Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 13:37
Dat vind ik echt onzinnig. Ook met jonge kinderen heb je zat gespreksonderwerpen en dingen om te doen. Ik heb nooit het idee gehad dat mijn leven bestond uit werk en kind en verder niks. En tegen mensen die mijn kind niet goed kennen praat ik niet over mijn kinderen. En bij mensen die ze wel kennen praat ik er over zoals over alle onderwerpen. Dan gaat het over werk, relaties, hobby’s, andere mensen, het nieuws, de kinderen en allemaal ongeveer gelijk op. Tenzij iets bijzonders ofzo. Maar dat geldt toch voor álles? Als een vriendin een nieuwe baan heeft of een relatiecrisis dan gaat het een tijdje daar wat meer over, is er iets met een kind dan gaat het daar even wat meer over enz. Zolang het over de hele linie maar in balans is. De mensen die het alleen over kinderen konden hebben daar was ik snel bij uit de buurtAdelaide schreef: ↑07-03-2021 13:32
Oh ja, en mensen met jonge kinderen hebben het vaak over hun kinderen omdat ze (naast werk) niets anders meer in hun leven hebben. Mijn leven is echt gruwelijk saai vanuit het perspectief van een bewust kinderloze single op het moment, maar ik krijg langzaam weer meer ruimte terug voor andere dingen.
zondag 7 maart 2021 om 13:39
Nou inderdaad! Je lijkt een enorme pleaser, to. Je durft je grenzen niet aan te geven.yette schreef: ↑07-03-2021 13:33Ik vind dat je wel heel veel rekening houdt met de mensen om je heen en wat zij eventueel van jou verwachten.
Er zijn zat mensen die vriendelijk bedanken voor oa babyshowers, vrijgezellenfeestjes en Sarahpoppen. Zoals ik. Dat ik moeder, getrouwd èn 50+ ben, wil niet zeggen dat ik dat soort dingen ineens leuk moet vinden. Niks geks aan. Ook ik spreek graag alleen met vrienden af. Leg het gewoon een keer uit. Als je vrienden dat dan niet leuk van je vinden, passen jullie (inmiddels?) toch minder bij elkaar dan je dacht.
Je hoeft helemaal niet verplicht naar babyshower, gender reveals en zelfs kinderverjaardagen kan je best helemaal overslaan. Dat zal echt niemand je kwalijk nemen en dan is iedereen binnen no time gewend aan het feit dat jij daar niet aan doet.
Blijft over: kraambezoek. Dat zal toch niet tientallen keren per jaar zijn?
En je kunt ook gerust een vriendin uitnodiging om zonder kind even een borrel te komen drinken. Vindt ze misschien wel fijn ook.
Ik snap zelf niet veel van de redenering: als mijn kind niet welkom is, kom ik ook niet.
(En ja, ik heb zelf ook een kind)
zondag 7 maart 2021 om 13:43
Ik ben misschien iets te eerlijk en open over mijn keus geen kinderen te hebben en ben ook nooit echt voor kinderfeestjes/babyshowers uitgenodigd. Mijn vrienden weten wel beter denk ik, ha ha.
En zij vinden het inderdaad fijn dat ik (met man) degene ben met wie ze kunnen afspreken en dat het dan eindelijk eens niet alleen over de kinderen gaat. Ik heb ook nog wel vrienden die net als ik voor een kinderloos bestaan hebben gekozen.
Overigens voel ik me wel echt trotse tante van de kinderen van mijn vrienden en vind ik het ook leuk als kinderen mee komen naar een afspraak, maar dat zijn inderdaad ‘overdag’ afspraken. Bij een feestje/afspraak in de avond komen de kinderen niet mee, dat vinden de ouders dan ook wel fijn. Kunnen ze ongegeneerd meefeesten zeg maar. Dat kun je ook best aangeven hoor!
En zij vinden het inderdaad fijn dat ik (met man) degene ben met wie ze kunnen afspreken en dat het dan eindelijk eens niet alleen over de kinderen gaat. Ik heb ook nog wel vrienden die net als ik voor een kinderloos bestaan hebben gekozen.
Overigens voel ik me wel echt trotse tante van de kinderen van mijn vrienden en vind ik het ook leuk als kinderen mee komen naar een afspraak, maar dat zijn inderdaad ‘overdag’ afspraken. Bij een feestje/afspraak in de avond komen de kinderen niet mee, dat vinden de ouders dan ook wel fijn. Kunnen ze ongegeneerd meefeesten zeg maar. Dat kun je ook best aangeven hoor!
zondag 7 maart 2021 om 13:44
Hier ervaar ik dat wel zo. Natuurlijk maken we nog weleens wat mee, maar het is niet te vergelijken met hoe mijn leven er vier jaar geleden uitzag. Nu werken mijn vrouw en ik ook fulltime en is mijn zoon bijna 2, dus mijn ervaringen met het ouderschap zijn voornamelijk gevormd tijdens de corona-tijd. Het kan best zijn dat het niet altijd opgaat.
zondag 7 maart 2021 om 13:49
Ik ken het van beide kanten. Ben vrij laat moeder geworden, vandaar.
Eerst vriendinnen die kinderen kregen terwijl ik daar nog lang niet aan toe was (heb lang getwijfeld óf ik het wel wou). Ik herken heel veel van wat jij schrijft. Altijd foto's kijken, aanhoren wat ze nú al weer kunnen ("zó vróeg") en later hoe voorlijk ze al niet zijn enz. Echt vreselijk. Ook van collega's trouwens. Blerk. Ik heb het toentertijd wel met mijn vriendinnen besproken maar eentje was zo'n moederkloek... dat is verwaterd. Meeste andere vriendinnen snapten het wel en hielden er wat rekening mee. Neemt niet weg dat ik me nog regelmatig gestoord heb aan de prinsjes en prinsesjes die overal tussen door mochten loeien, verplicht naar voorstellingen heb gekeken (vré-se-lijk) en tijdens bezoekjes meubilair heb moeten zien aftekelen maar goed....
Op mijn bruiloft wilden we ook liever die hele kinderschare er niet bij; dat was voor die ene moederkloek teveel denk ik. Nah ja; dat kan gebeuren, heb ik toen gedacht. Dan passen we gewoon niet meer bijelkaar.
Toen kreeg ik ze zelf en had vriendinnen die ze nog niet hadden. Ik heb er zelf erg voor opgepast om kids niet altijd mee te nemen en er zeker niet altijd over te praten. Is wel aardig gelukt, denk ik. Maar wel een vriendschap minder eraan overgehouden: zij belde op de gekste momenten of ik met haar uit wou, of winkelen, of thee drinken of weet ik wat terwijl ik met twee kindjes thuis zat. Ze wou op de zelfde voet verder als toen we beide nog geen kinderen hadden. Dat lukte mij gewoon niet. Ik was hondsmoe, superdruk met werk en kids en man was niet altijd thuis.... Heel jammer, maar die vriendschap is ook verwaterd. Het lukte gewoon niet meer.
Moraal van dit verhaal: soms is het moeilijk om vriendschappen aan te houden als je in een totaal andere levensfase zit. Hoe erg dit is, is aan jezelf. Wel vind ik dat je trouw moet zijn aan jezelf en dat als je ergens geen kinderen bij wilt hebben, je dit (aardig) moet kunnen zeggen. Degenen met kinderen zouden empathie moeten hebben; als de vriendschap goed zit houden ze er rekening mee en wordt het later allemaal wel weer beter.
By the way: ik heb nu collega's die oma zijn geworden. Wérkelijk..... het begint van voren af aan!
Eerst vriendinnen die kinderen kregen terwijl ik daar nog lang niet aan toe was (heb lang getwijfeld óf ik het wel wou). Ik herken heel veel van wat jij schrijft. Altijd foto's kijken, aanhoren wat ze nú al weer kunnen ("zó vróeg") en later hoe voorlijk ze al niet zijn enz. Echt vreselijk. Ook van collega's trouwens. Blerk. Ik heb het toentertijd wel met mijn vriendinnen besproken maar eentje was zo'n moederkloek... dat is verwaterd. Meeste andere vriendinnen snapten het wel en hielden er wat rekening mee. Neemt niet weg dat ik me nog regelmatig gestoord heb aan de prinsjes en prinsesjes die overal tussen door mochten loeien, verplicht naar voorstellingen heb gekeken (vré-se-lijk) en tijdens bezoekjes meubilair heb moeten zien aftekelen maar goed....
Op mijn bruiloft wilden we ook liever die hele kinderschare er niet bij; dat was voor die ene moederkloek teveel denk ik. Nah ja; dat kan gebeuren, heb ik toen gedacht. Dan passen we gewoon niet meer bijelkaar.
Toen kreeg ik ze zelf en had vriendinnen die ze nog niet hadden. Ik heb er zelf erg voor opgepast om kids niet altijd mee te nemen en er zeker niet altijd over te praten. Is wel aardig gelukt, denk ik. Maar wel een vriendschap minder eraan overgehouden: zij belde op de gekste momenten of ik met haar uit wou, of winkelen, of thee drinken of weet ik wat terwijl ik met twee kindjes thuis zat. Ze wou op de zelfde voet verder als toen we beide nog geen kinderen hadden. Dat lukte mij gewoon niet. Ik was hondsmoe, superdruk met werk en kids en man was niet altijd thuis.... Heel jammer, maar die vriendschap is ook verwaterd. Het lukte gewoon niet meer.
Moraal van dit verhaal: soms is het moeilijk om vriendschappen aan te houden als je in een totaal andere levensfase zit. Hoe erg dit is, is aan jezelf. Wel vind ik dat je trouw moet zijn aan jezelf en dat als je ergens geen kinderen bij wilt hebben, je dit (aardig) moet kunnen zeggen. Degenen met kinderen zouden empathie moeten hebben; als de vriendschap goed zit houden ze er rekening mee en wordt het later allemaal wel weer beter.
By the way: ik heb nu collega's die oma zijn geworden. Wérkelijk..... het begint van voren af aan!
zondag 7 maart 2021 om 13:50
Ik heb een dochter van 2 en had het echt begrepen als een vriendin dit eerlijk had besproken met me.
0 interesse tonen had ik echt niet tof gevonden, maar bijvoorbeeld niet naar de babyshower komen, maar wel eventjes op kraamvisite, zou ik alle begrip voor hebben.
Ook vind ik het echt niet erg als mensen geen zin hebben in een kinderverjaardag, ik ben daar zelf ook geen fan van..
Spreek ook graag regelmatig zonder kinderen af met vriendinnen, ik heb er een paar tussen zitten die altijd de kinderen meenemen en ook hun kinderen constant tussen gesprekken laten komen. Dan heb je eigenlijk nooit een écht gesprek meer met elkaar.
Dus kortom, als je het bespreekt op de begripvolle manier zoals je het hier aankaart, moet dat vast bespreekbaar zijn met je vriendinnen
0 interesse tonen had ik echt niet tof gevonden, maar bijvoorbeeld niet naar de babyshower komen, maar wel eventjes op kraamvisite, zou ik alle begrip voor hebben.
Ook vind ik het echt niet erg als mensen geen zin hebben in een kinderverjaardag, ik ben daar zelf ook geen fan van..
Spreek ook graag regelmatig zonder kinderen af met vriendinnen, ik heb er een paar tussen zitten die altijd de kinderen meenemen en ook hun kinderen constant tussen gesprekken laten komen. Dan heb je eigenlijk nooit een écht gesprek meer met elkaar.
Dus kortom, als je het bespreekt op de begripvolle manier zoals je het hier aankaart, moet dat vast bespreekbaar zijn met je vriendinnen
zondag 7 maart 2021 om 13:53
Ik vind kinderen leuk, heb ze zelf ook. Maar babyshowers en reveals met een feest erbij vind ik echt vreselijk. Gelukkig ook niet echt gehad in mijn omgeving. En als ik nu continu moet gaan komen opdraven hiervoor zou ik er ook voor passen.
Kraamvisite vind ik weer wel heel fijn.
Maar ik vind het de laatste jaren ook allemaal heel erg doorslaan. Dus ik snap je helemaal. En zou heel erg bij jezelf blijven. Wat vind je leuk o bij te zijn en waar niet, gewoon niet doen. Dan verdwijnen die kriebels die je nu van alles krijgt waarschijnlijk ook vanzelf.
Kraamvisite vind ik weer wel heel fijn.
Maar ik vind het de laatste jaren ook allemaal heel erg doorslaan. Dus ik snap je helemaal. En zou heel erg bij jezelf blijven. Wat vind je leuk o bij te zijn en waar niet, gewoon niet doen. Dan verdwijnen die kriebels die je nu van alles krijgt waarschijnlijk ook vanzelf.
zondag 7 maart 2021 om 13:53
purple1973 schreef: ↑07-03-2021 13:49By the way: ik heb nu collega's die oma zijn geworden. Wérkelijk..... het begint van voren af aan!
zondag 7 maart 2021 om 14:07
Ik snap je heel goed, zelfs als moeder van 2 kids.
Ook ik heb/had zelf de behoefte om zonder kinderen af te spreken. Gewoon om weer eens ongestoord te kunnen kletsen, wijntjes te drinken en nergens op te hoeven letten.
En ikzelf was me er ook van bewust toen de kinderen geboren werden of klein waren dat de vrienden zonder kinderen hier misschien geen behoefte aan hadden.
Dus bij het uitnodigen van een kinderverjaardag heb ik ook gewoon erbij gezegd, voel je niet verplicht, kom als je het wil en niet uit beleefdheid.
Ik denk dat je dit prima met je vriendinnen kan bespreken dat je ze ook graag nog wilt zien zonder de kids erbij en dat zullen zij ook echt wel begrijpen.
Ook ik heb/had zelf de behoefte om zonder kinderen af te spreken. Gewoon om weer eens ongestoord te kunnen kletsen, wijntjes te drinken en nergens op te hoeven letten.
En ikzelf was me er ook van bewust toen de kinderen geboren werden of klein waren dat de vrienden zonder kinderen hier misschien geen behoefte aan hadden.
Dus bij het uitnodigen van een kinderverjaardag heb ik ook gewoon erbij gezegd, voel je niet verplicht, kom als je het wil en niet uit beleefdheid.
Ik denk dat je dit prima met je vriendinnen kan bespreken dat je ze ook graag nog wilt zien zonder de kids erbij en dat zullen zij ook echt wel begrijpen.
zondag 7 maart 2021 om 14:07
Zijdehoentje schreef: ↑07-03-2021 13:29Maar hoe pak je dat nou netjes aan? Niet dat mijn vrienden van die tere zieltjes hebben of ik zo bot ben, maar heb in het verleden iets te vaak gemaakt dat het alsnog niet goed viel als ik dit bespreekbaar wilde maken. Misschien waren dat de Miskotto-types?
Verder erg herkenbaar, to. Een aantal van mijn vriendschappen zijn hierdoor verwaterd. Heb an sich niets tegen kinderen, wel het er continue over hebben. Men weet inmiddels van mij dat ik so wie so niet naar gender reveal party's ga en het liefst niet naar babyshowers (tenzij van van mensen waar ik een goede band mee heb).
Gelukkig een paar hele goede vriendinnen, maar vind het lastig om dit tactvol en op een nette manier aan te kaarten. Een goede vriendin van me zit nu (wederom) in een baby-fase met nog één op komst. Ik zou het jammer vinden als deze vriendschap ook al verwatert, maar geen idee hoe ik het met goed fatsoen moet aankaarten.
Hoe pak je zoiets aan.. sja.
Ik weet niet wat je voordien met de vriendinnen deed, maar misschien eens een 'zullen we weer eens naar theater/museum/iets gaan' (wanneer het weer kan helaas) of 'zullen we een keer met z'n tweetjes wat doen'?
Ik vond het als moeder dus zelf prettig om er zonder kinderen opuit te gaan, dat zal geholpen hebben
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 14:08
Ik heb zelf kinderen en ik ga ook niet naar kinderverjaardagen van vrienden. Ik vind het niet leuk en het zijn er gewoon teveel.
Andersom nodig ik mijn vrienden ook niet uit op de verjaardag van mijn kinderen.
Met alleen (naaste) familie is het huis ook vol en hebben de kinderen toch een leuk feest (voor corona).
Ik heb een kindvrije vriendin en zij is een specialist in superleuke goedkope cadeautjes. Ze komt nooit op de kinderverjaardag, maar als ze zo rond de verjaardag eens op de thee komt, neemt ze zo'n cadeautje mee.
Hoeft ze niet te doen (en jij ook niet), maar is altijd heel attent en leuk. Toch aandacht gegeven aan een bijzonder moment voor kind/ouders, niet haar eigen grenzen overschreden.
Andersom nodig ik mijn vrienden ook niet uit op de verjaardag van mijn kinderen.
Met alleen (naaste) familie is het huis ook vol en hebben de kinderen toch een leuk feest (voor corona).
Ik heb een kindvrije vriendin en zij is een specialist in superleuke goedkope cadeautjes. Ze komt nooit op de kinderverjaardag, maar als ze zo rond de verjaardag eens op de thee komt, neemt ze zo'n cadeautje mee.
Hoeft ze niet te doen (en jij ook niet), maar is altijd heel attent en leuk. Toch aandacht gegeven aan een bijzonder moment voor kind/ouders, niet haar eigen grenzen overschreden.
zondag 7 maart 2021 om 14:15
Ik heb nooit aan beleefdheids-interesse m.b.t. baby's of kinderen gedaan. Mijn vrienden kennen mijn afkeer van kinderen en delen die in de meeste gevallen ook. Die enkele vriendin die zélf toch een kinderwens vervuld zag worden, kondigde dat met een dosis humor aan in de vorm van "je zult me vast ontzettend stom vinden, maar...". Dat vond ik heel realistisch en kon ik dan wel weer waarderen. Een andere vriendin biedt zelf aan de kinderen ergens anders heen te brengen wanneer ik op bezoek kom.
Maar de meeste mensen met kinderen filter ik gewoon langzaam uit mijn leven. Meestal zijn ze zo druk met hun gezin bezig, dat ze ook niet meer zo vaak contact met jou opnemen en het niet opvalt wanneer jij dat ook niet doet.
Maar de meeste mensen met kinderen filter ik gewoon langzaam uit mijn leven. Meestal zijn ze zo druk met hun gezin bezig, dat ze ook niet meer zo vaak contact met jou opnemen en het niet opvalt wanneer jij dat ook niet doet.
s7rin wijzigde dit bericht op 07-03-2021 14:16
1.30% gewijzigd
Disclaimer: ik heb een mannelijk brein.
zondag 7 maart 2021 om 14:15
Hier is het zo dat de kinderen van mij en de meeste vriendinnen alweer groter zijn. 1 vriendin heeft nog een kind van 3 en die heb ik hier liever niet in huis. Sowieso geen kleine kinderen. Ze breken je hut af en zitten overal aan, willen de hele tijd aandacht, dus ik merk dat ik haar afhoud,met klein kind dan. Alleen met partner of bij hun vind ik prima. Zij vergat ook altijd dat ik een kind had toen mijn oudste een baby was.
zondag 7 maart 2021 om 14:17
Misschien maak je er teveel van? Als jij allemaal redenen gaat zitten verzinnen kan iemand beledigd zijn, omdat ze het niet eens zijn met die redenen.Zijdehoentje schreef: ↑07-03-2021 13:29Maar hoe pak je dat nou netjes aan? Niet dat mijn vrienden van die tere zieltjes hebben of ik zo bot ben, maar heb in het verleden iets te vaak gemaakt dat het alsnog niet goed viel als ik dit bespreekbaar wilde maken. Misschien waren dat de Miskotto-types?
Ik zou het houden bij een voorstel doen wat niet kan met kinderen:
'Oh ik zou het heerlijk vinden om weer eens een avondje uit eten/borrelen/dansen'
En als ze dan toch hun kinderen mee willen nemen zeg je: 'oh maar laten we lekker met zijn tweeën gaan, kunnen we weer eens ongegeneerd bijkletsen'
zondag 7 maart 2021 om 14:21
Overigens ligt het er mogelijk ook nog aan hoe veel vriendinnen de jonge moeder heeft. Ik wilde best graag met vriendinnen afspreken zonder dat er kinderen bij waren, maar ik wilde dat niet elk weekend of elke week. Een weekend aanrommelen thuis met de kinderen vond ik ook gewoon fijn of met hén op pad. En dan ging m'n man ook nog wel eens weg te sporten, dus kon ik niet makkelijk weg. Mijn man ging op een gegeven moment een opleiding doen, dus had thuis minder tijd, zodat ik juist met de kinderen op pad ging, om hem ruimte voor z'n studie te geven.
Op die manier zijn er inderdaad wat vriendschappen gesneuveld, denk ik. Maarja, ligt zoiets dan alleen aan de jonge moeder of mag je van je vriendinnen daar ook begrip voor verwachten.
Op die manier zijn er inderdaad wat vriendschappen gesneuveld, denk ik. Maarja, ligt zoiets dan alleen aan de jonge moeder of mag je van je vriendinnen daar ook begrip voor verwachten.
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 14:22
Maar als TO altijd het idee geeft dat ze het allemaal hartstikke leuk en gezellig vindt en zelf nooit aangeeft eens zonder kinderen af te willen spreken, dan kan dit ook een communicatiestoorinkje zijn.
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 14:25
Ik vind het wel herkenbaar.
Maar je kunt prima je eigen grenzen aangeven hoor. Gewoon zeggen: kinderverjaardagen sla ik over, want vind ik niet leuk/kosten me veel energie/wat dan ook.
Housewarming: gewoon 's avonds doen en zeggen dat het adults only is. Is echt helemaal niets raars mee. Mijn vriendinnen waren altijd super blij om even een avondje geen kinderen te hebben en gewoon te kunnen ontspannen.
En tegen vriendinnen die altijd automatisch de kinderen meenemen zeggen: het lijkt me leuk om weer eens iets samen af te spreken. En dan aan hen laten wat dan praktisch mogelijk is.
En dan ga je een andere keer eventueel iets leuks doen met de kinderen erbij. Kinderboerderij/dierentuin/klimtuin/Efteling als ze wat ouder zijn.
Als je vriendinnen zich hier persoonlijk mee aangevallen voelen kun je echt beter andere vrienden zoeken die zich wel in jou kunnen verplaatsen. Ik heb een aantal vriendinnen waar het contact een tijdje iets minder is geweest, maar sinds de kinderen op school zitten zie ik ze weer een stuk meer.
Ik doe overigens alleen kinderverjaardagen van neefjes/nichtjes en gaf pre corona alleen 's avonds feestjes. Heb ik nooit iets negatiefs over gehoord.
Maar je kunt prima je eigen grenzen aangeven hoor. Gewoon zeggen: kinderverjaardagen sla ik over, want vind ik niet leuk/kosten me veel energie/wat dan ook.
Housewarming: gewoon 's avonds doen en zeggen dat het adults only is. Is echt helemaal niets raars mee. Mijn vriendinnen waren altijd super blij om even een avondje geen kinderen te hebben en gewoon te kunnen ontspannen.
En tegen vriendinnen die altijd automatisch de kinderen meenemen zeggen: het lijkt me leuk om weer eens iets samen af te spreken. En dan aan hen laten wat dan praktisch mogelijk is.
En dan ga je een andere keer eventueel iets leuks doen met de kinderen erbij. Kinderboerderij/dierentuin/klimtuin/Efteling als ze wat ouder zijn.
Als je vriendinnen zich hier persoonlijk mee aangevallen voelen kun je echt beter andere vrienden zoeken die zich wel in jou kunnen verplaatsen. Ik heb een aantal vriendinnen waar het contact een tijdje iets minder is geweest, maar sinds de kinderen op school zitten zie ik ze weer een stuk meer.
Ik doe overigens alleen kinderverjaardagen van neefjes/nichtjes en gaf pre corona alleen 's avonds feestjes. Heb ik nooit iets negatiefs over gehoord.
zondag 7 maart 2021 om 14:29
Ik zou het gewoon aan geven ik heb zelf kinderen maar heb besloten niet meer naar babyshowers te gaan. Ik vind ze vreselijk en heb ze zelf uiteraard ook nooit gewild (mijn kinderen zijn ook van voor de babyshower tijd).
Alleen voor mensen die echt dichtbij staan wil ik het nog wel doen.
Ik heb ook vriendinnen die single zijn en niet naar kinder verjaardagen komen snap ik helemaal.
Alleen voor mensen die echt dichtbij staan wil ik het nog wel doen.
Ik heb ook vriendinnen die single zijn en niet naar kinder verjaardagen komen snap ik helemaal.
zondag 7 maart 2021 om 14:29
Hahaha ja bij mij op het werk ook.purple1973 schreef: ↑07-03-2021 13:49
By the way: ik heb nu collega's die oma zijn geworden. Wérkelijk..... het begint van voren af aan!
zondag 7 maart 2021 om 14:53
Ik deed zelf al vrij snel geen grote-mensenfeestjes meer voor kinderverjaardagen.
Daardoor hoefde ik ook niet meer naar die van anderen.
Mijn ervaring hoe dat ging:
- je zat in een kring met wildvreemde andere volwassenen
- de gastheer en gastvrouw stonden vooral in de keuken de taart af te maken en koffie te schenken of waren druk in gesprek met één van de andere gasten
- het kind in kwestie probeerde zo snel mogelijk naar zijn kamer te ontsnappen, want die vond er ook geen fuck aan.
Wat ik nog wel deed was een cadeautje langsbrengen en weer doorrijden
Daardoor hoefde ik ook niet meer naar die van anderen.
Mijn ervaring hoe dat ging:
- je zat in een kring met wildvreemde andere volwassenen
- de gastheer en gastvrouw stonden vooral in de keuken de taart af te maken en koffie te schenken of waren druk in gesprek met één van de andere gasten
- het kind in kwestie probeerde zo snel mogelijk naar zijn kamer te ontsnappen, want die vond er ook geen fuck aan.
Wat ik nog wel deed was een cadeautje langsbrengen en weer doorrijden
zondag 7 maart 2021 om 15:09
Mijn ervaring (zowel als ‘de vriendin zonder kinderen’ als ondertussen ‘inclusief kinderen’): het wordt beter als de kinderen iets ouder zijn, dan hangen ze niet meer continu aan hun moeder.
Verder hou ik er zelf altijd rekening mee als ik afspreek met een vriendin zonder kinderen, dat dat bij voorkeur zonder mijn kinderen is. Ik zou het ook geen enkel probleem vinden als een vriendin zoiets bij mij zou aangeven, afspreken zonder kinderen is nou eenmaal relaxter. Nadeel is dan wel dat het soms even iets langer duurt voordat we kunnen afspreken, omdat ik dan een moment moet plannen waarbij partner thuis is.
En verder: je hoeft je niet verplicht te voelen om alle kinderverjaardagen te bezoeken, ik snap het prima dat niet elke vriendin zin heeft om hier op elke kinderverjaardag te zitten.
Ik denk dat het een beetje geven en nemen is: accepteren dat hun leven nou eenmaal voor een groot deel bestaat uit hun kinderen, en zij moeten accepteren dat jouw interesses echt ergens anders liggen.
Verder hou ik er zelf altijd rekening mee als ik afspreek met een vriendin zonder kinderen, dat dat bij voorkeur zonder mijn kinderen is. Ik zou het ook geen enkel probleem vinden als een vriendin zoiets bij mij zou aangeven, afspreken zonder kinderen is nou eenmaal relaxter. Nadeel is dan wel dat het soms even iets langer duurt voordat we kunnen afspreken, omdat ik dan een moment moet plannen waarbij partner thuis is.
En verder: je hoeft je niet verplicht te voelen om alle kinderverjaardagen te bezoeken, ik snap het prima dat niet elke vriendin zin heeft om hier op elke kinderverjaardag te zitten.
Ik denk dat het een beetje geven en nemen is: accepteren dat hun leven nou eenmaal voor een groot deel bestaat uit hun kinderen, en zij moeten accepteren dat jouw interesses echt ergens anders liggen.
zondag 7 maart 2021 om 15:18
Tja, had vroeger nachtmerries van het idee alleen al om te trouwen, en kleine kinderen irriteerden me niet alleen, ik wilde ze zelf niet omdat ik het onverantwoord vond om nog meer mensen op de wereld te zetten.
Verder eet ik geen vlees, en vind geen zak aan honden (zijn er ook veel te veel van naar mijn mening) en verhalen over kleinkinderen die ik niet ken interesseren me hoegenaamd niet.
Dan zie je het probleem. Niet alleen heb je weinig gemeenschapplijk meer met je vrienden en familie, maar jouw redenen om al die dingen niet te willen of interessant te vinden worden door hen - terecht - geïnterpreteerd als kritiek op hun eigen keuzes. Hoe je ook je best doet om je aan te passen, dat kun je niet gladstrijken zonder je eigen persoonlijkheid geweld aan te doen. Beter ook maar niet proberen en je verlies nemen.
Waar ik me vroeger aanpaste zeg ik tegenwoordig gewoon dat ik geen zak aan kleine kinderen of honden vind. Dan is het maar helder. Soms leidt dat tot meer gelijkwaardigheid en betere relaties, soms tot meer afstand. Jammer dan.
Ik zou als ik jou was dus vooral oppassen dat je dingen blijft doen die jij leuk vindt, en zoeken naar (nieuwe) mensen die bij jou passen om die dingen samen mee te doen als je vrienden afhaken omdat ze druk zijn met de kinderen.
Zij maken tenslotte ook nieuwe vrienden die ze bv. leren kennen via de kinderen en waarmee ze in ieder geval zolang de kinderen klein zijn waarschijnlijk makkelijker omgaan dan met jou omdat ze daar meer overeenkomsten mee hebben.
Verder eet ik geen vlees, en vind geen zak aan honden (zijn er ook veel te veel van naar mijn mening) en verhalen over kleinkinderen die ik niet ken interesseren me hoegenaamd niet.
Dan zie je het probleem. Niet alleen heb je weinig gemeenschapplijk meer met je vrienden en familie, maar jouw redenen om al die dingen niet te willen of interessant te vinden worden door hen - terecht - geïnterpreteerd als kritiek op hun eigen keuzes. Hoe je ook je best doet om je aan te passen, dat kun je niet gladstrijken zonder je eigen persoonlijkheid geweld aan te doen. Beter ook maar niet proberen en je verlies nemen.
Waar ik me vroeger aanpaste zeg ik tegenwoordig gewoon dat ik geen zak aan kleine kinderen of honden vind. Dan is het maar helder. Soms leidt dat tot meer gelijkwaardigheid en betere relaties, soms tot meer afstand. Jammer dan.
Ik zou als ik jou was dus vooral oppassen dat je dingen blijft doen die jij leuk vindt, en zoeken naar (nieuwe) mensen die bij jou passen om die dingen samen mee te doen als je vrienden afhaken omdat ze druk zijn met de kinderen.
Zij maken tenslotte ook nieuwe vrienden die ze bv. leren kennen via de kinderen en waarmee ze in ieder geval zolang de kinderen klein zijn waarschijnlijk makkelijker omgaan dan met jou omdat ze daar meer overeenkomsten mee hebben.
Every day is a schoolday.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
