Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Hij kan niet accepteren dat het uit is

12-08-2017 21:24 27 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Ongeveer een week geleden heb ik na een heel lastig weekend uitgemaakt met mijn vriend. We zijn 3 en 24, waren 4,5 jaar samen en woonden ook al bijna een jaar samen. Hij kan absoluut niet accepteren dat het over is en vind dat ik het onze relatie schuldig ben om ons nog een kans te geven. Ik had heel erg afstand en ruimte nodig en die geeft hij mij nu onder de voorwaarde dat ik nadenken over hoe we onze relatie samen kunnen redden. Ondertussen denk ik alleen maar na over hoe ik hem uit moet leggen dat het er niet meer in zit.

Ik zal proberen eveb een korte achtergrond te geven:
Na een aantal pittige gesprekken (ik wil het geen ruzie noemen want er werd niet geschreeuwd oid maar we waren er allebei heel erg door aangeslagen want het ging over hele fundamentele dingen zoals hoeveel rekening houd je met de mening van de ander in bepaalde keuzes en beslissingen) ben ik heel erg gaan nadenken over onze relatie en vielen er een aantal twijfels van het afgelopen half jaar op zijn plek.

Ik was al een tijdje niet gelukkig. Dit kwam grotendeels ook doordat ik totaal niet op mijn plek zat op m'n werk (daar schreven we het dan ook allebei aan toe), maar achteraf gezien zaten er ook een aantal dingen in onze relatie niet lekker: van mijn kant dan, want voor hem ben ik de perfecte vriendin en ik maak hem zielsgelukkig. Ik heb echter niet het gevoel dat hij het beste in mij naar boven haalt. Sterker nog, ik heb het gevoel dat in door de jaren heen mijzelf ben verloren in onze relatie. Ik ben altijd heel erg makkelijk mee gegaan in zijn wensen en behoeften, ik vond immers alles leuk als ik maar bij hem was en ben niet goed in het luisteren naar mijn eigen gevoelens en behoeften (doe maar al te graag dingen voor een ander). De laatste tijd vroeg ik vaker dingen van hem die ik belangrijk vind (mee naar familie-bijeenkomsten, samen actief dingen ondernemen, etc), maar hij kon maar moeilijk met mij meebewegen. Hij heeft een hekel aan familie verplichtingen terwijl dat voor mij juist belangrijk en leuk is, en hij voelt zich bij mij familie ook niet op zijn gemak zegt 'ie, waardoor hij geen reden ziet om mee te gaan. Samen dingen ondernemen of met z'n tweeen op vakantie reageert hij wel enthousiast op, maar hij doet vervolgens totaal geen moeite, dus het initiatief en de uitvoering ligt altijd bij mij.

De pittige gesprekken gingen oa over dat hij vond dat ik niet genoeg waarde hechte aan zijn mening. Hij vond dat we het punt hadden bereikt dat we bepaalde (carrière en levens) beslissingen samen zouden maken en zolang we het hier niet over eens zouden zijn zouden er compromissen gesloten moeten worden. Voor mij voelt deze instelling op dit punt in mijn leven alsof ik concessies moet doen aan mijn eigen geluk. Het verhaal is niet acuut op een situatie van toepassing, maar het geeft mij toch een benauwend gevoel voor de toekomst.

Nadat ik hem, voor hem heel onverwachts, verteld had waarom ik het niet meer zag zitten heeft hij mij overtuigd om ons nog een kans te geven. Omdat ik nog altijd heel veel van hem houd heb ik me toen laten overtuigen, maar na twee dagen waarin ik bijna alleen maar heb gehuild terwijl hij probeerde het liefste vriendje ter wereld te zijn, heb ik er alsnog met heel veel pijn een punt achter gezet.

Nu zijn we apart van elkaar op vakantie en hebben we geen contact, maar ik heb hem beloofd dat we zullen praten als we allebei terug zijn. Hoewel ik 'blij' ben met mijn beslissing (ik mis hem ontzettend maar denk dat dit voor de lange termijn beter is, in ieder geval voor mij), zie ik nu al op tegen dat gesprek omdat ik niet weet hoe ik het aan hem moet uitleggen. Hij leeft in een totaal andere waarheid wat betreft onze relatie en is er van overtuigd dat wij een soort power koppel zijn wat voor elkaar gemaakt is en wat overal samen uitkomt. En als ik hem zie slaat zijn instelling op mij over en begin ik aan mezelf te twijfelen terwijl ik nu weet dat ik de goede beslissing heb gemaakt. Ik houd nog steeds van hem, er was niet zo heel veel mis met onze relatie (we hadden een leuk leven samen en goede seks), alleen was er een onbalans die naar mijn idee alleen recht te trekken viel als hij zou veranderen. Dat wil hij maar al te graag voor mij, maar ik weet natuurlijk dat dat niet de juiste instelling is voor een duurzame relatie. Ik kan en wil hem niet veranderen en heb ik er geen vertrouwen meer in dat ik samen met hem weer gelukkig kan worden.

Dit heb ik hem natuurlijk allemaal verteld, maar het dringt niet tot hem door... Ik voel me ontzettend rot en verdrietig omdat ik iemand van wie ik houd heel erg veel pijn doe. Daardoor wil ik het 'm graag nog een keer uitleggen, maar hoe? Ik heb geen idee hoe ik hem kan overtuigen dat het beter is zo en ik voel mijn eigen twijfels alweer opkomen als ik me zijn reacties inbeeld...
Alle reacties Link kopieren Quote
Jeez, wat een leeftijdsverschil, 3 en 24....
Sorry dat moest eruit.
Verder herken ik je verhaal. Mijn ex was een prima man, met natuurlijk wel onhebbelijkheden, Maar die heb ik ook (heb je net gemerkt ).

Hij wilde niet uit elkaar. Ik wel. De reden? Er was niet zoveel mis, maar ik hield simpelweg niet meer genoeg van hem. Hij wel van mij, dat maakte het heel moeilijk. Ik had medelijden met hem, en heb daardoor ook weleens getwijfeld. Ik denk dat jij ook gewoon medelijden met hem hebt. Maar dat is geen basis voor een relatie. Als je te weinig van hem houdt, zul je niet anders kunnen dan hem pijn doen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Helder, het enige dat je hem nog een keer hoeft te zeggen staat hierboven: ' Ik kan en wil hem niet veranderen en heb ik er geen vertrouwen meer in dat ik samen met hem weer gelukkig kan worden.'

Dan ook het gesprek afkappen, zeggen dat je bij je beslissing gaat blijven en mss is het een goed idee om zo snel mogelijk uit elkaar te gaan -ik weet niet van wie het huis is maar één van jullie zal moeten verkassen- en elkaar dan een poosje niet meer te zien.
Helemaal geen contact dus, steeds herhalen dat je er echt geen fiducie in hebt dat het ooit nog goed komt gaat niet helpen; wel laten zien dat je het meent.

Ik wil niet meer, de liefde is over is feitelijk genoeg uitleg en het zal altijd moeilijk zijn voor de partij die hoopt dat het weer goed komt.
Als jullie uit elkaar zijn en elkaar niet meer zien dringt de boodschap uiteindelijk wel door, twijfelend steeds weer in gesprek gaan geeft hem wellicht valse hoop, je bent immers ook nog niet uitgepraat zal hij mss denken. De knoop kordaat doorhakken lijkt mij het beste in zo'n situatie. Niet leuk, dat begrijp ik..
Sterkte!!
"Be kind, whenever possible. It is always possible" - Dalai Lama
Alle reacties Link kopieren Quote
Focus jezelf eerst op jezelf. Wat zijn jouw overtuigingen? Waar sta jij voor? Hoe zie jij de invulling van jouw tijd? Hoe zie jij de toekomst? Wie is TO? Wat vind je leuk? Wat vind je nIet leuk? Kijk of je daar handen en voeten aan kan geven.
Jullie zijn al sinds heel jong samen. Ik kan mij voorstellen dat je persoonlijke ontwikkeling wat is ondergesneeuwd onder zijn invloed. Je zou ook kunnen zeggen dat je ruimte nodig hebt om jezelf te ontwikkelen, los van hem.
Hij heeft niet zoveel te accepteren. Jij wil niet meer. Hou daar aan vast. Laat je niet omkletsen, je weet dat je daar niet gelukkig van wordt. Eigenlijk valt er niet veel meer uit te leggen. Volgend gesprek kan je dan ook erg kort houden.
Alle reacties Link kopieren Quote
Nou ja, Foeksia heeft het allemaal wel gezegd. Enne laat je niet emotioneel chanteren, mocht het daar toe komen. Jij bent niet verantwoordelijk voor wat hij verder doet.
Alle reacties Link kopieren Quote
De pittige gesprekken gingen oa over dat hij vond dat ik niet genoeg waarde hechte aan zijn mening.

Dit zegt heel veel. Klinkt als dat zijn mening belangrijker is dan de jouwe.

Precies wat hij nu eist mbt nadenken. Dat is echt een afknapper idd.
Dus. Dat.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat hierboven staat. Je kunt afsluiten met dat je het hem nu een paar keer hebt uitgelegd en het gevoel krijgt dat hij niet naar je luistert of je niet serieus neemt door zo door te drammen.
Alle reacties Link kopieren Quote
emlm schreef:
12-08-2017 21:24
heb ik er geen vertrouwen meer in dat ik samen met hem weer gelukkig kan worden.
Dat je hem dit zegt is al duidelijk hoor.
Jij wilt hem niet meer. Blijf bij jouw eigen standpunt.
Jij bent hem geen nieuwe kansen verschuldigd.
Kom nou, een relatie tegen jouw wil in doorzetten?
Dan zou jij jezelf naast verliezen ook verloochenen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Waarom hebben jullie nog contact? Je maak het jezelf veel te moeilijk meid.
Verander je nummer zodat hij jou niet meer kan beinvloeden of op andere ideeen kan brengen. Jammer dat het allemaal niet tot hem doordringt maar dat is niet jouw probleem.
Zodra je die jongen met rust laat zal het kwartje wel moeten vallen hoor.
Alle reacties Link kopieren Quote
Bedankt voor jullie reacties. Ik wil het zó graag makkelijker maken en verzachten voor hem, want na 5 jaar alles te hebben gedeeld geef ik nog steeds ontzettend veel om hem, maar jullie hebben op zich gelijk dat dat niet meer mijn verantwoordelijkheid is (ookal voelt het wel zo).

Ik dacht dat ik nog wat oprechte twijfels had, het is natuurlijk doodeng om je eerste grote liefde aan de kant te zetten en voor het eerst in je leven alles alleen te doen (incl alleen wonen). Maar dat mijn twijfels vele malen sterker worden als ik bij hem ben geeft misschien ook wel aan dat ze vooral voortkomen uit medelijden. In eerdere gesprekken heb ik mezelf ook al emotioneel voor hem afgesloten en dat werkte voor het gesprek wel, totdat ik weer alleen was en alle emotie en twijfel er toch nog uitkwam. In ieder geval kon hij me dan niet meer overhalen/chanteren..
Alle reacties Link kopieren Quote
Bblientje schreef:
12-08-2017 21:59
Waarom hebben jullie nog contact? Je maak het jezelf veel te moeilijk meid.
Verander je nummer zodat hij jou niet meer kan beinvloeden of op andere ideeen kan brengen. Jammer dat het allemaal niet tot hem doordringt maar dat is niet jouw probleem.
Zodra je die jongen met rust laat zal het kwartje wel moeten vallen hoor.
Ze woonden samen. Dan heb je toch nog wel het een en ander te regelen en af te sluiten samen..
Alle reacties Link kopieren Quote
emlm schreef:
12-08-2017 22:01
Bedankt voor jullie reacties. Ik wil het zó graag makkelijker maken en verzachten voor hem, want na 5 jaar alles te hebben gedeeld geef ik nog steeds ontzettend veel om hem, maar jullie hebben op zich gelijk dat dat niet meer mijn verantwoordelijkheid is (ookal voelt het wel zo).

Ik dacht dat ik nog wat oprechte twijfels had, het is natuurlijk doodeng om je eerste grote liefde aan de kant te zetten en voor het eerst in je leven alles alleen te doen (incl alleen wonen). Maar dat mijn twijfels vele malen sterker worden als ik bij hem ben geeft misschien ook wel aan dat ze vooral voortkomen uit medelijden. In eerdere gesprekken heb ik mezelf ook al emotioneel voor hem afgesloten en dat werkte voor het gesprek wel, totdat ik weer alleen was en alle emotie en twijfel er toch nog uitkwam. In ieder geval kon hij me dan niet meer overhalen/chanteren..
Dat is lief en aardig van je maar je helpt hem daar echt niet mee.
Je zorgt alleen voor nog meer verwarring en valse hoop door straks weer het gesprek aan te gaan dus ga ook maar niet naar jullie afspraak en houdt voet bij stuk.
Hij komt er wel overheen.
Alle reacties Link kopieren Quote
emlm schreef:
12-08-2017 22:01
In eerdere gesprekken heb ik mezelf ook al emotioneel voor hem afgesloten en dat werkte voor het gesprek wel, totdat ik weer alleen was en alle emotie en twijfel er toch nog uitkwam. In ieder geval kon hij me dan niet meer overhalen/chanteren..
Ja, wil jij jullie relatie met a clean cut afsluiten zul je je emoties erbuiten moeten laten.
Want ook hij heeft er (op de lange termijn) niets aan dat jij de breakup zo zielig voor hem vind.
Bij hem blijven omdat jij jezelf anders 'n bitch vind. Zie je in hoe fucked up dat is?
Alle reacties Link kopieren Quote
highlander schreef:
12-08-2017 22:10
Ja, wil jij jullie relatie met a clean cut afsluiten zul je je emoties erbuiten moeten laten.
Want ook hij heeft er (op de lange termijn) niets aan dat jij de breakup zo zielig voor hem vind.
Bij hem blijven omdat jij jezelf anders een bitch vind. Zie je in hoe fucked up dat is?
Ja, als je het zo zegt zie ik dat zeker, maar als ik hem zie vergeet ik dat weer. Vanwege mijn conflictvermijdende en people-pleasende aard moeten mensen mij daar blijkbaar op wijzen.. Dus bij deze, dank!
Alle reacties Link kopieren Quote
Daarom moet je hem ook niet meer zien.

Sterke meis!
Alle reacties Link kopieren Quote
emlm schreef:
12-08-2017 22:21
Ja, als je het zo zegt zie ik dat zeker, maar als ik hem zie vergeet ik dat weer. Vanwege mijn conflictvermijdende en people-pleasende aard moeten mensen mij daar blijkbaar op wijzen.. Dus bij deze, dank!
Nog 'n reminder: hoe meer jij 'n allemansvriend probeert te zijn hoe meer jij jezelf verliest.

Wat wil JIJ met jouw leven? Het is jouw leven. Jij mag het leiden.
Jij mag bepalen wie jij daar wel/niet (meer) in toelaat.
Daarover heeft jouw (aanstaande) ex niets te zeggen, niets te bepalen, niets te dwingelanden.
highlander wijzigde dit bericht op 14-08-2017 09:10
0.26% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Nog 'n reminder: hoe meer jij 'n allemansvriend probeert te zijn hoe meer jij jezelf verliest.

Daar ben ik het zeker mee eens. Besef wel. Jij leeft je leven, niet een ander. Houdt de regie van je leven in je eigen handen.
Vind het knap dat je goed inziet dat dit je niet gelukkig gaat maken op lange termijn. Heel veel sterkte!
Smile
Alle reacties Link kopieren Quote
"Houdt de regie van je leven in je eigen handen."

Juist precies dit!! Volg je eigen koers; op naar je eigen geluk, invulling, behoeften, verlangens enz. Dat doet hij ook hoor, denk maar niet dat meneer zielig op jou gaat zitten wachten. Mijn ervaring is dat er toch wel héél snel weer om zich heen gekeken wordt voor een opvolg(st)er en dat het zielige gedoe vaak abrupt stopt zodra die gevonden is. Mensen zijn lang niet zo zielig als ze zich voordoen. En dan nog, jij bent zijn hulpverlener niet. Laat hem fijn professionele hulp zoeken als het hem echt zo hoog zit. Niet jouw probleem verder. Écht niet. Laat je niks wijsmaken!
Alle reacties Link kopieren Quote
zachte heelmeester, stinkende winden
Harry, wagen!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik zit nagenoeg in hetzelfde schuitje, je verhaal is zo herkenbaar! In mijn geval is er alleen een kindje van 2 bij betrokken en naast dat ik mij heel erg herken in het medelijden hebben met hem vind ik het ook erg moeilijk om het gezin uit elkaar te trekken.. Ik heb het gevoel dat ik op ben, niet meer kan en niet meer wil vechten voor de relatie terwijl hij ons nog samen oud ziet worden. Die houding en het beeld wat ik ons kind meegeef maken het zo moeilijk. Maar aan de andere kant, wat voor beeld geef ik ons kind mee als ik blijf hangen in een relatie die mij niet meer gelukkig kan maken? Ik weet echt even niet meer wat ik met de situatie aan moet.

p.s. sorry dat ik mijn eigen verhaal onder jouw verhaal gooi, ik ben er nog niet aan toe om hier een heel topic over te openen. Zal de reactie verwijderen als het niet wordt gewaardeerd.
Alle reacties Link kopieren Quote
Het is ook moeilijk en zielig, maar je moet er toch doorheen voor je eigen geluk. Als hij blijft smeken en doen ga je het vanzelf irritant vinden. Dan wordt het makkelijker om je af te sluiten.
Alle reacties Link kopieren Quote
Rug recht houden.
Alle reacties Link kopieren Quote
@missrolie: Geen probleem dat je hier reageert natuurlijk! Snap heel goed dat het met een kindje in het spel nog oneindig veel lastiger is. Ik heb in mijn periodes van twijfel ook vaak mezelf afgevraagd of ik het langer uit had gehouden/meer moeite had gedaan als we nog langer bij elkaar waren geweest oid. En of we misschien dan wel weer dichter tot elkaar waren gekomen, maar daar valt niks van te zeggen natuurlijk. Het enige wat ik mezelf kwalijk neem is dat ik (achteraf gezien) maanden lang in mijn eentje heb geprobeerd de onbalans die ik voelde in onze relatie te keren. Ik heb hem nooit expliciet verteld over mijn twijfels, maar ben (achteraf gezien) op eigen houtje gaan proberen onze relatie te fixen (heeft geen zin natuurlijk, dat begrijp je). Ik zeg erbij 'achteraf gezien' omdat ik destijds zelf ook nog oogkleppen op had en de waarheid van mijn eigen gevoelens niet eens echt onder ogen wilde zien. Nu denk ik dat heel misschien, als ik mijn twijfels en gevoelens wel met hem had gedeeld, ik hem een eerlijkere kans had gegeven of in ieder geval de klap ook minder groot had gemaakt. Uiteindelijk ben ik het weekend dat ik er een punt achter zette soort van overvallen door mijn eigen gevoelens, wat een domino-effect aan inzichten creëerde waardoor ik voor mijn gevoel niets anders meer kon dan er een punt achterzetten. I guess dat wat ik wil zeggen is, geef je gevoelens de ruimte en deel ze ook met hem zodat hij weet waar hij aan toe is en je hopelijk kan helpen. Het is voor mijn ex nu vooral heel moeilijk dat hij het gevoel heeft dat ik hem geen kans heb gegeven om mij/ons te helpen. Geen idee of je hier iets aan hebt, maar voel je in ieder geval vrij om jouw verhaal hier ook te delen! Heel veel sterkte!
Alle reacties Link kopieren Quote
Heb er gisteravond toch een punt achter gezet.. Het voelde al tijden niet goed en na een jaar aangemodderd te hebben heb ik besloten voor mezelf te kiezen. Zoals ik me al tijden voel kan ik onze dochter niet gelukkig maken en dat is voor mij het allerbelangrijkste. Natuurlijk had ik liever gezien dat ze op zou groeien met papa en mama maar ik kan het niet meer opbrengen.. Nu een hoop regelen, het wordt een roerige tijd maar ik hoop straks een plekje voor mezelf te hebben waar ik samen met mijn dochter weer gelukkig kan worden. Mijn ex vind ook dat ik er te weinig aan heb gedaan maar ik heb het echt geprobeerd, ik denk dat hij er altijd zo over zal blijven denken omdat hij onze toekomst nog wel voor zich ziet. Het wordt tijd dat ik mijn leven in eigen hand neem.
Alle reacties Link kopieren Quote
emlm schreef:
15-08-2017 15:13
@missrolie: Geen probleem dat je hier reageert natuurlijk! Snap heel goed dat het met een kindje in het spel nog oneindig veel lastiger is. Ik heb in mijn periodes van twijfel ook vaak mezelf afgevraagd of ik het langer uit had gehouden/meer moeite had gedaan als we nog langer bij elkaar waren geweest oid. En of we misschien dan wel weer dichter tot elkaar waren gekomen, maar daar valt niks van te zeggen natuurlijk. Het enige wat ik mezelf kwalijk neem is dat ik (achteraf gezien) maanden lang in mijn eentje heb geprobeerd de onbalans die ik voelde in onze relatie te keren. Ik heb hem nooit expliciet verteld over mijn twijfels, maar ben (achteraf gezien) op eigen houtje gaan proberen onze relatie te fixen (heeft geen zin natuurlijk, dat begrijp je). Ik zeg erbij 'achteraf gezien' omdat ik destijds zelf ook nog oogkleppen op had en de waarheid van mijn eigen gevoelens niet eens echt onder ogen wilde zien. Nu denk ik dat heel misschien, als ik mijn twijfels en gevoelens wel met hem had gedeeld, ik hem een eerlijkere kans had gegeven of in ieder geval de klap ook minder groot had gemaakt. Uiteindelijk ben ik het weekend dat ik er een punt achter zette soort van overvallen door mijn eigen gevoelens, wat een domino-effect aan inzichten creëerde waardoor ik voor mijn gevoel niets anders meer kon dan er een punt achterzetten. I guess dat wat ik wil zeggen is, geef je gevoelens de ruimte en deel ze ook met hem zodat hij weet waar hij aan toe is en je hopelijk kan helpen. Het is voor mijn ex nu vooral heel moeilijk dat hij het gevoel heeft dat ik hem geen kans heb gegeven om mij/ons te helpen. Geen idee of je hier iets aan hebt, maar voel je in ieder geval vrij om jouw verhaal hier ook te delen! Heel veel sterkte!
Jouw hele verhaal en vooral jouw laatste reactie sluiten zo perfect aan bij mij situatie. Het is net alsof ik over mezelf lees. Ik vind het erg lastig om het contact af te houden, want hij blijft appjes sturen. En dan ook nog hele lieve en bezorgde.. Hoe doe jij dit, of is het contact nu echt over tussen jullie?

Verder ben ik het eens met voorgaande reacties. Het is echt ontzettend lastig en je medelijden snap ik ook, maar uiteindelijk heeft niemand daar wat aan.

Als je het niet vervelend vindt, zou ik je graag een pb willen sturen.

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven