Relaties
alle pijlers
Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?
donderdag 6 januari 2011 om 12:35
Hova, het kan zijn dat ik je inderdaad verkeerd begrijp. Dat kan aan mij liggen, maar misschien heeft je manier van je uitdrukken er ook iets mee te maken. Je leeft je erg in in je man, je bent heel begripvol. Dat zijn prachtige eigenschappen en die moet je ook koesteren. Maar je hoeft niet altijd begripvol en empathisch te zijn. Er zijn situaties waarin empathie je in de weg kan staan, waarin je ook ruimte moet maken voor je eigen verdriet en woede. Ik herken deze valkuil, daarom wil ik je ervoor waarschuwen.
Ook nu ontkracht je je eigen boodschap "ik vind wel zeker dat hij... maar...". Probeer je daar bewust van te zijn als je met hem communiceert. Geen "maar", geen "ik begrijp dat jij...", gewoon: ik wil dat je met me praat.
Dat hij een keuze had, vóel je dat ook? Of is het iets wat je vooral verstandelijk weet? Je zegt namelijk dat je geen medelijden met hem hebt, maar je klinkt wel zo (maar dat kan ook aan mij liggen
) Hoe voelt dat voor jou, dat hij ervoor kóós zo met zijn hartprobleem om te gaan? Door met een ander het bed in te duiken en jou en de kinderen te laten zitten?
Ook nu ontkracht je je eigen boodschap "ik vind wel zeker dat hij... maar...". Probeer je daar bewust van te zijn als je met hem communiceert. Geen "maar", geen "ik begrijp dat jij...", gewoon: ik wil dat je met me praat.
Dat hij een keuze had, vóel je dat ook? Of is het iets wat je vooral verstandelijk weet? Je zegt namelijk dat je geen medelijden met hem hebt, maar je klinkt wel zo (maar dat kan ook aan mij liggen
) Hoe voelt dat voor jou, dat hij ervoor kóós zo met zijn hartprobleem om te gaan? Door met een ander het bed in te duiken en jou en de kinderen te laten zitten?
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 12:44
Verbieden is niet aan de orde. Het gaat om keuzes. Hova kan duidelijk maken dat het niet én-én is. Dus als hij haar wil, dan moet hij geen contact meer hebben met die ander.
Het graf in prijzen werkt heel goed voor schoonvaders
Maar Hova moet zichzelf en haar gevoel geen geweld aandoen, dat is het belangrijkste. Als zij het trekt dat hij contact met haar heeft, prima. Zo niet, dan niet. Dan ligt daar de grens.
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 12:55
Ik ben zelf 2 keer bedrogen in eerdere relaties. Het vertouwen is nooit meer teruggekomen. En al kwamen ze op hun knieen terug, voor mij hoefde het niet meer. Met eentje heb ik wel geprobeerd nog wat van te maken, maar het gevoel was gewoon over. Dat bleek ook toen ik een tijd later zelf vreemd ben gegaan. Het zit misschien in mijn karakter dat ik zoiets niet kan vergeven. En ik houd genoeg van mezelf om zulk gedrag niet te pikken.
Ik denk dat je strenger moet zijn tegen je man, je woede laten zien. Laat niet over je heen lopen.
Ik denk dat je strenger moet zijn tegen je man, je woede laten zien. Laat niet over je heen lopen.
donderdag 6 januari 2011 om 12:58
:
Hova, het kan zijn dat ik je inderdaad verkeerd begrijp. Dat kan aan mij liggen, maar misschien heeft je manier van je uitdrukken er ook iets mee te maken. Je leeft je erg in in je man, je bent heel begripvol. Dat zijn prachtige eigenschappen en die moet je ook koesteren. Maar je hoeft niet altijd begripvol en empathisch te zijn. Er zijn situaties waarin empathie je in de weg kan staan, waarin je ook ruimte moet maken voor je eigen verdriet en woede. Ik herken deze valkuil, daarom wil ik je ervoor waarschuwen.
Ook nu ontkracht je je eigen boodschap "ik vind wel zeker dat hij... maar...". Probeer je daar bewust van te zijn als je met hem communiceert. Geen "maar", geen "ik begrijp dat jij...", gewoon: ik wil dat je met me praat.
Dat hij een keuze had, vóel je dat ook? Of is het iets wat je vooral verstandelijk weet? Je zegt namelijk dat je geen medelijden met hem hebt, maar je klinkt wel zo (maar dat kan ook aan mij liggen
Dat voelt verschrikkelijk. Het doet verschrikkelijk veel pijn, geestelijk maar ook lichamelijk, diep van binnen. Het doet zo veel zeer dat hij een ander boven mij verkoos, dat ik niet meer nummer 1 voor hem was (ben), dat hij mij al die tijd niet heeft verteld dat hij het zo slecht tussen ons vond gaan, dat hij met haar afgesproken heeft terwijl ik thuis op de kinderen paste, ervan uitgaand dat hij werkte. En wat nog het meeste pijn doet, was wat hij tegen mij zei toen ik een aantal dagen voor ik het sms-je vond aan hem vroeg of er soms een ander was. HIj antwoordde: 'Moet ik daar nu echt antwoord op geven?'. Ik voelde me toen zo schuldig dat ik dat aan hem gevraagd had: aan hem, die al 20 jaar mijn maatje was, degene die alles van me weet, mijn geliefde.
Het voelt als het ultieme verraad.Van alle mensen die me zouden kunnen verraden, had ik echt nooit gedacht dat hij het zou doen. We waren altijd twee handen op 1 buik, hij heeft altijd tegen me gezegd dat er nooit een ander voor hem zou zijn, hij is een deel van me. Het voelt alsof er een gat in me zit en ik weet niet of dat nog kan helen.
Nu heb je me weer aan het huilen gekregen, Dubiootje. Volgens mij heb ik geen therapie meer nodig, deze berichten voelen ook als therapie.
Ik ben natuurlijk ook woedend, de woede zit vlak onder de oppervlakte. Het is er nog niet echt uitgekomen tegenover hem, misschien omdat ik dan bang ben hem van me af te drijven.
donderdag 6 januari 2011 om 12:59
Waarom niet, Hova? Als je denkt aan hem met die vrouw? Dat hij jou buitensloot, achter je rug om met haar afsprak en met haar naar bed ging? Dat hij kil tegen je deed nadat jij erachter was gekomen, dat hij wegging, dat jij nu alleen thuis zit en helemaal alleen voor de kinderen zorgt, dat hij nog elke dag die ander ziet, dat hij de tijd neemt om uit te zoeken of hij jóu nog wil? En dat jij daar maar begrip voor moet hebben?
Ben je daar niet pisnijdig over?
Ben je daar niet pisnijdig over?
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 13:04
Jawel Dubiootje, dat ben ik wel. Maar de angst hem kwijt te raken overheerst nu denk ik. Ik weet niet hoe en wanneer de woede eruit moet komen. Het komt er af en toe, bij vlagen, thuis wel uit. Dan schrijf ik het op, maar verder doe ik er nu nog niets mee.
Moet ik hem opbellen dan? Hem uitschelden? Al mijn woede eruit gooien tegenover hem? ZOu het helpen?
Moet ik hem opbellen dan? Hem uitschelden? Al mijn woede eruit gooien tegenover hem? ZOu het helpen?
donderdag 6 januari 2011 om 13:06
Lieverd, onthoud dat jullie een héél verleden hebben. Als het goed is heb je genoeg credits opgebouwd om nu heel boos te mogen worden. Als het niet goed is........... dan maakt het geen drol uit of jij begripvol bent, boos, smekend, liefdevol, sexy, afwachtend of wát dan ook. Hij ként je. En kent hij je niet........... dan zit en zat het dus al niet goed.:
[...]
Volgens mij heb ik geen therapie meer nodig, deze berichten voelen ook als therapie. Stuur je vent ook maar hierheen dan
Ik ben natuurlijk ook woedend, de woede zit vlak onder de oppervlakte. Het is er nog niet echt uitgekomen tegenover hem, misschien omdat ik dan bang ben hem van me af te drijven.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 6 januari 2011 om 13:06
Hova 
Je hebt mijn laatste vragen al beantwoord. Ik ben blij dat je zo veel hebt aan dit topic, maar het is geen vervanging voor therapie. Doe dat maar, je zult er veel aan hebben.
Je beschrijft heel erg goed de pijn die je voelt. Heb je dit zo tegen je man gezegd? Zou je dat willen?
Ik denk dat die woede er toch een keer tegen hem uit moet komen. Misschien andersom ook wel, misschien is hij ook wel kwaad over hoe sommige dingen in jullie huwelijk gingen. Dit soort dingen ga je niet alleen netjes en clean door te praten oplossen. Er zitten echte, rauwe emoties en die moeten eruit. Dat kan hoor. Tegen elkaar schreeuwen wil niet zeggen dat je niet meer van elkaar houdt of niet meer kan samenleven. Dat is niet het einde van de wereld. Je kan boos worden op elkaar en daarna gewoon weer verder gaan. Als een zee die rustig wordt na een storm.
Je hebt mijn laatste vragen al beantwoord. Ik ben blij dat je zo veel hebt aan dit topic, maar het is geen vervanging voor therapie. Doe dat maar, je zult er veel aan hebben.
Je beschrijft heel erg goed de pijn die je voelt. Heb je dit zo tegen je man gezegd? Zou je dat willen?
Ik denk dat die woede er toch een keer tegen hem uit moet komen. Misschien andersom ook wel, misschien is hij ook wel kwaad over hoe sommige dingen in jullie huwelijk gingen. Dit soort dingen ga je niet alleen netjes en clean door te praten oplossen. Er zitten echte, rauwe emoties en die moeten eruit. Dat kan hoor. Tegen elkaar schreeuwen wil niet zeggen dat je niet meer van elkaar houdt of niet meer kan samenleven. Dat is niet het einde van de wereld. Je kan boos worden op elkaar en daarna gewoon weer verder gaan. Als een zee die rustig wordt na een storm.
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 13:09
Zou het JOU helpen?
Weet je, meid, het kan alle kanten op; hij kan denken " o jee, dit moet niet te lang duren, da'lijk is de deur dicht en dat wil ik niet " , of " o, gaan we op die toer? Nou, ik ben wég! "
Als jij denkt dat élk " verkeerd " woord van jou hem wegjaagt, hoe erg geloof jij dan dat hij onder die verliefdheid die hij nu voelt ECHT van JOU houdt?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 6 januari 2011 om 13:10
Misschien, misschien ook niet. Je hoeft het niet op te zoeken, denk ik, maar als je een keer die woede voelt komen opzetten, laat hem dan komen. Je bent zeker weten vrouw genoeg om er niet te ver in te gaan. Je kan ook andere manieren zoeken om je woede te uiten... een stuk heel hard gaan rennen, muziek opzetten en heel hard meezingen en -dansen, keihard schreeuwen (werkt goed in de auto
), smijten met dingen, een denkbeeldige tirade tegen je man houden...
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 13:14
Ik kan altijd alles erg goed opschrijven, maar als ik het moet zeggen komt het er meestal anders uit. Misschien moet ik het hem maar mailen.
Ik denk dat het er uiteindelijk ook wel uit moet. Ik denk dat ik met dit soort dingen die uiteindelijk gezegd moeten worden, zit te wachten tot hij echt besloten heeft voor ons te gaan.
maar dat is misschien wel helemaal niet goed.
Therapie ga ik ook doen, hoor. Alleen wachttijd bevalt me niet. Ga andere therapeut zoeken.
Ik denk dat het er uiteindelijk ook wel uit moet. Ik denk dat ik met dit soort dingen die uiteindelijk gezegd moeten worden, zit te wachten tot hij echt besloten heeft voor ons te gaan.
maar dat is misschien wel helemaal niet goed.
Therapie ga ik ook doen, hoor. Alleen wachttijd bevalt me niet. Ga andere therapeut zoeken.
donderdag 6 januari 2011 om 13:18
Hova, ik zou hem NIET mailen.
Als het er staat, dan staat het er.
Als je iets zegt en het komt niet aan dan kun je andere woorden kiezen. Je kan je woorden kracht bij zetten of juist ontkrachten door lichaamstaal.
Woorden op papier kunnen zó anders overkomen dan je bedoelt, zéker als je boze woorden gebruikt.
Als het er staat, dan staat het er.
Als je iets zegt en het komt niet aan dan kun je andere woorden kiezen. Je kan je woorden kracht bij zetten of juist ontkrachten door lichaamstaal.
Woorden op papier kunnen zó anders overkomen dan je bedoelt, zéker als je boze woorden gebruikt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 6 januari 2011 om 13:44
Lieve Hova, je bent nu al bijna twee weken speelbal van zijn grillen. Hij heeft niks ondernomen. Alles wat betrekking heeft op zijn vaderschap reik jij hem aan en biedt hem daartoe ook de gelegenheid. Het lijkt mij heel goed dat je hem volledig loslaat. dat wil niet zeggen dat hij nooit meer terug kan komen, maar het lijkt me gewoon nu niet aan de orde. Hij gedraagt zich als een puber, een EIKEL. Natuurlijk houdt hij contact met zijn familie af, hij is doodsbang een schop onder zijn kont te krijgen, daar heeft ie geen zin in. Hij heeft helemaal geen zin om knopen door te hakken. Hij heeft twee opties, twee vrouwen die hem willen, wat heerlijk voor hem met zijn zakke gezondheid en middelbare leeftijd. Ondertussen ontrekt hij zich aan alle verantwoordelijkheid. Natuurlijk mag hij niet thuiswonen zolang hij niet aan heeft gegeven dat hij weer mee wil doen in zijn huwelijk.
Ik zou hem
1. sleutel laten inleveren
2. bezoekregeling opstellen (niet thuis maar buitenshuis)
3. een ultimatum stellen wanneer hij definitief vertrekt en de scheiding kan worden rond gemaakt.
En als jij denkt dat het jou helpt om hem verrot te schelden dan moet je dat vooral doen. Doe alleen nog maar dingen die jou helpen i.p.v dingen niet doen omdat je bang bent dat je hem daarmee wegjaagt
Ik zou hem
1. sleutel laten inleveren
2. bezoekregeling opstellen (niet thuis maar buitenshuis)
3. een ultimatum stellen wanneer hij definitief vertrekt en de scheiding kan worden rond gemaakt.
En als jij denkt dat het jou helpt om hem verrot te schelden dan moet je dat vooral doen. Doe alleen nog maar dingen die jou helpen i.p.v dingen niet doen omdat je bang bent dat je hem daarmee wegjaagt
donderdag 6 januari 2011 om 14:03
Meds, dat zijn stappen die ik misschien wel moet gaan nemen op een gegeven moment, maar waar ik het nu nog te vroeg voor vind. Ik weet niet wanneer dat moment voor mij komt, ik neem aan dat ik dat weet als het zover is.
Ik heb me wel voorgenomen vanaf nu minder op mijn woorden te gaan letten (omdat ik bang was om hem weg te duwen bedoel ik dus). Dat ga ik niet meer doen; als hij weg wil gaan, gaat hij toch wel, los van wat ik zeg. En ik vind eigenlijk ook wel dat ik recht heb op mijn woede en dat hij dat maar te pikken heeft!
Voor wat betreft het daten met vriendinnen; dat ga ik zeker doen! Heb toevallig net met mijn vriendin afgesproken dat we waarschijnlijk niet aankomend weekend maar weekend daarop lekker met zijn tweetjes weggaan. Nog even zien hoe ik dat met de kids regel, maar gaat gebeuren!!
Ik heb me wel voorgenomen vanaf nu minder op mijn woorden te gaan letten (omdat ik bang was om hem weg te duwen bedoel ik dus). Dat ga ik niet meer doen; als hij weg wil gaan, gaat hij toch wel, los van wat ik zeg. En ik vind eigenlijk ook wel dat ik recht heb op mijn woede en dat hij dat maar te pikken heeft!
Voor wat betreft het daten met vriendinnen; dat ga ik zeker doen! Heb toevallig net met mijn vriendin afgesproken dat we waarschijnlijk niet aankomend weekend maar weekend daarop lekker met zijn tweetjes weggaan. Nog even zien hoe ik dat met de kids regel, maar gaat gebeuren!!
donderdag 6 januari 2011 om 14:06
Meds 
Echt,neem de touwtjes terug in handen.
Hoe het loopt, je zal altijd verder moeten met jezelf, beter pomp je daar de energie is, die is nooit verspild namelijk.
Ik heb ook te lang op hoop en vrees geleefd toen, wat een verspilling en wat een domme actie's leverde dat op.
Ik heb hem alleen tot op de dag van vandaag nog niet de huid vol gescholden.Maar oh wat zou ik dat ook graag willen.
Maarja... ik scheld niet tegen kinderen
Echt,neem de touwtjes terug in handen.
Hoe het loopt, je zal altijd verder moeten met jezelf, beter pomp je daar de energie is, die is nooit verspild namelijk.
Ik heb ook te lang op hoop en vrees geleefd toen, wat een verspilling en wat een domme actie's leverde dat op.
Ik heb hem alleen tot op de dag van vandaag nog niet de huid vol gescholden.Maar oh wat zou ik dat ook graag willen.
Maarja... ik scheld niet tegen kinderen
donderdag 6 januari 2011 om 14:06
ps. Niet heel erg belangrijk, maar toch; ik had me voor wat betreft de datum in mijn eerdere berichtje vergist. Het was niet de 24ste dat ik zijn sms vond, maar de 17e; een week eerder dus. Was nogal in de war de eerste week, sorry.... (nog wel een beetje hoor, maar ben ook blond, dus van nature ook nogal wat in de war )
)
