Relaties
alle pijlers
Hoe omgaan met deze situatie?
maandag 11 mei 2026 om 16:20
Ik lees hier vaak mee op dit forum maar nu heb ik zelf nood aan advies.
Mijn partner doorloopt momenteel een langdurig medisch traject. Hij doet dit heel autonoom, deelt weinig informatie en wil niet dat ik aanwezig ben bij medische afspraken of ingrepen. Hij kan er moeilijk over praten. Bepaalde keuzes in zijn traject liggen voor mij emotioneel erg moeilijk. Daardoor voel ik me onbegrepen en groeit de afstand tussen ons.
De situatie roept bij mij veel angst en stress op. Mijn man begrijpt dat het mij raakt maar hij heeft het heel moeilijk om er over te praten. Hij zegt ook mij niet te willen 'belasten' met zijn aandoening.
Ondertussen voel ik me erg gespannen omdat ik heel weinig info heb en krijg rond het verloop van zijn aandoening. De plaats waar het traject loopt roep bij mij veel stress en angst op door eerdere negatieve ervaringen.
We gaan dus allebei heel anders om ziekte en kwetsbaarheid. De afstand tussen ons groeit nog steeds.
Iemand een gelijkaardig iets meegemaakt? Of tips en advies is welkom.
Nog even vermelden dat ik ben aangemeld voor therapie.
Mijn partner doorloopt momenteel een langdurig medisch traject. Hij doet dit heel autonoom, deelt weinig informatie en wil niet dat ik aanwezig ben bij medische afspraken of ingrepen. Hij kan er moeilijk over praten. Bepaalde keuzes in zijn traject liggen voor mij emotioneel erg moeilijk. Daardoor voel ik me onbegrepen en groeit de afstand tussen ons.
De situatie roept bij mij veel angst en stress op. Mijn man begrijpt dat het mij raakt maar hij heeft het heel moeilijk om er over te praten. Hij zegt ook mij niet te willen 'belasten' met zijn aandoening.
Ondertussen voel ik me erg gespannen omdat ik heel weinig info heb en krijg rond het verloop van zijn aandoening. De plaats waar het traject loopt roep bij mij veel stress en angst op door eerdere negatieve ervaringen.
We gaan dus allebei heel anders om ziekte en kwetsbaarheid. De afstand tussen ons groeit nog steeds.
Iemand een gelijkaardig iets meegemaakt? Of tips en advies is welkom.
Nog even vermelden dat ik ben aangemeld voor therapie.
maandag 11 mei 2026 om 19:50
Klopt wat je zegt.
Man zegt dat ik daar zelf mee moet dealen. En het verleden los laten.
Man laat zelden zijn gevoelens zien. Hij is heel praktisch gericht.
maandag 11 mei 2026 om 19:56
maandag 11 mei 2026 om 20:02
Dan lijkt het mij dus ook praktisch dat hij meer uitleg gaat geven over zijn ziekte.
En waar jullie in de toekomst als koppel of gezin voor komen te staan.
In plaats van dat hij zijn hoofd in het zand blijft steken.
Of maar blijft denken dat hij het nog jaren kan wegsteken / alleen kan oplossen.
Nog los van het hele gevoelsding wil ik gewoon weten waar ik straks aan toe ben.
Voor bijvoorbeeld opvoeding van de kinderen, mijn werk, het huishouden, ...
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 11 mei 2026 om 20:05
maandag 11 mei 2026 om 20:14
maandag 11 mei 2026 om 20:14
Dus als jij iets naars mee maakt, moet jij het zelf oplossen?
Ja, dat is heel praktisch.
Maar goed, blijkbaar legt hij dat ook aan zichzelf op.
En dat is niet praktisch.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 11 mei 2026 om 20:28
maandag 11 mei 2026 om 20:30
Jeetje wat complex. Ik zou zelf mijn man door elkaar schudden als hij niet open zou zijn, maar ja jouw man is al nooit van het delen dus dat is al heel anders dan mijn relatie. En dan heb jij zelf een hoop problemen/trauma's met het betreffende ziekenhuis waardoor meegaan al niet echt een optie is want ipv steun straal je dan veel angst en stress uit.
Ik begrijp dat het angst oproept dat je niet weet wat er precies speelt, maar waarschijnlijk zou je ook veel angst hebben als je het wel zou weten. Misschien dat je het zo kunt zien? En hopelijk kun je snel aan de slag met de problemen/trauma's die bij jou spelen en dat dat ook nog weer kan gaan bijdragen? Want in die zin snap ik jouw man wel dat hou jou liever niet belast dan dat hij jouw stress en angst erbij krijgt.
Niet dat het ideaal is, liefst ben je in verbinding en kun je er voor je partner zijn als die ernstig ziek is. Maar jullie situatie is niet ideaal helaas. Ik zou dan hopen dat je in therapie een keer de kans krijgt om man mee te nemen en wat dingen naar elkaar uit te spreken. Maar als man het al zwaar genoeg met zichzelf heeft zou het van hem uit ook een nee kunnen zijn.
Wel een rotsituatie hoor. Zou je kunnen proberen om wat meer te vertrouwen op je man en zijn beoordelingsvermogen?
Ik begrijp dat het angst oproept dat je niet weet wat er precies speelt, maar waarschijnlijk zou je ook veel angst hebben als je het wel zou weten. Misschien dat je het zo kunt zien? En hopelijk kun je snel aan de slag met de problemen/trauma's die bij jou spelen en dat dat ook nog weer kan gaan bijdragen? Want in die zin snap ik jouw man wel dat hou jou liever niet belast dan dat hij jouw stress en angst erbij krijgt.
Niet dat het ideaal is, liefst ben je in verbinding en kun je er voor je partner zijn als die ernstig ziek is. Maar jullie situatie is niet ideaal helaas. Ik zou dan hopen dat je in therapie een keer de kans krijgt om man mee te nemen en wat dingen naar elkaar uit te spreken. Maar als man het al zwaar genoeg met zichzelf heeft zou het van hem uit ook een nee kunnen zijn.
Wel een rotsituatie hoor. Zou je kunnen proberen om wat meer te vertrouwen op je man en zijn beoordelingsvermogen?
maandag 11 mei 2026 om 20:32
Ik kan het me wel voorstellen. Mijn man zou dat net zo kunnen zeggen, zeker als ik een slechte ervaring met een bepaalde plek had, dat mij er niet mee willen belasten.
maandag 11 mei 2026 om 20:35
Maar zó erg? Gewoon helemaal niks? Niks zeggen over wat er speelt, wat de prognose is, de behandeling?
Sorry, maar daar zou ik ook grote moeite mee hebben.
There is always something happening, and it's usually right now
maandag 11 mei 2026 om 20:39
Nee, maar het lijkt erop dat hij eerst wel eea gedeeld heeft? Ze schrijft ook 'Bepaalde keuzes in zijn traject liggen voor mij emotioneel erg moeilijk.'' Dus dan zag hij hoe moeilijk ze het had en is toen gestopt met meer vertellen? Zoiets.Grobbekuiken_ schreef: ↑11-05-2026 20:35Maar zó erg? Gewoon helemaal niks? Niks zeggen over wat er speelt, wat de prognose is, de behandeling?
Sorry, maar daar zou ik ook grote moeite mee hebben.
maandag 11 mei 2026 om 20:42
Dat idee krijg ik ook. Plus dat hij sowieso al nooit erg van het delen was. Maar ik zou er zelf ook gek van worden hoor, maar ik word ook al gek van het idee een relatie te hebben met iemand die weinig deelt, is echt helemaal niets voor mij.
maandag 11 mei 2026 om 21:26
Wat een lastige situatie. Ik zou er echt moeite mee hebben als mijn partner mij in zo’n ingrijpend proces volledig buiten zou sluiten.
Ik vind de aard van de problematiek wel meewegen trouwens. Als jouw partner een heftig trauma verleden heeft en daar behandelingen voor ondergaat, kan ik er iets meer inkomen dat hij de inhoud niet graag deelt. Hoewel ik dat bij een partner (de persoon die in mijn ogen het meest dichtbij je staat, waar je het meest vertrouwd mee bent van alle mensen op de wereld) nog steeds lastig vind.
Maar als het een lichamelijke diagnose is, waarbij uitslagen komen en keuzes over behandelingen moeten worden gemaakt, die impact hebben op levensduur / gezinsleven etc dan zou het voor mij onacceptabel zijn in een relatie dat ik word buitengesloten.
Ik zou, desnoods met een vorm van relatietherapie, kijken wat nodig is om ons dichter bij elkaar te krijgen. Wat maakt dat man dit niet wil delen? Wat is jouw aandeel daarin? Niks doen maakt volgens mij dat je steeds verder van elkaar verwijderd raakt. Als je deze, de meest grote en heftige dingen, in een relatie niet kan delen samen zou ik me afvragen wat er dan nog over is eigenlijk.
Ik vind de aard van de problematiek wel meewegen trouwens. Als jouw partner een heftig trauma verleden heeft en daar behandelingen voor ondergaat, kan ik er iets meer inkomen dat hij de inhoud niet graag deelt. Hoewel ik dat bij een partner (de persoon die in mijn ogen het meest dichtbij je staat, waar je het meest vertrouwd mee bent van alle mensen op de wereld) nog steeds lastig vind.
Maar als het een lichamelijke diagnose is, waarbij uitslagen komen en keuzes over behandelingen moeten worden gemaakt, die impact hebben op levensduur / gezinsleven etc dan zou het voor mij onacceptabel zijn in een relatie dat ik word buitengesloten.
Ik zou, desnoods met een vorm van relatietherapie, kijken wat nodig is om ons dichter bij elkaar te krijgen. Wat maakt dat man dit niet wil delen? Wat is jouw aandeel daarin? Niks doen maakt volgens mij dat je steeds verder van elkaar verwijderd raakt. Als je deze, de meest grote en heftige dingen, in een relatie niet kan delen samen zou ik me afvragen wat er dan nog over is eigenlijk.
maandag 11 mei 2026 om 21:29
Het lijkt me vreselijk dat hij zo weinig deelt. Maar nu jullie er midden in zitten kun je het misschien beter accepteren ipv er tegen te vechten.
Zeg tegen je man dat hij altijd bij je terecht kan, informeer naar hoe het met hem gaat, maar laat het verder ff bij hem. Misschien komt het na een tijdje vanzelf
Zeg tegen je man dat hij altijd bij je terecht kan, informeer naar hoe het met hem gaat, maar laat het verder ff bij hem. Misschien komt het na een tijdje vanzelf
Het is zoals het is
maandag 11 mei 2026 om 21:41
Precies, het komt op mij, eerlijk gezegd, over alsof jouw pijn (Kadille) zwaarder weegt dan hetgeen waar man nu doorheen gaat. Althans, dat het voor hem steeds zo is overgekomen.
Live Life to the fullest
maandag 11 mei 2026 om 22:49
maandag 11 mei 2026 om 23:15
Wat ben jij vaag joh.
Als jij niet duidelijk bent, zul je hier ook geen duidelijk advies krijgen.
Je kunt toch zeggen in welke richting er gedacht moet worden? (Bestraling, chemo, psychiater, verslaving oid)
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 11 mei 2026 om 23:29
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in