Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 19:13
Er hangt toch een aura om het moederschap heen. Een soort communis opinio dat een kindje krijgen het mooiste is dat er is. Vroeger uitte zich dat doordat de aanstaande moeder stil voor zich heen zat te glimlachen denkend aan het grote geheim dat ze bij zich droeg (meisjesboekengezwijmel) en tegenwoordig door genderrevealparties, babyshowers en aankondigen dat je zwanger bent door uit een taart in de vorm van een wiegje te springen zodat de aanstaande opa en oma in ieder geval naar behoren onder de indruk zijn.
Alleen al door je aanwezigheid als bewust kinderloze prik je die bubbel door.
En je kunt als bewust kinderloze toch moeilijk zeggen dat je niet kunt wachten, als mensen je vragen of het jou ook niet fantastisch lijkt, zo'n kindje? Die vraag wordt bewust kinderlozen gesteld. Andersom niet. Ik vraag nooit aan zwangere vrouwen of het ze ook zo vreselijk lijkt dat ze straks met een kind opgescheept zitten.
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 19:15
Nee, ik herken dit niet. Mijn bewust kinderloosheid is werkelijk nooit een issue geweest. Iedereen heeft voor zichzelf moverende redenen om wel of niet kinderen te willen. Mensen vinden mijn levensstijl bij míj passen, net zoals ik het hebben van kinderen bij veel anderen vind passen. Niemand heeft ook ooit gevraagd of ik bang zou zijn spijt te krijgen.merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Kijk, ik zit er niet over te preken, over overbevolking of je leven dat over is of dat soort kreten. Maar ja, ik vind ik ook echt niet. Het niet willen van kinderen geldt echt alleen voor mij persoonlijk en ik heb geen hekel aan kinderen.
zondag 7 maart 2021 om 19:22
Dat lijkt me ook moeilijk als je eigenlijk zelf wel graag kinderen had gewild.Marana schreef: ↑07-03-2021 18:35Ik ben niet bewust kinderloos. Maar ik ben ook niet tot het gaatje gegaan voor kinderen.
Ik heb nieuwe vriendinnen gekregen die ook kinderloos zijn, in de tijd dat oude vriendinnen met kinderen bezig waren. Ik vond avondjes met de vriendengroep niet zo leuk toen, zeker niet als iemand meldde dat ze zwanger was. De vrouwen gingen dan allemaal bij elkaar klitten daarover, en wat de mannen bespraken vond ik ook niet altijd even interessant. Een enkele vriendin had nog wel een grotere wereld dan alleen baby's, maar als groep vrouwen ging het er wel heel erg vaak over.
TO, ik heb alleen kinderverjaardagen van neefjes en nichtjes bezocht, niet van de kinderen van vrienden. Direct bij het eerste kind hebben we dat toen al aangegeven. En als de vriendengroep ivp een avond eens overdag afsprak omdat de kinderen er dan bij konden zijn, kwam ik ook niet.
Gelukkig waren er toen geen babyshowers en genderreveals. Ik heb 2 jaar geleden wel een uitnodiging voor een babyshower gehad maar die heb ik gewoon afgeslagen.
Je zegt dat je andere vrienden hebt gekregen. Ben je blijvend vervreemd van de oude vriendengroep of werd het contact weer wat makkelijker toen hun kinderen ouder werden (als ze al zover zijn)?
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 19:25
Ik ken werkelijk niemand die zo denkt. Bijna 30% van de hoogopgeleide vrouwen tussen de 30-35 verwacht kinderloos te blijven volgens het CBS, veelal bewust. In mijn omgeving ligt het aantal nog hoger; bijna de helft van mijn goede vriendinnen (30-45) is bewust kinderloos. Het is toch allang niet meer zo'n uitzonderlijke keuze?
zondag 7 maart 2021 om 19:31
Is misschien ook wel een generatiedingetje. Diversiteit is tegenwoordig meer geaccepteerd dan vroeger. In mijn tijd / omgeving moest je je verantwoorden als je van de norm afweek. Mij is zo vaak gevraagd of ik niet bang was spijt te krijgen. Daar word je een beetje opstandig van, dus druk je je misschien wat steviger uit als mensen er weer over beginnen.novaviva schreef: ↑07-03-2021 19:15Nee, ik herken dit niet. Mijn bewust kinderloosheid is werkelijk nooit een issue geweest. Iedereen heeft voor zichzelf moverende redenen om wel of niet kinderen te willen. Mensen vinden mijn levensstijl bij míj passen, net zoals ik het hebben van kinderen bij veel anderen vind passen. Niemand heeft ook ooit gevraagd of ik bang zou zijn spijt te krijgen.
Kijk, ik zit er niet over te preken, over overbevolking of je leven dat over is of dat soort kreten. Maar ja, ik vind ik ook echt niet. Het niet willen van kinderen geldt echt alleen voor mij persoonlijk en ik heb geen hekel aan kinderen.
Nu kan het niet meer, dus nu is het gelukkig klaar.
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 19:32
Nee nooit last van gehad.merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
zondag 7 maart 2021 om 19:33
Van die 30%, hoeveel zou daarvan over blijven?Adelaide schreef: ↑07-03-2021 19:25Ik ken werkelijk niemand die zo denkt. Bijna 30% van de hoogopgeleide vrouwen tussen de 30-35 verwacht kinderloos te blijven volgens het CBS, veelal bewust. In mijn omgeving ligt het aantal nog hoger; bijna de helft van mijn goede vriendinnen (30-45) is bewust kinderloos. Het is toch allang niet meer zo'n uitzonderlijke keuze?
En uitzonderlijke keuze, toch wel hoor. In ieder geval in de contreien waar ik woon.
zondag 7 maart 2021 om 19:35
merano schreef: ↑07-03-2021 19:22Dat lijkt me ook moeilijk als je eigenlijk zelf wel graag kinderen had gewild.
Je zegt dat je andere vrienden hebt gekregen. Ben je blijvend vervreemd van de oude vriendengroep of werd het contact weer wat makkelijker toen hun kinderen ouder werden (als ze al zover zijn)?
Contact werd wel weer makkelijker toen de kinderen weer wat ouder werden en mijn vrienden weer meer van de rest van de wereld meekregen.
zondag 7 maart 2021 om 19:39
Ik ook niet. Maar kies je dan misschien niet ongepaste momenten uit om je redenen voor kinderloosheid te delen? Ik bedoel op kraamvisite is het natuurlijk minder handig.
Ik heb wel dat mensen soms een beetje half grappend verwijtend zeggen 'ja maar jij kunt... (Uitslapen, zelf bepalen wat je wil doen, buiten schoolvakanties om op vakantie, etc). Alsof ik dat expres doe om hen te kutten.
zondag 7 maart 2021 om 19:40
Dan zou ik antwoorden met "Tja, keuzes en de consequenties".
zondag 7 maart 2021 om 19:41
Ik ben zelf moeder maar heb ook een hekel aan kinderverjaardagen. Uiteraard zorg ik dat mijn kind een super leuke verjaardag heeft. Maar zelf ga ik niet naar kinderverjaardagen of gender reveal parties. Ik spreek vaak genoeg zonder kinderen af en vind het dan juist heerlijk het niet over kinderen te hebben. Dus het zal een beetje aan je vrienden liggen hoe ze hun nieuwe leven invullen. Maar snap ook dat je nu meer naar kinderloze vrienden toe trekt.
zondag 7 maart 2021 om 20:08
Nee, maar vooral omdat ik het met mijn goede vrienden/vriendinnen niet vaak over mijn redenen voor kinderloosheid heb. Weleens gehad hoor, maar het is geen maandelijks terugkerend onderwerp. Toen ik als een van mijn redenen eens aangaf dat ik het er soms heel moeilijk mee heb hoe we met de planeet omgaan en dat ik dat een kind niet wil aandoen zei een vriendin: 'Maar denken mensen dat echt? Wat een bizarre reden!' Dat is me dan wel een discussie waard. Maar dat moet toch ook gewoon kunnen tussen vriendinnen? Het betekent wat mij betreft niet dat de vriendschap dan ineens over is.merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Ik kan me ook nog goed herinneren dat ik bij een vriendin was en ik ben echt dol op haar dochtertje. Zij vroeg toen: En? Ga je niet twijfelen nu je ziet hoe leuk het is met een kleintje? En ik zei: Nee, ik ben eigenlijk alleen maar zekerder. Dat bedoelde ik niet lullig, maar ik weet zeker dat ik dat niet wil. Zij voelde zich toen echt gekwetst en dat heeft wel even een gesprek gekost. Maar ook daar is de vriendschap er niet minder om geworden.
Ik heb wel het geluk dat ik ook veel kinderloze vrienden/vriendinnen heb.
zondag 7 maart 2021 om 20:15
Ik snap best (als aankomend moeder) dat je van die genderreveals en babyshowers over wilt slaan. Vind ik persoonlijk ook niets aan. En ik begrijp dat je kinderverjaardagen ook een ellende vindt (ik zou je vrienden gewoon feliciteren met de verjaardag van hun kind, niet langskomen als je er geen zin in hebt), vind ik ook niks voor vriendinnen. Kraamvisite is prima.
Ik ben zelf ook bang dat ik teveel praat over m'n zwangerschap en ik probeer het vaak om daar het niet teveel over te laten gaan, omdat ik anders in die bubbel blijf. Vind ik niet leuk voor kinderloze/kindvrije vrienden. Ik heb het ook vaak over mijn baan, relaties, opleiding, andere interesses... En ik begrijp een kindvrij feest ook wel. Ik denk dat ik dan zelf een oppas zou regelen, ik ben ook nog een individu zonder koters.
Weet je? Het gaat ook weer over. Over een paar jaar zijn die kinderen ook weer wat ouder. En zelfstandiger.
Ik ben zelf ook bang dat ik teveel praat over m'n zwangerschap en ik probeer het vaak om daar het niet teveel over te laten gaan, omdat ik anders in die bubbel blijf. Vind ik niet leuk voor kinderloze/kindvrije vrienden. Ik heb het ook vaak over mijn baan, relaties, opleiding, andere interesses... En ik begrijp een kindvrij feest ook wel. Ik denk dat ik dan zelf een oppas zou regelen, ik ben ook nog een individu zonder koters.
Weet je? Het gaat ook weer over. Over een paar jaar zijn die kinderen ook weer wat ouder. En zelfstandiger.
zondag 7 maart 2021 om 20:15
Nou ja ik heb 1 voormalige vriendin die gewoon niet kan accepteren dat wij geen kinderen willen. Daar voel ik wel een kloof mee. Zij begrijpt het echt niet en is ervan overtuigd dat ik of onvruchtbaar ben of echt een gruwelijke hekel heb aan kinderen. Van dat eerste heb ik geen flauw idee en het tweede is gewoon niet waar. Voor de rest heb ik er geen last van. En als me gevraagd wordt waarom dan geen kinderen, dan zeg ik meestal iets algemeens als dat het niet bij me past.Mumper schreef: ↑07-03-2021 19:39Ik ook niet. Maar kies je dan misschien niet ongepaste momenten uit om je redenen voor kinderloosheid te delen? Ik bedoel op kraamvisite is het natuurlijk minder handig.
Ik heb wel dat mensen soms een beetje half grappend verwijtend zeggen 'ja maar jij kunt... (Uitslapen, zelf bepalen wat je wil doen, buiten schoolvakanties om op vakantie, etc). Alsof ik dat expres doe om hen te kutten.
zondag 7 maart 2021 om 20:23
Het klinkt mij in de oren of je gewoon ook behoorlijk pech hebt in je vriendenkring, want in mijn vriendenkring heb ik echt NOG NOOIT een babyshower of revealparty gehad! Kinderverjaardagen worden we zelden voor uitgenodigd (alleen van familie en tegenwoordig soms van mensen die we via school hebben leren kennen, maar dan is het ook leuk voor de kinderen) dus blijven alleen kraamvisites als 'verplichting' over, en als je vriendschap je lief is, vind ik het logisch dat je daar heen gaat.
Ik vind het niet meer dan normaal dat je af en toe een op een met vrienden af blijft spreken. Maar weet je, vergelijk het met wanneer een van je vrienden een nieuwe verliefdheid heeft. Dan ben je ze de eerste 6-9 maanden ook helemaal 'kwijt'. Die tijd mag je met een baby zeker ook rekenen en het blijft intensief.
Ooit zei iemand tegen mij (voor ik zelf kinderen had en een goede vriendin ook helemaal kwijt raakte aan haar kinderen): Zij is op de TGV naar Parijs gestapt en daar kun je onderweg gewoon niet uitstappen.
Dat hielp me toen wel om meer begrip te hebben.
Toen ik zelf kinderen kreeg, heb ik er altijd voor gewaakt om altijd alles met kind, of met kind op de achtergrond te doen.
EDIT: O wat stom, dit topic geopend toen er pas 1 pagina was, en niet aan gedacht te refreshen voor ik een reactie schreef...
Ik vind het niet meer dan normaal dat je af en toe een op een met vrienden af blijft spreken. Maar weet je, vergelijk het met wanneer een van je vrienden een nieuwe verliefdheid heeft. Dan ben je ze de eerste 6-9 maanden ook helemaal 'kwijt'. Die tijd mag je met een baby zeker ook rekenen en het blijft intensief.
Ooit zei iemand tegen mij (voor ik zelf kinderen had en een goede vriendin ook helemaal kwijt raakte aan haar kinderen): Zij is op de TGV naar Parijs gestapt en daar kun je onderweg gewoon niet uitstappen.
Dat hielp me toen wel om meer begrip te hebben.
Toen ik zelf kinderen kreeg, heb ik er altijd voor gewaakt om altijd alles met kind, of met kind op de achtergrond te doen.
EDIT: O wat stom, dit topic geopend toen er pas 1 pagina was, en niet aan gedacht te refreshen voor ik een reactie schreef...
zondag 7 maart 2021 om 20:24
merano schreef: ↑07-03-2021 19:13Er hangt toch een aura om het moederschap heen. Een soort communis opinio dat een kindje krijgen het mooiste is dat er is. Vroeger uitte zich dat doordat de aanstaande moeder stil voor zich heen zat te glimlachen denkend aan het grote geheim dat ze bij zich droeg (meisjesboekengezwijmel) en tegenwoordig door genderrevealparties, babyshowers en aankondigen dat je zwanger bent door uit een taart in de vorm van een wiegje te springen zodat de aanstaande opa en oma in ieder geval naar behoren onder de indruk zijn.
Alleen al door je aanwezigheid als bewust kinderloze prik je die bubbel door.
En je kunt als bewust kinderloze toch moeilijk zeggen dat je niet kunt wachten, als mensen je vragen of het jou ook niet fantastisch lijkt, zo'n kindje? Die vraag wordt bewust kinderlozen gesteld. Andersom niet. Ik vraag nooit aan zwangere vrouwen of het ze ook zo vreselijk lijkt dat ze straks met een kind opgescheept zitten.
Wat leef jij in een nare omgeving
Ik heb 1 kinderloze vriendin, die ooit tegen mij zei dat ze zich afvroeg of zij niet raar was, omdat ze geen kinderwens had. Ik heb haar verzekerd dat ik dat helemaal niet raar vond. Zij was gelovig opgevoed en had toch enigszins het idee dat kinderen krijgen erbij hoorde, dat je daarvoor op de wereld was, zeg maar. Ik weet niet hoe anderen hiermee omgingen naar haar toe, maar volgens mij vond iedereen het best normaal.
Ik heb trouwens een oud vriendinnengroepje van 5 vrouwen, waarvan 2 geen kinderen hebben. En dat is gewoon en gegeven. Zij hebben nooit een bubbel bij mij doorgeprikt, geloof ook niet dat ik die had, ik heb hen nooit verteld dat ze iets heel erg misten. Ik geloof wel dat het krijgen van een kind iets is dat je met niets anders kunt vergelijken. Ik geloof niet dat je leven niet compleet kan zijn zonder kinderen. En dat er heel veel andere mooie ervaringen zijn, die je kunt hebben
Later is nu
zondag 7 maart 2021 om 20:44
Ik gooide het onderwerp "kinderen krijgen" eigenlijk nooit zelf op tafel, want juist als je ze niet wilt is het nou niet het eerste waar je steeds aan denkt.Mumper schreef: ↑07-03-2021 19:39Ik ook niet. Maar kies je dan misschien niet ongepaste momenten uit om je redenen voor kinderloosheid te delen? Ik bedoel op kraamvisite is het natuurlijk minder handig.
Ik heb wel dat mensen soms een beetje half grappend verwijtend zeggen 'ja maar jij kunt... (Uitslapen, zelf bepalen wat je wil doen, buiten schoolvakanties om op vakantie, etc). Alsof ik dat expres doe om hen te kutten.
Kraamvisite is dan wel weer bij uitstek een moment waarop het aan de orde kan komen, zeg maar
Every day is a schoolday.
zondag 7 maart 2021 om 20:47
Ik heb trouwens zelf vriendinnen met kind waarmee ik liever niet met de kinderen afspreek ("Gezellig, gaan we naar de speeltuin, kunnen we bijkletsen"). Sommige mensen zijn namelijk niet in staat hun aandacht te verdelen, of zelfs maar na een korte onderbreking terug op hun punt te komen. Zit je een serieus gesprek te voeren, komt een kind even een knuffel halen/een snotneus af laten vegen/een zere vinger laten zien, is je gesprekspartner daarna TOTAAL kwijt waar je het over had en ben je je hele gesprek kwijt.
Super-irritant vind ik dat!!
Super-irritant vind ik dat!!
zondag 7 maart 2021 om 21:27
Ik heb een vriendin die niet aan kindrrverjaardagen, babyshowers en kondgerelateerde dingen doet. Helemaal prima. Zij heeft geen kinderen en wil ze ook niet dus met haar praat ik over andere dingen dan mijn kinderen. Ook wel eens lekker hoor 
. T is niet dat zij het niet over de kinderen wil hebben of dat ze ze haat. Er zijn ook gewoon nog andere dingen.
Ik denk dat je zelf gewoon duidelijk moet zijn. En verplicht vragen moet helemaal niet.
. T is niet dat zij het niet over de kinderen wil hebben of dat ze ze haat. Er zijn ook gewoon nog andere dingen. Ik denk dat je zelf gewoon duidelijk moet zijn. En verplicht vragen moet helemaal niet.
zondag 7 maart 2021 om 21:30
Babyshowers en gender reveal party’s zijn sowieso onzin en zou ik dus niet heen gaan. Kinderverjaardagen hoeft toch ook niet. Hooguit het eerste jaar als iemand echt belangrijk voor je is. Ik nodig vriendinnen weleens uit, maar zeg er altijd bij alleen als je niks beters te doen hebt. En zie het dan ook als moment om even bij te kletsen.
zondag 7 maart 2021 om 21:31
Herkenbaar. Sommigen kunnen dat idd niet en zijn gewoon vooral met hun kind bezig. Andere blijken prima in staat om lekker mee te kletsen ondanks kind.Maduixa schreef: ↑07-03-2021 20:47Ik heb trouwens zelf vriendinnen met kind waarmee ik liever niet met de kinderen afspreek ("Gezellig, gaan we naar de speeltuin, kunnen we bijkletsen"). Sommige mensen zijn namelijk niet in staat hun aandacht te verdelen, of zelfs maar na een korte onderbreking terug op hun punt te komen. Zit je een serieus gesprek te voeren, komt een kind even een knuffel halen/een snotneus af laten vegen/een zere vinger laten zien, is je gesprekspartner daarna TOTAAL kwijt waar je het over had en ben je je hele gesprek kwijt.
Super-irritant vind ik dat!!
zondag 7 maart 2021 om 21:39
Ik snap TO heel goed. Het is zelfs goed dat ze dit bespreekbaar wilt maken, want het zijn echt niet alleen mensen zonder kinderen die dit zo ervaren.
Als moeder zijnde vindt en vond ik het niet prettig als gesprekken alleen maar over kinderen gaan, alsof je naast moeder zijn geen enkel ander leven hebt.
Je housewarming party, het gaat om jou TO en om dat gene wat voor jou belangrijk is. Het is je een goed recht om aan te geven dat jij er geen kinderen bij wilt.
De argumenten zijn eerlijk en je weet duidelijk uit te leggen waarom je deze argumenten hebt. Je laat je vriendinnen in hun waarde.
Je hoeft niet alle babyshowers af te lopen noch de kinderverjaardagen. Een kraambezoekje is net zo waardevol. Een leuke kaart voor een kinderverjaardag idem dito.
Als je vriendinnen echt om je geven, dan zullen ze dat begrijpen en jou ook tegemmoet komen.
Als moeder zijnde vindt en vond ik het niet prettig als gesprekken alleen maar over kinderen gaan, alsof je naast moeder zijn geen enkel ander leven hebt.
Je housewarming party, het gaat om jou TO en om dat gene wat voor jou belangrijk is. Het is je een goed recht om aan te geven dat jij er geen kinderen bij wilt.
De argumenten zijn eerlijk en je weet duidelijk uit te leggen waarom je deze argumenten hebt. Je laat je vriendinnen in hun waarde.
Je hoeft niet alle babyshowers af te lopen noch de kinderverjaardagen. Een kraambezoekje is net zo waardevol. Een leuke kaart voor een kinderverjaardag idem dito.
Als je vriendinnen echt om je geven, dan zullen ze dat begrijpen en jou ook tegemmoet komen.
zondag 7 maart 2021 om 21:42
Eens. Ik hou er ook niet van als het alleen maar over kinderen gaat. En ken meer moeders die dat ook hebben.Kleppeboxx schreef: ↑07-03-2021 21:39Ik snap TO heel goed. Het is zelfs goed dat ze dit bespreekbaar wilt maken, want het zijn echt niet alleen mensen zonder kinderen die dit zo ervaren.
Als moeder zijnde vindt en vond ik het niet prettig als gesprekken alleen maar over kinderen gaan, alsof je naast moeder zijn geen enkel ander leven hebt.
Je housewarming party, het gaat om jou TO en om dat gene wat voor jou belangrijk is. Het is je een goed recht om aan te geven dat jij er geen kinderen bij wilt.
De argumenten zijn eerlijk en je weet duidelijk uit te leggen waarom je deze argumenten hebt. Je laat je vriendinnen in hun waarde.
Je hoeft niet alle babyshowers af te lopen noch de kinderverjaardagen. Een kraambezoekje is net zo waardevol. Een leuke kaart voor een kinderverjaardag idem dito.
Als je vriendinnen echt om je geven, dan zullen ze dat begrijpen en jou ook tegemmoet komen.
Onze bruiloft zal ook zonder kinderen zijn.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
