Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Je partner of je vrijheid

12-02-2020 11:26 119 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Situatie schets;

Getrouwd , 1 kindje. Beide rond de 30 jaar

2 weken geleden heb ik na lang worstelen met mijn gevoelens en gedachtes, de stap genomen om ons huis te verlaten (met kind). Ik weet niet waar het begonnen is, maar ik voel me al heel lang erg eenzaam en ‘ongelukkig’ in mijn huwelijk. Ongelukkig tussen aanhalingstekens, omdat we ook leuke dingen met elkaar hebben, en echt veel van elkaar houden.

Ik heb vanuit mijn jeugd een rugzak meegenomen met traumatische gebeurtenissen, deze hebben heel lang invloed op mijn leven gehad. Toen ik mijn partner jaren geleden ontmoette ging het al erg goed met mij, maar hij heeft veel in mijn leven toegevoegd wat ik altijd heb gemist, maar heel erg nodig had:

Stabiliteit, een man die mij als prioriteit ziet, iemand die huisje boompje beestje wilt..

Vanaf dag 1 altijd samen geweest, alles samen gedaan, elkaars beste maatje.
Maar dat is ook gelijk de hele valkuil.
Man is vanaf begin ontzettend jaloers en obsessief, in het begin zo extreem dat ik hele dagen binnen zat, als ik al bij familie was, hele dag contact, foto’s sturen ect ect. Dit heb ik 5/6 maanden volgehouden tot ik inzag dat ik gewoon geïsoleerd werd en mijn partner me niet vertrouwde. Het heeft in die maanden echt hele extreme vormen gehad, maar dat wordt een te lang en dan ingewikkeld verhaal.

Ik was vertrokken, bleek zwanger, verdorie, goede timing.
Daarna samen therapie gehad en duidelijk gemaakt dat er echt dingen moesten veranderen. Samen een huis gekocht, samen heel erg genoten van de zwangerschap, maar voor mij ook geen zorgeloze, ben veel bezig geweest met ‘wat als’, ‘wat als alles weer hetzelfde wordt en hij weet dat obsessieve en jaloerse gedrag gaat vertonen’

Hij is in positieve zin enorm veranderd, super fijn! Gaf mij veel rust en vertrouwen, maar het bleef voor mij wel lastig. Ik zag nog steeds mijn vriendinnen niet (dit wilde hij niet, vertrouwde ze niet ect), en tussen mijn familie en hem is het vanaf het begin van onze relatie al een ramp. Ik sta altijd tussen 2 vuren in. Mijn ouders maken zich zorgen en willen mij gelukkig zien, maar geloven niet dat hij mij gelukkig kan maken. Nu ben ik een enorme prater, vriendinnen zag ik niet, wat resulteerde dat ik alles met mijn moeder deelde. Heel fijn, maar ik begrijp wel dat ze haar beeld over hem moeilijk kan veranderen na alles wat ze heeft gehoord, gezien en meegekregen.

Al met al, vaker spullen willen pakken en willen gaan maar omdat we zoveel van elkaar houden bij elkaar gebleven.

Afgelopen maanden ben ik kritisch gaan kijken naar mijn leven. Ik wordt toch beperkt in mijn doen en laten voor mijn gevoel. Altijd alles verantwoorden, en durfde niet eens meer te vragen of ik met een vriendin mocht afspreken, ik wist het antwoord toch wel en dan kregen we ruzie.

Ja we hebben een mooi huis, mooi kind, voelen ons tot elkaar aangetrokken en het is fijn om savonds lekker samen te zijn. regelmatig winkelen doen we ook, ik ga 2 x per week op bezoek bij mijn ouders en bij zijn familie komen we regelmatig, die wonen immers om de hoek allemaal..
Toch voel ik me eenzaam, heb hier geen contacten en door het gedrag van mijn man voelde ik ook geen mogelijkheid om contacten te maken.
Werken? Nee wilde hij niet, ik kon thuis voor de kind(eren) zorgen. Traditioneel beeld.
Sporten, nee ook niet, heb ik erg veel moeite mee, ik was altijd super fanatiek tot ik hem dus ontmoette. Want ja.. mannen hè, wie weet wat er gebeurd. Samen hardlopen, fietsen en wandelen doen we wel, maar dat is toch niet hetzelfde.
Vriendinnen mocht ik alleen zien bij mij thuis (maar helaas grote afstand voor vriendinnen om ff langs te komen)
Of als ik bij mijn ouders op bezoek was, konden we daar afspreken.
Maar naar mijn vriendinnen thuis? Nee geen optie, hij was bang dat daar verkeerde dingen gebeurde.

Eigenlijk duid alles erop dat hij mij niet vertrouwd, en telkens wanneer ik dat zeg, zegt hij dat hij mij wel vertrouwd.

Nu ik dus op dit punt ben gekomen en nu een paar weken weg ben, is hij tot inzicht gekomen en zegt dat die dingen allemaal gaan veranderen. Ik moet mijn vriendinnen kunnen zien, ik kan naar een vrouwen sportschool, met vriendinnen ook de stad in of eens uit eten, hij gaat ook zijn leven oppakken met vrienden en sport, eigenlijk vrijwel alles wat ik miste wil hij nu in mee gaan, hij wil mij niet kwijt en ons gezin niet kwijt.

Mijn familie is er klaar mee, ik zit momenteel bij mijn ouders met ons kind, niet blijvend, maar tot ik iets voor mezelf heb gevonden in de buurt. Ik zit flink uit de buurt van man en ons koophuis.

En nu dilemmas, mijn moeder trekt het niet meer, elke keer maakt ze zich zorgen over onze ruzies en problemen, mijn eigen schuld, ik heb immers alles gedeeld.
Maar ze trekt de stekker eruit als ik besluit om toch weer terug te gaan. Dan wil ze voorlopig geen contact, hoopt 1 x per week haar kleinkind te kunnen ophalen voor een dagje, maar verder wilt ze niks meer zien of horen.
Mijn ouders zien mijn man als de duivel, dat beeld gaat ook niet zomaar veranderen. En alle leuke dingen die we samen hebben, tja ze gelooft wel dat ze er zijn, maar alle andere dingen die niet oké zijn, die kan ze gewoon niet los laten.

Dus mijn dubio.
geef ik mijn partner de kans om te laten zien dat ik mijn vrijheid in dingen krijg, dat hij het wantrouwen loslaat? Ik zal sowieso weer dingen inleveren die ik wel zou willen maar die gewoon niet gaan met hem als partner, maar ik krijg wel dingen terug die ik ook leuk vind, en dan hou ik dus wel mijn gezin bij elkaar. Aan de liefde ligt het niet.. die is er van beide kanten zeker wel.

Maar ik ‘verlies’ dan wel mijn familie, mijn veilige haven. Wat als het dan toch een teleurstelling wordt, zit ik dan, zonder mijn lieve ouders die wel gewoon echt het beste met mij voorhebben.
Man zegt dat hij dan vertrekt en ik in dat huis kan blijven, maar ik voel me daar totaal niet aan verbonden, ik heb niks met die stad, heb daar verder niemand behalve zijn familie.

Ik zit echt in dubio. Man wil ondertussen weten waar hij aan toe is, het liefste kijk ik alles nog even aan, afwachtend, maar ik wil hem niet aan een lijntje houden.
Het wordt voor mij ook moeilijker en moeilijker, omdat ik met mijn ouders ook de confrontatie ga krijgen, waar ik niet op zit te wachten.


Misschien klink ik heel kinderlijk, omdat ik me ook ontzettend druk maak over mijn familie. Maar mijn familie is super belangrijk voor mij, heb een zeer goede band met mijn ouders, ze hebben het beste met mij voor.

Mijn hart zegt dat ik naar hem moet gaan, mijn verstand houd me tegen, en tegelijk voelt het zonde en als een gemiste kans als ik hem de kans niet geef om te laten zien dat hij met deze dingen echt gaat veranderen.

Het is een lang verhaal geworden, maar ik moest dit van mij afschrijven.
Misschien zoek ik tips, misschien erkenning, misschien heb ik een schop onder mijn kont nodig, maar mijn hoofd gaat alle kanten op..
Alle reacties Link kopieren Quote
Dubbel geplaatst.
belle73 wijzigde dit bericht op 12-02-2020 11:36
88.42% gewijzigd
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
Alle reacties Link kopieren Quote
De alarmbellen gingen bij mij al af toen ik las wat jouw partner jou allemaal verbiedt. Vind jij dat een goed voorbeeld voor jouw kind, een man die zo met zijn vrouw omgaat? Volgens mij heeft het gedrag van jouw man niets met vertrouwen te maken, maar alles met controle. Jouw man klinkt mij in de oren als een hele enge man.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
Alle reacties Link kopieren Quote
Een man die je bij je vrienden en je familie weg houdt is geen goede partner.
morgenstond_ wijzigde dit bericht op 12-02-2020 11:37
Reden: Cruciale letter vergeten
0.65% gewijzigd
Want dit is drijfzand, waarom drijf je niet?
Alle reacties Link kopieren Quote
Wegblijven....wat hij doet is je wederom terugpaaien, die laat het echt niet toe...en zowel dan tijdelijk.
Alle reacties Link kopieren Quote
Gáán! Je mag naar een ‘vrouwensportschool’?

Deze man gaat niet veranderen. Ofwel hij zoekt hulp in z’n eentje en jij blijft weg tot hij daar klaar mee is of je blijft helemaal weg. Dit is niet ok. Ga!
Alle reacties Link kopieren Quote
Als ik het zo lees, denk ik dat je man al te veel kapot heeft gemaakt om nog een leuke relatie te kunnen hebben. Je was precies zwanger op het moment dat je emmertje vol was, anders was je waarschijnlijk nooit meer teruggegaan. Je hoopte dat je er nog uit kon komen, je hebt het geprobeerd en hij waarschijnlijk ook, maar zijn jaloezie en bezitterigheid zijn toch nog steeds aanwezig en dat wat hij al heeft aangericht, staat ook nog steeds tussen jullie in.

Sowieso ben je niet verplicht hem nog een kans te geven, hè?
Zelfs al is hij in staat te veranderen, soms kan iets gewoon al té beschadigd zijn geraakt.

En natuurlijk beslist je moeder niet wat je doet, maar ik zou me wel heel goed afvragen waarom ze zo'n rigoureus belsuit neemt. Je man is niet gewoon maar een beetje jaloers. In haar ogen is hij iemand die al tijdenlang stelselmatig het leven van haar dochter verziekt.
Alle reacties Link kopieren Quote
Belle73,

Misschien in dat opzicht belangrijk dat ik vermeld dat het hier om een partner gaat met een andere cultuur en achtergrond.

Ik hartstikke vrij opgevoed, hij met geloof en andere cultuur. Hebben wel hetzelfde geloof trouwens, ik ben een bekeerling en was dat al ver voor ik hem ontmoette.

Denk dat daar wel een reden is waarom hij anders naar dingen kijkt.
In het begin vond ik zijn jaloezie ook we prettig, ik voelde me heel belangrijk voor hem omdat hij bang is/was me kwijt te raken. Maar ik zou mezelf zo niet 50 jaar verder zien zonder veranderingen.

Maar goed.. dat is het dus, hij wil die dingen veranderen als dat mij gelukkig maakt en ons gezin daardoor bij elkaar blijft.

Hij is trouwens een super goede en lieve vader, wat betreft dat liggen we op één lijn met opvoeding.
Ik heb niks tegen cultuur en kan me super goed aanpassen, maar de beperkingen die ik als vrouw heb gehad, dat trek ik niet meer.
Het is zo vermoeiend om jezelf altijd te moeten verantwoorden en het idee te hebben dat iemand je niet vertrouwd.
Ik ging gewoon aan mezelf twijfelen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je familie heeft het beste met je voor. die stellen terecht een gezonde grens. Je man heeft niet het beste met je voor, je mag niet werken, geen vriendinnen en geen hobby’s. En een ‘vrouwensportschool’ vind jij al genoeg compromis, dan heb jij ook therapie nodig.

Ga weg. Bescherm je kind hier tegen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Voor vrijheid natuurlijk. Ook prima te combineren met een goede/gelijkwaardige relatie.
Vrouwensportschool?? Je blijft je dus aanpassen, klinkt als een gebed zonder einde.
Cultuur is geen excuus om mee te gaan in dit beperkende gedrag. Nobel dat je het probeert, maar je ervaart zelf dat het je niet gelukkig maakt. Het is dus niet wat je wil.
Ik denk dat je het zelf ook wel weet,maar moeite hebt met de echte stap.
Je bent al uit huis, ik zou nu doorpakken en de steun van je ouders met beide handen aanpakken.
clueless17 wijzigde dit bericht op 12-02-2020 11:45
20.05% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Eerlijk gezegd denk ik dat je zelf het antwoord wel weet.... Maar je zou nog kunnen voorstellen om een lat-relatie te proberen. Dan kan hij rustig aan zichzelf werken en jij kunt eindelijk weer ademhalen en je vriendinnen zien. Zo kan hij meteen bewijzen dat hij echt wil veranderen. Wil hij dit niet (en ik denk zomaar dat dat het geval zal zijn) is het echt beter om deze relatie te stoppen. Mensen kunnen veranderen, maar het lukt zelden om dat blijvend te doen.
Creativity is intelligence having fun
Alle reacties Link kopieren Quote
Hij verbiedt je al die dingen niet omdat hij jou belangrijk vindt, maar omdat hij zichzelf belangrijk vindt. Als je je vrouw belangrijk vindt, behandel je haar niet als persoon zonder eigen vrije wil, maar als iemand die zelf wel in staat is te beslissen wat ze doet. Hij stelt zijn belang compleet boven het jouwe.
Alle reacties Link kopieren Quote
Oh wat een hoop reacties al, ik probeer op iedereen te reageren;

Morgenstond: bij mijn familie houd hij mij niet weg, ik ben 2 volle dagen bij mijn ouders, zie dan mijn broer zus enz.
Niet dat het minder erg is dat hij mij bij mijn vriendinnen weg hield, anderzijds mocht ik wel bijv elke week een keer naar de moskee, waar ik ook ‘vriendinnen/zusters’ heb.

Thordis: een gewone basic fit kan hij niet accepteren. Hij wilt niet dat mannen mij zien. Vrouwen zwemmen is ook een optie..

Susan, klopt ik ben zeker niks verplicht. Maar ik vraag me af of ik geen spijt zou krijgen als ik het geen kans zou geven. Stel dat het wel beter wordt en het echt allemaal zonder problemen zal gaan verlopen.. dat maakt het lastig. Ik ben bang de verkeerde keuze te maken, of ik nu wel of niet terug ga.
En wat je op het einde schrijft klopt zeker. Mijn moeder heeft echt dat beeld dat hij mijn leven verziekt en verkleind, dat als ik bij hem weg ben ik mijn volledige vrijheid terug heb om te doen wat ik leuk vind, zonder verantwoording. Ze wilt me echt alleen gelukkig zien, ze haat mijn man echt.
Mijn man is ook negatief over mijn familie geweest altijd, ik stond altijd tussen hen in, beide kanten verdedigen. Ik hou van allemaal immers ..
Alle reacties Link kopieren Quote
Maar je hebt hem toch al opnieuw een kans gegeven? En zelfs dat was je hem niet verplicht, je had er ook toen al voor kunnen kiezen om niet opnieuw een relatie met hem aan te gaan. Dat heb je wel gedaan en je bent nog steeds doodongelukkig.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hij wil iets volkómen normaals niet accepteren en jij staat op het punt je énige contacten buiten hem kwijt te raken. Denk je dat hij zich daarna nog érgens aan houdt? Jij hebt je familie niet meer, je hebt niets meer. Geen werk, geen inkomen, geen netwerk en ook die sportschool wordt ingewikkeld. Want ja, wie weet kom je onderweg mannen tegen. Dus ruzie en dus ga je straks niet meer. En dan heeft hij je volledig geïsoleerd

Moslim zijn is geen excuus voor vrouwenonderdrukking. Hij is een nare, jaloerse, enge man. Religie heeft daar niets mee te maken. Ik ken genoeg moslims met werkende, sportende vrouwen met sociaal leven.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik snap je ouders prima, zou dat zelf ook kunnen doen denk ik. het is vreselijk om te moeten toekijken hoe je dochter in haar vrijheid beperkt wordt. Dat ze zichzelf op die manier proberen te beschermen is niet gek.

Je vriend gaat niet veranderen en ik snap niet hoe je dit hebt kunnen laten gebeuren. Loop weg en kies voor je vrijheid.
I like being a mess. It's who I am.
Alle reacties Link kopieren Quote
Waarom zou het nu wel beter worden als het na die eerste keer therapie ook niet écht beter geworden is?
Alle reacties Link kopieren Quote
Dat arme kind leert vanaf dag 1 hoe het niet moet mbt relaties en liefde. Je kan wel nagaan hoe zij/hij strakjes in het leven staat.
Alle reacties Link kopieren Quote
Th∅rdis schreef:
12-02-2020 11:49
Moslim zijn is geen excuus voor vrouwenonderdrukking. Hij is een nare, jaloerse, enge man. Religie heeft daar niets mee te maken. Ik ken genoeg moslims met werkende, sportende vrouwen met sociaal leven.
Dit.
Alle reacties Link kopieren Quote
Susan klopt,
En toen was ik zwanger. Het idee om alleenstaande moeder te zijn, ik was mentaal en fysiek heel erg gebroken op dat punt. Tuurlijk wilde ik dat nog een kans geven, ook voor ons kind om in een compleet gezin op te groeien.


En ja hij is positief veranderd.
Hij stopte met het controleren van mijn telefoon, ik mocht naar het centrum alleen, supermarkt, als ik bij mijn familie ben laat hij me ook echt met rust. Verwacht alleen wel dat ik laat weten als we iets gaan doen.

En ja, liefde maakt misschien wel blind, ik heb veel geaccepteerd en ingeleverd en kreeg een man waar ik dan weer wel prioriteit voor was. Hij heeft mij altijd boven alles gezet, hij is liever met mij dan met de rest van de wereld. Dat was voor mij zo waardevol.
Het gevoel dat je afhankelijk van elkaar bent en niet weet hoe je verder moet zonder elkaar.
Ik kan sowieso erg moeilijk loskomen van dingen die voor mij belangrijk zijn.
Dit heb ik al mijn hele leven gehad.

Ik ben wel iemand die heel lang door kan gaan met iets, opgeven voelt dan niet als een optie. Maar daardoor breng ik mezelf soms ook schade toe.
Alle reacties Link kopieren Quote
En ja hij is positief veranderd.
Hij stopte met het controleren van mijn telefoon, ik mocht naar het centrum alleen, supermarkt, als ik bij mijn familie ben laat hij me ook echt met rust. Verwacht alleen wel dat ik laat weten als we iets gaan doen.


Jeetje, alleen naar de super nog wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
Suikerbommetje schreef:
12-02-2020 11:56
En ja hij is positief veranderd.
Hij stopte met het controleren van mijn telefoon, ik mocht naar het centrum alleen, supermarkt, als ik bij mijn familie ben laat hij me ook echt met rust. Verwacht alleen wel dat ik laat weten als we iets gaan doen.
Je bent een volwassen vrouw, een moeder! Natuurlijk 'mag' je alleen je huis verlaten. Daar heb je echt geen toestemming voor nodig.
Alle reacties Link kopieren Quote
Of je jezelf schade toebrengt moet je zelf weten. Maar in deze relatie breng je je kind ernstige schade toe en je ouders eigenlijk ook. Die ouders kunnen kiezen het contact te verbreken en dat gaan ze als ze slim zijn ook gewoon doen. Maar je kind zit opgescheept met een onderdrukte moeder zonder enige vrijheid en met een totaal verwrongen en ongezond beeld van relaties én het kind kan nergens heen.


En ik hoop bij God dat het een zoon is en geen dochter. Anders heeft het meisje een ellendige toekomst voor zich met zo’n vader
Alle reacties Link kopieren Quote
[...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 12-02-2020 13:03
Reden: Discriminerend
97.70% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
run forest run!

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven