Relaties
alle pijlers
Ik ben een wrak...
zondag 22 februari 2026 om 15:44
Dag allemaal,
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
maandag 23 februari 2026 om 13:35
En van welk geld moet zij haar rijbewijs gaan betalen? En van welk geld kan zij daarbovenop een hostel en kattenpension betalen? Sparen en pas actie ondernemen als ze het geld heeft? Want ik zie niet binnen no time meer geld binnenkomen. Zij moet daar weg, zsm. En ja, ze zou meer in oplossingen moeten denken, maar zo te lezen doet ze haar best wel.Willow schreef: ↑23-02-2026 13:26Ik vind je prioritering eerlijk gezegd ook niet helpend voor de situatie waarin je nu zit. Een jaar geleden heb je je eigen huis opgegeven om in het huis van je vriend te trekken. Drie maanden geleden ben je begonnen als ZZP'er en is al je zekerheid qua loon weggevallen. Je betaalt 3300 euro ( !!! ) mee aan een bed.
Als je het gevoel hebt dat je klem zit, moet je misschien andere keuzes gaan maken om te kunnen werken aan een toekomst waarin je op eigen benen staat. Dan kun beredeneerd kiezen om wel of niet bij deze ( of welke man dan ook ) te blijven.
Ik lees vooral vaak 'Maar....'
Je kunt niet een paar nachten in een hotel, want je kat kan dan niet mee. Je kan niet bij je vader of moeder, want je hebt geen rijbewijs. Etcetera etcetera...
Je geeft aan dat je zeer veel stress hebt vanwege werk. Misschien toch weer zoeken naar een baan in loondienst? Scheelt je in jouw geval stress, zorgen en je hebt een stabieler inkomen.
Die 3300 euro voor je bed is echt heel veel geld, vooral als je vriend daarbovenop ook een deel heeft betaald. Voor dat geld had je zelfs een rijbewijs kunnen halen. Misschien sowieso een goed idee om daarop in te zetten als je door het hele land naar rechtbanken moet. Daarnaast geeft een rijbewijs je vrijheid en maakt je zelfredzamer. Niet onverstandig in jouw situatie denk ik.
Je gebruikt excuses. Prima, dat mag je zelf weten, maar je gebruikt ze om niet in beweging te hoeven komen. Laat je vriend je kat verzorgen als jij een paar nachten in een hotel zit om bij te komen en na te denken. Of je ouders, of vrienden. Allemaal onmogelijk? Zoek een kattenpension voor een paar nachten, vooral buiten de schoolvakanties om is daar vaak ruimte.
Kortom, stop met alle mogelijke oplossingen weg te zetten als onmogelijk en breng jezelf in beweging. Maak een plan en zorg dat de keuzes die je maakt altijd in dienst staan van dat plan.
maandag 23 februari 2026 om 13:55
Ik zeg ook nergens dat zij haar best niet doet. Maar je best doen betekent toch niet dat je soms beter andere keuzes kan maken? Daarom schrijf ik ook dat er iets zit in haar prioritering.
Van welk geld kon zij een bed betalen van 3300 euro? Ik weet het ook niet hoor, maar blijkbaar was er toen ook een paar duizend euro zo beschikbaar.
Volgens mij schrijf ik verder ook dat één van de stappen kan zijn om toch weer een vaste baan te gaan zoeken om zo een stabielere financiële situatie te krijgen. Dat is niet meteen een oplossing voor de volgende dag, maar is het niet belangrijk om niet alleen voor de korte termijn, maar ook voor de langere termijn te bedenken wat goed voor je is?
Ik schrijf dat het mij vooral opvalt hoe TO vooral niet in oplossingen denkt ( of durft te denken ) en overal een excuus voor gebruikt om iets niet te doen. Ze blijft nogal hangen en ik vraag me af of dat gaat helpen.
Ze hoeft niet precies te doen wat ik schrijf, daar gaat zij zelf over.
Ze kan ook besluiten om i.p.v. in een leunstoel te slapen (wat ze nu soms doet) of in een hotel te gaan slapen, haar matras tijdelijk naar een andere kamer of de woonkamer te slepen om zo in haar eentje beter te kunnen slapen o.i.d.
Bovendien schrijft TO zelf dat ze nu een hostel heeft geboekt. Dat geld is er dus blijkbaar wel.
Ik denk dat TO uiteindelijk meer mogelijkheden en kansen heeft dan zij momenteel zelf ziet en dat probeer ik over te brengen.
Van welk geld kon zij een bed betalen van 3300 euro? Ik weet het ook niet hoor, maar blijkbaar was er toen ook een paar duizend euro zo beschikbaar.
Volgens mij schrijf ik verder ook dat één van de stappen kan zijn om toch weer een vaste baan te gaan zoeken om zo een stabielere financiële situatie te krijgen. Dat is niet meteen een oplossing voor de volgende dag, maar is het niet belangrijk om niet alleen voor de korte termijn, maar ook voor de langere termijn te bedenken wat goed voor je is?
Ik schrijf dat het mij vooral opvalt hoe TO vooral niet in oplossingen denkt ( of durft te denken ) en overal een excuus voor gebruikt om iets niet te doen. Ze blijft nogal hangen en ik vraag me af of dat gaat helpen.
Ze hoeft niet precies te doen wat ik schrijf, daar gaat zij zelf over.
Ze kan ook besluiten om i.p.v. in een leunstoel te slapen (wat ze nu soms doet) of in een hotel te gaan slapen, haar matras tijdelijk naar een andere kamer of de woonkamer te slepen om zo in haar eentje beter te kunnen slapen o.i.d.
Bovendien schrijft TO zelf dat ze nu een hostel heeft geboekt. Dat geld is er dus blijkbaar wel.
Ik denk dat TO uiteindelijk meer mogelijkheden en kansen heeft dan zij momenteel zelf ziet en dat probeer ik over te brengen.
maandag 23 februari 2026 om 14:34
Ik denk dat de eerste prioriteit nu moet zijn:
normaal kunnen slapen.
Daarna kan ze nadenken wat de volgende stappen moeten zijn.
- verder met werk en in een hotel slapen?
- (tijdelijk) stoppen met werk en bij ouders logeren?
- poes naar ouders, asiel of vriend?
- werk in de buurt van haar ouders zoeken (als dat er is....)?
Ik denk dat als ze normaal kan slapen en wonen, ze haar werk als tolk prima aankan.
normaal kunnen slapen.
Daarna kan ze nadenken wat de volgende stappen moeten zijn.
- verder met werk en in een hotel slapen?
- (tijdelijk) stoppen met werk en bij ouders logeren?
- poes naar ouders, asiel of vriend?
- werk in de buurt van haar ouders zoeken (als dat er is....)?
Ik denk dat als ze normaal kan slapen en wonen, ze haar werk als tolk prima aankan.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 23 februari 2026 om 14:42
Bedankt, dreuvel, doet deugd om te lezen!
Slaap is inderdaad prioriteit nu, op de duur kan je gewoon niet meer helder denken.
Vriend zal wel voor poes zorgen, daar ben ik gerust in. Zal me straks ook naar het hostel brengen.
Ik weet dat het pijn gaat doen en eenzaam zal zijn, maar even rust en weg van alles lijkt me het beste dat ik op dit moment kan doen.
Slaap is inderdaad prioriteit nu, op de duur kan je gewoon niet meer helder denken.
Vriend zal wel voor poes zorgen, daar ben ik gerust in. Zal me straks ook naar het hostel brengen.
Ik weet dat het pijn gaat doen en eenzaam zal zijn, maar even rust en weg van alles lijkt me het beste dat ik op dit moment kan doen.
maandag 23 februari 2026 om 14:51
Ik snap het van dat bed ook niet zo. Ervanuitgaand dat ze het bed 50/50 hebben betaald was het dus een bed van 6600 Euro. Waarom in vredesnaam zo'n duur bed terwijl je financieel al niet zo comfortabel zit? Maar goed, gedane zaken nemen geen keer.
Hope, wat vindt je vriend ervan dat je vertrekt? Is hij daar comfortabel mee?
Hope, wat vindt je vriend ervan dat je vertrekt? Is hij daar comfortabel mee?
maandag 23 februari 2026 om 15:34
Ja toen wel. Nu niet meer. En dat ze het een kan betalen wil niet zeggen dat ze het andere ook kan betalen.Willow schreef: ↑23-02-2026 13:55Ik zeg ook nergens dat zij haar best niet doet. Maar je best doen betekent toch niet dat je soms beter andere keuzes kan maken? Daarom schrijf ik ook dat er iets zit in haar prioritering.
Van welk geld kon zij een bed betalen van 3300 euro? Ik weet het ook niet hoor, maar blijkbaar was er toen ook een paar duizend euro zo beschikbaar.
Volgens mij schrijf ik verder ook dat één van de stappen kan zijn om toch weer een vaste baan te gaan zoeken om zo een stabielere financiële situatie te krijgen. Dat is niet meteen een oplossing voor de volgende dag, maar is het niet belangrijk om niet alleen voor de korte termijn, maar ook voor de langere termijn te bedenken wat goed voor je is?
Ik schrijf dat het mij vooral opvalt hoe TO vooral niet in oplossingen denkt ( of durft te denken ) en overal een excuus voor gebruikt om iets niet te doen. Ze blijft nogal hangen en ik vraag me af of dat gaat helpen.
Ze hoeft niet precies te doen wat ik schrijf, daar gaat zij zelf over.
Ze kan ook besluiten om i.p.v. in een leunstoel te slapen (wat ze nu soms doet) of in een hotel te gaan slapen, haar matras tijdelijk naar een andere kamer of de woonkamer te slepen om zo in haar eentje beter te kunnen slapen o.i.d.
Bovendien schrijft TO zelf dat ze nu een hostel heeft geboekt. Dat geld is er dus blijkbaar wel.
Ik denk dat TO uiteindelijk meer mogelijkheden en kansen heeft dan zij momenteel zelf ziet en dat probeer ik over te brengen.
Verder ben ik het met je eens dat ze vanaf nu goed moet nadenken over haar keuzes voor de toekomst.
maandag 23 februari 2026 om 15:45
GezelligHope22 schreef: ↑23-02-2026 14:42Bedankt, dreuvel, doet deugd om te lezen!
Slaap is inderdaad prioriteit nu, op de duur kan je gewoon niet meer helder denken.
Vriend zal wel voor poes zorgen, daar ben ik gerust in. Zal me straks ook naar het hostel brengen.
Ik weet dat het pijn gaat doen en eenzaam zal zijn, maar even rust en weg van alles lijkt me het beste dat ik op dit moment kan doen.
Graftak!
maandag 23 februari 2026 om 16:06
En dan slaapt TO tegenwoordig ook nog regelmatig in een zetel/stoel en geen comfortabele, zoals ze zelf zegt. Haha, dan ben je echt niet goed hoor. En zo lees ik hier wel meer dingen waardoor ik aan haar mentale gezondheid twijfel.
maandag 23 februari 2026 om 16:06
Goh, het is niet dat ze helemaal niets meer eet, maar we moeten er echt achterzitten, flesjes vervangvoeding brengen uit de apotheek, enz.Madam_Madness schreef: ↑23-02-2026 15:38Ik blijf me wel afvragen hoe het kan dat jouw schoonmoeder nog leeft. Daar ben je niet meer op ingegaan.
Dagelijks bellen om na te gaan of en wat ze al gegeten heeft.
Ik hou mijn hart vast dat dit eens verkeerd uitdraait, maar ze weigert dus alle hulp...
maandag 23 februari 2026 om 16:45
Dat herken ik helaas maar al te goed.Hope22 schreef: ↑23-02-2026 16:06Goh, het is niet dat ze helemaal niets meer eet, maar we moeten er echt achterzitten, flesjes vervangvoeding brengen uit de apotheek, enz.
Dagelijks bellen om na te gaan of en wat ze al gegeten heeft.
Ik hou mijn hart vast dat dit eens verkeerd uitdraait, maar ze weigert dus alle hulp...
maandag 23 februari 2026 om 20:51
Zeg je wat. Als ik 45 kilo weeg heb ik een bmi van 13,6. Eindeloos veel big mac's kan ik dan eten
Maar als to klein is, zeg 150 tot 160 valt het gewicht mee.
Maar to, heb je een eetstoornis en maakt deze situatie dat je niet kan eten? Zo ja, bespreek je dit ook met je psych?
maandag 23 februari 2026 om 21:51
Ik ben inderdaad maar 1m58, klein maar fijn 
Heb ook effectief in mijn tienerjaren een eetstoornis ontwikkeld, die was met zijn periodes echt desastreus. Inmiddels gaat het op dat vlak nu wel weer beter. Denk dat ik bewust of onbewust nu al geruime tijd weinig eet, omdat de laatste maanden heel stresserend geweest zijn. Mensen met een eetstoornis doen dit meestal om nog over iéts controle te hebben in dit onvoorspelbare leven. Maar vandaag heb ik veel gerust en toch wel een paar keer wat deftig voedsel genuttigd, voel me inmiddels iets beter.
Wel blij dat ik onlangs een psycholoog gezocht heb, is nu nog wachten tot 2 april voor het intakegesprek, maar er is dus hulp op komst...
Toevallig vanavond ook een vrouw gevonden op internet die onder andere healings uitvoert, onder andere voor mensen met slaapproblemen, stress. En daar kan ik zaterdag bij terecht, heerlijk!
Heb ook effectief in mijn tienerjaren een eetstoornis ontwikkeld, die was met zijn periodes echt desastreus. Inmiddels gaat het op dat vlak nu wel weer beter. Denk dat ik bewust of onbewust nu al geruime tijd weinig eet, omdat de laatste maanden heel stresserend geweest zijn. Mensen met een eetstoornis doen dit meestal om nog over iéts controle te hebben in dit onvoorspelbare leven. Maar vandaag heb ik veel gerust en toch wel een paar keer wat deftig voedsel genuttigd, voel me inmiddels iets beter.Wel blij dat ik onlangs een psycholoog gezocht heb, is nu nog wachten tot 2 april voor het intakegesprek, maar er is dus hulp op komst...
Toevallig vanavond ook een vrouw gevonden op internet die onder andere healings uitvoert, onder andere voor mensen met slaapproblemen, stress. En daar kan ik zaterdag bij terecht, heerlijk!
Een beetje humor is het beste medicijn!
dinsdag 24 februari 2026 om 07:07
dinsdag 24 februari 2026 om 07:19
Hee maar TO, is thuis niet de pleuris uitgebroken omdat je naar een hotel wilde? Ik begrijp dat je vriend nu even voor de kat gaat zorgen en dat hij jou naar het hostel heeft gebracht. Hoe reageerde hij, want het is niet niks wat je besloten hebt! Misschien is dit wel het begin van het einde van jullie relatie! Realiseert hij zich dit?
Wat ik ook denk: zoeken naar huisvesting heeft nu toch de prioriteit? Psychologen en healers hebben geen woning voor je! En daarbij: de slaapproblemen heb je toch met name door het gedrag van je vriend? Daar kan een healer niets aan doen!
Waar ga je nu slapen voorlopig, wat hebben vriend en jij afgesproken? Kun je ook bij je ouders terecht?
Enfin, dit zijn vragen die bij mij opkomen. Ik hoop dat je de komende dagen veel rust kunt pakken!
Wat ik ook denk: zoeken naar huisvesting heeft nu toch de prioriteit? Psychologen en healers hebben geen woning voor je! En daarbij: de slaapproblemen heb je toch met name door het gedrag van je vriend? Daar kan een healer niets aan doen!
Waar ga je nu slapen voorlopig, wat hebben vriend en jij afgesproken? Kun je ook bij je ouders terecht?
Enfin, dit zijn vragen die bij mij opkomen. Ik hoop dat je de komende dagen veel rust kunt pakken!
dinsdag 24 februari 2026 om 08:12
Volgens mij heb je maar 1 slaapprobleem, en dat is hij
. Ook wb de stress trouwens. Maar nooit verkeerd om jezelf even wat extra aandacht te geven. Er wordt veel kritiek gegeven op je handelswijze, maar ten eerste vind ik het alleen maar goed dat je hebt doorgepakt. En ten 2e heb je als je in zo'n relatie zit op den duur geen idee meer van wat eigenlijk niet normaal is. Het sluipt erin, je gaat meebewegen, en ongemerkt zit je in een bizarre situatie. Achteraf zie je pas wat voor idiote fratsen je hebt geslikt.
Dat je vriend je gaat brengen enzo, is heel lief, maar probeer je wel los te maken van hem. Mijn ex is ook zo behulpzaam, maar daarmee blijft hij in control en is het veel moeilijker om weer bij jezelf en je grenzen te komen. Hij heeft je in zijn macht. alles draait om hem en jij bent geconditioneerd om daar in mee te gaan. Te ver. Veel te ver.
dinsdag 24 februari 2026 om 08:26
dinsdag 24 februari 2026 om 15:37
Om eerlijk te zijn, sleept mijn slaapprobleem al veel langer aan, hoor. Had er in mijn begin 20'er jaren ook al vaak last van.
Maar een partner met bepaalde dwangstoornissen maakt dat natuurlijk ook niet gemakkelijker...
Krijg wel heel wat mooie kansen aangeboden voor mijn werk. Dus vlieg vandaag wat van het een naar het ander, maar merk ook dat het mij terug wat energie geeft en me sterker laat voelen.
Financieel sterk op eigen benen komen te staan, geregeld eens elders overnachten, niet te duur natuurlijk, en zo kijk ik en werk ik verder aan mijn toekomst. Bank ook al gecontacteerd om eens te polsen naar eventuele mogelijkheden qua lening in mijn situatie. Een echt stekje voor mezelf.
Wat dat dure bed betreft: ik vond het zelf belangrijk om iets degelijks te vinden, omdat je er toch vele uren in doorbrengt en mijn rugklachten waren soms niet meer houdbaar toen (heb ook jarenlang zittend werk gedaan in de privésector en dat deed me echt geen deugd meer). Dus terug in loondienst... Neen, daarmee heb ik het wel gehad.
Was inderdaad een wrak een paar dagen terug, maar hoofd omhoog en voel me terug sterker.
Maar een partner met bepaalde dwangstoornissen maakt dat natuurlijk ook niet gemakkelijker...
Krijg wel heel wat mooie kansen aangeboden voor mijn werk. Dus vlieg vandaag wat van het een naar het ander, maar merk ook dat het mij terug wat energie geeft en me sterker laat voelen.
Financieel sterk op eigen benen komen te staan, geregeld eens elders overnachten, niet te duur natuurlijk, en zo kijk ik en werk ik verder aan mijn toekomst. Bank ook al gecontacteerd om eens te polsen naar eventuele mogelijkheden qua lening in mijn situatie. Een echt stekje voor mezelf.
Wat dat dure bed betreft: ik vond het zelf belangrijk om iets degelijks te vinden, omdat je er toch vele uren in doorbrengt en mijn rugklachten waren soms niet meer houdbaar toen (heb ook jarenlang zittend werk gedaan in de privésector en dat deed me echt geen deugd meer). Dus terug in loondienst... Neen, daarmee heb ik het wel gehad.
Was inderdaad een wrak een paar dagen terug, maar hoofd omhoog en voel me terug sterker.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:59
Madam_Madness schreef: ↑24-02-2026 16:39Zo, dat heb je allemaal snel voor elkaar. Knap. Ga je nu ook terug naar je vriend?
Echt he. Super, al die inzichten en acties binnen 48 uur. En superlief van vriend, dat hij het naar het hostel heeft gebracht. Terwijl hij blijkbaar zo gewelddadig was, dat de huisarts haar aanraadde on naar een vluchthuis te gaan.
Het kan verkeren. Het geeft in ieder geval hoop voor al die vrouwen die proberen te ontsnappen aan een gewelddadige relatie. Zie je wel, je kunt je binnen twee dagen weer helemaal top voelen.
Ik ga ervan over mijn nek.
Delulu
dinsdag 24 februari 2026 om 17:22
Dat is wonderbaarlijk inderdaad. Maar super fijn. Niks meer aan de hand.Fantasy schreef: ↑24-02-2026 16:59Echt he. Super, al die inzichten en acties binnen 48 uur. En superlief van vriend, dat hij het naar het hostel heeft gebracht. Terwijl hij blijkbaar zo gewelddadig was, dat de huisarts haar aanraadde on naar een vluchthuis te gaan.
Het kan verkeren. Het geeft in ieder geval hoop voor al die vrouwen die proberen te ontsnappen aan een gewelddadige relatie. Zie je wel, je kunt je binnen twee dagen weer helemaal top voelen.
]Ik ga ervan over mijn nek.
dinsdag 24 februari 2026 om 17:28
Ik denk dat het allemaal wat genuanceerder is en TO niet vies is van een beetje drama (“ik ben zo moe dat ik een ambulance wilde bellen”).
En helpt slaapgebrek over het algemeen niet om genuanceerder te worden.
Fijn TO dat je weer rustiger bent en stappen maakt richting meer zelfstandigheid. Ik zou het geld voor de healing in een overnachting stoppen, maar goed ieder zijn ding.
En wie krijgt dan tzt dat extreem dure bed?
En helpt slaapgebrek over het algemeen niet om genuanceerder te worden.
Fijn TO dat je weer rustiger bent en stappen maakt richting meer zelfstandigheid. Ik zou het geld voor de healing in een overnachting stoppen, maar goed ieder zijn ding.
En wie krijgt dan tzt dat extreem dure bed?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
