Relaties
alle pijlers
Het niet gezonde lijntje met mijn vader
maandag 12 januari 2026 om 13:58
Beste lezers,
Ik moet van me afschrijven en ik hoop zo dat iemand dit begrijpt.
Ik ben 44, met een eigen gezin en al lang en breed volwassen. Mijn vader en mijn gedachten en gevoel richting hem is voor mij al jarenlang een probleem. In mijn gezin van herkomst werd ik als oudste kind te vroeg volwassen, werd ik diegene die alles bij elkaar hield en droeg ik zonder dat dit ooit is uitgesproken, de verantwoordelijkheid voor mijn vader. Zijn eigen jeugd had een grote stempel op ons gezin, hij was onvoorspelbaar, snel boos, verbaal agressief en ik had ergens altijd angst dat hij mn moeder iets zou aandoen. Tegelijkertijd vond ik hem zielig, ik wist waar dit alles vandaan kwam en ik kon hem daar niet voor veroordelen. Ik praatte het goed, ging hem beschermen en was altijd alert op zijn gemoedstoestand. Als kind wist ik niet beter, ik ging coping ontwikkelen die me overeind hielden. Toen ik zelf kinderen kreeg kwam alles in rap tempo terug, veel deed me terugdenken aan vroeger en ik had veel spanning in mijn lijf. Met veel therapie, medicatie heb ik veel gedaan om ermee om te gaan, dingen te verwerken en mijn eigen ik te ontwikkelen. Ikzelf deed er namelijk niet zo toe, want ik moest paraat staan voor de rest.
Ook al ben ik ruimschoots volwassen, het blijft een ding. Ik heb eigenlijk altijd het gevoel dat ik het niet goed genoeg doe voor mijn vader. Dat zegt hij niet, maar in gedrag merk ik dat. Als ik niet oppak als hij belt, vergeet terug te bellen of ik app niet (snel genoeg) dan maakt hij opmerkingen waarvan ik in alles voel dat het hem niet zint. Hij verwacht dat je altijd tijd en aandacht voor hem hebt. Ik ben vaak gewoon aan het werk of druk en helemaal geen tijd te bellen. Heb ook vaak geen zin, want hij zendt alleen maar. Gaat meestal over hem en hij vraagt nauwelijks wat mij bezighoudt. Ik bel altijd terug, maar dat kan ook een paar uur of een dag later zijn. Ik kan hem ook gerust 3 weken niet zien omdat ik daar geen moeite mee heb, zie hem in mijn beleving genoeg. Het punt is dat hij alles op zichzelf betrekt, onzeker is en heel snel bang is dat ik (geldt ook voor anderen overigens) hem niet belangrijk genoeg vindt. Dit ontkent hij als ik het aangeef, heb er ook gesprekken over geprobeerd te voeren, maar hij zegt altijd dat dit niet klopt en het hem niet uitmaakt. Ik geloof hem niet, ik voel aan alles dat het hem wel wat doet en dit is een patroon wat er vroeger al was. Geen aandacht voor hem of een verkeerd woord als hij niet goed in zijn vel zat, betekende boosheid en dat ging over in agressie en verbaal geweld. Ik liep op mn tenen, ging zijn stemming scannen, grenzen stellen was geen optie, ik was altijd bang dat hij boos werd. Tegelijkertijd wilde ik zijn verdriet wegnemen, voorkomen en hem helpen.
Dit is nog steeds zo moet ik bekennen. Waar ben ik nou zo bang voor? Ik ben bang dat hij boos op me wordt, maar ook dat ik hem verdriet aan doe doordat ik hem inderdaad het gevoel geef niet belangrijk te vinden. Ik vind het fijn dat hij onderdeel is van mijn leven, maar hij is niet meer het belangrijkst. Voor mij zit het niet in kwantiteit. Mijn moeder kan ik een maand niet zien, dan drinken we koffie en kletsen we bij. Helemaal prima en bij haar heb ik dit gevoel nooit.
Het is een lijn tussen mijn vader en mij die ik niet doorgeknipt krijg. De conclusie is dat ik hem geen pijn wil doen, maar wel mijn eigen leven wil leiden. En ik merk dat ik dat niet doe, omdat zijn stemmetje altijd in mijn hoofd zit. En waar ik meest last van heb, het continu aanwezige schuldgevoel. Ik ben therapie jaren verder, emdr sessies over situaties met hem, het gaat even goed maar het komt altijd weer terug. Het beïnvloedt mijn stemming, mijn leven. En ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen, afstand kan nemen, ik weet alles…maar het lukt me niet. Ik wil hem ook niet kwijt. Maar ik gedraag me ook altijd nog als zijn kind, een kind dat zijn behoefte boven die van zichzelf stelt. Ik moet dat niet doen, het is iets van hem, hij heeft een probleem met zijn eigen onzekerheid. Ik weet het, maar waarom kan ik dat lijntje niet doorknippen?
Het is angst, angst dat hij boos op me wordt, me in de steek laat, dat ik niet voldoe. En dat laatste is volgens mij hetgeen wat me het meest in de weg zit, het niet voldoen.
Ik wil hem dus ook niet kwijt, hou ook van hem. Als ik hem nodig heb is hij er, helpt hij me met dingen die ik zelf niet kan (klussen bijvoorbeeld). Wat er vervolgens gebeurt is dat ik hem dan iets verschuldigd ben, denk ik en voel ik. Als hij mij helpt, moet ik daarna wel meer aandacht voor hem hebben of iets terugdoen, want anders denkt hij waarschijnlijk wel dat ik hem alleen maar nodig heb en een soort van gebruik. Dat is absoluut niet zo vanuit mijzelf. Het kost me zoveel energie. Ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
Ik moet van me afschrijven en ik hoop zo dat iemand dit begrijpt.
Ik ben 44, met een eigen gezin en al lang en breed volwassen. Mijn vader en mijn gedachten en gevoel richting hem is voor mij al jarenlang een probleem. In mijn gezin van herkomst werd ik als oudste kind te vroeg volwassen, werd ik diegene die alles bij elkaar hield en droeg ik zonder dat dit ooit is uitgesproken, de verantwoordelijkheid voor mijn vader. Zijn eigen jeugd had een grote stempel op ons gezin, hij was onvoorspelbaar, snel boos, verbaal agressief en ik had ergens altijd angst dat hij mn moeder iets zou aandoen. Tegelijkertijd vond ik hem zielig, ik wist waar dit alles vandaan kwam en ik kon hem daar niet voor veroordelen. Ik praatte het goed, ging hem beschermen en was altijd alert op zijn gemoedstoestand. Als kind wist ik niet beter, ik ging coping ontwikkelen die me overeind hielden. Toen ik zelf kinderen kreeg kwam alles in rap tempo terug, veel deed me terugdenken aan vroeger en ik had veel spanning in mijn lijf. Met veel therapie, medicatie heb ik veel gedaan om ermee om te gaan, dingen te verwerken en mijn eigen ik te ontwikkelen. Ikzelf deed er namelijk niet zo toe, want ik moest paraat staan voor de rest.
Ook al ben ik ruimschoots volwassen, het blijft een ding. Ik heb eigenlijk altijd het gevoel dat ik het niet goed genoeg doe voor mijn vader. Dat zegt hij niet, maar in gedrag merk ik dat. Als ik niet oppak als hij belt, vergeet terug te bellen of ik app niet (snel genoeg) dan maakt hij opmerkingen waarvan ik in alles voel dat het hem niet zint. Hij verwacht dat je altijd tijd en aandacht voor hem hebt. Ik ben vaak gewoon aan het werk of druk en helemaal geen tijd te bellen. Heb ook vaak geen zin, want hij zendt alleen maar. Gaat meestal over hem en hij vraagt nauwelijks wat mij bezighoudt. Ik bel altijd terug, maar dat kan ook een paar uur of een dag later zijn. Ik kan hem ook gerust 3 weken niet zien omdat ik daar geen moeite mee heb, zie hem in mijn beleving genoeg. Het punt is dat hij alles op zichzelf betrekt, onzeker is en heel snel bang is dat ik (geldt ook voor anderen overigens) hem niet belangrijk genoeg vindt. Dit ontkent hij als ik het aangeef, heb er ook gesprekken over geprobeerd te voeren, maar hij zegt altijd dat dit niet klopt en het hem niet uitmaakt. Ik geloof hem niet, ik voel aan alles dat het hem wel wat doet en dit is een patroon wat er vroeger al was. Geen aandacht voor hem of een verkeerd woord als hij niet goed in zijn vel zat, betekende boosheid en dat ging over in agressie en verbaal geweld. Ik liep op mn tenen, ging zijn stemming scannen, grenzen stellen was geen optie, ik was altijd bang dat hij boos werd. Tegelijkertijd wilde ik zijn verdriet wegnemen, voorkomen en hem helpen.
Dit is nog steeds zo moet ik bekennen. Waar ben ik nou zo bang voor? Ik ben bang dat hij boos op me wordt, maar ook dat ik hem verdriet aan doe doordat ik hem inderdaad het gevoel geef niet belangrijk te vinden. Ik vind het fijn dat hij onderdeel is van mijn leven, maar hij is niet meer het belangrijkst. Voor mij zit het niet in kwantiteit. Mijn moeder kan ik een maand niet zien, dan drinken we koffie en kletsen we bij. Helemaal prima en bij haar heb ik dit gevoel nooit.
Het is een lijn tussen mijn vader en mij die ik niet doorgeknipt krijg. De conclusie is dat ik hem geen pijn wil doen, maar wel mijn eigen leven wil leiden. En ik merk dat ik dat niet doe, omdat zijn stemmetje altijd in mijn hoofd zit. En waar ik meest last van heb, het continu aanwezige schuldgevoel. Ik ben therapie jaren verder, emdr sessies over situaties met hem, het gaat even goed maar het komt altijd weer terug. Het beïnvloedt mijn stemming, mijn leven. En ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen, afstand kan nemen, ik weet alles…maar het lukt me niet. Ik wil hem ook niet kwijt. Maar ik gedraag me ook altijd nog als zijn kind, een kind dat zijn behoefte boven die van zichzelf stelt. Ik moet dat niet doen, het is iets van hem, hij heeft een probleem met zijn eigen onzekerheid. Ik weet het, maar waarom kan ik dat lijntje niet doorknippen?
Het is angst, angst dat hij boos op me wordt, me in de steek laat, dat ik niet voldoe. En dat laatste is volgens mij hetgeen wat me het meest in de weg zit, het niet voldoen.
Ik wil hem dus ook niet kwijt, hou ook van hem. Als ik hem nodig heb is hij er, helpt hij me met dingen die ik zelf niet kan (klussen bijvoorbeeld). Wat er vervolgens gebeurt is dat ik hem dan iets verschuldigd ben, denk ik en voel ik. Als hij mij helpt, moet ik daarna wel meer aandacht voor hem hebben of iets terugdoen, want anders denkt hij waarschijnlijk wel dat ik hem alleen maar nodig heb en een soort van gebruik. Dat is absoluut niet zo vanuit mijzelf. Het kost me zoveel energie. Ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
maandag 12 januari 2026 om 14:17
Ik snap je en het is heel erg ingewikkeld. Ik lees dat je nog steeds de goedkeuring van je vader zoekt, dat je de verantwoordelijkheid voor zijn emoties niet bij hem kunt laten en dat je toch ook afhankelijk bent van hem en dat eigenlijk niet op wil geven.
De goedkeuring blijven zoeken is een destructieve weg, ik denk dat je je dat ten volle moet gaan beseffen. En dat je je moet focussen op leren die goedkeuring uit jezelf te gaan halen. Dat jij in elke vezel van je lijf gaat voelen dat jij goed genoeg bent zoals je bent. Dat jij er mag zijn.
En dan is er ook nog het loslaten van de verantwoordelijkheid voor het welzijn en de emoties van je vader. Ik denk dat dat makkelijker wordt na de vorige stap, alhoewel het ook erg met elkaar verweven is dus het ook wat samen op zal moeten gaan. Ik herken het heel erg en bij mij kwam het definitief loslaten van die verantwoordelijkheid pas toen ik zelf echt niet(s) meer kon. Ik had al eerder allerlei kleinere stappen genomen en er is ook een keer iets definitief gebroken door een actie van de ander en dat heeft me over de drempel geholpen om niet meer naar dat gigantische schuldgevoel te handelen. Later durfde ik steeds meer prioriteit aan mezelf en mijn eigen gezin te geven, ik mocht van mezelf eindelijk mezelf voorop zetten.
Door dat schuldgevoel heen gaan was voor mij wel ongelofelijk heftig trouwens, ik ben heel blij dat ik daar hulp bij had, ik weet eigenlijk niet hoe ik daar anders doorheen gekomen was. Ik deed het zelf, maar had wel echt steun nodig van iemand die achter me stond (naast mijn man). Dat kan ik je dan ook wel echt aanraden.
Maar je moet er wel klaar voor zijn en het echt willen (en vinden dat je het mag), anders vrees ik dat het nog pappen en nathouden blijft tot je op dat punt komt.
Ik denk wel dat je toch ook nog meer op eigen benen zult moeten (willen en gaan) staan. Want je afhankelijkheid van de hulp van je vader helpt absoluut niet in deze dynamiek. Vanuit mijn ervaring zul je die op moeten geven om echt verder te kunnen komen. Het lijkt alsof je ook daar nog niet klaar voor bent.
De goedkeuring blijven zoeken is een destructieve weg, ik denk dat je je dat ten volle moet gaan beseffen. En dat je je moet focussen op leren die goedkeuring uit jezelf te gaan halen. Dat jij in elke vezel van je lijf gaat voelen dat jij goed genoeg bent zoals je bent. Dat jij er mag zijn.
En dan is er ook nog het loslaten van de verantwoordelijkheid voor het welzijn en de emoties van je vader. Ik denk dat dat makkelijker wordt na de vorige stap, alhoewel het ook erg met elkaar verweven is dus het ook wat samen op zal moeten gaan. Ik herken het heel erg en bij mij kwam het definitief loslaten van die verantwoordelijkheid pas toen ik zelf echt niet(s) meer kon. Ik had al eerder allerlei kleinere stappen genomen en er is ook een keer iets definitief gebroken door een actie van de ander en dat heeft me over de drempel geholpen om niet meer naar dat gigantische schuldgevoel te handelen. Later durfde ik steeds meer prioriteit aan mezelf en mijn eigen gezin te geven, ik mocht van mezelf eindelijk mezelf voorop zetten.
Door dat schuldgevoel heen gaan was voor mij wel ongelofelijk heftig trouwens, ik ben heel blij dat ik daar hulp bij had, ik weet eigenlijk niet hoe ik daar anders doorheen gekomen was. Ik deed het zelf, maar had wel echt steun nodig van iemand die achter me stond (naast mijn man). Dat kan ik je dan ook wel echt aanraden.
Maar je moet er wel klaar voor zijn en het echt willen (en vinden dat je het mag), anders vrees ik dat het nog pappen en nathouden blijft tot je op dat punt komt.
Ik denk wel dat je toch ook nog meer op eigen benen zult moeten (willen en gaan) staan. Want je afhankelijkheid van de hulp van je vader helpt absoluut niet in deze dynamiek. Vanuit mijn ervaring zul je die op moeten geven om echt verder te kunnen komen. Het lijkt alsof je ook daar nog niet klaar voor bent.
maandag 12 januari 2026 om 14:31
Ik snap je.
Wat mij helpt is op mijn eigen voorwaarde een schema maken.
Dus mijn schema is ‘om de 21 dagen irl contact hebben’ en om de ca 10 dagen bellen’, los van wat mijn ouder wil. Ik vind die 21 dagen een goede hoeveelheid. Ook los van wat de andere kinderen doen, ook al gaat daarvan eentje met tegenzin elke week.
Wat mij ook helpt is mijn grenzen voor onverwachte situaties vooraf bepalen én mezelf toestaan die grenzen te verschuiven als ik dat prettig vind.
En het lukt niet altijd. Hier zijn soms ook nog periodes met gekte, waarbij ik met heel veel moeite tijdelijk afstand neem.
P.s. dit bericht liever niet quoten.
Wat mij helpt is op mijn eigen voorwaarde een schema maken.
Dus mijn schema is ‘om de 21 dagen irl contact hebben’ en om de ca 10 dagen bellen’, los van wat mijn ouder wil. Ik vind die 21 dagen een goede hoeveelheid. Ook los van wat de andere kinderen doen, ook al gaat daarvan eentje met tegenzin elke week.
Wat mij ook helpt is mijn grenzen voor onverwachte situaties vooraf bepalen én mezelf toestaan die grenzen te verschuiven als ik dat prettig vind.
En het lukt niet altijd. Hier zijn soms ook nog periodes met gekte, waarbij ik met heel veel moeite tijdelijk afstand neem.
P.s. dit bericht liever niet quoten.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 12 januari 2026 om 14:39
Bedoel jij dat je definitief hebt gebroken met jouw ouder? Dat zou ik absoluut niet willen, want mijn vader is naast gedoe ook een leuke man. In ieder geval zou ik hem af en toe echt in mn leven willen, niet vanuit afhankelijkheid maar omdat we bijvoorbeeld ook dezelfde humor delen en erg kunnen lachen samen. Ik vraag me vaak af waarom je niet gewoon in elkaars leven kan zijn met elkaar 1x per maand zien ofzo, of 2x per maand bellen, en dat dat gewoon oke is?S-Groot schreef: ↑12-01-2026 14:17Ik snap je en het is heel erg ingewikkeld. Ik lees dat je nog steeds de goedkeuring van je vader zoekt, dat je de verantwoordelijkheid voor zijn emoties niet bij hem kunt laten en dat je toch ook afhankelijk bent van hem en dat eigenlijk niet op wil geven.
De goedkeuring blijven zoeken is een destructieve weg, ik denk dat je je dat ten volle moet gaan beseffen. En dat je je moet focussen op leren die goedkeuring uit jezelf te gaan halen. Dat jij in elke vezel van je lijf gaat voelen dat jij goed genoeg bent zoals je bent. Dat jij er mag zijn.
En dan is er ook nog het loslaten van de verantwoordelijkheid voor het welzijn en de emoties van je vader. Ik denk dat dat makkelijker wordt na de vorige stap, alhoewel het ook erg met elkaar verweven is dus het ook wat samen op zal moeten gaan. Ik herken het heel erg en bij mij kwam het definitief loslaten van die verantwoordelijkheid pas toen ik zelf echt niet(s) meer kon. Ik had al eerder allerlei kleinere stappen genomen en er is ook een keer iets definitief gebroken door een actie van de ander en dat heeft me over de drempel geholpen om niet meer naar dat gigantische schuldgevoel te handelen. Later durfde ik steeds meer prioriteit aan mezelf en mijn eigen gezin te geven, ik mocht van mezelf eindelijk mezelf voorop zetten.
Door dat schuldgevoel heen gaan was voor mij wel ongelofelijk heftig trouwens, ik ben heel blij dat ik daar hulp bij had, ik weet eigenlijk niet hoe ik daar anders doorheen gekomen was. Ik deed het zelf, maar had wel echt steun nodig van iemand die achter me stond (naast mijn man). Dat kan ik je dan ook wel echt aanraden.
Maar je moet er wel klaar voor zijn en het echt willen (en vinden dat je het mag), anders vrees ik dat het nog pappen en nathouden blijft tot je op dat punt komt.
Ik denk wel dat je toch ook nog meer op eigen benen zult moeten (willen en gaan) staan. Want je afhankelijkheid van de hulp van je vader helpt absoluut niet in deze dynamiek. Vanuit mijn ervaring zul je die op moeten geven om echt verder te kunnen komen. Het lijkt alsof je ook daar nog niet klaar voor bent.
Ik ben het met je eens dat ik nog altijd afhankelijk van hem ben. Zeker in zijn goedkeuring ontdek ik al schrijvende. Het helpen bij klussen, het is voor mijn man en ik heel logisch dat we mijn vader vragen. Zo doen we het al jaren. Maar dat het in onze dynamiek niet helpend is, zo had ik er nog niet naar gekeken. Ook hierin ben ik waarschijnlijk bang voor zijn oordeel. Dat ik hem niet vraag, dus hem passeer, dus hem niet belangrijk genoeg vindt, dus hem een rotgevoel geef, dus doe ik hem dat aan en is het mijn schuld.
Ik ben 44! Hier kan me zo over verbazen, dat ik al 'zo oud' ben en ik me nog altijd gedraag als dat kind van vroeger. Wat ik zo ingewikkeld vindt is dat ik weet dat het een destructieve weg is, wat me totaal niet helpt want dat heb ik inmiddels wel ontdekt. Maar dat ik het toch niet veranderd krijg. Is angst dan groter dan de realiteit willen zien?
Bedankt voor je openhartige reactie trouwens. Kun je me iets meer vertellen over hoe jij het hebt aangepakt?
papegaai wijzigde dit bericht op 12-01-2026 14:41
0.07% gewijzigd
maandag 12 januari 2026 om 14:40
Herkenbaar TO. Ik heb er een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis aan overgehouden.
Verdiep je eens in schematherapie, de ongezonde oudermodi. Mij heeft schematherapie enorm geholpen om de kritische/veeleisende oudermodus onder controle te krijgen. Ik denk dat je dit niet alleen kunt namelijk. Want in je hoofd blijft dat stemmetje hangen (je bent niet goed genoeg, je doet niet genoeg je best, je stelt me teleur etc.), dus grenzen aangeven gaat gewoon niet lukken zonder therapie. Daarvoor is het al te lang gaande, het zit helemaal in je systeem.
Verdiep je eens in schematherapie, de ongezonde oudermodi. Mij heeft schematherapie enorm geholpen om de kritische/veeleisende oudermodus onder controle te krijgen. Ik denk dat je dit niet alleen kunt namelijk. Want in je hoofd blijft dat stemmetje hangen (je bent niet goed genoeg, je doet niet genoeg je best, je stelt me teleur etc.), dus grenzen aangeven gaat gewoon niet lukken zonder therapie. Daarvoor is het al te lang gaande, het zit helemaal in je systeem.
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
maandag 12 januari 2026 om 14:45
Toevallig zit ik nu in schema therapie, heb 6 sessies ongeveer gehad. Ik heb er nog niet zoveel aan, maar daarvoor is het misschien nog te kort. De modi's ken ik, ik herken ze ook bij mezelf. Ik heb meerdere therapiën gehad en ik weet zo goed waar het vandaan komt, en hoe ik doe. Maar het veranderen lukt me niet.Fantasy schreef: ↑12-01-2026 14:40Herkenbaar TO. Ik heb er een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis aan overgehouden.
Verdiep je eens in schematherapie, de ongezonde oudermodi. Mij heeft schematherapie enorm geholpen om de kritische/veeleisende oudermodus onder controle te krijgen. Ik denk dat je dit niet alleen kunt namelijk. Want in je hoofd blijft dat stemmetje hangen (je bent niet goed genoeg, je doet niet genoeg je best, je stelt me teleur etc.), dus grenzen aangeven gaat gewoon niet lukken zonder therapie. Daarvoor is het al te lang gaande, het zit helemaal in je systeem.
Dwangmatige persoonlijkheidsstoornis, daar zitten herkenbare dingen in als ik het zo lees. Is dat in jouw jeugd al ontstaan? Ik had als kind last van dwanggedachten en dwanghandelingen, het was voor mij een vorm om te gaan met de hoeveelheid stress. Het ging vaak weer voorbij, maar misschien heb ik daar nog steeds wel last van. Het dwangmatige wat ik lees, dat herken ik wel bij mezelf. Jeetje....
maandag 12 januari 2026 om 15:19
Iets dat al vanaf je kindertijd en over vele jaren is ingesleten, verander je ook niet zomaar.
Herkennen wat er gebeurt, en waar het vandaan komt, is al een heel goede stap.
Mijn situatie is niet helemaal zoals de jouwe, maar hier ook een ouderfiguur die vanwege eigen jeugdtrauma's de weg is kwijtgeraakt, en een andere ouder met wie het contact altijd beladen is geweest, o.a. vanwege afstand na de scheiding van mijn ouders.
Met beide heb ik weinig contact, en dat bevalt mij goed. Verschil met jou is dat deze mensen ver weg wonen en niet (meer) pushen, dus het is makkelijker het contact op een laag pitje te houden. Wel heb ik bij een van hen echt expliciet moeten uitleggen dat onze dynamiek voor mij niet goed was en dat ik hem niet kon bieden wat hij nodig had, en ik daarom geen behoefte had aan diepgaand contact.
Dat ik de claim die hij deed sowieso niet eerlijk vond heb ik niet uitgesproken, omdat ik een welles-nietesgesprek wilde vermijden. Zijn werkelijkheid is zo ver verwijderd van de realiteit dat het zinloos is om daar op in te gaan. Wat me hielp om die stap te nemen is zien dat hij niet in staat is om om mij te geven, dat hij niet zonder netwerk is nu, en dat het contact dus altijd eenzijdig zou zijn op een manier die ik niet kan volhouden.
Een klein stemmetje in mij vindt dat ik tekort schiet, maar in de realiteit is zo duidelijk voelbaar dat het gedrag beschadigend is, dat ik deze zelfbescherming zonder veel schuldgevoel kan kiezen. Verdrietig is het wel natuurlijk.
Dus ik heb niet echt concreet advies, maar begrijp iets van je worsteling.
Herkennen wat er gebeurt, en waar het vandaan komt, is al een heel goede stap.
Mijn situatie is niet helemaal zoals de jouwe, maar hier ook een ouderfiguur die vanwege eigen jeugdtrauma's de weg is kwijtgeraakt, en een andere ouder met wie het contact altijd beladen is geweest, o.a. vanwege afstand na de scheiding van mijn ouders.
Met beide heb ik weinig contact, en dat bevalt mij goed. Verschil met jou is dat deze mensen ver weg wonen en niet (meer) pushen, dus het is makkelijker het contact op een laag pitje te houden. Wel heb ik bij een van hen echt expliciet moeten uitleggen dat onze dynamiek voor mij niet goed was en dat ik hem niet kon bieden wat hij nodig had, en ik daarom geen behoefte had aan diepgaand contact.
Dat ik de claim die hij deed sowieso niet eerlijk vond heb ik niet uitgesproken, omdat ik een welles-nietesgesprek wilde vermijden. Zijn werkelijkheid is zo ver verwijderd van de realiteit dat het zinloos is om daar op in te gaan. Wat me hielp om die stap te nemen is zien dat hij niet in staat is om om mij te geven, dat hij niet zonder netwerk is nu, en dat het contact dus altijd eenzijdig zou zijn op een manier die ik niet kan volhouden.
Een klein stemmetje in mij vindt dat ik tekort schiet, maar in de realiteit is zo duidelijk voelbaar dat het gedrag beschadigend is, dat ik deze zelfbescherming zonder veel schuldgevoel kan kiezen. Verdrietig is het wel natuurlijk.
Dus ik heb niet echt concreet advies, maar begrijp iets van je worsteling.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 12 januari 2026 om 15:33
Papegaai schreef: ↑12-01-2026 14:39Bedoel jij dat je definitief hebt gebroken met jouw ouder? Dat zou ik absoluut niet willen, want mijn vader is naast gedoe ook een leuke man. In ieder geval zou ik hem af en toe echt in mn leven willen, niet vanuit afhankelijkheid maar omdat we bijvoorbeeld ook dezelfde humor delen en erg kunnen lachen samen. Ik vraag me vaak af waarom je niet gewoon in elkaars leven kan zijn met elkaar 1x per maand zien ofzo, of 2x per maand bellen, en dat dat gewoon oke is?
Of helemaal breken nodig is hangt echt zo enorm van de situatie af. In principe hoeft dat zeker niet, maar zo eenvoudig als jij het zou willen met "gewoon in elkaars leven kan zijn met elkaar 1x per maand zien ofzo, of 2x per maand bellen, en dat dat gewoon oke is" is het ook absoluut niet, anders zou dat al lang de realiteit zijn.
In jouw geval zul je moeten durven accepteren dat jouw vader niet blij is met jou visie op en wens voor jullie contact. Hij zal dat dus echt niet zijn zegen/goedkeuring gaan geven. Dus jij moet gaan leren verdragen dat als jij leeft naar jouw wens van het contact hij ontevreden daarover zal zijn (en boos en verdrietig en gefrustreed of vul maar in). En dat jij dan nog steeds okee bent en er nog steeds gewoon mag zijn.
<knip>
Ik ben het met je eens dat ik nog altijd afhankelijk van hem ben. Zeker in zijn goedkeuring ontdek ik al schrijvende. Het helpen bij klussen, het is voor mijn man en ik heel logisch dat we mijn vader vragen. Zo doen we het al jaren. Maar dat het in onze dynamiek niet helpend is, zo had ik er nog niet naar gekeken. Ook hierin ben ik waarschijnlijk bang voor zijn oordeel. Dat ik hem niet vraag, dus hem passeer, dus hem niet belangrijk genoeg vindt, dus hem een rotgevoel geef, dus doe ik hem dat aan en is het mijn schuld.
Het is helaas echt onderdeel van de ongezonde dynamiek. Het kan natuurlijk zijn dat als je eenmaal aan de andere kant bent van de kloof naar een gezonde dynamiek het wél weer kan, om hem soms eens om hulp te vragen. Het is niet gezegd dat dat dus nooit meer zou kunnen maar ik denk wel dat je het eerst helemaal moet stoppen en pas vanuit een positie van op eigen benen staan, alle goedkeuring vanuit jezelf halen en de oververantwoordelijkheid voor zijn welzijn helemaal losgelaten te hebben weer eens kunt kijken wat nog passend is.
Want nu speelt er elke keer dat jij hulp vraagt of accepteert enorm veel mee (goedkeuring van je vader omdat hij het fijn vindt jou te helpen en jij het hem vraagt, angst als je het niet zou vragen en hij erachter komt want dan afkeuring van je vader én rottige emoties bij je vader, schuldgevoel etc). De kortste weg is toch echt om daar doorheen te gaan.
Ik ben 44! Hier kan me zo over verbazen, dat ik al 'zo oud' ben en ik me nog altijd gedraag als dat kind van vroeger. Wat ik zo ingewikkeld vindt is dat ik weet dat het een destructieve weg is, wat me totaal niet helpt want dat heb ik inmiddels wel ontdekt. Maar dat ik het toch niet veranderd krijg. Is angst dan groter dan de realiteit willen zien?
Bizar hè. Maar ondanks dat het destructief is haal je er ook veel uit en juist daarom hou je het in stand. Dat zul je ook moeten gaan erkennen en gaan ontrafelen, want zolang je daar niet mee aan de slag gaat zul je er niet uit kunnen komen.
Bedankt voor je openhartige reactie trouwens. Kun je me iets meer vertellen over hoe jij het hebt aangepakt?
Ik denk dat ik het jarenlang op soortgelijke manier heb gedaan als jij: grenzen stellen maar tegelijkertijd nooit uit de dynamiek durven stappen én altijd veel teveel begrip hebben. [...]
Ik heb nu contact op mijn voorwaarden en geef mezelf prioriteit [...]
Waar ik eerst door een hel van angst en schuldgevoel ging [...] zit dat schuldgevoel nu veel verder op de achtergrond en is veel kleiner en al helemaal niet meer continu aanwezig. [...] Dat is toch een kwestie van het uitzitten en helemaal doorvoelen.
s-groot wijzigde dit bericht op 13-01-2026 10:42
20.47% gewijzigd
maandag 12 januari 2026 om 17:19
Ik ben hier op het forum de warme aanbeveler van dit boek: https://www.bol.com/nl/nl/f/are-you-mad ... 211921280/.
Dat gaat heel erg over de patronen die jij beschrijft.
Dat gaat heel erg over de patronen die jij beschrijft.
maandag 12 januari 2026 om 19:22
Herkenbaar verhaal en gevoelens. Ik heb 2 ouders die zo zijn, waarvan een inmiddels is overleden.
Omdat ik die kindrol en kindgevoelens zo bleef houden dat ik er onder leed, heb ik gebroken met mijn ouders. Ik was bang anders nooit een gezonde volwassene te worden.
De angst en schuldgevoelens drukten zo erg op me dat ik afhankelijk was van anderen, veiligheid zocht in relaties, en anders in troosteten en -drinken en anders vond ik wel weer iets anders.
Mijn beide ouders hebben die combinatie van leuke intelligente mensen met wie je kan lachen en toch zo totaal getraumatiseerd en met (waarschijnlijk) persoonlijkheidsstoornissen, dat ze mij nooit hebben kunnen zien voor wie ik ben. Ik ben en blijf een klaagmuur/praatpaal/zondebok en degene op wie ze jaloers zijn en tegenop kijken.
Ik lees wel over begrenzen in het contact en dan toch een soort band opbouwen. Maar ik denk niet dat ik het kan. Meerdere keren geprobeerd te uiten wat ik nodig heb in het contact en dan raken ze daar overstuur van. Onderling hadden en hebben ze ook eeuwig strijd, zelfs postuum.
Helaas heb ik de antwoorden niet. Ik zeg altijd ik kies voor mezelf en zorg voor mezelf. Maar ik weet ook dat de realiteit weerbarstig is en dat je niet zomaar breekt.
Toen mijn vader overleed dacht ik, nu zal ik wel in de hel belanden voor wat ik hem aangedaan heb (hem in de steek laten). Maar het was ook een opluchting en gaf me heel veel rust, eindelijk ook te kunnen rouwen om de vader die ik niet had en de vader die hij wél was, ondanks alles. Ik heb er nu geen spijt meer van.
Omdat ik die kindrol en kindgevoelens zo bleef houden dat ik er onder leed, heb ik gebroken met mijn ouders. Ik was bang anders nooit een gezonde volwassene te worden.
De angst en schuldgevoelens drukten zo erg op me dat ik afhankelijk was van anderen, veiligheid zocht in relaties, en anders in troosteten en -drinken en anders vond ik wel weer iets anders.
Mijn beide ouders hebben die combinatie van leuke intelligente mensen met wie je kan lachen en toch zo totaal getraumatiseerd en met (waarschijnlijk) persoonlijkheidsstoornissen, dat ze mij nooit hebben kunnen zien voor wie ik ben. Ik ben en blijf een klaagmuur/praatpaal/zondebok en degene op wie ze jaloers zijn en tegenop kijken.
Ik lees wel over begrenzen in het contact en dan toch een soort band opbouwen. Maar ik denk niet dat ik het kan. Meerdere keren geprobeerd te uiten wat ik nodig heb in het contact en dan raken ze daar overstuur van. Onderling hadden en hebben ze ook eeuwig strijd, zelfs postuum.
Helaas heb ik de antwoorden niet. Ik zeg altijd ik kies voor mezelf en zorg voor mezelf. Maar ik weet ook dat de realiteit weerbarstig is en dat je niet zomaar breekt.
Toen mijn vader overleed dacht ik, nu zal ik wel in de hel belanden voor wat ik hem aangedaan heb (hem in de steek laten). Maar het was ook een opluchting en gaf me heel veel rust, eindelijk ook te kunnen rouwen om de vader die ik niet had en de vader die hij wél was, ondanks alles. Ik heb er nu geen spijt meer van.
maandag 12 januari 2026 om 19:27
maandag 12 januari 2026 om 20:27
Papegaai schreef: ↑12-01-2026 14:45Toevallig zit ik nu in schema therapie, heb 6 sessies ongeveer gehad. Ik heb er nog niet zoveel aan, maar daarvoor is het misschien nog te kort. De modi's ken ik, ik herken ze ook bij mezelf. Ik heb meerdere therapiën gehad en ik weet zo goed waar het vandaan komt, en hoe ik doe. Maar het veranderen lukt me niet.
Dwangmatige persoonlijkheidsstoornis, daar zitten herkenbare dingen in als ik het zo lees. Is dat in jouw jeugd al ontstaan? Ik had als kind last van dwanggedachten en dwanghandelingen, het was voor mij een vorm om te gaan met de hoeveelheid stress. Het ging vaak weer voorbij, maar misschien heb ik daar nog steeds wel last van. Het dwangmatige wat ik lees, dat herken ik wel bij mezelf. Jeetje....
Zes sessies is inderdaad nog maar heel kort. Ik begon pas iets van verandering te voelen na een maand of vier. De schematherapie was twee keer per week, 1x groep, 1x individueel. Het was echt doorbijten want er kwam zoveel weggestopte pijn en verdriet naarboven. Veel meer als bij eerdere therapieen.
Dat dwangmatige had (en heb ik nog steeds) om het gevoel van grip en controle te houden. Heel vermoeiend soms, maar het is nu wel te handelen.
Voor jou: blijf erover in gesprek met je therapeut, je onzekerheid dat je het niet kunt veranderen. En je kunt aan je psych vragen of ze je kunnen testen op persoonlijkheidsstoornissen.
fantasy wijzigde dit bericht op 14-01-2026 22:00
8.06% gewijzigd
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
maandag 12 januari 2026 om 21:21
Er zijn al heel veel goede dingen gezegd, echt heel waardevol.
Wat ik daar nog aan wil toevoegen: geef je over aan de schematherapie. Doe het niet alleen met je verstand en ratio. Je herkent veel patronen, je herkent je modi. Maar blijf er niet alleen verstandelijk naar kijken. Zak in je gevoel, durf te ervaren wat je voelt, in je emotie, in je lichaam. Schematherapie gaat vooral over doorvoelen, niet over begrijpen. Heel veel succes!
Wat ik daar nog aan wil toevoegen: geef je over aan de schematherapie. Doe het niet alleen met je verstand en ratio. Je herkent veel patronen, je herkent je modi. Maar blijf er niet alleen verstandelijk naar kijken. Zak in je gevoel, durf te ervaren wat je voelt, in je emotie, in je lichaam. Schematherapie gaat vooral over doorvoelen, niet over begrijpen. Heel veel succes!
dinsdag 13 januari 2026 om 10:09
Ja dit is vaker besproken en ook daarin zie ik veel raakvlakken. Ik ging 10 jaar geleden voor het eerst in therapie, toen kreeg ik de diagnose gegeneraliseerde angststoornis en een soort van eetprobleem. Ik heb al vroeg in mijn jeugd geleerd dat eten mezelf heel even troost bood, daarmee kon ik alle spanning even vergeten. Eten is altijd een coping mechanisme gebleven.
Het overgeven aan de schema therapie snap ik, die vind ik moeilijk omdat ik liever rationeel blijf en ik kan heel goed praten. Ik weet dat ik naar het gevoel moet, het kost me blijkbaar meer tijd en moeite om me daaraan over te geven in de sessies. Daardoor blijf ik inderdaad hangen bij alles snappen en begrijpen, maar kom ik daarmee niet verder.
Jullie reacties helpen me, ik denk heel vaak dat ik me niet moet aanstellen, de enige ben die hier zo mee worstel en ik veroordeel mezelf teveel. Jullie ervaringen, hoe naar ook, helpen me inzien dat het niet zo raar is wat ik doe en voel.
Gisteravond alles lezend voelde ik me ook meteen schuldig richting mijn vader. Dan zeg ik tegen mezelf dat hij het allemaal niet verkeerd bedoelt, dat hij het zo moeilijk heeft gehad in zijn leven. Ik heb ook heel vaak gedacht "als niemand voor hem opkomt, wie doet het dan wel". Zo langzamerhand begin ik in te zien hoe mijn leven zich altijd om en rondom hem heeft afgespeeld, het zit zo diepgeworteld. Het is ook al zo jong begonnen. Weet je wat ik in therapie vaak zei, maar ik niet goed wist hoe ik het moest uitleggen?: ik heb altijd het gevoel gehad dat ik nooit echt los kon komen van mijn ouders/gezin van herkomst. Dat ik al lang weg was, maar ik het gevoel had nog steeds in dat gezin te leven. Mijn eigen leven en ook mijn eigen gezin nu heb ik zo tekort gedaan, denk ik, omdat mijn hele denken en gevoelswereld zich vaak eerst afspeelde rondom hen (met name mijn vader) en daarna pas de rest. Ik vind het bizar nu ik het zo opschrijf.
dinsdag 13 januari 2026 om 10:15
dinsdag 13 januari 2026 om 10:37
Papegaai schreef: ↑13-01-2026 10:09Het overgeven aan de schema therapie snap ik, die vind ik moeilijk omdat ik liever rationeel blijf en ik kan heel goed praten. Ik weet dat ik naar het gevoel moet, het kost me blijkbaar meer tijd en moeite om me daaraan over te geven in de sessies. Daardoor blijf ik inderdaad hangen bij alles snappen en begrijpen, maar kom ik daarmee niet verder.
Jij bent heel hard aan het werk om juist dat gevoel te vermijden. Dat kost bakken energie maar je bent nog te bang voor die gevoelens.
Gisteravond alles lezend voelde ik me ook meteen schuldig richting mijn vader.
Heel herkenbaar. En volgens mij is er echt maar één weg hieruit en dat is dat je die gevoelens gaat leren verdragen (en dan worden ze eerst gigantisch en eigenlijk onverdraagbaar en later zo ontzettend veel kleiner en op de achtergrond, gecombineerd met ontzettend veel rust en ruimte die vrijkomt).
Ga eens oefenen (of bespreek die optie in therapie) met het verdragen van dat schuldgevoel. Laat het er zijn, zet tegenover je vergoelijkingen jouw eigen belangen (ja hij heeft zichzelf ook niet gemaakt, tegelijkertijd ben ik daar niet verantwoordelijk voor en heeft hij zijn eigen leven te dragen en ik het mijne en ik mag voor míjn leven kiezen).
Zo langzamerhand begin ik in te zien hoe mijn leven zich altijd om en rondom hem heeft afgespeeld, het zit zo diepgeworteld.
Mijn eigen leven en ook mijn eigen gezin nu heb ik zo tekort gedaan, denk ik, omdat mijn hele denken en gevoelswereld zich vaak eerst afspeelde rondom hen (met name mijn vader) en daarna pas de rest.
En nog steeds hè. Je begint het nu in te zien en dat is heel erg confronterend en de eerste grote stap. Maar het kan pas veranderen als je er echt naar gaat handelen (en alles aangaat wat daarbij loskomt).
dinsdag 13 januari 2026 om 10:42
Deze pik er er ff uit, want dit vind ik interessant. Hoe werkt dit dan in jouw hoofd? Als jij je goed voelt, dan mag je jezelf niet op plek 1 zetten? Is dat dan schuldgevoel? Mag het jezelf niet goed gaan?
Ik vind het interessant omdat ik het herken denk ik. Ik ga even letterlijk opschrijven wat nu in me op komt. Als ik me goed voel saboteer ik dat vaak snel weer. Ook zelfs dan kan ik me schuldig voelen, alsof ik het niet kan maken tegenover die ander. Hij heeft het zo moeilijk gehad, en dan gaat mijn leven even helemaal goed zijn. Dat kan toch niet? Het kan mij als ware nooit beter gaan dan hem. Dat hoort niet, dat mag niet.
Tuurlijk rationeel weet ik wel dat dit niet klopt. Het voelt wel zo, dit heb ik ook mijn hele leven zo gevoeld.
dinsdag 13 januari 2026 om 11:04
Papegaai schreef: ↑13-01-2026 10:42Deze pik er er ff uit, want dit vind ik interessant. Hoe werkt dit dan in jouw hoofd? Als jij je goed voelt, dan mag je jezelf niet op plek 1 zetten? Is dat dan schuldgevoel? Mag het jezelf niet goed gaan?
Ik vind het interessant omdat ik het herken denk ik. Ik ga even letterlijk opschrijven wat nu in me op komt. Als ik me goed voel saboteer ik dat vaak snel weer. Ook zelfs dan kan ik me schuldig voelen, alsof ik het niet kan maken tegenover die ander. Hij heeft het zo moeilijk gehad, en dan gaat mijn leven even helemaal goed zijn. Dat kan toch niet? Het kan mij als ware nooit beter gaan dan hem. Dat hoort niet, dat mag niet.
Tuurlijk rationeel weet ik wel dat dit niet klopt. Het voelt wel zo, dit heb ik ook mijn hele leven zo gevoeld.
Wat jij benoemt is een bekend mechanisme in de psychologie, dat het jou niet goed mag gaan omdat het je ouder niet goed gaat. Ik weet even niet of daar specifieke termen voor zijn maar ik zou het zeker inbrengen in therapie.
Bij mij zit het net iets anders, denk ik tenminste. Het was vooral dat het leed van de ander altijd heel groot was en dat legde ik dan op een weegschaal: ik kon toch niet voor onnodige dingen voor mezelf kiezen terwijl de ander in nood zat? En onnodige dingen waren dan simpel ruimte voor mezelf, om wat bij te komen of iets leuks te ondernemen of gewoon simpel lekker met een boek op de bank te zitten. Dat was onverdraaglijk egoïstisch om voor mezelf te kiezen terwijl de ander zo leed en mij nodig had. Dus dan nam ik dat leed maar weer op me en nam ik weer geen ruimte voor mezelf.
Pas als ik zelf niet meer kon mocht ik voor mezelf kiezen. Niet voor leuke, niet nodige dingen, maar uit noodzaak. Voor minder dan dat mocht ik de ander niet laten lijden. Dus tja, zo is dat mijn hele leven op en neer gegaan waarbij ik alleen respijt had als het de ander een tijdje wat beter ging.
Ik denk dat dat niet helemaal hetzelfde is als het mechanisme wat jij benoemt, maar zeker weten doe ik het niet.
Ik mocht van mezelf pas voor mezelf kiezen toen ik er al een hele tijd aan onderdoor ging én er een moment was dat ik doorkreeg dat het (met de ander) nooit meer beter zou worden dan dit (er zou dus geen periode van respijt meer komen) dus dat als ík niet iets veranderde het nog heel veel jaren zo door zou gaan (tot de dood van de ander). Dat heeft me geholpen om een punt achter te zetten achter de giftige dynamiek en het op me nemen van de verantwoordelijkheid over het welzijn van de ander.
Maar die keuze maakte ik toen ik zelf heel diep zat. Door medische problematiek is het ook lang zo geweest dat ik ook geen ruimte had om meer voor de ander te zorgen. Maar zodra er weer ruimte kwam kwam die weegschaal ook weer in beeld: het egoïsme om mijn energie aan iets leuks en onnodigs voor mezelf te besteden versus de energie steken in toch weer wat meer aan de ander geven. Dat gaf toch telkens wel weer een oplaaiing van het schuldgevoel. En bij iedere stap dat het beter gaat met mij en ik dus weer meer ruimte heb gaat dat opnieuw. Ik merk wel dat het telkens makkelijker wordt en het schuldgevoel telkens kleiner is. Ik geniet ook enorm van dingen (mogen) doen die ik leuk vind, niet alleen maar dingen die een nut hebben. Dat is nieuw voor mij, ik heb dat nooit zo gekend. En juist dat genieten helpt ook weer tegen het schuldgevoel, omdat ik merk dat het me heel goed doet en het goed voor míj is. Ik voel dat het de juiste keuze is.
dinsdag 13 januari 2026 om 11:42
Ik volg je. Het mechanisme wat jij beschrijft gaat ook wel voor mij op. Het egoïsme als je iets leuks doet voor jezelf, deze kan ik heel erg beamen. Ik doe dingen vooral omdat ze nuttig zijn, omdat het moet. Ontspannen iets doen wat ik fijn vind gaat heel moeizaam, omdat ik het vaak als nutteloos interpreteer. Ik probeer het wel en de laatste jaren doe ik het wat meer, maar hier heb ik nog zoveel in te winnen.S-Groot schreef: ↑13-01-2026 11:04Wat jij benoemt is een bekend mechanisme in de psychologie, dat het jou niet goed mag gaan omdat het je ouder niet goed gaat. Ik weet even niet of daar specifieke termen voor zijn maar ik zou het zeker inbrengen in therapie.
Bij mij zit het net iets anders, denk ik tenminste. Het was vooral dat het leed van de ander altijd heel groot was en dat legde ik dan op een weegschaal: ik kon toch niet voor onnodige dingen voor mezelf kiezen terwijl de ander in nood zat? En onnodige dingen waren dan simpel ruimte voor mezelf, om wat bij te komen of iets leuks te ondernemen of gewoon simpel lekker met een boek op de bank te zitten. Dat was onverdraaglijk egoïstisch om voor mezelf te kiezen terwijl de ander zo leed en mij nodig had. Dus dan nam ik dat leed maar weer op me en nam ik weer geen ruimte voor mezelf.
Pas als ik zelf niet meer kon mocht ik voor mezelf kiezen. Niet voor leuke, niet nodige dingen, maar uit noodzaak. Voor minder dan dat mocht ik de ander niet laten lijden. Dus tja, zo is dat mijn hele leven op en neer gegaan waarbij ik alleen respijt had als het de ander een tijdje wat beter ging.
Ik denk dat dat niet helemaal hetzelfde is als het mechanisme wat jij benoemt, maar zeker weten doe ik het niet.
Ik mocht van mezelf pas voor mezelf kiezen toen ik er al een hele tijd aan onderdoor ging én er een moment was dat ik doorkreeg dat het (met de ander) nooit meer beter zou worden dan dit (er zou dus geen periode van respijt meer komen) dus dat als ík niet iets veranderde het nog heel veel jaren zo door zou gaan (tot de dood van de ander). Dat heeft me geholpen om een punt achter te zetten achter de giftige dynamiek en het op me nemen van de verantwoordelijkheid over het welzijn van de ander.
Maar die keuze maakte ik toen ik zelf heel diep zat. Door medische problematiek is het ook lang zo geweest dat ik ook geen ruimte had om meer voor de ander te zorgen. Maar zodra er weer ruimte kwam kwam die weegschaal ook weer in beeld: het egoïsme om mijn energie aan iets leuks en onnodigs voor mezelf te besteden versus de energie steken in toch weer wat meer aan de ander geven. Dat gaf toch telkens wel weer een oplaaiing van het schuldgevoel. En bij iedere stap dat het beter gaat met mij en ik dus weer meer ruimte heb gaat dat opnieuw. Ik merk wel dat het telkens makkelijker wordt en het schuldgevoel telkens kleiner is. Ik geniet ook enorm van dingen (mogen) doen die ik leuk vind, niet alleen maar dingen die een nut hebben. Dat is nieuw voor mij, ik heb dat nooit zo gekend. En juist dat genieten helpt ook weer tegen het schuldgevoel, omdat ik merk dat het me heel goed doet en het goed voor míj is. Ik voel dat het de juiste keuze is.
Het verklaart waarom ik door de jaren heen altijd in periodes kom dat het niet goed gaat, omdat ik oververmoeid ben en mijn lijf de spanning niet meer aan kan. Dan word ik gedwongen stil te staan, te ontspannen en omdat het dan echt moet en dus mag, lukt het me.
Leuke dingen doen omdat ik het gewoon leuk vind....ik doe het zo weinig, Echt bizar.
Ik ben vooral verbaasd, zo schrijvende hier, hoe vaak ik me schuldig voel. Dat is niet normaal zoveel. Daar raak je zo aan gewend dat het normaal wordt. Mijn vader heeft ook vaak iets, van onschuldige mankementjes die best worden opgeblazen door hem, en ook weleens serieus medische klachten. Feit is dat hij de aandacht die hij daarmee krijgt ook fijn vind heb ik het idee. Het kan zo ook vaak over hem gaan. Ook dit is zo'n patroon die al zo jong in mijn jeugd is begonnen dat het ook weer normaal is geworden. Je wordt daar ook blind voor merk ik, omdat je niet beter weet.
Als ik jou lees dan voel ik echt met je mee. Ik kan me een voorstelling maken hoe jij door jouw proces bent gegaan en hoe ingewikkeld dat was en nog is. Ik vind het heel waardevol te lezen en lief dat je zo uitgebreid de tijd neemt te schrijven.
Overigens geldt dit ook voor de anderen die de moeite hebben genomen me te antwoorden en hun verhaal te delen. Het helpt mij om steeds meer de realiteit onder ogen te zien.
dinsdag 13 januari 2026 om 11:49
Even kort, maar: heel herkenbaar, en bij mij heeft schematherapie echt enorm veel geholpen. Maar het kost tijd, en pijn, en moed. Ik merkte na een paar maanden dat ik het diepste in de put zat, omdat ik al wel mijn slechte patronen en pijn inzag, maar nog geen oplossingen had. Misschien zit jij nu ook op dat punt?
Ik heb enorm geworsteld met die tijd, twijfelde of ik wel door moest zetten en of er wel verbetering mogelijk was. Nu is het 1.5 jaar later en ben ik zo blij dat ik heb doorgezet. Ik kan nu oprecht zeggen dat het schuldgevoel me veel minder raakt, en dat het niet meer dat gevoel oprakelt dat ik er niet mag zijn.
Een zwakke plek zal het altijd blijven, die familiebanden, maar ik kan nu veel beter mezelf een fijne, stabiele basis bieden. Waardoor ik niet steeds helemaal onderuit geschoffeld wordt als mijn vader weer eens lastig is.
Ik heb enorm geworsteld met die tijd, twijfelde of ik wel door moest zetten en of er wel verbetering mogelijk was. Nu is het 1.5 jaar later en ben ik zo blij dat ik heb doorgezet. Ik kan nu oprecht zeggen dat het schuldgevoel me veel minder raakt, en dat het niet meer dat gevoel oprakelt dat ik er niet mag zijn.
Een zwakke plek zal het altijd blijven, die familiebanden, maar ik kan nu veel beter mezelf een fijne, stabiele basis bieden. Waardoor ik niet steeds helemaal onderuit geschoffeld wordt als mijn vader weer eens lastig is.
dinsdag 13 januari 2026 om 12:09
Daar benoem je precies de kern van schematherapie! Weerbaarheid opbouwen, patronen herkennen, steviger in je schoenen leren staan. En geen schuldgevoel meer.stokbootje schreef: ↑13-01-2026 11:49Even kort, maar: heel herkenbaar, en bij mij heeft schematherapie echt enorm veel geholpen. Maar het kost tijd, en pijn, en moed. Ik merkte na een paar maanden dat ik het diepste in de put zat, omdat ik al wel mijn slechte patronen en pijn inzag, maar nog geen oplossingen had. Misschien zit jij nu ook op dat punt?
Ik heb enorm geworsteld met die tijd, twijfelde of ik wel door moest zetten en of er wel verbetering mogelijk was. Nu is het 1.5 jaar later en ben ik zo blij dat ik heb doorgezet. Ik kan nu oprecht zeggen dat het schuldgevoel me veel minder raakt, en dat het niet meer dat gevoel oprakelt dat ik er niet mag zijn.
Een zwakke plek zal het altijd blijven, die familiebanden, maar ik kan nu veel beter mezelf een fijne, stabiele basis bieden. Waardoor ik niet steeds helemaal onderuit geschoffeld wordt als mijn vader weer eens lastig is.
En het is doorzetten inderdaad. Bloed, zweet en tranen. Het is vermoeiend, emotioneel en confronterend.
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
dinsdag 13 januari 2026 om 12:25
Papegaai schreef: ↑13-01-2026 11:42Ik volg je. Het mechanisme wat jij beschrijft gaat ook wel voor mij op. Het egoïsme als je iets leuks doet voor jezelf, deze kan ik heel erg beamen. Ik doe dingen vooral omdat ze nuttig zijn, omdat het moet. Ontspannen iets doen wat ik fijn vind gaat heel moeizaam, omdat ik het vaak als nutteloos interpreteer. Ik probeer het wel en de laatste jaren doe ik het wat meer, maar hier heb ik nog zoveel in te winnen.
Het verklaart waarom ik door de jaren heen altijd in periodes kom dat het niet goed gaat, omdat ik oververmoeid ben en mijn lijf de spanning niet meer aan kan. Dan word ik gedwongen stil te staan, te ontspannen en omdat het dan echt moet en dus mag, lukt het me.
Leuke dingen doen omdat ik het gewoon leuk vind....ik doe het zo weinig, Echt bizar.
Ja, echt heel erg herkenbaar. Knap dat je dat nu al ziet, hoeveel groter de invloed is dan je dacht. Ik had niet eens meer door dat ik altijd onder enorme spanning stond omdat ik niet meer wist hoe minder of weinig spanning voelde. Maar daardoor voelde ik ook niet meer wanneer iets mij een beetje of juist veel meer spanning gaf, want de spanning was al torenhoog dus dat verschil was niet meer voelbaar. Toen ik eenmaal door de ergste hel was van het verdragen van de angst en het schuldgevoel was gegaan viel er zóveel spanning van me af! Dat was onvoorstelbaar. En toen kon ik ineens wél voelen dat x of y mij een beetje of juist veel spanning gaf. Toen kon ik dus eindelijk zorgen voor balans, grenzen voelen etc. Was ook zeker niet een eenvoudige weg, maar ik voelde wel waar ik het voor deed.
Inmiddels mag ik al een hele tijd ervaren dat ik niet meer continu enorme spanning in mijn lijf en buik heb zitten. Dat die spanning eigenlijk meestal helemaal niet aanwezig is (en ik daardoor eindelijk ook 'gewoon' heel ontspannen lekker kan zitten, beetje hobby'en) en bij sommige dingen even opkomt maar ook weer weg gaat. Dat is echt goud! Dat is het hele proces dubbel en dwars waard geweest.
Ik ben vooral verbaasd, zo schrijvende hier, hoe vaak ik me schuldig voel. Dat is niet normaal zoveel.
Bizar hè. Wat ik al zei, ik had pas door wat voor allesoverheersende invloed het die laatste jaren op mijn leven had toen ik uit de dynamiek stapte (en het contact een tijd lang zéér minimaal heb gehouden). Ik wist het niet eens, ik dacht dat het alleen rond de contactmomenten was maar het was gewoon letterlijk 24/7 (ja, ook in de nachten dus) overheersend.
Daar raak je zo aan gewend dat het normaal wordt. Mijn vader heeft ook vaak iets, van onschuldige mankementjes die best worden opgeblazen door hem, en ook weleens serieus medische klachten. Feit is dat hij de aandacht die hij daarmee krijgt ook fijn vind heb ik het idee. Het kan zo ook vaak over hem gaan. Ook dit is zo'n patroon die al zo jong in mijn jeugd is begonnen dat het ook weer normaal is geworden. Je wordt daar ook blind voor merk ik, omdat je niet beter weet.
Het ís ook echt je normaal, je hebt nooit anders gekend. Tuurlijk wel dat je om je heen ziet dat het bij anderen anders gaat, maar helemaal voelen wat het verschil is, nee dat gaat niet. En de aandachtshonger was hier onverzadigbaar, wellicht bij jouw vader ook wel. Dat trok altijd aan mij, dat was altijd op de achtergrond aanwezig. Ik vind het voor de ander nog steeds heel erg naar, maar ik kan en wil niet meer helpen (voor zover het helpen was, het was slechts even een doekje voor het bloeden en dat wist ik ook wel maar ik vond het allemaal zo naar dat ik die momenten dan toch wilde bieden waar ik dat kon).
Als ik jou lees dan voel ik echt met je mee. Ik kan me een voorstelling maken hoe jij door jouw proces bent gegaan en hoe ingewikkeld dat was en nog is. Ik vind het heel waardevol te lezen en lief dat je zo uitgebreid de tijd neemt te schrijven.
Fijn om te lezen. Ik hoop dat het je wat op weg kan helpen. Of in elk geval helpt om je minder alleen te voelen in je bizarre realiteit.
Wat mij ook heel erg geholpen heeft is dat iemand heel lang steeds zaadjes heeft zitten planten bij mij, dat ik niet alleen nuttige dingen hoefde te doen maar ook echt dingen mocht doen die alleen maar voor de leuk waren en het mocht ook nog geld kosten. [...]
Dit landde pas echt bij mij een jaar nadat ik uit de giftige dynamiek gestapt was (eerst ging ik natuurlijk de vrijgekomen tijd en energie besteden aan nuttige dingen die waren blijven liggen doordat mijn energie naar de ander ging) en ik vind het zo ontzettend jammer dat ik dit nooit eerder kon. Geen idee of het jou zou helpen in je proces om te kijken of je het om zou kunnen draaien of dat het eigenlijk gewoon meer een natuurlijk verloop is dat je eerst de vrijgekomen ruimte besteedt aan nuttige dingen en pas later het kunt opbrengen om die ruimte te mogen besteden aan leuke, ontspannen dingen, helemaal voor jezelf. Ik vrees eigenlijk het laatste. Maar goed, als dat zo is dan is dat in elk geval wel iets wat je misschien kan helpen om in het vooruitzicht te hebben, dat zelfs dáár ruimte voor kan komen als je dit hele proces aangaat en doorloopt.
s-groot wijzigde dit bericht op 13-01-2026 22:09
4.04% gewijzigd
dinsdag 13 januari 2026 om 18:24
Ik kon pas na +- een half jaar schematherapie iets gaan voelen. Was heftig. Niet voor niets zat er een deksel op.
Heel veel boosheid waar ik geen raad mee wist. Ik had tot dan toe geen persoonlijkheid waar boosheid in voorkwam. Kon dat niet voelen of toelaten. Laatste herinnering aan boosheid was toen ik klein en onhandelbaar was en mijn ouders de pan uit flipten, daarna ben ik ergens opgehouden met boosheid en gekwetstheid toelaten.
Schematherapie dwong me te luisteren naar dat driftige en angstige meisje dat nooit gezien werd en wat vond ik dat kut. Zij leek niet in mijn lichaam te passen met al die gevoelens, waar ik in beginsel niet eens woorden voor had.
Daarvoor klaagde ik altijd over leegte, nu is het in ieder geval niet meer leeg. Nu zit er vaak een harde knoop en dat is angst.
Wat betreft geen goede gevoelens toestaan dacht ik altijd dat het niet mocht van mezelf. Maar in haptotherapie merk ik dat het alleen maar pure angst is, bijna een dierlijke angst die buiten mijn bewustzijn is maar hij zit er fysiek altijd (in mijn middenrif).
Zelfde met hoe ik automatisch een deel van mezelf afsluit in contact met anderen. Niemand kan echt dichtbij me komen, nooit, al zou ik het willen het gaat vanzelf op slot. Als ik dat zou negeren begint mijn hoofd redenen te bedenken waarom die persoon niet te vertrouwen is.
Enige verschil nu is dat ik ben opgehouden met mensen voor de gek te houden want natuurlijk merk je het aan me, dat je me nooit echt "hebt". Ik wil niet iemand zijn die moeilijk lief te hebben is maar helaas ben ik dat wel.
Heel veel boosheid waar ik geen raad mee wist. Ik had tot dan toe geen persoonlijkheid waar boosheid in voorkwam. Kon dat niet voelen of toelaten. Laatste herinnering aan boosheid was toen ik klein en onhandelbaar was en mijn ouders de pan uit flipten, daarna ben ik ergens opgehouden met boosheid en gekwetstheid toelaten.
Schematherapie dwong me te luisteren naar dat driftige en angstige meisje dat nooit gezien werd en wat vond ik dat kut. Zij leek niet in mijn lichaam te passen met al die gevoelens, waar ik in beginsel niet eens woorden voor had.
Daarvoor klaagde ik altijd over leegte, nu is het in ieder geval niet meer leeg. Nu zit er vaak een harde knoop en dat is angst.
Wat betreft geen goede gevoelens toestaan dacht ik altijd dat het niet mocht van mezelf. Maar in haptotherapie merk ik dat het alleen maar pure angst is, bijna een dierlijke angst die buiten mijn bewustzijn is maar hij zit er fysiek altijd (in mijn middenrif).
Zelfde met hoe ik automatisch een deel van mezelf afsluit in contact met anderen. Niemand kan echt dichtbij me komen, nooit, al zou ik het willen het gaat vanzelf op slot. Als ik dat zou negeren begint mijn hoofd redenen te bedenken waarom die persoon niet te vertrouwen is.
Enige verschil nu is dat ik ben opgehouden met mensen voor de gek te houden want natuurlijk merk je het aan me, dat je me nooit echt "hebt". Ik wil niet iemand zijn die moeilijk lief te hebben is maar helaas ben ik dat wel.
dinsdag 13 januari 2026 om 21:31
Alles wat je zegt erg herkenbaar. Angst, dwang, depressie, zo zei mijn ha ooit. Het klopte natuurlijk, maar lag wat ingewikkelder. Bleek later ook met psychotherapie.Papegaai schreef: ↑13-01-2026 10:09Ja dit is vaker besproken en ook daarin zie ik veel raakvlakken. Ik ging 10 jaar geleden voor het eerst in therapie, toen kreeg ik de diagnose gegeneraliseerde angststoornis en een soort van eetprobleem. Ik heb al vroeg in mijn jeugd geleerd dat eten mezelf heel even troost bood, daarmee kon ik alle spanning even vergeten.
Ik heb zoveel therapie gehad, of eigenlijk vooral gesprekken met psychologen en psychotherapeuten, ik lulde iedereen onder dde tafel met mijn inzichten en wijsheden, maar echt voelen durfde ik niet, kon ik niet. En die laatste waar ik schematherapie bij had (GGZ) zei letterlijk: ik/wij gaan niet morrelen aan je opgebouwde veilige huisje. "Er is ook een club voor moeilijke mensen".Het overgeven aan de schema therapie snap ik, die vind ik moeilijk omdat ik liever rationeel blijf en ik kan heel goed praten. Ik weet dat ik naar het gevoel moet, het kost me blijkbaar meer tijd en moeite om me daaraan over te geven in de sessies. Daardoor blijf ik inderdaad hangen bij alles snappen en begrijpen, maar kom ik daarmee niet verder. ik veroordeel mezelf teveel. Jullie ervaringen, hoe naar ook, helpen me inzien dat het niet zo raar is wat ik doe en voel.
Dus mijn boodschap aan jou is, probeer echt naar je gevoel te gaan als het lukt. Met de hulp die je nu hebt.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
