Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
zondag 7 maart 2021 om 22:03
Ik herken het wel een beetje. De afgelopen twee maanden zijn er bij ons in diverse vriendengroepen 6 baby’s geboren en er worden er nog 5 verwacht. Baby-boom.
Opzich vind ik baby’s zelf heel erg leuk en lief. Zelf heb ik ook wel een kinderwens, alleen nu nog niet.
Waar ik mij vooral aan stoor is dat je inderdaad in gesprekken vaak gestoord wordt, de vriendschappen veranderen ook. Niets is vanzelfsprekend meer, alles moet gepland worden, weinig spontaan even iets afspreken om iets te ondernemen en het gaat héél vaak over de kinderen. Soms probeer ik het gesprek subtiel ergens anders heen te sturen, maar later in het gesprek komen we toch weer terug op de baby’s.
Geen tips verder dus van mij, ik lees vooral even mee voor tips van anderen.
Opzich vind ik baby’s zelf heel erg leuk en lief. Zelf heb ik ook wel een kinderwens, alleen nu nog niet.
Waar ik mij vooral aan stoor is dat je inderdaad in gesprekken vaak gestoord wordt, de vriendschappen veranderen ook. Niets is vanzelfsprekend meer, alles moet gepland worden, weinig spontaan even iets afspreken om iets te ondernemen en het gaat héél vaak over de kinderen. Soms probeer ik het gesprek subtiel ergens anders heen te sturen, maar later in het gesprek komen we toch weer terug op de baby’s.
Geen tips verder dus van mij, ik lees vooral even mee voor tips van anderen.
zondag 7 maart 2021 om 23:22
Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
zondag 7 maart 2021 om 23:39
Ik heb alleen de eerste 2 pagina’s gelezen, ik ben een vrouw en moeder, maar mijn beste vrienden zijn man (ook met kinderen) Ik heb nog nooit een probleem gehad met kinderen te pas en te onpas meenemen of babyshowers. Ik zou mijn vrienden die ik al 30 jaar ken ook by no means willlen uitnodigen voor een kinderverjaardag. Het zijn Mijn vrienden, niet die van mijn man, kinderen of familie. Mijn vrienden staan er gelukkig net zo in. Ik hoef mijn kinderen er ook echt niet bij, bij mijn vrienden. Ja, even voor ze naar bed gaan, maar anders gewoon niet
maandag 8 maart 2021 om 00:05
Verjaardag? Hier was het af en toe een 'vrouwenavond'Blijenvrij schreef: ↑07-03-2021 17:16Inderdaad, ik herken het. Op een verjaardag zitten en alleen maar over kinderen kunnen praten. En daar als enige zonder kinderen tussen zitten. Ik heb gezelliger feestjes meegemaakt.
, de mannen moesten gingen dan naar een actiefilm in de bios, of de kroeg. Ik werd uitgenodigd door een buurvrouw en had geen idee wat me te wachten stond, kende een paar uit dat groepje wel al.Na 2x heb ik het afgekapt en ben met de mannen mee gegaan. Niet te doen.
Totaal rupturen, hechtingen, zwangerschapsvergiftigingen, reflux, klussen-voor-de-2e/3e, opgezwollen klieren, pus uit tepels, de hele ratsmodee kwam constant voorbij die avonden.
Dikke doei.
Doe mij dan maar een foute Michael Bay film of een Andre Hazes kroeg (en daar wil ik nog niet dood worden gevonden). Begrepen de dames dus niks van.
Qua showers: ooit gezworen om maar voor 1 iemand naar een babyshower te gaan; die van mijn beste vriendin. En die was precies zoals verwacht. Geen hysterie, lekker nuchter en gezellig.
Gender gedoe doe ik niet aan mee, kraamvisite alleen als ik een hele goede band met je heb.
La vintere vare evig...
maandag 8 maart 2021 om 05:56
Ik weet niet of het ergens al gezegd is, maar ik merk vaak dat degene die minder geïnteresseerd is in kinderen zich schuldig voelt dat ze het niet de hele dag alleen maar over kroost wil hebben, terwijl de vrienden zich ook zouden kunnen bedenken dat er nog mensen bestaan die geen kinderen willen. Dat iemand de keuze heeft gemaakt een baby te willen, maakt het nog niet dat de hele wereld daar dan mega enthousiast over moet zijn.
Binnen mijn vriendengroep zijn er ook wat kinderen, allemaal nu een jaar oud of ouder, en mijn vrienden en ik hebben altijd goed de balans kunnen houden in wat voor hen leuk is en wat voor mij leuk is. Zo weten ze dat ik niet bij ieder kinderpartijtje aanwezig ga zijn en dat ik baby's geen reet aan vind/vond. Daar staat tegenover dat ik makkelijker even naar hen toe kan komen dan zij naar mij, dus dat vind ik dan weer geen probleem. Mijn vrienden kunnen het gelukkig ook nog over andere dingen hebben dan kinderen.
Ik zou een open gesprek aanknopen met ze, en als er dan nog niets veranderd ben je niet verplicht de vriendschap aan te houden.
Binnen mijn vriendengroep zijn er ook wat kinderen, allemaal nu een jaar oud of ouder, en mijn vrienden en ik hebben altijd goed de balans kunnen houden in wat voor hen leuk is en wat voor mij leuk is. Zo weten ze dat ik niet bij ieder kinderpartijtje aanwezig ga zijn en dat ik baby's geen reet aan vind/vond. Daar staat tegenover dat ik makkelijker even naar hen toe kan komen dan zij naar mij, dus dat vind ik dan weer geen probleem. Mijn vrienden kunnen het gelukkig ook nog over andere dingen hebben dan kinderen.
Ik zou een open gesprek aanknopen met ze, en als er dan nog niets veranderd ben je niet verplicht de vriendschap aan te houden.
maandag 8 maart 2021 om 07:53
Betekent dat dat je eigenlijk denkt dat als iedereen op de hoogte zou zijn van jouw geweldige argumenten, niemand meer kinderen zou willen?merano schreef: ↑07-03-2021 18:25Herkent niemand hier dat bewust kinderloos zijn op zich al voor een kloof zorgt tussen jou en je vrienden met kinderen? Ik voelde me altijd als een ketter in de kerk. Als iemand die de roze bubbel doorprikt door mijn redenen te geven om geen kinderen te willen. Dat willen ouders in mijn ervaring liever niet horen.
Dus oude vriendschappen stonden toch al onder druk, omdat we overduidelijk heel verschillend tegen de wereld aankeken.
Want eh... ik denk het niet.
Jouw redenen om het niet te willen hebben niks met de roze bubbel van de anderen te maken. Sterker nog: je hebt waarschijnlijk geen enkel argument op je lijstje dat mensen niet al hebben bedacht.
maandag 8 maart 2021 om 12:18
Nee. Ik vergeleek het niet voor niks met "ketter in de kerk". Vegetariër op een barbecue zou ook kunnen. Alleen al het feit dat jij geen vlees eet, dwingt de rest om na te denken over hun relatie tot dieren, ook al loop je niet opzichtig met een folder van Wakker dier te zwaaien.bia-pia schreef: ↑08-03-2021 07:53Betekent dat dat je eigenlijk denkt dat als iedereen op de hoogte zou zijn van jouw geweldige argumenten, niemand meer kinderen zou willen?
Want eh... ik denk het niet.
Jouw redenen om het niet te willen hebben niks met de roze bubbel van de anderen te maken. Sterker nog: je hebt waarschijnlijk geen enkel argument op je lijstje dat mensen niet al hebben bedacht.
Bijna iedereen heeft wel een klein beetje schuldgevoel over de bioindustrie, net zoals veel ouders best weten dat kinderen krijgen een emotionele, niet een rationele keus is. Maar daar worden ze liever niet aan herinnerd tijdens de barbecue of als ze die wolk van een baby in hun armen hebben en iedereen beladen met kadoos boven de wieg staat te kraaien.
Als iedereen blij is, de ouders uitbundig feliciteert, het kindje zoo lief en leuk vindt, en de horrorbevallingverhalen van de kersverse moeder vol begrip beantwoordt, met een eigen bevallingsverhaal, dan sta jij daar tussen, enthousiasme te faken. Dat lukt niet zo goed. Net zoals je op die barbecue als vegetariër onmogelijk enthousiast kunt zijn over de spare ribs. Of in de kerk als ketter vol overgave meedoen aan de geloofsbelijdenis.
je bent best blij voor je vrienden, maar Je voelt je toch knap ongemakkelijk op die kraamvisite, dus bij de volgende geboorte stuur je een leuke felicitatiekaart maar blijf je zo lang mogelijk weg.
Tweede kind is geboren. Hele familie of vriendenkring hoopt zo snel mogelijk te kunnen gaan kijken en vraagt wanneer jij gaat... Jij zegt: Eeeh, over 6 weken is vriendin jarig. Dan zie ik het dan wel. Is nu ook minder druk voor de jonge ouders.
"Maar ben je dan niet nieuwsgierig hoe het kindje eruit ziet?"
Je denkt: Nou, nee. De meeste babies zijn lelijk, en ze lijken voor mij allemaal op elkaar. Dat zeg je natuurlijk niet.
Je zegt: "Ik bedwing mijn ongeduld wel, en laat anderen die heel graag willen komen kijken voorgaan."
Maar die mensen kennen je en weten wat je denkt. Dus je bent toch de party pooper.
Dat bedoel ik met doorprikken van de ballon alleen al door je aanwezigheid.
Every day is a schoolday.
maandag 8 maart 2021 om 12:20
O ja, gezellig hè? En vooral alle ranzige details incluus. Ik voel me dan alleen nog maar verder gesterkt in mijn besluit daar niet aan te beginnen.AeonOfWinter schreef: ↑08-03-2021 00:05
Totaal rupturen, hechtingen, zwangerschapsvergiftigingen, reflux, klussen-voor-de-2e/3e, opgezwollen klieren, pus uit tepels, de hele ratsmodee kwam constant voorbij die avonden.
Dikke doei.
maandag 8 maart 2021 om 12:43
ik denk, dat je zelf denkt een grotere rol te hebben in de beleving van je vrienden, dan je in werkelijkheid hebt. Behalve als je staat te oreren of alleen maar chagrijnig kijkt, denken ouders echt niet zodra ze jou zien, aan hun kinderwenskeuzesmerano schreef: ↑08-03-2021 12:18Nee. Ik vergeleek het niet voor niks met "ketter in de kerk". Vegetariër op een barbecue zou ook kunnen. Alleen al het feit dat jij geen vlees eet, dwingt de rest om na te denken over hun relatie tot dieren, ook al loop je niet opzichtig met een folder van Wakker dier te zwaaien.
Bijna iedereen heeft wel een klein beetje schuldgevoel over de bioindustrie, net zoals veel ouders best weten dat kinderen krijgen een emotionele, niet een rationele keus is. Maar daar worden ze liever niet aan herinnerd tijdens de barbecue of als ze die wolk van een baby in hun armen hebben en iedereen beladen met kadoos boven de wieg staat te kraaien.
Als iedereen blij is, de ouders uitbundig feliciteert, het kindje zoo lief en leuk vindt, en de horrorbevallingverhalen van de kersverse moeder vol begrip beantwoordt, met een eigen bevallingsverhaal, dan sta jij daar tussen, enthousiasme te faken. Dat lukt niet zo goed. Net zoals je op die barbecue als vegetariër onmogelijk enthousiast kunt zijn over de spare ribs. Of in de kerk als ketter vol overgave meedoen aan de geloofsbelijdenis.
....
Dat bedoel ik met doorprikken van de ballon alleen al door je aanwezigheid.
Maar misschien gaan mijn vrienden en ik wat relaxter met elkaar om, dat kan hoor
Vegetariers krijgen bij mij een lekkere maaltijd, veganisten ook. Van wijnliefhebbers weet ik of ze Chardonnay of ABC drinken.
Relgieuzelingen mogen even bidden voor het eten. En zo gaat dat beide kanten op. Leven en laten leven
maandag 8 maart 2021 om 12:53
Oh wauw wat een onaardige reactie zeg. Ik schrik er zelfs van om het te lezen.HETISDEWAARHEID schreef: ↑07-03-2021 23:22Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
Hakuna Matata
maandag 8 maart 2021 om 13:22
Ik snap op zich met zo'n reactie dat je weinig vrienden hebt inderdaad.HETISDEWAARHEID schreef: ↑07-03-2021 23:22Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
maandag 8 maart 2021 om 13:27
Ik vind een hartelijke felicitatie bij het bekend worden van de zwangerschap en bezoek bij 1 baby-gerelateerd feest voldoende hoor. (wel kraambezoek, geen gender reveal en babyshower, of welke je ook leuker vind).
Ja de kinderen zijn regelmatig onderwerp van gesprek, zie het als de hobby. Daar kan je interesse in tonen zonder het zelf te willen.
En een algeheel; ik vind het superleuk voor jullie maar 'ik doe geen kinderverjaardagen' is prima. Je kan evt ervoor zorgen dat je wel altijd een kaartje stuurt omdat je weet dat het belangrijk voor hun is.
En als moeder van een 3.5 jarige: de eerste 2 jaar was zonder kind afspreken lastig (ook omdat ik geen partner heb). Maar ik vind afspreken met vriendinnen zonder kinderen OOK erg leuk hoor!
Zoek de middenweg, en het zal ook vriendschappen kosten omdat jullie uit elkaar groeien, dat is ok. It happens.
Ja de kinderen zijn regelmatig onderwerp van gesprek, zie het als de hobby. Daar kan je interesse in tonen zonder het zelf te willen.
En een algeheel; ik vind het superleuk voor jullie maar 'ik doe geen kinderverjaardagen' is prima. Je kan evt ervoor zorgen dat je wel altijd een kaartje stuurt omdat je weet dat het belangrijk voor hun is.
En als moeder van een 3.5 jarige: de eerste 2 jaar was zonder kind afspreken lastig (ook omdat ik geen partner heb). Maar ik vind afspreken met vriendinnen zonder kinderen OOK erg leuk hoor!
Zoek de middenweg, en het zal ook vriendschappen kosten omdat jullie uit elkaar groeien, dat is ok. It happens.
maandag 8 maart 2021 om 13:39
Poeh ik vind het eerlijk gezegd wel opvallend dat je zoveel in de pijlers van zwanger en kinderen reageert als je er zo tegenaan kijkt.HETISDEWAARHEID schreef: ↑07-03-2021 23:22Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
Ik had altijd wel veel vriendinnen met kind en een groepje vrienden zonder kinderen. Zelf dacht ik ook dat ik geen kinderwens had omdat sommige vriendinnen er zo mee bezig waren en alle kindjes maar schattig vonden, ik had dat niet. Maar sinds twee jaar ontstond onverwacht een kinderwens bij me. Nu ben ik zwanger en ik deel niet echt veel hierover tegen het groepje kinderloze vrienden. Alleen dingen die voor mij echt belangrijk zijn en als ze zelf ernaar vragen. Kinderverjaardagen van vrienden ging ik sowieso niet naartoe.
maandag 8 maart 2021 om 14:09
Voordat iedereen los op je gaat: wat is dit ontzettend herkenbaar! Moest er zelfs hardop om lachenHETISDEWAARHEID schreef: ↑07-03-2021 23:22Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
Ondanks dat veel moeders het niet zullen willen horen, dit is wel het gevoel dat veel (nee, niet allemaal!) kinderlozen hebben.
maandag 8 maart 2021 om 16:08
Je schrijft het misschien wat bot, maar (ondanks dat ik zelf wel kinderen heb) kan ik heel goed snappen dat je dit zo vind.HETISDEWAARHEID schreef: ↑07-03-2021 23:22Ja ik ken het. Alles krijgt kinderen en fokt maar door. Ik heb om die reden heel eerlijk weinig vriendschappen over gehouden. En de vriendschappen die ik heb zijn nu zwanger. Gelukkig nu nog vrij nuchter maar je weet nooit wat er gebeurt als baby er is.
Ook mn medewerkers raken zwanger en zijn daar super blij mee. Ik niet. Kost alleen maar bakken geld. Gun het ook iedereen, maar past niet in mijn leven, zwangere mensen haha. Veel gedoe, extreme hormonen, mensen kunnen niet meer fatsoenlijk denken, verliezen hun verstand merk ik en gooien alles op 'hormonen'. Fack dat.
Dus ik ben dan de onverschillige werkgever die zelden vraagt hoe het met de kersverse spruit is. Het interesseert me werkelijk niets.
Ik doe enigszins empathisch maar achter de schermen maakt het me echt niks uit dat kind ineens uitslag had in het gezicht of voor een checkup moest in het ziekenhuis.
Mij niet gezien. Ik doe ook geen kinderverjaardagen en daarom heb ik denk die vriendschappen niet behouden:p.
Men verwacht ook echt dat wij met kerst (verplicht kerstavond bij schoonstiefloeder) kado's moeten kopen voor de koters van de andere familieleden. Dus wij kopen dan kado's voor onze hond. En die gaat gewoon meer die avond. Ondanks alle kersthuisjes en kerstbomen.
Ik zou het ook prima vinden als jij mijn werkgever zou zijn, want ik heb ook altijd 0 behoefte om mijn kinder-sores met jan en alleman te delen en vind het heerlijk als niemand er naar vraagt.
maandag 8 maart 2021 om 16:21
Ik snap dat nooit zo goed. Door een kind verandert je vriendschap, maar het kan ook net zo goed een hond/verhuizing/emigratie/ziekte/andere baan/wat dan ook zijn waardoor je vriendschap verandert.
Ik heb vriendinnen met kinderen, zonder kinderen, met honden, zonder honden, wonend in het buitenland, wonend dichtbij, drukke banen, rustige banen.
En die vriendinnen heb ik al jaren. Ik ben er van overtuigd dat echte vriendschappen wel blijven, wat er ook verandert in elkaars leven.
Daarbij spelen denk ik de gun-factor en het in elkaar kunnen verplaatsen een grote rol, evenals ruimdenkendheid, zelfkennis en dingen los kunnen laten.
Ik zou het ook irritant vinden als 1 van mijn vriendinnen ineens zou veranderen in een soort oermoeder, maar dat hebben ze geen van allen gedaan. Ik ook niet. Net als die gender reveal party's etc. Echt nog nooit meegemaakt. Maar als zijn daar wel gelukkig van zouden worden, prima.
Ik ben ook heel blij met mijn kinderloze vriendinnen, heerlijk! En 1 daarvan zegt ook heel eerlijk; ik doe geen kinderverjaardagen. Prima! Ik snap het ook nog, vind dat zelfs als moeder ook vreselijk.
Ik heb vriendinnen met kinderen, zonder kinderen, met honden, zonder honden, wonend in het buitenland, wonend dichtbij, drukke banen, rustige banen.
En die vriendinnen heb ik al jaren. Ik ben er van overtuigd dat echte vriendschappen wel blijven, wat er ook verandert in elkaars leven.
Daarbij spelen denk ik de gun-factor en het in elkaar kunnen verplaatsen een grote rol, evenals ruimdenkendheid, zelfkennis en dingen los kunnen laten.
Ik zou het ook irritant vinden als 1 van mijn vriendinnen ineens zou veranderen in een soort oermoeder, maar dat hebben ze geen van allen gedaan. Ik ook niet. Net als die gender reveal party's etc. Echt nog nooit meegemaakt. Maar als zijn daar wel gelukkig van zouden worden, prima.
Ik ben ook heel blij met mijn kinderloze vriendinnen, heerlijk! En 1 daarvan zegt ook heel eerlijk; ik doe geen kinderverjaardagen. Prima! Ik snap het ook nog, vind dat zelfs als moeder ook vreselijk.
maandag 8 maart 2021 om 17:16
Sommige hondenbaasjes en ouders zijn precies hetzelfde: je zult maar eens je (harige) kind moeten achterlaten....de belediging die er op volgt, zeer ehm bijzonder...
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
maandag 8 maart 2021 om 17:22
Dit. Wat is voor jou de reden om een vrouw die wél kinderen wil, te wijzen op de non logica daarvan? Daar kan ik maar 1 reden voor bedenken, nl. als de moeder niet kan en wil inzien dat jij geen kinderen wilt. Maar als dat niet het geval is, is het toch in geen enkel geval nodig om iemands bubbel door te prikken? Of ga je ook tegen een enthousiaste vriend die wil backpack vertellen dat dat een slecht idee is. Want vliegen is slecht voor het milieu, je verstoort er culturen mee en het is een rijke mensen uitwas. Dat doe je toch niet? Dat bewaar je dan misschien voor onderwerpen die gaan over het milieu, maar niet om iemand met een verlangen weer even te laten weten wat jouw mening daarover is.
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
maandag 8 maart 2021 om 17:23
merano schreef: ↑08-03-2021 12:18
Bijna iedereen heeft wel een klein beetje schuldgevoel over de bioindustrie, net zoals veel ouders best weten dat kinderen krijgen een emotionele, niet een rationele keus is. Maar daar worden ze liever niet aan herinnerd tijdens de barbecue of als ze die wolk van een baby in hun armen hebben en iedereen beladen met kadoos boven de wieg staat te kraaien.
Dat bedoel ik met doorprikken van de ballon alleen al door je aanwezigheid.
Ik geloof toch dat jij erg negatief invult óf je hebt een omgeving, die ver van mij vandaan is. Ik heb nog nooit een kindvrije vriendin een partypooper gevonden. Ik heb me helemaal niet van m'n roze wolk gedonderd gevoeld, als iemand geen kinderen wilde en daar goede redenen voor noemde. (je hoeft zelfs geen reden te noemen "Ik wil ze niet" is reden genoeg wat mij betreft) Zoals je zegt: het willen van kinderen is geen rationele beslissing. Het niet willen ook niet, maar je hebt vaak wel betere argumenten. Waarom zou je dan een partypooper zijn?
Maar goed, ik sta ook regelmatig als vegetariër op een bbq en voel me ook daar geen partypooper.
Later is nu
maandag 8 maart 2021 om 17:28
diyer schreef: ↑08-03-2021 17:22Dit. Wat is voor jou de reden om een vrouw die wél kinderen wil, te wijzen op de non logica daarvan? Daar kan ik maar 1 reden voor bedenken, nl. als de moeder niet kan en wil inzien dat jij geen kinderen wilt. Maar als dat niet het geval is, is het toch in geen enkel geval nodig om iemands bubbel door te prikken? Of ga je ook tegen een enthousiaste vriend die wil backpack vertellen dat dat een slecht idee is. Want vliegen is slecht voor het milieu, je verstoort er culturen mee en het is een rijke mensen uitwas. Dat doe je toch niet? Dat bewaar je dan misschien voor onderwerpen die gaan over het milieu, maar niet om iemand met een verlangen weer even te laten weten wat jouw mening daarover is.
Volgens mij zegt Merano dat alleen haar aanwezigheid al een bubbel doorprikt. Ik moet zeggen dat ik dat nooit zo gezien of gevoeld heb.
Later is nu
maandag 8 maart 2021 om 17:43
En ik ben bewust kinderlozen moe die mijn kind bij voorbaat al behandelen als een ziekte op pootjes.
Bevriend geweest met eentje. Zelf had ze katten en honden waar ze ook uren over kon praten maar dat terzijde. Toen ik aankondigde zwanger te zijn noemde ze me met een zuur lachje een verraadster en toen mijn dochter geboren was zat ik na 2 weken alweer met haar in de bioscoop om te bewijzen dat je met mij echt nog wel kon afspreken voor leuke dingen en ik niet alléén maar moeder ben. Helaas was er geen sprake van enig interesse danwel begrip voor mijn veranderde leven. Helemaal toen ik kort daarna alleenstaande moeder werd.
Bedoel, ik wilde heus nog weleens een avondje doorzakken of stappen maar kan geen oppas toveren als ik op de dag zelf pas meegevraagd word naar dingen. En dan meteen zuchten dat ik niet flexibel ben.
En ik heb echt een rustig kind. Ze is 4, schreeuwt niet, jat geen dingen van de tafel, rent niet als een ongeleid projectiel door het huis etc. Als ik naar die vriendin ging nam ik wat te tekenen en te kleuren mee en zat ze lief aan de salontafel of aan de keukentafel te prutsen zonder steeds er doorheen te krijsen. Maar die vriendin deed echt alsof mijn kind pure lucht was.
Ik heb veel moeite gedaan om me naar haar leven en interesses en manier van leven te buigen. Andersom nul nakkes nada. En maar klagen over het feit dat ik een kind heb. Toen was ik er wel klaar mee en heb ik het 'uitgemaakt' .
Bevriend geweest met eentje. Zelf had ze katten en honden waar ze ook uren over kon praten maar dat terzijde. Toen ik aankondigde zwanger te zijn noemde ze me met een zuur lachje een verraadster en toen mijn dochter geboren was zat ik na 2 weken alweer met haar in de bioscoop om te bewijzen dat je met mij echt nog wel kon afspreken voor leuke dingen en ik niet alléén maar moeder ben. Helaas was er geen sprake van enig interesse danwel begrip voor mijn veranderde leven. Helemaal toen ik kort daarna alleenstaande moeder werd.
Bedoel, ik wilde heus nog weleens een avondje doorzakken of stappen maar kan geen oppas toveren als ik op de dag zelf pas meegevraagd word naar dingen. En dan meteen zuchten dat ik niet flexibel ben.
En ik heb echt een rustig kind. Ze is 4, schreeuwt niet, jat geen dingen van de tafel, rent niet als een ongeleid projectiel door het huis etc. Als ik naar die vriendin ging nam ik wat te tekenen en te kleuren mee en zat ze lief aan de salontafel of aan de keukentafel te prutsen zonder steeds er doorheen te krijsen. Maar die vriendin deed echt alsof mijn kind pure lucht was.
Ik heb veel moeite gedaan om me naar haar leven en interesses en manier van leven te buigen. Andersom nul nakkes nada. En maar klagen over het feit dat ik een kind heb. Toen was ik er wel klaar mee en heb ik het 'uitgemaakt' .
maandag 8 maart 2021 om 18:06
Ik ook niet. Man en ik zijn regelmatig de enige zonder kinderen geweest op kinderverjaardagen etc en dat was de gewoonste zaak van de wereld. En ook dat we gingen want het was en is altijd gezellig.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
