Relaties
alle pijlers
Ik ben Babymoe!
zondag 7 maart 2021 om 12:36
Hallo allemaal,
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
Het moet me even van het hart en ergens heb ik toch het gevoel dat er een taboe op rust als ik dit 'out in the open' zou bespreken. (kan overigens ook mijn gevoel zijn hoor)
Ik ben babymoe. Ik zit op een leeftijd (30jr) waarin iedereen kinderen krijgt. Ik word doodgegooid met babyshowers (al dan niet online), kraambezoeken, kinderverjaardagen die mijn weekenden in de toekomst gaan opslokken, gender reveals om nog maar te zwijgen over de vrijwel wekelijkse aankondigen 'dat er weer iemand zwanger is'. Ergens voel ik me verplicht om altijd leuk te reageren, want ja je gunt het iemand echt wel, maar de waarheid is dat ik geen kinderen wil, ze niet leuk vind en er om die reden ook niet teveel mee bezig wil zijn. Ik vind dat er al teveel mensen op de wereld zijn en ben teveel op mijn vrijheid gesteld. Daarnaast vind ik mijn leven top zoals het is, en wil ik daar vooral niets aan veranderen. En het is gewoon niet mijn interessegebied. Verre van zelfs.
Maar goed, dat concluderend, wat doe je dan. Ergens is het ook niet sociaal acceptabel om te zeggen 'dat je niet aan babyshowers doet' of nooit/nauwelijks te informeren hoe het met iemand kind gaat. Los van dat het een fortuin kost aan kado's ben ik de verhalen moe.
Vriendinnen die het over niets anders meer kunnen hebben, hun baby overal mee naartoe nemen die vervolgens alles onderspugen en door het gesprek heen huilen. Ze zeggen altijd sorry voor de baby, (en dat menen ze ook oprecht) maar ik denk alleen maar, weer 1 van de momenten weg die we samen hadden om bij te kletsen. De baby thuislaten is ook geen optie als manlief is werken oid. Wil daarin ook niet te 'hard' zijn voor ze. Ouderschap is al zwaar genoeg denk ik.
Maar toch, ik heb er geen zin meer in. Weg spontaniteit en vrijheid, ook de vriendschappen veranderen erdoor. Ik mis het lekker onbezorgd los kunnen gaan met vrienden zonder dat er een babyfoon op tafel staat waar iemand steeds met een schuin oog op zit te kijken of dat ze na 1 drankje moeten gaan want de oppas is ziek/moet op tijd weg(voordat de avondklok er natuurlijk was, maar even ter illustratie)
Als het nou 1 persoon was maar het lijkt alsof het alleen maar meer en meer word. En het kost me steeds meer moeite om verplicht ernaar te vragen, geinteresseerd te doen of leuk te reageren.
De botte uitweg zou simpel zijn, alles skippen aan babygerelateerde overeenkomsten en het er zo min mogelijk over hebben. Maar uit fatsoen vind ik ook niet dat je dat kan doen bij vrienden, simpelweg omdat het voor hen belangrijk is in het leven en het daardoor daar vaak over gaat. Ik neem ze in die zin ook niets kwalijks, als ik een nieuwe baan heb vertel ik daar ook over. Ik snap het echt dat ze het veel over hun kinderen hebben , klinkt misschien dubbel maar dat meen ik echt. Het is meer mijn eigen gevoel erover wat me steeds meer in de weg gaat zitten. Ik gun het ze echt, als mensen het graag willen dan moeten ze het vooral doen, maar ik wil het zelf gewoon niet.
Ik heb 3 goede vrienden die ook geen kinderen willen, merk dat ik daar ook steeds meer naartoe trek. Maar ergens voel ik ook een soort rouw omdat het niet willen van kinderen en de andere persoon wel, altijd een kloof brengt tussen je vriendschap, gevoelsmatig voor mij. Ze doen echt hun best om zich te interesseren in mijn leven, maar alles draait uiteindelijk om het kind (wat logisch is, maar toch met momenten toch lastig vanuit vriendschapsperspectief)
Ik heb een half jaar geleden een woning gekocht en wil van de zomer een groot feest geven (als de corona het toe laat). De schrik sloeg me om te oren toen mijn vriendinnen liepen te kirren hoe gaaf het is als alle kinderen dan in mijn tuin kunnen spelen. Een nachtmerrie voor mij. Gelukkig heb ik wel direct gezegd dat ik liever geen kinderen op mijn housewarming wil, wat ze overigens goed begrepen. Maar toch voel ik me dan bot. Ik kan toch niet zomaar iets excluderen wat voor hen zo belangrijk is?!
Dit heeft me wel aan het denken gezet om misschien toch eens aan te kaarten dat ik het fijn vind om af en toe zonder kinderen af te spreken. Dat ik het leuk vind om weer eens wat meer 'zoals vroeger' af te spreken, dat ik daar behoefte aan heb,
Ik verwacht ook wel dat ze daar goed op reageren, want ik heb echt lieve vrienden, Maar ik vraag me af of dat bot is om te doen. Hoe vind je de balans tussen vriendschap met mensen met kinderen?
Hoe hebben andere dat gedaan?
En wanneer trek je een eerlijke grens en wanneer doe je dat uit irritatie of emotie. Dat is iets wat ik nu meer merk bij mezelf (emotie, ook te merken in het stuk wat ik schrijf denk ik) maar hoe eerlijk is het dan nog naar mijn vrienden toe..
Graag jullie advies!
maandag 8 maart 2021 om 18:09
maandag 8 maart 2021 om 21:05
En vergis je niet, als moeder-met-kind moet je ook nog in gaan voelen hoe de kinderloze erin staat. Ik heb een kinderloze vriendin, waarvan ik weet dat ik niet met kinderen hoefde te komen. IK had ook een vriendin, die dat af en toe juist gezellig vond.
Uitspreken is daarom wel zo handig, vind ik .
Uitspreken is daarom wel zo handig, vind ik .
Later is nu
dinsdag 9 maart 2021 om 09:02
Wandavision, dat is gewoon geen aardig persoon. Ik bedoel als ik een vriendin zou hebben die altijd gezegd heeft geen kinderen te willen, maar er toch in eens zwanger is en in de wolken. Dan zou ik zeker even erg verbaast reageren. (Zoiets als: hoor ik dat nu goed?!) En dan feliciteren. Als een vriendin van mij ergens blij mee is en het niet illigaal/immoreel of zo is, wie ben ik dan om onaardig te gaan doen.WandaVision schreef: ↑08-03-2021 17:43En ik ben bewust kinderlozen moe die mijn kind bij voorbaat al behandelen als een ziekte op pootjes.
Bevriend geweest met eentje. Zelf had ze katten en honden waar ze ook uren over kon praten maar dat terzijde. Toen ik aankondigde zwanger te zijn noemde ze me met een zuur lachje een verraadster en toen mijn dochter geboren was zat ik na 2 weken alweer met haar in de bioscoop om te bewijzen dat je met mij echt nog wel kon afspreken voor leuke dingen en ik niet alléén maar moeder ben. Helaas was er geen sprake van enig interesse danwel begrip voor mijn veranderde leven. Helemaal toen ik kort daarna alleenstaande moeder werd.
Bedoel, ik wilde heus nog weleens een avondje doorzakken of stappen maar kan geen oppas toveren als ik op de dag zelf pas meegevraagd word naar dingen. En dan meteen zuchten dat ik niet flexibel ben.
En ik heb echt een rustig kind. Ze is 4, schreeuwt niet, jat geen dingen van de tafel, rent niet als een ongeleid projectiel door het huis etc. Als ik naar die vriendin ging nam ik wat te tekenen en te kleuren mee en zat ze lief aan de salontafel of aan de keukentafel te prutsen zonder steeds er doorheen te krijsen. Maar die vriendin deed echt alsof mijn kind pure lucht was.
Ik heb veel moeite gedaan om me naar haar leven en interesses en manier van leven te buigen. Andersom nul nakkes nada. En maar klagen over het feit dat ik een kind heb. Toen was ik er wel klaar mee en heb ik het 'uitgemaakt' .
Die vriendin had toch wel stom gaan doen, nu om jouw kind, anders om je relatie (of de verbreking ervan), je werk, een hobby enz.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 9 maart 2021 om 09:25
Eens. Ik vind het van weinig karakter getuigen dat iemand die bewust kindloos is dan passief agressief gaat afgeven op het kind van iemand anders.dianaf schreef: ↑09-03-2021 09:02Wandavision, dat is gewoon geen aardig persoon. Ik bedoel als ik een vriendin zou hebben die altijd gezegd heeft geen kinderen te willen, maar er toch in eens zwanger is en in de wolken. Dan zou ik zeker even erg verbaast reageren. (Zoiets als: hoor ik dat nu goed?!) En dan feliciteren. Als een vriendin van mij ergens blij mee is en het niet illigaal/immoreel of zo is, wie ben ik dan om onaardig te gaan doen.
Die vriendin had toch wel stom gaan doen, nu om jouw kind, anders om je relatie (of de verbreking ervan), je werk, een hobby enz.
Een vriendin van mij vertelde eens dat ze van een kind-hatende vriendin van haar een kerstkaart had gekregen waar bewust de 1-jarige dochter van vriendin in werd genegeerd. Het was letterlijk "Fijne kerst aan vriendin, man van vriendin en jullie hond!" Dus niet het kind benoemen, maar wel de hond. Dan ben je wat mij betreft gewoon echt een sneuneus. Ik ben ook niet van de kinderen, maar dat is dan toch mijn 'probleem', en niet die van het kind van iemand anders.
dinsdag 9 maart 2021 om 10:00
Op een verjaardag ben ik zo al na een half uurtje tussen de mannen gaan staan. Hoewel gesprekken over oa voetbal me niet interesseren was het altijd nog beter dan van alles over zwangerschappen, bevallingen en wat Pietje, Klaasje en Jantje nu weer in hun neus hebben gestopt te horen. Het interesseert me echt 0.AeonOfWinter schreef: ↑08-03-2021 00:05Verjaardag? Hier was het af en toe een 'vrouwenavond', de mannen moesten gingen dan naar een actiefilm in de bios, of de kroeg. Ik werd uitgenodigd door een buurvrouw en had geen idee wat me te wachten stond, kende een paar uit dat groepje wel al.
Na 2x heb ik het afgekapt en ben met de mannen mee gegaan. Niet te doen.
Totaal rupturen, hechtingen, zwangerschapsvergiftigingen, reflux, klussen-voor-de-2e/3e, opgezwollen klieren, pus uit tepels, de hele ratsmodee kwam constant voorbij die avonden.
Dikke doei.
Doe mij dan maar een foute Michael Bay film of een Andre Hazes kroeg (en daar wil ik nog niet dood worden gevonden). Begrepen de dames dus niks van.
Qua showers: ooit gezworen om maar voor 1 iemand naar een babyshower te gaan; die van mijn beste vriendin. En die was precies zoals verwacht. Geen hysterie, lekker nuchter en gezellig.
Gender gedoe doe ik niet aan mee, kraamvisite alleen als ik een hele goede band met je heb.
Voor vrienden kan ik oprecht blij zijn, maar ik kan maar x tijd het volhouden dat ik geïnteresseerd ben. Ik snap dat het in hun leven belangrijk is en wil daarom ook echt wel wat aanhoren, maar niet te lang. Kraamvisite doe ik nog wel (niet te lang), de rest eromheen begin ik niet aan.
Feestjes doe ik in de avond, dan worden kinderen ook niet meegesleept. Een afspraak overdag komen kinderen meestal wel mee en ik moet me er dan echt even op instellen om niet gillend gek te worden. Maargoed, ik denk nou eenmaal anders over kinderen dan de meeste vroege 30ers.
dinsdag 9 maart 2021 om 10:05
Maar je hoeft toch niet overal naar toe? Daarbij vind ik als ouder met kinderen dat het soms heerlijk afspreken is zonder kinderen.....We hadden toen ze klein waren heel regelmatig oppas om met vrienden af te spreken..
Op kraamvisite gaan vind ik heel logisch, maar naar de rest...daar moet je toch niet naar toe? Je hebt toch ook een eigen leven?
Op kraamvisite gaan vind ik heel logisch, maar naar de rest...daar moet je toch niet naar toe? Je hebt toch ook een eigen leven?
dinsdag 9 maart 2021 om 10:28
Nou inderdaad! Dat is gewoon asociaal. Zulke 'vrienden' ben je dan toch sowieso liever kwijt dan rijk?Suusje666 schreef: ↑09-03-2021 09:25Eens. Ik vind het van weinig karakter getuigen dat iemand die bewust kindloos is dan passief agressief gaat afgeven op het kind van iemand anders.
Een vriendin van mij vertelde eens dat ze van een kind-hatende vriendin van haar een kerstkaart had gekregen waar bewust de 1-jarige dochter van vriendin in werd genegeerd. Het was letterlijk "Fijne kerst aan vriendin, man van vriendin en jullie hond!" Dus niet het kind benoemen, maar wel de hond. Dan ben je wat mij betreft gewoon echt een sneuneus. Ik ben ook niet van de kinderen, maar dat is dan toch mijn 'probleem', en niet die van het kind van iemand anders.
dinsdag 9 maart 2021 om 10:32
dat soort mensen is heel trots, dat ze weinig vrienden over houdenSuusje666 schreef: ↑09-03-2021 09:25Eens. Ik vind het van weinig karakter getuigen dat iemand die bewust kindloos is dan passief agressief gaat afgeven op het kind van iemand anders.
Een vriendin van mij vertelde eens dat ze van een kind-hatende vriendin van haar een kerstkaart had gekregen waar bewust de 1-jarige dochter van vriendin in werd genegeerd. Het was letterlijk "Fijne kerst aan vriendin, man van vriendin en jullie hond!" Dus niet het kind benoemen, maar wel de hond. Dan ben je wat mij betreft gewoon echt een sneuneus. Ik ben ook niet van de kinderen, maar dat is dan toch mijn 'probleem', en niet die van het kind van iemand anders.
vrijdag 12 maart 2021 om 11:51
Sterker nog nu ik er op terug kijk vind ik haar best wel een kutwijf. Ik heb namelijk een dog and kitty shower voor haar geregeld omdat ze altijd zat af te geven dat haar zus die wel kinderen heeft wordt voorgetrokken. Vriendinnen uitgenodigd spelletjes zelfs een kattenbak taart (don't ask.) En zelf wilde ik geen babyshower dus ze heeft zo weinig 'last' gehad van mij als zwangere en moeder. En maar afgeven op kind en dat ik nooit meer ergens naartoe kan. Ja moet je me ook niet 4 uur van tevoren appen of ik meega ergens naartoe. Ze presteerde het ook om als ik al met veel pijn en moeite iets regelde om veel te laat te komen waardoor mijn hele schema qua dutje en voeden totaal in het honderd liep. En maar bitchen hoe inflexibel ik was.dianaf schreef: ↑09-03-2021 09:02Wandavision, dat is gewoon geen aardig persoon. Ik bedoel als ik een vriendin zou hebben die altijd gezegd heeft geen kinderen te willen, maar er toch in eens zwanger is en in de wolken. Dan zou ik zeker even erg verbaast reageren. (Zoiets als: hoor ik dat nu goed?!) En dan feliciteren. Als een vriendin van mij ergens blij mee is en het niet illigaal/immoreel of zo is, wie ben ik dan om onaardig te gaan doen.
Die vriendin had toch wel stom gaan doen, nu om jouw kind, anders om je relatie (of de verbreking ervan), je werk, een hobby enz.
vrijdag 12 maart 2021 om 20:56
Even over die 4 uur van tevoren, en dat dat lastig is om spontaan ergens naartoe te gaan. Ben je alleenstaand dan? Ik herken dat uit mijn omgeving, iedereen heeft kinderen, namelijk totaal niet. Buiten Corona om waren er altijd heel veel spontane borrels en terrasjes. Meestal hoeft er alleen gecheckt worden of man thuis is, en hop, als die er is, daar gaan ze! Of anders toch een soort van om en om systeem.
Gewoon benieuwd waarom dat zo ingewikkeld is.
Gewoon benieuwd waarom dat zo ingewikkeld is.
vrijdag 12 maart 2021 om 21:01
Ik heb dit als bewust kinderloze nooit zo gemerkt of meegemaakt. Volgens mij haal je je iets teveel in je hoofd.merano schreef: ↑08-03-2021 12:18Nee. Ik vergeleek het niet voor niks met "ketter in de kerk". Vegetariër op een barbecue zou ook kunnen. Alleen al het feit dat jij geen vlees eet, dwingt de rest om na te denken over hun relatie tot dieren, ook al loop je niet opzichtig met een folder van Wakker dier te zwaaien.
Bijna iedereen heeft wel een klein beetje schuldgevoel over de bioindustrie, net zoals veel ouders best weten dat kinderen krijgen een emotionele, niet een rationele keus is. Maar daar worden ze liever niet aan herinnerd tijdens de barbecue of als ze die wolk van een baby in hun armen hebben en iedereen beladen met kadoos boven de wieg staat te kraaien.
Als iedereen blij is, de ouders uitbundig feliciteert, het kindje zoo lief en leuk vindt, en de horrorbevallingverhalen van de kersverse moeder vol begrip beantwoordt, met een eigen bevallingsverhaal, dan sta jij daar tussen, enthousiasme te faken. Dat lukt niet zo goed. Net zoals je op die barbecue als vegetariër onmogelijk enthousiast kunt zijn over de spare ribs. Of in de kerk als ketter vol overgave meedoen aan de geloofsbelijdenis.
je bent best blij voor je vrienden, maar Je voelt je toch knap ongemakkelijk op die kraamvisite, dus bij de volgende geboorte stuur je een leuke felicitatiekaart maar blijf je zo lang mogelijk weg.
Tweede kind is geboren. Hele familie of vriendenkring hoopt zo snel mogelijk te kunnen gaan kijken en vraagt wanneer jij gaat... Jij zegt: Eeeh, over 6 weken is vriendin jarig. Dan zie ik het dan wel. Is nu ook minder druk voor de jonge ouders.
"Maar ben je dan niet nieuwsgierig hoe het kindje eruit ziet?"
Je denkt: Nou, nee. De meeste babies zijn lelijk, en ze lijken voor mij allemaal op elkaar. Dat zeg je natuurlijk niet.
Je zegt: "Ik bedwing mijn ongeduld wel, en laat anderen die heel graag willen komen kijken voorgaan."
Maar die mensen kennen je en weten wat je denkt. Dus je bent toch de party pooper.
Dat bedoel ik met doorprikken van de ballon alleen al door je aanwezigheid.
Jij gaat toch ook niet opeens twijfelen als je met een stel kinderlozen en één iemand met kinderen zit?
Ook het voorbeeld van de vegetariër op een barbecue herken ik niet. Mijn omgeving is meer van; ieder zijn ding en live and let live en dat soort dingen.
vrijdag 12 maart 2021 om 21:17
Ja ik was toen alleenstaand plus ik werk onregelmatig dus voor ik mijn kind kreeg moest ik ook altijd wel op tijd weten of we ergens heen zouden gaan. Dit ivm plannen wanneer ik dan ga slapen etc. Ik moet namelijk wel alert zijn op mijn werk. Dus dat ligt niet alleen aan mijn kind zeg maar. Mijn ex is niet meer in beeld in kinds leven en mijn eigen familie woont ver rijden. Ik moet dingen echt plannen. Het is niet anders.novaviva schreef: ↑12-03-2021 20:56Even over die 4 uur van tevoren, en dat dat lastig is om spontaan ergens naartoe te gaan. Ben je alleenstaand dan? Ik herken dat uit mijn omgeving, iedereen heeft kinderen, namelijk totaal niet. Buiten Corona om waren er altijd heel veel spontane borrels en terrasjes. Meestal hoeft er alleen gecheckt worden of man thuis is, en hop, als die er is, daar gaan ze! Of anders toch een soort van om en om systeem.
Gewoon benieuwd waarom dat zo ingewikkeld is.
vrijdag 12 maart 2021 om 22:07
Nou inderdaad.novaviva schreef: ↑12-03-2021 21:01Ik heb dit als bewust kinderloze nooit zo gemerkt of meegemaakt. Volgens mij haal je je iets teveel in je hoofd.
Jij gaat toch ook niet opeens twijfelen als je met een stel kinderlozen en één iemand met kinderen zit?
Ook het voorbeeld van de vegetariër op een barbecue herken ik niet. Mijn omgeving is meer van; ieder zijn ding en live and let live en dat soort dingen.
Boeit mij niks als ik een vriendin zou hebben die mijn kinderen stom zou vinden of er niks mee zou hebben. Je neemt toch geen kinderen voor anderen, maar voor jezelf? Om eerlijk te zijn... sinds ik zelf kinderen heb vind ik babies van anderen juist niet meer zo leuk.... omdat niemand kan tippen aan mijn eigen kinderen... En snap ik ook goed dat dat andersom ook geldt.
En ik ben zelf vegetariër en mijn vriend niet. Helaas twijfelt hij echt niet aan zijn eigen motieven mbt vlees eten
appelientjex wijzigde dit bericht op 12-03-2021 22:09
10.96% gewijzigd
vrijdag 12 maart 2021 om 22:07
Ik ben een kattenmens maar wait WHAAAT?!WandaVision schreef: ↑12-03-2021 11:51Sterker nog nu ik er op terug kijk vind ik haar best wel een kutwijf. Ik heb namelijk een dog and kitty shower voor haar geregeld omdat ze altijd zat af te geven dat haar zus die wel kinderen heeft wordt voorgetrokken. Vriendinnen uitgenodigd spelletjes zelfs een kattenbak taart (don't ask.) En zelf wilde ik geen babyshower dus ze heeft zo weinig 'last' gehad van mij als zwangere en moeder. En maar afgeven op kind en dat ik nooit meer ergens naartoe kan. Ja moet je me ook niet 4 uur van tevoren appen of ik meega ergens naartoe. Ze presteerde het ook om als ik al met veel pijn en moeite iets regelde om veel te laat te komen waardoor mijn hele schema qua dutje en voeden totaal in het honderd liep. En maar bitchen hoe inflexibel ik was.
Mis je niks aan als ik het zo lees, en dat zeg ik als bewust kindvrije. Die is koekoek.
La vintere vare evig...
vrijdag 12 maart 2021 om 22:10
Ik denk dat ze jaloers was dat ze jouw aandacht moest delen met jouw kinderen.WandaVision schreef: ↑12-03-2021 21:17Ja ik was toen alleenstaand plus ik werk onregelmatig dus voor ik mijn kind kreeg moest ik ook altijd wel op tijd weten of we ergens heen zouden gaan. Dit ivm plannen wanneer ik dan ga slapen etc. Ik moet namelijk wel alert zijn op mijn werk. Dus dat ligt niet alleen aan mijn kind zeg maar. Mijn ex is niet meer in beeld in kinds leven en mijn eigen familie woont ver rijden. Ik moet dingen echt plannen. Het is niet anders.
vrijdag 12 maart 2021 om 22:20
Ja met honden en katten themed kadootjes en we hadden allemaal een honden masker op. De piece de resistance was een kattenbak taart. Zo'n mini kattenbak en schepje gehaald bij de dierenwinkel, en met custard en verkruimelde cake een soort grit gemaakt met drollen er in van chocolade ganache. Schep erin en serieus ik zweer je dat het een volgescheten kattenbak leek. Hilarisch was het. Verder hadden we cadeautjes voor die beesten gehaald.AeonOfWinter schreef: ↑12-03-2021 22:07Ik ben een kattenmens maar wait WHAAAT?!
Mis je niks aan als ik het zo lees, en dat zeg ik als bewust kindvrije. Die is koekoek.
Vervolgens paar maanden later doet mevrouw of mijn baby niet bestaat en komt ook niet opdagen op mijn kraam high tea. Wat ik expres al zo had gedaan zodat de mensen die minder met kids hebben gewoon lekker taart konden eten en thee drinken. Kraamvisite heb ik namelijk ook niet gedaan, heb gewacht tot ik zelf weer boven jan was en mijn kind al ietsje ouder. Zodat het ook gewoon een gezellige middag was die niet alleen om de baby zou draaien.
zaterdag 13 maart 2021 om 10:19
WandaVision, jij bent wel heel ver gegaan zeg! Jammer van die 'vriendin'.
Ik kon trouwens ook niet altijd spontaan weg, 's avonds of s middags. Ik ben/was niet alleenstaand, maar mijn man was een paar avonden in de week weg en ik ging ook weer sporten 's avonds. We hadden verder eigenlijk niet echt een oppas in de buurt. Maar er is toch niets mis met dingen plannen? Voordat ik kinderen had, ging ik ook zelden spontaan 's avonds weg. Meestal was het gepland.
Ik kon trouwens ook niet altijd spontaan weg, 's avonds of s middags. Ik ben/was niet alleenstaand, maar mijn man was een paar avonden in de week weg en ik ging ook weer sporten 's avonds. We hadden verder eigenlijk niet echt een oppas in de buurt. Maar er is toch niets mis met dingen plannen? Voordat ik kinderen had, ging ik ook zelden spontaan 's avonds weg. Meestal was het gepland.
Later is nu
zaterdag 13 maart 2021 om 10:34
Ja, snap ik hoor! Ik ben zelf niet zo van het plannen, maar ik weet dat sommige van mijn vrienden (ook sommigen zonder kinderen inderdaad) gewoon wat verder vooruit moeten plannen, en dan probeer ik daar wel in mee te denken.WandaVision schreef: ↑12-03-2021 21:17Ja ik was toen alleenstaand plus ik werk onregelmatig dus voor ik mijn kind kreeg moest ik ook altijd wel op tijd weten of we ergens heen zouden gaan. Dit ivm plannen wanneer ik dan ga slapen etc. Ik moet namelijk wel alert zijn op mijn werk. Dus dat ligt niet alleen aan mijn kind zeg maar. Mijn ex is niet meer in beeld in kinds leven en mijn eigen familie woont ver rijden. Ik moet dingen echt plannen. Het is niet anders.
Ik zou iemand bij spontane plannen ook niet zomaar overslaan en denken; zij zal wel niet kunnen, dat vind ik dan ook weer niet aardig. Maar dan zou ik het meer brengen zo van, voor jou misschien lastig te regelen, maar wees welkom als je toch kunt aansluiten. Dan ga je niet zitten mokken als iemand het dan inderdaad niet kan bolwerken.
novaviva wijzigde dit bericht op 13-03-2021 10:37
1.96% gewijzigd
zaterdag 13 maart 2021 om 10:36
Hahaha! Werkte het maar zo eenvoudig hè.appelientjex schreef: ↑12-03-2021 22:07[...]
En ik ben zelf vegetariër en mijn vriend niet. Helaas twijfelt hij echt niet aan zijn eigen motieven mbt vlees eten
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
