Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 15:21
Misschien is het al gezegd, maar als je mijn vriendin was dan zou ik het wel waarderen als je zegt dat je het niet zo met kinderen hebt en daarom onnodige zaken omtrent kinderen en baby's liever overslaat. Dat begrijp ik dan helemaal en dat is dan natuurlijk ook geen probleem. Maar waarschijnlijk zou ik het al wel van je weten en je daar proberen zo min mogelijk mee 'op te zadelen'.
Dingen als gender reveal party's en baby showers zouden denk ik ook niet aan mij besteed zijn (nooit uitgenodigd geweest of zelf georganiseerd). Kraamvisite is dan wel weer gewoon netjes en toont een zekere mate van interesse. Misschien niet naar de baby, maar wel naar je vriendin.
Ik snap dat je een tweedeling begint te voelen op deze leeftijd. Maar wellicht willen je vriendinnen graag weer eens een festivalletje ofzo pakken wanneer ze de energie weer hebben en het gevoel hebben het makkelijker te kunnen regelen met de kinderen. Het leven is niet voorbij als je kinderen hebt, maar met baby's en jonge kinderen is het wel even schikken en wennen, en vooral de energie ergens vandaan halen. Ik zou nu zelf zeker niet naar een feestje willen en gevoelsmatig kunnen (terwijl ik een geboren feestbeest ben), maar ik weet dat wanneer de tijd weer rijp is ik weer zal uitkijken naar de vrijdagavonden.
Dingen als gender reveal party's en baby showers zouden denk ik ook niet aan mij besteed zijn (nooit uitgenodigd geweest of zelf georganiseerd). Kraamvisite is dan wel weer gewoon netjes en toont een zekere mate van interesse. Misschien niet naar de baby, maar wel naar je vriendin.
Ik snap dat je een tweedeling begint te voelen op deze leeftijd. Maar wellicht willen je vriendinnen graag weer eens een festivalletje ofzo pakken wanneer ze de energie weer hebben en het gevoel hebben het makkelijker te kunnen regelen met de kinderen. Het leven is niet voorbij als je kinderen hebt, maar met baby's en jonge kinderen is het wel even schikken en wennen, en vooral de energie ergens vandaan halen. Ik zou nu zelf zeker niet naar een feestje willen en gevoelsmatig kunnen (terwijl ik een geboren feestbeest ben), maar ik weet dat wanneer de tijd weer rijp is ik weer zal uitkijken naar de vrijdagavonden.
Hakuna Matata
zondag 7 maart 2021 om 15:25
Probeer het bespreekbaar te maken met vriendinnen, maar probeer er zelf ook niet te star in te staan. Ik heb zelf meegemaakt toen ik moeder werd dat er een vriendin was die bewust kinderloos is, die me als een verrader behandelde.
Ik deed echt moeite. Zonder kind afspreken. 2 weken na de bevalling zat ik met haar in de bios voor een meiden middag. Maar andersom deed ze alsof mijn kind een enge ziekte was en was ze echt niet leuk tegen me. Dat heb ik dood laten bloeden. Want ja ik wilde nog leuke dingen met haar afspreken maar zij bleef me constant voor dingen uitnodigen een dag van te voren of de dag zelf. Zeker toen ik alleenstaande moeder werd, was dit gewoon niet te doen. Ik kan niet zomaar elke keer mijn kind ergens dumpen omdat zij last minute een idee had. Om vervolgens tegen me te klagen en te zuchten 'dat ik niks meer kon' want kind. Ja ik kon kind moeilijk terugstoppen.
Ondertussen ging het als we elkaar zagen alleen nog maar over haar werk en haar interesses en de feestjes en de borrels. Next.
Ik deed echt moeite. Zonder kind afspreken. 2 weken na de bevalling zat ik met haar in de bios voor een meiden middag. Maar andersom deed ze alsof mijn kind een enge ziekte was en was ze echt niet leuk tegen me. Dat heb ik dood laten bloeden. Want ja ik wilde nog leuke dingen met haar afspreken maar zij bleef me constant voor dingen uitnodigen een dag van te voren of de dag zelf. Zeker toen ik alleenstaande moeder werd, was dit gewoon niet te doen. Ik kan niet zomaar elke keer mijn kind ergens dumpen omdat zij last minute een idee had. Om vervolgens tegen me te klagen en te zuchten 'dat ik niks meer kon' want kind. Ja ik kon kind moeilijk terugstoppen.
Ondertussen ging het als we elkaar zagen alleen nog maar over haar werk en haar interesses en de feestjes en de borrels. Next.
zondag 7 maart 2021 om 15:29
Waarom? Ik heb best veel vriendinnen, maar ik ga nooit iets doen met hun kinderen of hun man erbij.Ladida1981 schreef: ↑07-03-2021 14:25[...]
En dan ga je een andere keer eventueel iets leuks doen met de kinderen erbij. Kinderboerderij/dierentuin/klimtuin/Efteling als ze wat ouder zijn.
[...]
Ik neem toch mijn moeder of mijn buurman ook niet mee als ik met een vriendin afspreek?
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 15:30
Ik was ook zoals jij. Ik heb zelf nu een kind en ik begrijp de moeders ook. Een kind slokt echt al je dagen op. Zeker als ze nog jong zijn. Ik heb een dreumes en als een vriendin met een dreumes langskomt, zijn we alleen maar net de kids bezig. In plaats van zoals vroeger over het leven of over de liefde.
zondag 7 maart 2021 om 15:32
Heel herkenbaar!
Hoewel ik ongewenst kinderloos ben ging me al dat ‘kindergedoe’ ook steeds meer tegenstaan. Nu ik ruim 40+ ben zie ik bijna niemand meer van toen. Onbewust ben ik de laatste jaren steeds meer mede-kinderlozen om mij heen gaan verzamelen. Heerlijk!
Af en toe kom ik nog een vriendin van vroeger tegen, hun kinderen zijn inmiddels pubers of jong volwassen, maar binnen een kwartier gaat het altijd weer over de kinderen. Er zijn echt maar heel weinig mensen die dat niet doen, ook al beweren veel moeders het tegendeel
Gelukkig stam ik uit het pre-babyshowertijdperk, want daar had ik echt voor gepast. Kinderverjaardagen doe ik alleen bij neefjes en nichtjes. En afspreken met vrienden met kinderen doe ik het liefst in een restaurant, want dan weet ik zeker dat de kinderen niet mee komen.
Maar het schijnt nóg erger te worden zodra de ouders opa en oma worden. Ik verheug me er nu al op....
Hoewel ik ongewenst kinderloos ben ging me al dat ‘kindergedoe’ ook steeds meer tegenstaan. Nu ik ruim 40+ ben zie ik bijna niemand meer van toen. Onbewust ben ik de laatste jaren steeds meer mede-kinderlozen om mij heen gaan verzamelen. Heerlijk!
Af en toe kom ik nog een vriendin van vroeger tegen, hun kinderen zijn inmiddels pubers of jong volwassen, maar binnen een kwartier gaat het altijd weer over de kinderen. Er zijn echt maar heel weinig mensen die dat niet doen, ook al beweren veel moeders het tegendeel
Gelukkig stam ik uit het pre-babyshowertijdperk, want daar had ik echt voor gepast. Kinderverjaardagen doe ik alleen bij neefjes en nichtjes. En afspreken met vrienden met kinderen doe ik het liefst in een restaurant, want dan weet ik zeker dat de kinderen niet mee komen.
Maar het schijnt nóg erger te worden zodra de ouders opa en oma worden. Ik verheug me er nu al op....
zondag 7 maart 2021 om 15:38
Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 7 maart 2021 om 15:51
beetjegek schreef: ↑07-03-2021 14:15Hier is het zo dat de kinderen van mij en de meeste vriendinnen alweer groter zijn. 1 vriendin heeft nog een kind van 3 en die heb ik hier liever niet in huis. Sowieso geen kleine kinderen. Ze breken je hut af en zitten overal aan, willen de hele tijd aandacht, dus ik merk dat ik haar afhoud,met klein kind dan. Alleen met partner of bij hun vind ik prima. Zij vergat ook altijd dat ik een kind had toen mijn oudste een baby was.
Huh, hoe kan ze dat nou vergeten? Was ze dan zo met haar zelf bezig?
@Doeslief
zondag 7 maart 2021 om 15:53
blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Als het alleen maar over kinderen gaat, met iemand die geen kinderen heeft, en al die vrienden in die fase zitten, wordt het een beetje teveel, vind je zelf ook niet?
@Doeslief
zondag 7 maart 2021 om 15:56
Natuurlijk mag je er wel over praten, maar het criterium is of het een leuk of zinnig gesprek is.blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Als jij een kind hebt met een lastig puberprobleem wil ik daar met genoegen een uur over praten. Jij vertelt me het probleem, ik denk mee over wat je zou kunnen doen, probeer me in te leven in je puber (ben zelf ook ooit puber geweest) en in jou (ik heb ook broers en collega's met puberprobleemervaring) en zo hebben we een gesprek dat voor ons beiden waardevol is. En ook als je een verhaal over je kinderen vertelt dat best leuk is om naar te luisteren als je zelf geen kinderen hebt, ben je bij mij aan het goede adres.
Maar als jij me een uur lang vertelt dat jouw Pietje nu al loopt en mama zegt en vorige week het keukenkastje openmaakte en dan waar ik bij ben een discussie begint met een andere vriendin met kinderen over de voordelen van pampers t.o.v. luiers van het kruidvat dan is dat vooral onbeleefd van jouw kant omdat je ook wel kunt snappen dat het voor mij volstrekt oninteressant is en ik niet aan het gesprek kan deelnemen.
Toch?
merano wijzigde dit bericht op 07-03-2021 17:27
0.57% gewijzigd
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 15:57
Meestal bracht ik een ander onderwerp ter sprake, of stelde ik voor om eens iets met z'n tweeën te doen inderdaad. Al ik bijv. aangaf dat - wanneer het over kinderen ging - soms best wel gevoelig lag (er werden soms hele stevige uitspraken gedaan over mijn kinderloosheid), dan werd er nogal terughoudend gereageerd. Niet dat we het alleen maar over 'mijn' onderwerpen moeten hebben, al hoeft het wat mij betreft ook niet eeuwig alleen maar over kinderen of aanverwante onderwerpen te gaan. Een beetje nuance en vooral wat variatie in de onderwerpen zeg maar.Dreamer schreef: ↑07-03-2021 14:07Hoe pak je zoiets aan.. sja.
Ik weet niet wat je voordien met de vriendinnen deed, maar misschien eens een 'zullen we weer eens naar theater/museum/iets gaan' (wanneer het weer kan helaas) of 'zullen we een keer met z'n tweetjes wat doen'?
Ik vond het als moeder dus zelf prettig om er zonder kinderen opuit te gaan, dat zal geholpen hebben
Maar ik ga eens bij mezelf te rade, misschien ben ik gewoon niet helder / duidelijk genoeg.
zondag 7 maart 2021 om 15:57
snowdogs schreef: ↑07-03-2021 15:32Heel herkenbaar!
Hoewel ik ongewenst kinderloos ben ging me al dat ‘kindergedoe’ ook steeds meer tegenstaan. Nu ik ruim 40+ ben zie ik bijna niemand meer van toen. Onbewust ben ik de laatste jaren steeds meer mede-kinderlozen om mij heen gaan verzamelen. Heerlijk!
Af en toe kom ik nog een vriendin van vroeger tegen, hun kinderen zijn inmiddels pubers of jong volwassen, maar binnen een kwartier gaat het altijd weer over de kinderen. Er zijn echt maar heel weinig mensen die dat niet doen, ook al beweren veel moeders het tegendeel
Gelukkig stam ik uit het pre-babyshowertijdperk, want daar had ik echt voor gepast. Kinderverjaardagen doe ik alleen bij neefjes en nichtjes. En afspreken met vrienden met kinderen doe ik het liefst in een restaurant, want dan weet ik zeker dat de kinderen niet mee komen.
Maar het schijnt nóg erger te worden zodra de ouders opa en oma worden. Ik verheug me er nu al op....
Klopt. Ik zit in de leeftijd dat velen oma worden. Heel mooi voor hen, maar het lijkt of hebben deze mensen zelf geen leven en hobby's hebben, zo storten ze zich erop.
TO, je kunt meeschrijven op het kindvrij topic. Daar vind je vast herkenning.
@Doeslief
zondag 7 maart 2021 om 15:59
Wat mij betreft 'mag' er best over kinderen gepraat worden. Ik snap heel goed, vooral bij hele jonge kinderen, dat dat een heel groot deel van je wereld is. Maar, zoals ik in mijn post hierboven al aangaf, er mag wat mij betreft wat meer nuance aangebracht worden, wat meer variatie in de gespreksonderwerpen. Het mag ook best eens gaan over iets anders.blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
zondag 7 maart 2021 om 16:00
Ohjablijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Net zoals dat het vaak even over werk gaat, de gezondheid van onze bejaarde ouders etc.
Dat zijn nou eenmaal zaken met veel impact op je leven
zondag 7 maart 2021 om 16:08
Ja dat heb ik ook nooit begrepen, misschien omdat ze 19 was en volop aan het stappen, en ik 25 met baby. Dan belde ze of ik mee ging stappen en dan zei ik nou nee ik heb een baby ( en geen oppas) en dan zei ze oh ja das waar ook, jij hebt een kind.Blijenvrij schreef: ↑07-03-2021 15:51
zondag 7 maart 2021 om 16:12
Ergens begrijp ik volledig dat wanneer je zelf geen kinderen wil, je niet constant met ze wil geconfronteerd worden. Tegelijkertijd denk ik ook dat jouw vrienden het niet altijd aangenaam vinden om te praten over jouw liefdesavonturen, reizen of carrière-ambities. Het zal dus wat wikken en wegen worden en voorlopig aanvaarden dat de vrienden waarmee je nu omgaat, inderdaad in die babybubbel zitten. En zoals anderen het al zeiden, je hoeft niet elke babyborrel te bezoeken en je kan altijd op zoek naar mensen die meer gelijkgestemd zijn.
leeg
zondag 7 maart 2021 om 16:22
Ik snap je ook wel to. Zelf 2 kinderen, als een van de eerste van mijn vrienden. Ik heb ongetwijfeld ook wel eens teveel over mijn babies gepraat, maar juist omdat toen de meeste nog niet in die fase waren, lette ik goed op dat het geen overdaad werd. Bovendien vond ik het juist heerlijk even niet met mijn kinderen bezig te zijn als ik dan toch het huis uit was.
Daarna kwam de grote baby storm en het ging jaren nergens anders over (vooral bij de vrouwen merkte ik, de mannen konden nog steeds heerlijk slap over van alles lullen). Ik werd helemaal gaar van die gesprekken. En laatst was ik op een baby shower (mijn oudste is 10), pfff, leeggezogen kwam ik ervandaan, simpel van alle gesprekjes over hapjes, ondeugende dreumessen en kirrende moeders. Kortom, ik denk dat het de komende tijd kijken is met wie er wel normale gesprekken te voeren zijn én een groot deel zal over een jaar of wat echt wel weer meer lucht en ruimte hebben voor andere interesses.
Daarna kwam de grote baby storm en het ging jaren nergens anders over (vooral bij de vrouwen merkte ik, de mannen konden nog steeds heerlijk slap over van alles lullen). Ik werd helemaal gaar van die gesprekken. En laatst was ik op een baby shower (mijn oudste is 10), pfff, leeggezogen kwam ik ervandaan, simpel van alle gesprekjes over hapjes, ondeugende dreumessen en kirrende moeders. Kortom, ik denk dat het de komende tijd kijken is met wie er wel normale gesprekken te voeren zijn én een groot deel zal over een jaar of wat echt wel weer meer lucht en ruimte hebben voor andere interesses.
zondag 7 maart 2021 om 16:27
Dat is zeker waar, maar er zit ook wel verschil in de manier van praten over kinderen. Met een groepje vriendinnen gaat het vooral over kinderen in relatie tot werk, relatie, hoe het hun leven heeft veranderd of blik op bepaalde dingen. En af toe iets over wat de kinderen meemaken.blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Mijn schoonzus heeft het alleen maar over hoevaak de baby die dag heeft gepoept, hoeveel hij is gegroeid de afgelopen maand, wat de beste wipstoel is.
Die eerste soort gesprekken kan ik heel goed hebben, die tweede zuigen alle levensenergie uit me.
zondag 7 maart 2021 om 16:41
als er 1 onderwerp is, dat snel verveeld,. Is het wel dateleed. Vooral als je ziet met wat voor sneuneus iemand nu weer aan komt zetten.
zondag 7 maart 2021 om 16:42
Natuurlijk mag je over je kinderen praten. Maar een vriendin die geen kinderen heeft, dealt niet met die dingen waar jij het over hebt. Vriendin van mij had het er bijvoorbeeld laatst over dat haar baby zoveel huilt. Dan zeg ik: goh wat vervelend, waar zou dat aan kunnen liggen? En als er dan verteld wordt wat de vervolgstappen zijn (naar de kinderarts o.i.d.), neem ik dat voor kennisgeving aan. Maar ik kan geen tips of raad geven. Net als bijvoorbeeld over schoolkeuze o.i.d.blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 15:38Dat niet over kinderen “ mogen “ praten vind ik zo’n flauwekul. Je praat met vriendinnen toch over wat je bezig houdt ? Dat zijn - afhankelijk van de fase waarin je verkeert - toch over dingen als schoolkeuze, lastige pubers, schoondochterleed, etc. ?
Dus leuk dat jij vertelt dat Pietje naar het Gymnasium gaat volgend jaar, dan kan ik best zeggen: wat spannend, heeft ie er zin in? Maar daar houdt het voor mij dan wel bij op.
zondag 7 maart 2021 om 16:46
Maar je hoeft niet altijd raad te geven.hoorMissPiglet schreef: ↑07-03-2021 16:42Natuurlijk mag je over je kinderen praten. Maar een vriendin die geen kinderen heeft, dealt niet met die dingen waar jij het over hebt. Vriendin van mij had het er bijvoorbeeld laatst over dat haar baby zoveel huilt. Dan zeg ik: goh wat vervelend, waar zou dat aan kunnen liggen? En als er dan verteld wordt wat de vervolgstappen zijn (naar de kinderarts o.i.d.), neem ik dat voor kennisgeving aan. Maar ik kan geen tips of raad geven. Net als bijvoorbeeld over schoolkeuze o.i.d.
Je zit er als vriendin, niet als hulpverlener/adviseur
zondag 7 maart 2021 om 16:48
Oh ja dat is ook een ding van mij. Ik vind dat ik een nuttige bijdrage aan het gesprek moet leveren en schiet al snel in de adviesrol. Maar op het gebied van kinderen ben ik natuurlijk een nitwit.
zondag 7 maart 2021 om 16:49
Over een paar jaar willen je vriendinnen zelf ook weer zonder kinderen afspreken. Ik denk dat je even wat geduld moet hebben. Ik heb zelf pas laat kinderen gekregen, dus ook genoeg ervaring met verjaardagsfeestjes e.d. waar het alleen maar over kinderen ging. En het lijkt me prima dat je niet naar al die kinderdingen gaat. Daar hoef je je echt niet zo verplicht toe te voelen. Voorlopig vooral 's avonds afspreken zou ik zeggen, dan slapen kinderen en is de vader thuis.
Ik heb inmiddels zelf kinderen en de meeste mensen om me heen ook, maar als kinderen eenmaal op school zitten wordt het anders. Met baby's en peuters is het gewoon heel intensief en lijkt het leven uit weinig meer dan kinderen te bestaan. Naarmate kinderen meer hun eigen leventje krijgen, ontstaat er ook weer meer ruimte in het hoofd van hun moeders. Bij de meeste vrouwen althans!
Ik heb inmiddels zelf kinderen en de meeste mensen om me heen ook, maar als kinderen eenmaal op school zitten wordt het anders. Met baby's en peuters is het gewoon heel intensief en lijkt het leven uit weinig meer dan kinderen te bestaan. Naarmate kinderen meer hun eigen leventje krijgen, ontstaat er ook weer meer ruimte in het hoofd van hun moeders. Bij de meeste vrouwen althans!
zondag 7 maart 2021 om 17:04
Gaat het weleens alleen maar over kinderen dan ? Niemand die vertelt over werk, een sappige roddel, sport, zijn of haar ouders, de vakantie, gezondheid, aankoop van een huis, verbouwing, politiek, nieuws, .. ?Blijenvrij schreef: ↑07-03-2021 15:53Als het alleen maar over kinderen gaat, met iemand die geen kinderen heeft, en al die vrienden in die fase zitten, wordt het een beetje teveel, vind je zelf ook niet?
Lijkt me sterk, hoor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
