Relaties
alle pijlers
Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?
zondag 2 januari 2011 om 17:34
Nee zeker niet Hova. Maar zij is niet getrouwd met jou. Het is je man die het verraad heeft gepleegd en hij zal het inderdaad zelf moeten oplossen. Waarom wil hij je bellen vanavond? Om te huilen dat ie zijn werk niet afkrijgt? Is niet jouw probleem hoor. Geen medelijden mee hebben. Zolang hij haar nog ziet of spreekt is er niks meelijwekkends aan. Voorlopig houdt hij jou en haar nog aan het lijntje. Ik zou zeggen: bel me maar om te vertellen dat je haar gedumpt hebt en om te vertellen wat je er aan gaat doen om het huwelijk te redden. Anders ben ik niet thuis. Toedeloe
zondag 2 januari 2011 om 21:51
Ja Meds en Luna, ben ik het eigenlijk wel mee eens 
Dat zei ik ook tegen hem, maar hij klonk redelijk op een dieptepunt zullen we maar zeggen. Alsof hij helemaal kapot was (niet dat ik hem zielig vind hoor, daar heb ik geen last meer van
)
Hij ging zijn bed in om bij te slapen. Hij wilde morgenochtend al komen, maar was even vergeten dat ik morgen weer 'gewoon' moet werken...
Dat zei ik ook tegen hem, maar hij klonk redelijk op een dieptepunt zullen we maar zeggen. Alsof hij helemaal kapot was (niet dat ik hem zielig vind hoor, daar heb ik geen last meer van
)Hij ging zijn bed in om bij te slapen. Hij wilde morgenochtend al komen, maar was even vergeten dat ik morgen weer 'gewoon' moet werken...
zondag 2 januari 2011 om 23:34
Ik ken de situatie niet maar als ik een plaatje voor ogen heb
lijkt het me dat het initatief toch van je man is uitgegaan.
Hij in de rol van werkGEVER, met een bepaalde status,
machtspositie en zij in de rol van werkNEEMSTER in een
meer afhankelijke rol, in iedere geval wat betreft haar baan.
Je komt als vrouw altijd op een glibberig pad als je baas
avances maakt. De angst om hem tegen het hoofd te stoten
en zo de werksfeer te verpesten of op iets ingaan waar je
niet volledig achter staat.
Dat is ook de reden waarom bij defensie zulke verhoudingen
verboden zijn zie daarvoor de zaak Lucassen (PVV)
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
maandag 3 januari 2011 om 00:05
maandag 3 januari 2011 om 07:26
Hbg, jouw verhaal slaat nergens op en is nogal gedateerd denk ik. Overigens ook compleet niet de waarheid. Ik heb ondertussen met de collega (is ook prive kennis van mij) gesproken en die muts heeft aan haar al maanden geleden verteld dat ze verliefd was op mijn man. Zij heeft dit uiteindelijk aan mijn man verteld, die in eerste instantie er niets mee gedaan had, maar later, dat blijkt, toch op in is gegaan.
maandag 3 januari 2011 om 07:30
Bovendien vind ik deze discussie off topic. Het gaat hier niet echt om haar, ik probeer juist zo min mogelijk (haat)gevoelens tegen haar te hebben. Mijn man en ik waren verantwoordelijk voor onze relatie, wat zij heeft gedaan is op zijn zachtst gezegd niet netjes, maar daar blijft het verder bij. Verder wil ik het over haar dan ook niet hebben, dit topic gaat over de relatie tussen mij en mijn man.
maandag 3 januari 2011 om 07:39
Daarom schreef ik ook, ik ken de situatie niet.
Dit is inderdaad anders dan een machtsverhouding.
En is "muts" vrijgezel of ook in een relatie?
Ik denk dat ze inderdaad niet vrijwillig opstapt als
ze verliefd is.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
maandag 3 januari 2011 om 11:58
Het vervelende is natuurlijk dat als "muts" blijft trekken en
haar beste beentje voor zet de situatie anders is dan in het
geval alles een eenmalig bevlieging van haar was.
Zou zelf ook behoorlijk in de zenuwen zitten als mijn partner
samenwerkt met een kaper op de kust.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
maandag 3 januari 2011 om 15:20
Hova, waarom zit je lijdzaam te wachten op de boodschap die je man vanavond komt brengen? Waarom besluit je zelf niet welke boodschap jij voor hém hebt? Tenslotte ben jij de bedrogen partij hier.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar misschien is het niet zo hoopgevend als hij langs wil komen om iets belangrijks te zeggen terwijl hij op een dieptepunt lijkt te zitten. Je kunt toch beter het heft in eigen handen nemen en bepalen wat jíj wilt en van hem verwacht?
Het is ook een optie om hem gewoon niet vanavond te laten komen, zodat je zelf je gedachten op een rijtje kan krijgen. Ik heb niet de indruk dat je al heel goed weet wat je wilt: je wacht vooral af wat je man besluit. Dat hoeft niet. Jij hebt ook een keuze hier. Jij mag ook bepalen wat jíj wilt, en hoe je wilt dat de dingen van nu af gaan. Jij mag grenzen stellen en consequenties aangeven.
Je man zit nu in een lastig parket. Hij heeft het als baas met een medewerkster gedaan en dit is inmiddels binnen het bedrijf bekend (het kan zijn dat alleen die kennis het weet, heel waarschijnlijk is/blijft dat niet zo). Hij heeft een gezin. Hij moet kiezen.
Misschien moet je hem duidelijk maken dat de eerste keuze bij jou ligt - namelijk: wil jij met hem door? Je kunt hem jouw voorwaarden daarvoor duidelijk maken. Bijvoorbeeld dat hij het contact met zijn medewerkster verbreekt, ook als dat betekent dat hij haar (mogelijk met een royale oprotpremie of via een rechtszaak) de laan uit moet sturen. (Heel lullig voor de dame in kwestie, maar zij wist waar ze aan begon.) En bijvoorbeeld dat jullie samen in therapie gaan. Wat je van hem wilt, is aan jou. Maar dit recht heb je en dat moet je grijpen. Je wilt toch dat je man je respecteert? Hoe gaat hij je respecteren als je jezelf niet genoeg respecteert om op dit moment eisen aan hem te stellen? Als je je als een afhankelijk hondje aan zijn voeten vlijt in de hoop op een aai?
Sorry als ik het wat scherp stel. Je verhaal raakt me en je komt op me over als een sterke, onafhankelijke vrouw die zichzelf nu even niet terugkent. Neem wat tijd om die vrouw terug te vinden, praat hier met goede vriendinnen en familie over om je sterker te voelen, maak plannen om jezelf sterker te maken, los van de vraag of je man nu wel of niet met je doorwilt, of jij met hem. Het gaat er in de eerste plaats om dat jij jezelf leuk vindt en dat jij voor jezelf kiest, niet of hij dat doet.
Ik zou de tijd ook gebruiken om de gevolgen van een scheiding voor je man op een rijtje te zetten. Zijn jullie in gemeenschap van goederen getrouwd? Dan heb je recht op de helft van zijn bedrijf, zijn vermogen en zijn pensioen. Het huis moet mogelijk worden verkocht (met verlies?). Je man moet verder met die vrouw in zijn bedrijf en dat kan een behoorlijk wespennest opleveren. Tel daarbij alimentatie en een omgangsregeling met de kinderen op en het plaatje wordt niet al te rooskleurig.
Bedenk ondertussen voor jezelf wat jij nodig hebt in deze relatie en van je man en wat je zelf wilt en moet investeren. Doe dat dan ook. Geef het alles wat het waard is, voor jezelf en voor de kinderen. Wees ook duidelijk in waar de grens hierin ligt.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar misschien is het niet zo hoopgevend als hij langs wil komen om iets belangrijks te zeggen terwijl hij op een dieptepunt lijkt te zitten. Je kunt toch beter het heft in eigen handen nemen en bepalen wat jíj wilt en van hem verwacht?
Het is ook een optie om hem gewoon niet vanavond te laten komen, zodat je zelf je gedachten op een rijtje kan krijgen. Ik heb niet de indruk dat je al heel goed weet wat je wilt: je wacht vooral af wat je man besluit. Dat hoeft niet. Jij hebt ook een keuze hier. Jij mag ook bepalen wat jíj wilt, en hoe je wilt dat de dingen van nu af gaan. Jij mag grenzen stellen en consequenties aangeven.
Je man zit nu in een lastig parket. Hij heeft het als baas met een medewerkster gedaan en dit is inmiddels binnen het bedrijf bekend (het kan zijn dat alleen die kennis het weet, heel waarschijnlijk is/blijft dat niet zo). Hij heeft een gezin. Hij moet kiezen.
Misschien moet je hem duidelijk maken dat de eerste keuze bij jou ligt - namelijk: wil jij met hem door? Je kunt hem jouw voorwaarden daarvoor duidelijk maken. Bijvoorbeeld dat hij het contact met zijn medewerkster verbreekt, ook als dat betekent dat hij haar (mogelijk met een royale oprotpremie of via een rechtszaak) de laan uit moet sturen. (Heel lullig voor de dame in kwestie, maar zij wist waar ze aan begon.) En bijvoorbeeld dat jullie samen in therapie gaan. Wat je van hem wilt, is aan jou. Maar dit recht heb je en dat moet je grijpen. Je wilt toch dat je man je respecteert? Hoe gaat hij je respecteren als je jezelf niet genoeg respecteert om op dit moment eisen aan hem te stellen? Als je je als een afhankelijk hondje aan zijn voeten vlijt in de hoop op een aai?
Sorry als ik het wat scherp stel. Je verhaal raakt me en je komt op me over als een sterke, onafhankelijke vrouw die zichzelf nu even niet terugkent. Neem wat tijd om die vrouw terug te vinden, praat hier met goede vriendinnen en familie over om je sterker te voelen, maak plannen om jezelf sterker te maken, los van de vraag of je man nu wel of niet met je doorwilt, of jij met hem. Het gaat er in de eerste plaats om dat jij jezelf leuk vindt en dat jij voor jezelf kiest, niet of hij dat doet.
Ik zou de tijd ook gebruiken om de gevolgen van een scheiding voor je man op een rijtje te zetten. Zijn jullie in gemeenschap van goederen getrouwd? Dan heb je recht op de helft van zijn bedrijf, zijn vermogen en zijn pensioen. Het huis moet mogelijk worden verkocht (met verlies?). Je man moet verder met die vrouw in zijn bedrijf en dat kan een behoorlijk wespennest opleveren. Tel daarbij alimentatie en een omgangsregeling met de kinderen op en het plaatje wordt niet al te rooskleurig.
Bedenk ondertussen voor jezelf wat jij nodig hebt in deze relatie en van je man en wat je zelf wilt en moet investeren. Doe dat dan ook. Geef het alles wat het waard is, voor jezelf en voor de kinderen. Wees ook duidelijk in waar de grens hierin ligt.
Ga in therapie!
maandag 3 januari 2011 om 22:13
Dubiootje, bedankt voor je heldere verhaal, ik kan me er wel in vinden. Je stelt het helemaal niet scherp, wel duidelijk.
Vanochtend had hij mij zelf al ge-smsed (tijdens mijn werk, hoe fijn is dat??) over vanavond. Ik heb hem later gebeld en gevraagd of hij al concrete beslissingen had genomen, maar hij zei van niet. Waarop ik hem heb gezegd dat ik hem niet wil zien voorlopig, omdat ik vind dat hij eerst een knoop moet doorhakken en mij moet laten zien dat hij voor ons wil gaan.
Pfff... dat was eruit. Hij reageerde op zich wel begripvol; vond het moeilijk, maar snapte het ook wel.
Ik ga nu alleen ook weer twijfelen omdat de kinderen zo graag hebben dat hij af en toe mee eet. Onze oudste vraagt continu wanneer papa nou weer komt eten. Voel ik me weer schuldig omdat ik hun papa de toegang tot het huis (voorlopig in ieder geval) ontzeg...
Maar ik ben eigenlijk best wel een beetje trots op mezelf hoe ik hier mee omga, dus dat is dan weer positief!
Pfff... dit soort dingen is een toch een stuk makkelijker als er geen kinderen in het spel zijn...
Vanochtend had hij mij zelf al ge-smsed (tijdens mijn werk, hoe fijn is dat??) over vanavond. Ik heb hem later gebeld en gevraagd of hij al concrete beslissingen had genomen, maar hij zei van niet. Waarop ik hem heb gezegd dat ik hem niet wil zien voorlopig, omdat ik vind dat hij eerst een knoop moet doorhakken en mij moet laten zien dat hij voor ons wil gaan.
Pfff... dat was eruit. Hij reageerde op zich wel begripvol; vond het moeilijk, maar snapte het ook wel.
Ik ga nu alleen ook weer twijfelen omdat de kinderen zo graag hebben dat hij af en toe mee eet. Onze oudste vraagt continu wanneer papa nou weer komt eten. Voel ik me weer schuldig omdat ik hun papa de toegang tot het huis (voorlopig in ieder geval) ontzeg...
Maar ik ben eigenlijk best wel een beetje trots op mezelf hoe ik hier mee omga, dus dat is dan weer positief!
Pfff... dit soort dingen is een toch een stuk makkelijker als er geen kinderen in het spel zijn...
maandag 3 januari 2011 om 23:16
Heel goed gedaan, Hova! Je mag zeker trots zijn op hoe je je hebt opgesteld. Dat geeft inderdaad een positief gevoel over jezelf en dat kun je nu heel goed gebruiken. Dit soort dingen heb je nodig om je zelfvertrouwen weer te versterken. Zie je dat je dat gewoon uit jezelf kan halen?
Je kinderen... natuurlijk is dat het moeilijkste van allemaal. Ik raad je aan open kaart met ze te spelen. Je hoeft niet precies te vertellen waarom, maar leg uit hoe de situatie nu is. Vertel de waarheid op hun niveau en in een mate die ze kunnen hanteren. Dit toneelspel is schadelijker dan de waarheid...
Je kinderen... natuurlijk is dat het moeilijkste van allemaal. Ik raad je aan open kaart met ze te spelen. Je hoeft niet precies te vertellen waarom, maar leg uit hoe de situatie nu is. Vertel de waarheid op hun niveau en in een mate die ze kunnen hanteren. Dit toneelspel is schadelijker dan de waarheid...
Ga in therapie!
maandag 3 januari 2011 om 23:33
Hova, ik vind je stoer overkomen.
Is het geen optie om hem met de kinderen te laten eten zonder jou erbij? Dat hij niet mee eet, maar met zijn kinderen eet?
Ik vind het nog al wat dat jij met alle ellende zit en ook nog eens alleen verantwoordelijk bent voor jullie kinderen. Ik zou je een avond gillen op de hei / wijnzuipen met vrienden / wat dan ook waar jij blij van wordt gunnen.
Is het geen optie om hem met de kinderen te laten eten zonder jou erbij? Dat hij niet mee eet, maar met zijn kinderen eet?
Ik vind het nog al wat dat jij met alle ellende zit en ook nog eens alleen verantwoordelijk bent voor jullie kinderen. Ik zou je een avond gillen op de hei / wijnzuipen met vrienden / wat dan ook waar jij blij van wordt gunnen.
Flairadres@hotmail.com
