Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 17:08
Dus als jouw ouders bijvoorbeeld overleden of nog heel gezond zijn hoef ik niet aan te komen met zorgen over dementerende , kwakkelende oude ouders ?MissPiglet schreef: ↑07-03-2021 16:42Natuurlijk mag je over je kinderen praten. Maar een vriendin die geen kinderen heeft, dealt niet met die dingen waar jij het over hebt. Vriendin van mij had het er bijvoorbeeld laatst over dat haar baby zoveel huilt. Dan zeg ik: goh wat vervelend, waar zou dat aan kunnen liggen? En als er dan verteld wordt wat de vervolgstappen zijn (naar de kinderarts o.i.d.), neem ik dat voor kennisgeving aan. Maar ik kan geen tips of raad geven. Net als bijvoorbeeld over schoolkeuze o.i.d.
Dus leuk dat jij vertelt dat Pietje naar het Gymnasium gaat volgend jaar, dan kan ik best zeggen: wat spannend, heeft ie er zin in? Maar daar houdt het voor mij dan wel bij op.
Niet alles draait om tips en raad he. Luisterend oor, reflectie, medeleven ; heel waardevol.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 7 maart 2021 om 17:08
Anoniem07032021170509 schreef: ↑07-03-2021 13:33Oh en voor altijd de kinderen meenemen zou ik passen. Beetje geven en nemen. Een afspraak met vriendinnen met kleine kinderen erbij telt wat mij betreft niet. Prima voor ff snel een bak koffie en bijkletsen maar echt gezellig wordt dat nooit want een klein kind zorgt ervoor dat je de helft van de onderwerpen niet kunt bespreken en jengelt er tussendoor.
Mijn vriendinnen zagen mijn kinderen zelden tot nooit toen ze klein waren. Nu het pubers zijn wel en vinden ze het wel gezellig als er een puber mee gaat koffie drinken in de stad of mee gaat ontbijten ofzo. En de puber vindt dat dan extreem cool.
Dit ook. Ik neem mijn 5 jarige niet mee naar kinderloze vriendin met heel net appartement (wit vloerkleed en vaasjes etc). Doen we niemand een plezier mee.
zondag 7 maart 2021 om 17:12
Oh hou op! Ik heb er wel eens tussen gezeten. Alléén maar over de kinderen. Nee, niet leuk. En met politiek en maatschappij hielden die zich sowieso nooit mee bezig.blijfgewoonbianca schreef: ↑07-03-2021 17:04Gaat het weleens alleen maar over kinderen dan ? Niemand die vertelt over werk, een sappige roddel, sport, zijn of haar ouders, de vakantie, gezondheid, aankoop van een huis, verbouwing, politiek, nieuws, .. ?
Lijkt me sterk, hoor.
zondag 7 maart 2021 om 17:13
Ik ben inmiddels zwanger van de derde, maar ik zou niet beledigd zijn als een vriendin aangeeft graag in de avonden af te spreken maar niet overdag met de kinderen erbij. En als ik jou was zou ik in elk geval babyshowers en genderreveals skippen. Als je het bij iedereen skipt en niet selectief dan lijkt het me dat er niemand beledigd is... Alleen de kraamvisite afgaan lijkt mij beleefd genoeg.
Je hebt een goed punt, gewoon lekker je eigen gevoel volgen!
Je hebt een goed punt, gewoon lekker je eigen gevoel volgen!
Onderschat nooit de kracht van kleine stapjes.
zondag 7 maart 2021 om 17:15
nieuwe vrienden maken zonder kinderen maar dat is vast al genoemd?
Als kind heb ik wel es eerlijk tegen de beste vriendin van mijn moeder gezegd: Ellen, altijd leuk als je langs komt maar sinds je zwanger bent kun je alleen nog maar over baby's praten'. Als volwassene kom je daar minder goed mee weg denk ik.
Als kind heb ik wel es eerlijk tegen de beste vriendin van mijn moeder gezegd: Ellen, altijd leuk als je langs komt maar sinds je zwanger bent kun je alleen nog maar over baby's praten'. Als volwassene kom je daar minder goed mee weg denk ik.
zondag 7 maart 2021 om 17:15
Ik ben de enige in m’n omgeving vrijwel altijd de enige die geen kinderen heeft (kinderen krijgen is nu eenmaal de norm). Maar ik maak nooit mee dat het alleen maar over kinderen gaat, met werkelijk al mijn vrienden hebben we het over van alles en nog wat. En zeker niet tot in detail. Het is geen taboeonderwerp, maar gewoon een van de vele onderwerpen.
Overigens heb ik het ook niet voortdurend over daten of uitgaan ofzo. Sowieso vind ik dat na een bepaalde leeftijd een beetje treurig om dat tot in detail met vriendinnen te bespreken. Als er echte ontwikkelingen zijn in m’n liefdesleven, dan horen ze het wel. Maar ga echt niet alle dates doornemen.
Babyshowers waren in mijn omgeving niet erg populair, ook een aantal die echt aangaven dat absoluut niet te willen. Maar die het wel deden hielden het meestal bij een high tea of iets dergelijks. Wie kan, kan, wie niet kan, kan niet. Ik heb nooit redenen opgegeven als ik ergens niet bij zou zijn. Gewoon: ik kom niet, veel plezier!
Overigens heb ik het ook niet voortdurend over daten of uitgaan ofzo. Sowieso vind ik dat na een bepaalde leeftijd een beetje treurig om dat tot in detail met vriendinnen te bespreken. Als er echte ontwikkelingen zijn in m’n liefdesleven, dan horen ze het wel. Maar ga echt niet alle dates doornemen.
Babyshowers waren in mijn omgeving niet erg populair, ook een aantal die echt aangaven dat absoluut niet te willen. Maar die het wel deden hielden het meestal bij een high tea of iets dergelijks. Wie kan, kan, wie niet kan, kan niet. Ik heb nooit redenen opgegeven als ik ergens niet bij zou zijn. Gewoon: ik kom niet, veel plezier!
zondag 7 maart 2021 om 17:16
Inderdaad, ik herken het. Op een verjaardag zitten en alleen maar over kinderen kunnen praten. En daar als enige zonder kinderen tussen zitten. Ik heb gezelliger feestjes meegemaakt.
@Doeslief
zondag 7 maart 2021 om 17:32
Lieve to, ten eerste knuffel voor jou. Ik begrijp goed dat het verdrietig is als je een kloof voelt ontstaan, zeker als het mensen zijn die voor jou belangrijk zijn of waren. Je wilt het liefst iedereen de rest van je leven graag dichtbij je houden, je hoogte en dieptepunten met elkaar delen.
Helaas is qua vriendschap het krijgen van kinderen 1 van die grote levensveranderende gebeurtenissen. Daar zit jij nu middenin en vaak houdt dat in dat de vriendschappen gaan schiften. Sommige zullen verdwijnen en anderen zullen dit overleven. Waarbij vooral de ouders daarin een sleutelrol spelen: hoe belangrijk ben jij om ook tijd en moeite te steken in af en toe contact zonder de kinderen en naar jouw leven te vragen. Want dat is het wel, dat er gevoelsmatig een beetje samen geïnvesteerd wordt in dat contact. Als al het geven alleen van jou afkomstig is, dan is de vriendschap niet meer in balans. En met geven bedoel ik: als jij altijd alleen maar rekening moet houden met de kinderen, de enige bent die regelmatig belt/appt, degene bent die naar de ander komt, omdat de ander nooit meer naar jou komt, altijd jouw agenda moet aanpassen en de ander, nooit eens een gesprek meer 1 op 1 kunt hebben, dan is het niet meer in verhouding.
Ik ga er vanuit dat je een "fatsoenlijk" mens bent, waarmee ik wil zeggen, wat je in je openingspost schreef, gaat uit van veel fatsoen: je bent bereid rekening te houden met de beperkingen die het ouderschap geeft, je wilt er alleen niet jouw hele leven op aan moeten passen. En zolang je die gezonde houding hebt (begrip, maar ook voor jezelf zorgen en dat jij niet verdwijnt in de kinderschare), is er niks raars aan je wens. Zelfs een hele gezonde behoefte.
Ik ben zelf ook moeder en had toen mijn kinderen klein waren ook regelmatig behoefte om mijn goede vriendinnen (die (nog) geen kinderen hadden) ook te zien zonder mijn koters. Omdat je gewoon andere gesprekken hebt. Met een baby of peuter kun je amper een fatsoenlijk gesprek voeren. Dus ik maakte daar ook tijd voor vrij. Het kon natuurlijk niet net zo spontaan of net zo vaak als voor de kinderen. Maar ik zorgde zeker wel dat ik mijn vriendinnen niet verwaarloosde. Dus mijn echt goede vriendschappen hebben die tijd overleefd. Andersom heb ik mijn vriendinnen die later moeder werden en ook altijd hun koters meenamen, zélf aangesproken dat ik het ook wel fijn zou vinden als we af en toe ook een gesprekjes konden hebben zónder kinderen. En het moet zeker niet altijd over kinderen gaan, ook daarin mogen je vriendinnen wel wat vaker op hun tong bijten. Niet iedereen kan zijn interesse non stop erbij houden als het over tepelkloven of slapeloze nachten gaat en dat je kind alweer veters kan strikken. Het is een beetje geven en nemen en je mag best voor jezelf opkomen dat je vriendinnen weten dat Harolda geen kinderverhalen dump is.
Helaas is qua vriendschap het krijgen van kinderen 1 van die grote levensveranderende gebeurtenissen. Daar zit jij nu middenin en vaak houdt dat in dat de vriendschappen gaan schiften. Sommige zullen verdwijnen en anderen zullen dit overleven. Waarbij vooral de ouders daarin een sleutelrol spelen: hoe belangrijk ben jij om ook tijd en moeite te steken in af en toe contact zonder de kinderen en naar jouw leven te vragen. Want dat is het wel, dat er gevoelsmatig een beetje samen geïnvesteerd wordt in dat contact. Als al het geven alleen van jou afkomstig is, dan is de vriendschap niet meer in balans. En met geven bedoel ik: als jij altijd alleen maar rekening moet houden met de kinderen, de enige bent die regelmatig belt/appt, degene bent die naar de ander komt, omdat de ander nooit meer naar jou komt, altijd jouw agenda moet aanpassen en de ander, nooit eens een gesprek meer 1 op 1 kunt hebben, dan is het niet meer in verhouding.
Ik ga er vanuit dat je een "fatsoenlijk" mens bent, waarmee ik wil zeggen, wat je in je openingspost schreef, gaat uit van veel fatsoen: je bent bereid rekening te houden met de beperkingen die het ouderschap geeft, je wilt er alleen niet jouw hele leven op aan moeten passen. En zolang je die gezonde houding hebt (begrip, maar ook voor jezelf zorgen en dat jij niet verdwijnt in de kinderschare), is er niks raars aan je wens. Zelfs een hele gezonde behoefte.
Ik ben zelf ook moeder en had toen mijn kinderen klein waren ook regelmatig behoefte om mijn goede vriendinnen (die (nog) geen kinderen hadden) ook te zien zonder mijn koters. Omdat je gewoon andere gesprekken hebt. Met een baby of peuter kun je amper een fatsoenlijk gesprek voeren. Dus ik maakte daar ook tijd voor vrij. Het kon natuurlijk niet net zo spontaan of net zo vaak als voor de kinderen. Maar ik zorgde zeker wel dat ik mijn vriendinnen niet verwaarloosde. Dus mijn echt goede vriendschappen hebben die tijd overleefd. Andersom heb ik mijn vriendinnen die later moeder werden en ook altijd hun koters meenamen, zélf aangesproken dat ik het ook wel fijn zou vinden als we af en toe ook een gesprekjes konden hebben zónder kinderen. En het moet zeker niet altijd over kinderen gaan, ook daarin mogen je vriendinnen wel wat vaker op hun tong bijten. Niet iedereen kan zijn interesse non stop erbij houden als het over tepelkloven of slapeloze nachten gaat en dat je kind alweer veters kan strikken. Het is een beetje geven en nemen en je mag best voor jezelf opkomen dat je vriendinnen weten dat Harolda geen kinderverhalen dump is.
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
zondag 7 maart 2021 om 17:37
Ohja, en bespreek gewoon eerlijk dat je niet elk dingetje kan en wil vieren. Hoezo babyshowers? Ga toch wel met je gender reveal party's. Dat doe je misschien met 1 beste vriendin, maar daarna toch zeker niet meer? Idem voor kinderverjaardagen. Bespaar jezelf de horror. Stuur een kaartje en that's it. Alleen misschien voor je beste vriendin. Maar als jij mijn beste vriendin zou zijn, zou ik ook zeker begrip hebben voor het feit dat je niks hebt met dat soort feestjes. Hell, als moeder van kinderen vond ik het al drama en mijn weekenden bepalen. Laat staan als ik dat verplichte nummer uit zou moeten zitten als ik niet eens van plan was mijn eigen broedsel op deze aarde te zetten.
Je bent wel een beetje te lief hoor
Je bent wel een beetje te lief hoor
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
zondag 7 maart 2021 om 17:56
Die vervelen zich ook gewoon bij een kinderloze die niet ingericht is op kinderen. Mijn kinderloze vriendin komt gewoon naar mij als ze de kinderen wil zien. En hebben we even behoefte aan een uitgebreid gesprek dan ga ik naar haar of gaan we (hopelijk snel weer) lekker uit eten. Dit is voor ons de beste oplossing.rozekoek1988 schreef: ↑07-03-2021 17:08Dit ook. Ik neem mijn 5 jarige niet mee naar kinderloze vriendin met heel net appartement (wit vloerkleed en vaasjes etc). Doen we niemand een plezier mee.
Vandaag is ze toevallig op bezoek geweest maar ook volop ruimte gehad om te kletsen over van alles, kinderen amuseerden zich prima zonder ons. Wel de tropenjaren al voorbij
zondag 7 maart 2021 om 18:25
Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 18:32
Ik ben zelf zwanger, maar wij willen ook geen kinderen op onze bruiloft bijvoorbeeld en zeggen dat gewoon. Met kinderen verandert heel de sfeer en dynamiek en dat gekrijs de hele tijd om me heen wil ik ook niet 24/7. Ik vind het ook irritant hoor als mensen de baby meenemen naar onze lunchafspraak of whatever, want de aandacht voor het gesprek is dan inderdaad ver te zoeken. Ook al weet je dat het soms niet anders kan. Is toch niet fijn.
Dus nee, ik vind je niet mega bot of onaardig of whatever. Maar ik denk wel dat ik hierin anders ben dan sommige moeders. Er zijn echt moeders (en vaders trouwens ook) waarbij het kind wel vergroeit lijkt aan de heup. Ik ben daar mega allergisch voor. Ik ben zelf ook nog een persoon, met behoeften en vrienden en een carrière , ik ben niet alleen maar moeder. Ik zou gillend gek worden.
Dus nee, ik vind je niet mega bot of onaardig of whatever. Maar ik denk wel dat ik hierin anders ben dan sommige moeders. Er zijn echt moeders (en vaders trouwens ook) waarbij het kind wel vergroeit lijkt aan de heup. Ik ben daar mega allergisch voor. Ik ben zelf ook nog een persoon, met behoeften en vrienden en een carrière , ik ben niet alleen maar moeder. Ik zou gillend gek worden.
zondag 7 maart 2021 om 18:32
Hou op aub, ik kom niet meer bij.Surebaby schreef: ↑07-03-2021 13:17Ik vind het ergerlijkst mensen met kinderen die hun (grotere) kinderen niet leren door andere mensen heen te praten.
Ik had potentieel leuke nieuwe kennissen maar man, die kinderen...
Zodra de volwassenen onderling met elkaar kletsten er doorheen schreeuwen en letterlijk het beeld blokkeren.
om de 1 of andere reden moest het hele gezelschap ook altijd meelopen naar iets.
Liepen we weer in een stoet volwassenen naar een soort wilde improvisatie, schommelen, zandbak, stukje fietsen, complete onzin.
Mijn kinderen vonden het heel vermakelijk
(die kennen me en hebben flink leedvermaak gehad van mijn chagrijnige kop in die tuin, terwijl ik zogenaamd zandtaartje nummer 60 van een 8 jarige zat te 'eten')
En dat op commando toon.
Echt verschrikkelijk.
Daar ga ik niet vrijwillig meer heen, hoe leuk ik die mensen ook vind.
Maar dit soort acties is een kwestie van opvoeden.
Dit soort geintjes tolereerde ik niet, jij gaat niet de show stelen.
Ook wanneer ik aan de telefoon zat, accepteerde ik het niet als er juist op dat moment om aandacht werd gevraagd.
Gewoon niet doen.
Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf
zondag 7 maart 2021 om 18:34
Ik heb wel kinderen, maar ik snap heel goed dat je daar geen zin in hebt. Ik moet zeggen dat ik ook niet zoveel heb met kinderen van anderen.
Bij ons zijn verjaardag voor volwassenen alleen voor volwassenen. Daar komen geen kinderen.
Kinder verjaardagen vieren we niet met vrienden, alleen ouders en broers/zussen.
En ik moet zeggen dat ik blij ben dat er in mijn omgeving niet gedaan wordt aan babyshowers, reveals en al die onzin. Alleen kraamvisite.
En als ik alleen met een vriendin afspreek ben ik blij dat ik een keer een dag/avond 'van mijn kind af ben'. We praten dan ook over andere dingen. Alleen is helaas de frequentie voor dit soort dingen wel wat afgenomen.
Ook ga ik nog steeds (alleen nu even niet) af en toe naar een (meerdaags) festival.
Ik vind dat je meer bent dan alleen maar moeder. En vind het altijd jammer als vrouwen alleen nog maar aan hun kind geplakt zijn en het niet meer over andere dingen kunnen hebben.
Bij ons zijn verjaardag voor volwassenen alleen voor volwassenen. Daar komen geen kinderen.
Kinder verjaardagen vieren we niet met vrienden, alleen ouders en broers/zussen.
En ik moet zeggen dat ik blij ben dat er in mijn omgeving niet gedaan wordt aan babyshowers, reveals en al die onzin. Alleen kraamvisite.
En als ik alleen met een vriendin afspreek ben ik blij dat ik een keer een dag/avond 'van mijn kind af ben'. We praten dan ook over andere dingen. Alleen is helaas de frequentie voor dit soort dingen wel wat afgenomen.
Ook ga ik nog steeds (alleen nu even niet) af en toe naar een (meerdaags) festival.
Ik vind dat je meer bent dan alleen maar moeder. En vind het altijd jammer als vrouwen alleen nog maar aan hun kind geplakt zijn en het niet meer over andere dingen kunnen hebben.
zondag 7 maart 2021 om 18:34
Ja. En vooral ook omdat het hebben van kinderen in hun jonge jaren echt zoveel van hun ouders vergt, kom je beide in een verschillende levensfase waarin je elkaar niet meer kunt vinden. En soms stopt zo'n vriendschap en soms wordt deze hervat als de kinderen wat zelfstandiger worden en daarmee de moeder weer wat meer oog voor haar omgeving krijgt.merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Je kunt uit elkaar groeien daardoor.
zondag 7 maart 2021 om 18:35
merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Ik ben niet bewust kinderloos. Maar ik ben ook niet tot het gaatje gegaan voor kinderen.
Ik heb nieuwe vriendinnen gekregen die ook kinderloos zijn, in de tijd dat oude vriendinnen met kinderen bezig waren. Ik vond avondjes met de vriendengroep niet zo leuk toen, zeker niet als iemand meldde dat ze zwanger was. De vrouwen gingen dan allemaal bij elkaar klitten daarover, en wat de mannen bespraken vond ik ook niet altijd even interessant. Een enkele vriendin had nog wel een grotere wereld dan alleen baby's, maar als groep vrouwen ging het er wel heel erg vaak over.
TO, ik heb alleen kinderverjaardagen van neefjes en nichtjes bezocht, niet van de kinderen van vrienden. Direct bij het eerste kind hebben we dat toen al aangegeven. En als de vriendengroep ivp een avond eens overdag afsprak omdat de kinderen er dan bij konden zijn, kwam ik ook niet.
Gelukkig waren er toen geen babyshowers en genderreveals. Ik heb 2 jaar geleden wel een uitnodiging voor een babyshower gehad maar die heb ik gewoon afgeslagen.
zondag 7 maart 2021 om 18:36
Dit is dus wat ik bedoel. Doe effe normaal zeg. Dat kind groeit niet uit je rib hoor, die kun je echt gewoon neerzetten en een paar uurtjes niet zien.
zondag 7 maart 2021 om 18:40
Ik vind dat ook nogal sterk. Maar ik zou het wel respecteren. Zij zou ook van mij moeten respecteren dat ik niet naar een genderrevealparty of babyshower kom, dan heb ik te accepteren dat ze niet naar een kinderloos feestje komt.
zondag 7 maart 2021 om 18:42
merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Ik zelf altijd gezegd dat ik, als ik rationeel een lijstje zou maken, ook geen kinderen zou hebben, aangezien er heel veel redenen zijn om kinderloos te blijven. En toen was er dat gevoel dat ik ze wel wilde. Dat was sterker dan de ratio. Maar ik kan me dus heel goed voorstellen dat mensen liever kinderloos zijn.
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 18:44
zondag 7 maart 2021 om 18:47
Het heeft geen zin om de redenen te vertellen dat je kinderen wilt, of juist niet. Want als je er goed over nadenkt, zijn die redenen niet doorslaggevend. Het is het gevoel dat doorslaggevend is, en bij een enkeling rationeel omdat die redenen heeft die een beperkende uitwerking hebben op een beslissing. Zoals geen kinderen willen omdat je weet dat je niet zult voldoen als ouder, of omdat er een grote kans heeft om ze te beheppen met een erfelijke afwijking.
zondag 7 maart 2021 om 18:47
Nee, maar mijn vriendinnen en ik nemen elkaar niet de maat. We respecteren elkaars keuzes zonder onze eigen keuze als beste te presenterenmerano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Iemand die de roze bubbel van een pas bevallen vrouw wil doorprikken is geen aardige vriendin
zondag 7 maart 2021 om 18:48
Ik kan me best voorstellen dat je babymoe bent, zeker als je hele omgeving juist het tegenovergestelde blijkt te zijn 
Hier zelf moeder van 2 jonge kinderen ( 3 en 1) en ja, mijn leven bestaat toch wel uit veelal kindergerelateerde zaken ( zeker de afgelopen periode met het thuiswerken, kinderopvang gesloten e.d) op dit moment, naast mijn relatie en werk ( meer dan 32 uur per week).
Gelukkig heb ik vriendinnen die net zoals ik, behoefte hebben aan afspraken zonder kinderen om ons heen. We zijn zo'n vreselijk vriendinnengroepje, al sinds de middelbare school, en spreken geregeld met z'n vieren af. Altijd zonder kinderen, want hoe leuk ik mijn vriendinnen ook vind en zij mij ( als het goed is tenminste), alle kinderen erbij is niet altijd leuk en gezellig. Gesprekken over kinderen vinden wel plaats, maar we houden altijd rekening met kinderloze vriendin met grote kinderwens, kan me namelijk goed voorstellen dat die moe kan worden van de slapeloze nacht/driftige, niet etende-luisterende peuter-gesprekken
Gelukkig genoeg andere onderwerpen om te bespreken. En vaak ( voor Corona-tijdperk), gingen we uit eten, borrelden we, of spraken we af bij iemand thuis die geen oppas kon vinden die avond ( kind/kinderen lag dan al in bed)
En ik spreek ook wel eens af met een van mijn vriendinnen in een speelbos oid, want alle kinderen ( totaal 6) schelen van oudste tot jongste nog geen 2,5 jaar. En dat is best leuk en gezellig en dan staan kinderen meer in het middelpunt.
Kinderverjaardagen houden we vrijblijvend ( neefjes en nichtjes wel altijd, behalve neefje die midden in de bouwvak jarig is, net zoals onze jongste dochter, dat kan gewoon vaak niet ivm vakantie) . Hebben we tijd, dan gaan we. Hebben we geen tijd, dan niet. Babyshowers wel gehad, maar dat is heel low key, geen gekke dingen. Kraamvisite wel, maar dat vond en vind ik gewoon zelf heel erg leuk ( en als pasbevallen vrouw vond ik het ook heel fijn om mijn vriendinnen te zien).
Ik zou het helemaal niet vervelend vinden als je eerlijk zou vertellen waar je mee zit, wellicht valt het kwartje dan bij je vriendinnen met kinderen en kunnen ze ook rekening met jou houden.
Hier zelf moeder van 2 jonge kinderen ( 3 en 1) en ja, mijn leven bestaat toch wel uit veelal kindergerelateerde zaken ( zeker de afgelopen periode met het thuiswerken, kinderopvang gesloten e.d) op dit moment, naast mijn relatie en werk ( meer dan 32 uur per week).
Gelukkig heb ik vriendinnen die net zoals ik, behoefte hebben aan afspraken zonder kinderen om ons heen. We zijn zo'n vreselijk vriendinnengroepje, al sinds de middelbare school, en spreken geregeld met z'n vieren af. Altijd zonder kinderen, want hoe leuk ik mijn vriendinnen ook vind en zij mij ( als het goed is tenminste), alle kinderen erbij is niet altijd leuk en gezellig. Gesprekken over kinderen vinden wel plaats, maar we houden altijd rekening met kinderloze vriendin met grote kinderwens, kan me namelijk goed voorstellen dat die moe kan worden van de slapeloze nacht/driftige, niet etende-luisterende peuter-gesprekken
Gelukkig genoeg andere onderwerpen om te bespreken. En vaak ( voor Corona-tijdperk), gingen we uit eten, borrelden we, of spraken we af bij iemand thuis die geen oppas kon vinden die avond ( kind/kinderen lag dan al in bed)
En ik spreek ook wel eens af met een van mijn vriendinnen in een speelbos oid, want alle kinderen ( totaal 6) schelen van oudste tot jongste nog geen 2,5 jaar. En dat is best leuk en gezellig en dan staan kinderen meer in het middelpunt.
Kinderverjaardagen houden we vrijblijvend ( neefjes en nichtjes wel altijd, behalve neefje die midden in de bouwvak jarig is, net zoals onze jongste dochter, dat kan gewoon vaak niet ivm vakantie) . Hebben we tijd, dan gaan we. Hebben we geen tijd, dan niet. Babyshowers wel gehad, maar dat is heel low key, geen gekke dingen. Kraamvisite wel, maar dat vond en vind ik gewoon zelf heel erg leuk ( en als pasbevallen vrouw vond ik het ook heel fijn om mijn vriendinnen te zien).
Ik zou het helemaal niet vervelend vinden als je eerlijk zou vertellen waar je mee zit, wellicht valt het kwartje dan bij je vriendinnen met kinderen en kunnen ze ook rekening met jou houden.
chantilly21_2 wijzigde dit bericht op 07-03-2021 18:52
9.55% gewijzigd
zondag 7 maart 2021 om 18:48
Dan ligt dat aan je vrienden, niet aan de factor kinderen. Ik heb alle begrip voor bewust kinderloze mensen. Ik heb zelf ook heel lang getwijfeld, en als ik de beslissing rationeel had genomen, had ik het nooit gedaan. Ik zou het ook niemand aanraden, terwijl ik ontzettend veel van mijn kind hou.merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
zondag 7 maart 2021 om 18:50
Ik vind TO juist zeer respectvol naar haar vriendinnen. Ik begrijp echt niet dat je in deze OP antipathie naar kinderen leest...
Hoe kan het dat zoveel mensen ontevreden zijn over hun lijf en zo weinig mensen tevreden zijn over hun verstand? - EB
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
