Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 13:01
zondag 7 maart 2021 om 13:01
in mijn vriendenkring hebben mensen kinderen tussen de 2 en de 25 jaar.chrisjoh schreef: ↑07-03-2021 12:58Die baby showers etc, vind ik allemaal vreselijk overdreven .in mijn kennissen en vrienden kring worden geen babupys meer geboren (leeftijd)
In de familie ga ik later wel n keer op bezoek met n klein cadeautje .
En het is blijvend hoor .straks de schoolresultaten .dan de studie richtingen .
Daarna hun geweldige banen en huizen en .daarna de kleinkinderen .
En ze zijn nooit het hoofdonderwerp van onze gesprekken. We doen heus we een rondje: Hoest met de kinders?
Maar veel meer praten we over ons zelf. Onze banen, relaties etc.
zondag 7 maart 2021 om 13:02
zondag 7 maart 2021 om 13:02
Ik begrijp je wel. Ik had dit ook dat ik er gek van werd. Ik ben nu zwanger en hou er ook wel rekening mee. De ene persoon krijgt meer dingen te horen dan de andere. Ik trok t liefste met singles op. Aan de andere kant merk ik ook wel dat m'n interesse nu verschuift.
Soms vind ik uren over daten praten weer minder interessant. Toch probeer ik me wel in te leven in de ander.
Soms vind ik uren over daten praten weer minder interessant. Toch probeer ik me wel in te leven in de ander.
zondag 7 maart 2021 om 13:03
Ja. Dat is soms rete-irritant.
Ik ben zelf wel moeder, maar mijn kind is al iets ouder. Nog wel begin basisschool hoor, maar geen baby/peuter etc meer. Verder is kind ook deel van de tijd bij vader en daardoor ben ik dus ook vaak alleen.
Merk wel dat veel vriendinnen van mijn leeftijd nu aan baby’s beginnen of baby’s/peuters hebben. En het ook alleen nog daar over kunnen hebben
.
Deels irriteert mij dit soms, anderzijds was ik toen ook een beetje zo. Baby’s zijn nogal intens.
Ik heb nu wat een verdeling gemaakt. Vrienden met kinderen, maar ook bewust zonder. Laatste vind ik heel fijn. Wat spontaner afspreken, andere “praat” etc.
Ik ben zelf wel moeder, maar mijn kind is al iets ouder. Nog wel begin basisschool hoor, maar geen baby/peuter etc meer. Verder is kind ook deel van de tijd bij vader en daardoor ben ik dus ook vaak alleen.
Merk wel dat veel vriendinnen van mijn leeftijd nu aan baby’s beginnen of baby’s/peuters hebben. En het ook alleen nog daar over kunnen hebben
.Deels irriteert mij dit soms, anderzijds was ik toen ook een beetje zo. Baby’s zijn nogal intens.
Ik heb nu wat een verdeling gemaakt. Vrienden met kinderen, maar ook bewust zonder. Laatste vind ik heel fijn. Wat spontaner afspreken, andere “praat” etc.
zondag 7 maart 2021 om 13:04
Ik denk dat je best veel kan skippen, zonder dat dat direct lullig of onbeleefd is. Ik heb best veel vrienden zonder kinderen en die geven mijn kind geen verjaardagscadeau en ik nodig ze ook niet specifiek uit. Zeg wel dat ze mogen komen, als ze zin hebben. Dat rouwen om afspreken zonder kind/ vriendschap voor het kind snap ik wel. Heb ik zelf ook (ik heb een kind en ben er blij mee, maar dat kan naast elkaar bestaan).
Het wordt denk ik wel anders als die kinderen ouder zijn inderdaad. Een baby kan heel afhankelijk zijn, bijvoorbeeld niet uit fles willen drinken en dan kan je niet uren weg zonder kind.
Ik zou wel gewoon grenzen aangeven, bijv. dat je standaard niet naar kinderverjaardagen gaat en niet naar gender reveals oid. Gewoon even appen/ bellen met felicitaties en meer niet. Dat scheelt al een hoop denk ik.
Kan je het niet met al je vrienden met kinderen afzonderlijk eens ter sprake brengen?
Het wordt denk ik wel anders als die kinderen ouder zijn inderdaad. Een baby kan heel afhankelijk zijn, bijvoorbeeld niet uit fles willen drinken en dan kan je niet uren weg zonder kind.
Ik zou wel gewoon grenzen aangeven, bijv. dat je standaard niet naar kinderverjaardagen gaat en niet naar gender reveals oid. Gewoon even appen/ bellen met felicitaties en meer niet. Dat scheelt al een hoop denk ik.
Kan je het niet met al je vrienden met kinderen afzonderlijk eens ter sprake brengen?
zondag 7 maart 2021 om 13:06
TO, ik voel je. Dit is gewoon lastig. Vind ik ook. Hier een klein hart onder de riem.
Sluit me aan bij wat velen zeggen; tegen goede vrienden moet je kunnen zeggen dat het je wat teveel wordt. En wat dingen skippen. Verder moet alles opnieuw een plek vinden. Sommige vriendschappen verwateren (tijdelijk) en anderen worden intenser.
Sterkte. Ik vond en vind dit soms nog steeds best lastig.
Sluit me aan bij wat velen zeggen; tegen goede vrienden moet je kunnen zeggen dat het je wat teveel wordt. En wat dingen skippen. Verder moet alles opnieuw een plek vinden. Sommige vriendschappen verwateren (tijdelijk) en anderen worden intenser.
Sterkte. Ik vond en vind dit soms nog steeds best lastig.
Thanks Gerda!
zondag 7 maart 2021 om 13:06
Je neemt je kinderen ook mee naar je werk, begrafenis van een collega, etc?
zondag 7 maart 2021 om 13:06
dat is het ook, dat eerste jaar (vooral bij je eerste kind) is zo'n enorme rollercoaster. Zo intens, en allesomvattend.rozekoek1988 schreef: ↑07-03-2021 13:03
Deels irriteert mij dit soms, anderzijds was ik toen ook een beetje zo. Baby’s zijn nogal intens.
En alles draait om dat mensje. Maar heel veel maakt dat mensje niet mee
Maar na de eerste maanden wordt het al beter en normaliseert het leven va de jonge ouders
Wij hebben wat eerder kinderen gekregen dan een groot deel van onze vrienden. En de verjaardagen waar het ineens over cc's babyvoeding ging... waren we altijd ineens vrij snel weg. Als je dan een paar maanden later weer in zo'n huishouden kwam, was het weer een stuk gezelliger
zondag 7 maart 2021 om 13:11
Ik ben iets ouder en ken deze fase. Man en ik willen ook geen kinderen. Wij zijn wel overal op kraamvisite geweest, maar slaan uitnodigingen voor kinderverjaardagen af. De vriendengroep wilde jaarlijks een vriendendag zonder kinderen organiseren, superleuk, maar toen wilden ze opeens wel de kinderen erbij. Tsjah, jammer, maar dan gaan wij niet mee. Geen zin om een hele dag in een of andere indoor speeltuin te zitten.
Bij bezoek geef ik aan dat kinderen welkom zijn, natuurlijk zijn ze welkom, maar ik haal er niet speciaal dingen voor in huis (speelgoed ofzo). En ik spreek ook vaak met vriendinnen af zonder kinderen, in het weekend, dus dan is de vader thuis of bij hen thuis in de avond, als de kinderen op bed liggen.
Bij bezoek geef ik aan dat kinderen welkom zijn, natuurlijk zijn ze welkom, maar ik haal er niet speciaal dingen voor in huis (speelgoed ofzo). En ik spreek ook vaak met vriendinnen af zonder kinderen, in het weekend, dus dan is de vader thuis of bij hen thuis in de avond, als de kinderen op bed liggen.
zondag 7 maart 2021 om 13:13
Ik vind het lief dat je zo om je vriendinnen bekommert TO. Maar natuurlijk heb je ook bewust gekozen geen kinderen te willen dus dat je een grens zoekt is zeker niet raar. Maak voor jezelf de grenzen op en houd je eraan. En zeker je feest onder volwassenen doen!
En als de kinderen ouder worden komt er ook steeds meer ruimte en komen vriendschappen weer meer tot bloei. Komt goed en duurt niet eindeloos, de fase waar je nu in zit!
En als de kinderen ouder worden komt er ook steeds meer ruimte en komen vriendschappen weer meer tot bloei. Komt goed en duurt niet eindeloos, de fase waar je nu in zit!
zondag 7 maart 2021 om 13:17
Ik vind het ergerlijkst mensen met kinderen die hun (grotere) kinderen niet leren door andere mensen heen te praten.lilalinda schreef: ↑07-03-2021 12:54ik ben zelf uit de kleine kinderen en snap TO wel
Baby's zijn geen ruk aan hoor, en zitten vooral goeie gesprekken of een avondje doorzakken in de weg
Dreumesen moet je je huis voor leeghalen, voor ze veilig rond kunnen hopsen. En dan nog gaat er iets stuk
Peuters smeren snot aan je gordijnen, en praten dwars door de gesprekken heen
Dat soort dingen heb je met bejaarden toch minder last van
Ik had potentieel leuke nieuwe kennissen maar man, die kinderen...
Zodra de volwassenen onderling met elkaar kletsten er doorheen schreeuwen en letterlijk het beeld blokkeren.
om de 1 of andere reden moest het hele gezelschap ook altijd meelopen naar iets.
Liepen we weer in een stoet volwassenen naar een soort wilde improvisatie, schommelen, zandbak, stukje fietsen, complete onzin.
Mijn kinderen vonden het heel vermakelijk
(die kennen me en hebben flink leedvermaak gehad van mijn chagrijnige kop in die tuin, terwijl ik zogenaamd zandtaartje nummer 60 van een 8 jarige zat te 'eten')
En dat op commando toon.
Echt verschrikkelijk.
Daar ga ik niet vrijwillig meer heen, hoe leuk ik die mensen ook vind.
zondag 7 maart 2021 om 13:17
Herkenbaar hoor.
Kraambezoek heb ik wel gedaan maar verjaardagen alleen van neefje/nichtje
En ja, in mijn geval betekende (o.a.) dit dat vriendschappen met vrienden met kinderen inmiddels verwaterd zijn.
Nu heb ik naast vrienden zonder kinderen
Toch heb ik ook nu wel vrienden met (Wat oudere) kinderen, Hierbij is het makkelijker om af te spreken en gaat het dan niet alleen maar over kinderen.
Al met al dus heel herkenbaar en met de tijd vind je hier vanzelf je weg in.
Kraambezoek heb ik wel gedaan maar verjaardagen alleen van neefje/nichtje
En ja, in mijn geval betekende (o.a.) dit dat vriendschappen met vrienden met kinderen inmiddels verwaterd zijn.
Nu heb ik naast vrienden zonder kinderen
Toch heb ik ook nu wel vrienden met (Wat oudere) kinderen, Hierbij is het makkelijker om af te spreken en gaat het dan niet alleen maar over kinderen.
Al met al dus heel herkenbaar en met de tijd vind je hier vanzelf je weg in.
zondag 7 maart 2021 om 13:18
lilalinda schreef: ↑07-03-2021 13:06dat is het ook, dat eerste jaar (vooral bij je eerste kind) is zo'n enorme rollercoaster. Zo intens, en allesomvattend.
En alles draait om dat mensje. Maar heel veel maakt dat mensje niet mee
Maar na de eerste maanden wordt het al beter en normaliseert het leven va de jonge ouders
Wij hebben wat eerder kinderen gekregen dan een groot deel van onze vrienden. En de verjaardagen waar het ineens over cc's babyvoeding ging... waren we altijd ineens vrij snel weg. Als je dan een paar maanden later weer in zo'n huishouden kwam, was het weer een stuk gezelliger
Herkenbaar dit! Of een dreumes om je heen hebben. Twee aparte vrienden van me hebben er beiden eentje, ik ben opgelucht dat ze gaan of ik kan vertrekken. Wat intens is dat! 
zondag 7 maart 2021 om 13:20
Miskotto schreef: ↑07-03-2021 12:51Tja TO dit is hoe het werkt, en het zal alleen maar erger worden.
Wanneer er kinderen in het spel komen, dan verschuiven de verhoudingen, en kind gaat altijd voor, en die momenten met vriendinnen zullen alsmaar schaarser worden.
Ik had ook kinderloze vriendinnen die geen kinderen op hun feest wilden, dat respecteerde ik, maar ik bleef weg, mijn kind hoort bij mij, dus als mijn kind niet welkom is, dan hoef het voor mij ook niet.
En ik wil je een tip meegeven: Houd er rekening mee dat die vriendinnen die nu geen kinderen willen, misschien in de toekomst toch moeder ( willen) worden.
Rest mij jou heel veel sterkte toe te wensen.
Dit herken ik als moeder helemaal niet. Ja, als de kinderen nog baby zijn, zit je er wat meer aan vast (borstvoeding) maar ik vond het juist heerlijk om als Dreamer af te spreken en niet als 'mama met..' Vooral als ik naar m'n kinderloze vriendinnen ging, maar ook bij feestjes waar vriendinnen met kinderen kwamen. Juist heerlijk, een tuinfeestje waarbij je niet steeds op je kinderen hoeft te letten
EN ja, er verandert wel eea. De vrouwen met kinderen hebben minder vrije tijd. Als ze zonder kinderen weg willen moet of hun partner thuis zijn of er moet oppas geregeld worden en dat lukt niet makkelijk bij iedereen. Je bent ook sneller moe (ik dan) en je weet dat er 's morgens om 6 uur weer een kind aan je bed staat. Nouja, dat was in mijn geval dan zo. En als ik op stap geweest was, nam mijn man de kinderen mee naar beneden, maar uitslapen werd toch lastiger.
Daarom TO: spreek je uit. Een aantal vriendinnen zullen zijn als Miskotto: als haar kind niet welkom is, dan komt ze niet. Andere vriendinnen zullen het begrijpen dat je niet altijd zin hebt in vriendin + kind. Weer andere vriendinnen vinden het zelf ook fijn om eens zonder kind te komen. Er zal wel meer over kinderen gepraat worden. Indertijd gebeurde er in mijn leven weinig dat niet met werk of kinderen te maken had, dus sja, ze kwamen wel ter sprake, hoewel ik ook andere onderwerpen zocht.
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 13:24
Ik herken dit niet. Ik ben 40+ en heb deze fase al achter de rug. Ik heb geen kinderen, nooit gewild ook, maar de baby showers en toestanden zaten mij nooit in de weg. Als ik kan en wil, ga ik, maar ik zeg er ook niets voor af. Zelfs niet voor babydingen van mijn broers en zus. Hetzelfde met kinderverjaardagen, zo nu en dan ga ik er naar eentje, maar ook vaak genoeg niet.
Iedereen praat over waar je leven op dat moment vol van is, ik zal dat ook doen. Ik vind het leuk om te horen over andermans kinderen, en ben blij dat ik ze zelf niet heb. Ik moet wel zeggen dat mijn vriendinnen het niet voortdurend over kinderen hebben.
Iedereen praat over waar je leven op dat moment vol van is, ik zal dat ook doen. Ik vind het leuk om te horen over andermans kinderen, en ben blij dat ik ze zelf niet heb. Ik moet wel zeggen dat mijn vriendinnen het niet voortdurend over kinderen hebben.
zondag 7 maart 2021 om 13:26
Toen mijn kinderen klein waren sprak ik gewoon met vrienden af zonder de kinderen mee te nemen en dat niet alleen met vrienden die zelf geen kinderen hadden. Ik had daar zelf behoefte aan. Ik vind het ook fijn om dingen te doen als mezelf en niet als moeder, net zoals ik het ook niet vanzelfsprekend vind dat mijn partner en ik onafscheidelijk zijn, wij doen ook heel veel dingen los van elkaar. Ik hoor wel eens: "Nee, dan kan ik niet, want "partner" moet dan werken." Wat een onzin, dan kan jij toch wel komen, denk ik dan.Harolda schreef: ↑07-03-2021 12:36Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden,
zondag 7 maart 2021 om 13:28
Verjaardag vieren wij altijd s avonds, en hoewel we zelf kinderen hebben, zei ik gewoon, tis alleen voor volwassenen. Ons huis is ook niet groot genoeg voor 26 volwassenen en dan nog 20 kinderen.
Met vriendinnen straks gewoon een kroegavond of uit eten afspreken, zonder kinderen.
Met vriendinnen straks gewoon een kroegavond of uit eten afspreken, zonder kinderen.
ik geef mn bek ook maar een douw
zondag 7 maart 2021 om 13:29
Maar hoe pak je dat nou netjes aan? Niet dat mijn vrienden van die tere zieltjes hebben of ik zo bot ben, maar heb in het verleden iets te vaak gemaakt dat het alsnog niet goed viel als ik dit bespreekbaar wilde maken. Misschien waren dat de Miskotto-types?Dreamer schreef: ↑07-03-2021 13:20[...]
Daarom TO: spreek je uit. Een aantal vriendinnen zullen zijn als Miskotto: als haar kind niet welkom is, dan komt ze niet. Andere vriendinnen zullen het begrijpen dat je niet altijd zin hebt in vriendin + kind. Weer andere vriendinnen vinden het zelf ook fijn om eens zonder kind te komen. Er zal wel meer over kinderen gepraat worden. Indertijd gebeurde er in mijn leven weinig dat niet met werk of kinderen te maken had, dus sja, ze kwamen wel ter sprake, hoewel ik ook andere onderwerpen zocht.
Verder erg herkenbaar, to. Een aantal van mijn vriendschappen zijn hierdoor verwaterd. Heb an sich niets tegen kinderen, wel het er continue over hebben. Men weet inmiddels van mij dat ik so wie so niet naar gender reveal party's ga en het liefst niet naar babyshowers (tenzij van van mensen waar ik een goede band mee heb).
Gelukkig een paar hele goede vriendinnen, maar vind het lastig om dit tactvol en op een nette manier aan te kaarten. Een goede vriendin van me zit nu (wederom) in een baby-fase met nog één op komst. Ik zou het jammer vinden als deze vriendschap ook al verwatert, maar geen idee hoe ik het met goed fatsoen moet aankaarten.
zondag 7 maart 2021 om 13:29
Dit is wel een beetje ‘pot verwijt de ketel’ want zelf doe je ook niet neutraal. Er niks mee hebben en ze zelf niet willen snap ik prima, ze stom vinden en antipathie is een beetje extreem. Wel een baby willen en daar mee bezig zijn is normaal en prima, er alleen maar mee bezig zijn en niks anders kunnen doen is een beetje extreem. Wat dat betreft ben je net zo erg als je vriendinnen wat mij betreft.
Ik heb zelf kinderen maar was veel eerder dan gemiddeld dus ik had niemand met baby’s om me heen en ik wilde het daar ook niet steeds over hebben. Nu ben ik 15 jaar verder en zie ik om me heen wat vriendinnenclubjes die volop in de baby’s en zwangeren zitten en dat vind ik ook de hel. Zelfs als moeder trek ik dat echt niet. Kinderverjaardagen doe ik niet aan, tenzij bij heel goede vriendinnen en andersom nodig ik mijn vriendinnen niet uit op Kinderverjaardagen. Soms kwamen ze toch, superleuk.
Maar goed, beetje een middenweg? Je vriendinnen ook eens uitnodigen zonder kinderen voor een wijntje (en ja dat initiatief zal misschien wat meer van jou moeten komen) en toch af en toe aanschuiven op een babyshower?
Het komt voor een groot deel ook wel weer goed, het duurt even. Maar zorg ook dat je zelf die kloof niet groter maakt dan hij is, door een soort babyhater te worden. Mensen vinden er heus niks van dat ie geen kinderen wilt, maar ze zijn er zelf nu even veel mee bezig. Niks geks aan dat jij daar niet altijd trek in hebt, maar je maakt het wel een tikje extreem
Ik heb zelf kinderen maar was veel eerder dan gemiddeld dus ik had niemand met baby’s om me heen en ik wilde het daar ook niet steeds over hebben. Nu ben ik 15 jaar verder en zie ik om me heen wat vriendinnenclubjes die volop in de baby’s en zwangeren zitten en dat vind ik ook de hel. Zelfs als moeder trek ik dat echt niet. Kinderverjaardagen doe ik niet aan, tenzij bij heel goede vriendinnen en andersom nodig ik mijn vriendinnen niet uit op Kinderverjaardagen. Soms kwamen ze toch, superleuk.
Maar goed, beetje een middenweg? Je vriendinnen ook eens uitnodigen zonder kinderen voor een wijntje (en ja dat initiatief zal misschien wat meer van jou moeten komen) en toch af en toe aanschuiven op een babyshower?
Het komt voor een groot deel ook wel weer goed, het duurt even. Maar zorg ook dat je zelf die kloof niet groter maakt dan hij is, door een soort babyhater te worden. Mensen vinden er heus niks van dat ie geen kinderen wilt, maar ze zijn er zelf nu even veel mee bezig. Niks geks aan dat jij daar niet altijd trek in hebt, maar je maakt het wel een tikje extreem
zondag 7 maart 2021 om 13:32
Ik snap je heel goed, TO. Ik heb nu wel een zoontje, maar ik werd pas laat moeder (op mijn 37e) en heb dus ook lang het gevoel gehad vrienden te verliezen aan de burgerlijke sleur van het gezin. Je zou dit bij mij dus altijd mogen aangeven. Maar ja, sommige dingen zijn bewerkelijk. Een avondje doorzakken is gewoon echt geen leuk vooruitzicht als je er 's nachts waarschijnlijk een paar keer uit moet, en je 's ochtends om 6 uur alweer zo'n kwetterende peuter naast je bed hebt staan. En momenteel gaat al mijn kind-vrije tijd op aan slapen of werk, en plan ik dus alleen bezoeken en uitjes waarbij ik kind mee kan nemen. We moeten door corona kind regelmatig thuishouden van het kdv, dus we lopen chronisch met alles achter. Maar dat is natuurlijk een tijdelijke situatie. En het klinkt of jij het perspectief van je vrienden heel goed snapt.
Dus je mag het echt zeggen als ze er teveel over doordraven, of probeer gewoon van onderwerp te veranderen. Vraag niet naar de kinderen, maar naar je vrienden hun werk en hobby's. Waarschijnlijk ben je altijd lief en geïnteresseerd, en denken je vrienden daarom dat je de gesprekken over hun kinderen leuk vindt. Ik ken echter weinig ouders die zich er niet bewust van zijn dat de belevenissen van hun kroost niet zo boeiend zijn voor het grote publiek.
Oh ja, en mensen met jonge kinderen hebben het vaak over hun kinderen omdat ze (naast werk) niets anders meer in hun leven hebben. Mijn leven is echt gruwelijk saai vanuit het perspectief van een bewust kinderloze single op het moment, maar ik krijg langzaam weer meer ruimte terug voor andere dingen.
Dus je mag het echt zeggen als ze er teveel over doordraven, of probeer gewoon van onderwerp te veranderen. Vraag niet naar de kinderen, maar naar je vrienden hun werk en hobby's. Waarschijnlijk ben je altijd lief en geïnteresseerd, en denken je vrienden daarom dat je de gesprekken over hun kinderen leuk vindt. Ik ken echter weinig ouders die zich er niet bewust van zijn dat de belevenissen van hun kroost niet zo boeiend zijn voor het grote publiek.
Oh ja, en mensen met jonge kinderen hebben het vaak over hun kinderen omdat ze (naast werk) niets anders meer in hun leven hebben. Mijn leven is echt gruwelijk saai vanuit het perspectief van een bewust kinderloze single op het moment, maar ik krijg langzaam weer meer ruimte terug voor andere dingen.
zondag 7 maart 2021 om 13:33
Oh en voor altijd de kinderen meenemen zou ik passen. Beetje geven en nemen. Een afspraak met vriendinnen met kleine kinderen erbij telt wat mij betreft niet. Prima voor ff snel een bak koffie en bijkletsen maar echt gezellig wordt dat nooit want een klein kind zorgt ervoor dat je de helft van de onderwerpen niet kunt bespreken en jengelt er tussendoor.
Mijn vriendinnen zagen mijn kinderen zelden tot nooit toen ze klein waren. Nu het pubers zijn wel en vinden ze het wel gezellig als er een puber mee gaat koffie drinken in de stad of mee gaat ontbijten ofzo. En de puber vindt dat dan extreem cool.
Mijn vriendinnen zagen mijn kinderen zelden tot nooit toen ze klein waren. Nu het pubers zijn wel en vinden ze het wel gezellig als er een puber mee gaat koffie drinken in de stad of mee gaat ontbijten ofzo. En de puber vindt dat dan extreem cool.
zondag 7 maart 2021 om 13:33
Ik vind dat je wel heel veel rekening houdt met de mensen om je heen en wat zij eventueel van jou verwachten.
Er zijn zat mensen die vriendelijk bedanken voor oa babyshowers, vrijgezellenfeestjes en Sarahpoppen. Zoals ik. Dat ik moeder, getrouwd èn 50+ ben, wil niet zeggen dat ik dat soort dingen ineens leuk moet vinden. Niks geks aan. Ook ik spreek graag alleen met vrienden af. Leg het gewoon een keer uit. Als je vrienden dat dan niet leuk van je vinden, passen jullie (inmiddels?) toch minder bij elkaar dan je dacht.
Er zijn zat mensen die vriendelijk bedanken voor oa babyshowers, vrijgezellenfeestjes en Sarahpoppen. Zoals ik. Dat ik moeder, getrouwd èn 50+ ben, wil niet zeggen dat ik dat soort dingen ineens leuk moet vinden. Niks geks aan. Ook ik spreek graag alleen met vrienden af. Leg het gewoon een keer uit. Als je vrienden dat dan niet leuk van je vinden, passen jullie (inmiddels?) toch minder bij elkaar dan je dacht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
