nergens meer naar. Ik heb toen nog gewacht, maar nee, niks. Ik heb geprobeerd uit mijzelf een gesprek erover te beginnen, maar dat werd abrupt door haar afgebroken, door over iets anders te beginnen, ik heb gehuild, geschreeuwd, vriendelijk gedaan en begrip getoond. Ik weet écht niet wat ik nu nog moet doen, en thuis is de situatie voor mij niet om uit te houden. Mijn moeder en haar vriend tonen nergens interesse in (als ik bijv met hem naar de bios ga, of uitga, vragen ze niet hoe het geweest is) ze vermijden het onderwerp daar waar ze t kunnen, en ik voel een constante spanning.
Ondanks dat ik eerder heb gezegd dat t mij niet boeide, t doet me wel wat dat ze zo weinig geinteresseerd zijn in hem (ze hebben hem zelfs nog nooit ontmoet!) en het doet me nog meer om in die constante spanning te moeten leven. Ik heb serieus overwogen om te stoppen met mijn rijlessen, zodat ik meer kan sparen om op mezelf te gaan wonen, maar daar heb ik onderhand ook al teveel geld aan uitgegeven om ermee te stoppen. Dat zou zonde zijn. Maar het zegt wel iets over hoe wanhopig ik ben; ik heb er écht meer dan genoeg van.
Weet iemand hoe ik hen misschien toch nog van gedachten kan veranderen, of op zijn minst meer open kan laten staan voor mijn relatie.
Want ondanks alles, ben ik ontzettend gelukkig met hem, en ben ik ook absoluut niet van plan om het met hem uit te maken. Ongeacht wat ze ook zeggen. Als het moet dan hou ik het nog wel een jaartje vol, en ga dan uit huis. Maar ik zou het fijner vinden als het op een normale manier zou kunnen..
vrijdag 21 augustus 2009 om 23:38
@Deeskeh;
Pff, ik herken mezelf wel in je verhaal..die constante spanning, de ongeïntresseerdheid van je moeder en vriend..ook zo hier.
Helaas heb ik geen tips voor je..ik vind het zelf al heel erg moeilijk om daaruit te komen..:(
Overigens is het tussen mij en mn gekke, ouwe vent uit..
Hij is een tijd geleden depressief geweest, we hadden constant woorden met elkaar en hij wil nu tijd voor zichzelf..
Opzich te begrijpen, maar hij staat onder mijn emailadres ingeschreven op een profielensite..Ik zie dus welke berichtjes hij stuurt naar andere mensen..Deze mensen kent hij allemaal alleen via internet en hij stuurt flirterige berichtjes..Eentje wil hem zelfs ontmoeten. Dat doet pijn...Heb alles voor hem over..en dan doet ie me dit aan..:(
Pff, ik herken mezelf wel in je verhaal..die constante spanning, de ongeïntresseerdheid van je moeder en vriend..ook zo hier.
Helaas heb ik geen tips voor je..ik vind het zelf al heel erg moeilijk om daaruit te komen..:(
Overigens is het tussen mij en mn gekke, ouwe vent uit..
Hij is een tijd geleden depressief geweest, we hadden constant woorden met elkaar en hij wil nu tijd voor zichzelf..
Opzich te begrijpen, maar hij staat onder mijn emailadres ingeschreven op een profielensite..Ik zie dus welke berichtjes hij stuurt naar andere mensen..Deze mensen kent hij allemaal alleen via internet en hij stuurt flirterige berichtjes..Eentje wil hem zelfs ontmoeten. Dat doet pijn...Heb alles voor hem over..en dan doet ie me dit aan..:(
