Relaties
alle pijlers
Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?
dinsdag 4 januari 2011 om 20:19
Hou tot nu toe voet bij stuk, maar men wat is dat moeilijk. Ben helemaal doodop van alle stress, emoties en slaaptekort. Hij sms-te ne vanmiddag met de vraag of hij morgenmiddag langs zou komen als iedereen thuis was. Ik heb hem gezegd dat hij beter rond zeven uur kon komen, dan kon hij de kleine naar bed brengen en wat tijd met de twee oudsten doorbrengen. En dat ik dan zou zorgen dat ik anderhalf uurwegbleef. Tenzij hij een speciale reden had om mij te willen zien. Hij sms-te terug: ok, laten we het eerst maar even zo afspreken. Dus hij heeft nog geen knopen doorgehakt...
Maar toch blijft het maar ergens aan me knagen: ontneem ik mezelf op deze manier niet de mogelijkheid om hem te beïnvloeden, door hem niet te willen zien/ niet met hem te willen praten???
Ik kan echt gewoon niet meer...
Maar toch blijft het maar ergens aan me knagen: ontneem ik mezelf op deze manier niet de mogelijkheid om hem te beïnvloeden, door hem niet te willen zien/ niet met hem te willen praten???
Ik kan echt gewoon niet meer...
dinsdag 4 januari 2011 om 21:32
Hova, je kunt hem nog steeds 'beïnvloeden'.
Door te herhalen dat jij er voor wilt gaan, dat jij hem mist, dat jij er heel hard aan wilt werken om weer op een goed spoor te komen. Die boodschap kan je eindeloos herhalen. Je kan laten weten dat je er heel graag voor hem wilt zijn....
... op 1 voorwaarde: dat je niet als 'optie' benaderd wordt. Je wilt vechten voor hem en met hem, maar niet OM hem. Zolang hij de optie 'beschikbare werkneemster' nog open heeft staan kan jij je niet concentreren op het gevecht met en voor hem.
Door te herhalen dat jij er voor wilt gaan, dat jij hem mist, dat jij er heel hard aan wilt werken om weer op een goed spoor te komen. Die boodschap kan je eindeloos herhalen. Je kan laten weten dat je er heel graag voor hem wilt zijn....
... op 1 voorwaarde: dat je niet als 'optie' benaderd wordt. Je wilt vechten voor hem en met hem, maar niet OM hem. Zolang hij de optie 'beschikbare werkneemster' nog open heeft staan kan jij je niet concentreren op het gevecht met en voor hem.
Flairadres@hotmail.com
dinsdag 4 januari 2011 om 21:41
Hova, allereerst een super dikke knuffel voor jou!
Ik lees nu een aantal dagen met je topic mee, en dat komt vooral omdat ik me enorm herken in je verhaal.
Ik heb een zoon en een dochter en 9 dagen na de geboorte van mijn dochter is manlief plotsklaps vertrokken. Toen hij in de auto stapte en zei dat hij weg ging maar nog niet wist waarheen stond vanaf dat moment de wereld op zijn kop. Toen ik 1,5 uur later een sms kreeg dat hij naar een andere vrouw reedt, zakte de grond onder mij weg. Daar stond ik dan met een zoon van 1,5 en een dochter van 9 dagen met het kraamverband nog tussen de benen.
Ik ben toen als een leeuw gaan vechten voor mijn gezin. Ik moest en zou het hele gezin bij elkaar houden en daar hoorde een vader bij!!!
Weken heb ik nachten van nauwelijks 2 / 3 uur slaap gehad, ik was helemaal mezelf niet meer. Alles draaide om hem en hoe kreeg ik hem weer terug. Hij was heel twijfelend, dan koos hij weer voor ons, dan weer voor haar. Zij trok enorm aan hem, en hij ging daar in mee. Alles maar dan ook alles had ik er voor over om hem terug te krijgen.
Iedereen adviseerde mij om grenzen te trekken. Ik kon het niet, en wel precies om wat jij nu als laatste schrijft: ontneem je dan niet de mogelijkheid om hem te beïnvloeden....
Achteraf, tja HEEL makkelijk praten, had ik hem na 1 week de deur moeten wijzen. Hij heeft me dagen / weken aan het lijntje gehouden, en ik hoopte dat ik hem terug kon winnen. Je kunt hem niet beïnvloeden!
Maar zoals ik er nu tegen aan kijk, was hij aan het aftasten of hij weg durfde. Tevens is denk ik het spreekwoord "nooit je oude schoenen weg gooien als...."(of hoe gaat ie ookal weer) ook van toepassing.
Sterker nog, ik denk zelf dat als ik hem meteen vanaf het begin duidelijk had gemaakt waar de grens lag en hem meteen heel duidelijk voor de keuze had gezet de kans nog groter was geweest dat hij was gebleven.
Op een gegeven moment ben ik op HET punt beland; toen hij weer eens op de bank zat en het iedere keer over hem ging.... ik heb zijn kleren gepakt, in zijn auto gesmeten hem erbij in geduwd en gezegd dat hij mocht oprotten. Woest, ik stond te trillen op mijn benen en het was Doodeng, maar het beste wat ik toen kon doen.
Het is echt een drama, maar je moet grenzen stellen!!!!!
Pak je EIGEN leven op, trek de grens, voel je eigen benen op de grond, kijk naar je kinderen en zucht diep. Jij gaat het zonder hem ook redden!
Een man die zulke normen en waarden erop na houdt is niet de man waar ik oud mee wil worden. Zo kijk ik er nu tegen aan. (zijn we wel 2 jaar verder)
Ik lees nu een aantal dagen met je topic mee, en dat komt vooral omdat ik me enorm herken in je verhaal.
Ik heb een zoon en een dochter en 9 dagen na de geboorte van mijn dochter is manlief plotsklaps vertrokken. Toen hij in de auto stapte en zei dat hij weg ging maar nog niet wist waarheen stond vanaf dat moment de wereld op zijn kop. Toen ik 1,5 uur later een sms kreeg dat hij naar een andere vrouw reedt, zakte de grond onder mij weg. Daar stond ik dan met een zoon van 1,5 en een dochter van 9 dagen met het kraamverband nog tussen de benen.
Ik ben toen als een leeuw gaan vechten voor mijn gezin. Ik moest en zou het hele gezin bij elkaar houden en daar hoorde een vader bij!!!
Weken heb ik nachten van nauwelijks 2 / 3 uur slaap gehad, ik was helemaal mezelf niet meer. Alles draaide om hem en hoe kreeg ik hem weer terug. Hij was heel twijfelend, dan koos hij weer voor ons, dan weer voor haar. Zij trok enorm aan hem, en hij ging daar in mee. Alles maar dan ook alles had ik er voor over om hem terug te krijgen.
Iedereen adviseerde mij om grenzen te trekken. Ik kon het niet, en wel precies om wat jij nu als laatste schrijft: ontneem je dan niet de mogelijkheid om hem te beïnvloeden....
Achteraf, tja HEEL makkelijk praten, had ik hem na 1 week de deur moeten wijzen. Hij heeft me dagen / weken aan het lijntje gehouden, en ik hoopte dat ik hem terug kon winnen. Je kunt hem niet beïnvloeden!
Maar zoals ik er nu tegen aan kijk, was hij aan het aftasten of hij weg durfde. Tevens is denk ik het spreekwoord "nooit je oude schoenen weg gooien als...."(of hoe gaat ie ookal weer) ook van toepassing.
Sterker nog, ik denk zelf dat als ik hem meteen vanaf het begin duidelijk had gemaakt waar de grens lag en hem meteen heel duidelijk voor de keuze had gezet de kans nog groter was geweest dat hij was gebleven.
Op een gegeven moment ben ik op HET punt beland; toen hij weer eens op de bank zat en het iedere keer over hem ging.... ik heb zijn kleren gepakt, in zijn auto gesmeten hem erbij in geduwd en gezegd dat hij mocht oprotten. Woest, ik stond te trillen op mijn benen en het was Doodeng, maar het beste wat ik toen kon doen.
Het is echt een drama, maar je moet grenzen stellen!!!!!
Pak je EIGEN leven op, trek de grens, voel je eigen benen op de grond, kijk naar je kinderen en zucht diep. Jij gaat het zonder hem ook redden!
Een man die zulke normen en waarden erop na houdt is niet de man waar ik oud mee wil worden. Zo kijk ik er nu tegen aan. (zijn we wel 2 jaar verder)
dinsdag 4 januari 2011 om 22:08
dinsdag 4 januari 2011 om 23:29
Hova, je doet het heel goed. En vooral niet thuis zijn als hij langs komt. Wat vind je er van om hem een voorlopige bezoekregeling onder zijn neus te houden. kan jij een weekend bijkomen en hij heeft geen tijd om met zijn liefje bezig te zijn. Dat houdt hem tenminste bij de les dat hij verantwoordelijkheden heeft
woensdag 5 januari 2011 om 06:50
Weet ik nog niet, meds. Een heel weekend zonder mijn kinderen. Zij houden me eigenlijk redelijk overeind nu (kan niet de hele dag janken/instorten als zij erbij zijn) en het zal erg confronterend zijn, alsof we al gescheiden zijn. Ik geloof dat hij zijn verantwoordelijkhei naar de k toe best wel voelt. Op de dagen dat ik werk bracht hij ze altijd naar school omdat ik al om half acht begin. Hij stelde voor heel vroeg in de ochtend thuis te zijn zodat hij kon doen wat hij altijd s ochtends deed. Maar ik heb gezegd dat ik dat niet wilde omdat ik bang was dan overstuur te zijn als ik nog aan mijn werkdag moest beginnen.
Hij heeft wel gewoon de jongste naar sova training gebracht en gehaald maandag
Voel me helemaal niet sterk nu. Ik kan er gewoon nog steeds niet bij, we waren altijd zo close samen. Ik blijf maar denken aan alle mooie dingen die er geweest waren; zelfs de laatste jaren toen alles heel zwaar was door dood moeder en schoonvader, miskramen, zijn (erfelijke) hartproblemen.
Ik lig al tijden wakker in mijn bed, te wachten tot ik eruit moet. Wil er niet uit. Wil niet nog een dag zonder hem. Mis hem zo verschrikkelijk
Hij heeft wel gewoon de jongste naar sova training gebracht en gehaald maandag
Voel me helemaal niet sterk nu. Ik kan er gewoon nog steeds niet bij, we waren altijd zo close samen. Ik blijf maar denken aan alle mooie dingen die er geweest waren; zelfs de laatste jaren toen alles heel zwaar was door dood moeder en schoonvader, miskramen, zijn (erfelijke) hartproblemen.
Ik lig al tijden wakker in mijn bed, te wachten tot ik eruit moet. Wil er niet uit. Wil niet nog een dag zonder hem. Mis hem zo verschrikkelijk
woensdag 5 januari 2011 om 08:59
Hova 
Gaat het inmiddels weer een beetje?
Ik vind het wel mooi om te lezen dat je je man zo mist, hoe verdrietig ook. Wat het zegt één ding heel duidelijk: je houdt van hem. Dat doet natuurlijk ook zo verdomd veel pijn. Maar je zou na wat er gebeurd is daar ook aan kunnen twijfelen. Het is toch een mooie gedachte dat je liefde standhoudt, zelfs in deze situatie? Jij kan dus heel goed liefhebben
De kinderen een heel weekend bij hun vader is nu dus niet te doen (en daar moet sowieso eerst een gesprek met de kinderen aan voorafgaan). Het zou voor hen misschien ook wat lang zijn. Maar je kunt ook voorstellen dat je in elk geval voor een week vooruit samen bespreekt wanneer hij langskomt of de kinderen ophaalt.
En de kinderen, hebben jullie al met hen gepraat? Dat moet echt snel gebeuren, Hova... Je kunt ze niet zo in het luchtledige laten hangen. Geloof me, ze geven zelf een invulling aan deze situatie en daarbij verzinnen ze waarschijnlijk scenario's die veel en veel erger zijn dan de werkelijkheid. Tel daar hun onzekerheid bij op en een gevoel van onveiligheid omdat niemand ze iets vertelt, en je hebt geen goede situatie voor de kinderen. Praat samen met ze, kies een goed moment (niet rond bedtijd, niet vlak voor je man weer vertrekt), vertel ze de waarheid in hapklare brokken die ze kunnen hanteren.
En meid, je bent wel sterk, ook al voel je je niet zo. Zwak zou zijn niet uit je bed komen, je afreageren op je kinderen, schreeuwen tegen je man, je heil zoeken in drank of pillen. Jij staat elke dag weer op, zorgt voor je kinderen, neemt je verantwoordelijkheden, komt voor jezelf op. Je staat overeind. Dat maakt je sterk.
Gaat het inmiddels weer een beetje?Ik vind het wel mooi om te lezen dat je je man zo mist, hoe verdrietig ook. Wat het zegt één ding heel duidelijk: je houdt van hem. Dat doet natuurlijk ook zo verdomd veel pijn. Maar je zou na wat er gebeurd is daar ook aan kunnen twijfelen. Het is toch een mooie gedachte dat je liefde standhoudt, zelfs in deze situatie? Jij kan dus heel goed liefhebben
De kinderen een heel weekend bij hun vader is nu dus niet te doen (en daar moet sowieso eerst een gesprek met de kinderen aan voorafgaan). Het zou voor hen misschien ook wat lang zijn. Maar je kunt ook voorstellen dat je in elk geval voor een week vooruit samen bespreekt wanneer hij langskomt of de kinderen ophaalt.
En de kinderen, hebben jullie al met hen gepraat? Dat moet echt snel gebeuren, Hova... Je kunt ze niet zo in het luchtledige laten hangen. Geloof me, ze geven zelf een invulling aan deze situatie en daarbij verzinnen ze waarschijnlijk scenario's die veel en veel erger zijn dan de werkelijkheid. Tel daar hun onzekerheid bij op en een gevoel van onveiligheid omdat niemand ze iets vertelt, en je hebt geen goede situatie voor de kinderen. Praat samen met ze, kies een goed moment (niet rond bedtijd, niet vlak voor je man weer vertrekt), vertel ze de waarheid in hapklare brokken die ze kunnen hanteren.
En meid, je bent wel sterk, ook al voel je je niet zo. Zwak zou zijn niet uit je bed komen, je afreageren op je kinderen, schreeuwen tegen je man, je heil zoeken in drank of pillen. Jij staat elke dag weer op, zorgt voor je kinderen, neemt je verantwoordelijkheden, komt voor jezelf op. Je staat overeind. Dat maakt je sterk.
Ga in therapie!
woensdag 5 januari 2011 om 09:16
Dubiootje, dankjewel voor je lieve berichtje. Je weet niet hoeveel het helpt af en toe even een bemoedigend of steunend berichtje te lezen, het helpt echt. Het gaat nu wel weer een beetje. Hoef vandaag niet te werken. Heb de kids naar school gebracht, boodschappen gedaan. Ga zo even wat opruimen en daarna even naar mijn paard. Half 1 kids weer ophalen, naar zwemles met de jongste. Kom zo de dag wel door, heb niet veel tijd om na te denken, dwing mezelf om door te gaan, is nu denk ik even beter zo.
Sorry als ik de indruk heb gewekt dat we de kinderen niets hebben verteld, maar dat is niet zo. We hebben de twee oudsten gelijk al toen hij bij vrienden introk verteld dat papa heel veel van hen houdt, maar niet helemaal meer zeker weet of hij nog wel heel veel van mij houdt. Dat dat soms gebeurt met mensen; liefde voor kinderen houdt nooit op, maar voor partners kan wel ophouden. Sindsdien paar keer een gesprek met de twee oudsten aangegaan, maar die zijn een beetje afwachtend op wat er verder gaat gebeuren. De oudste heeft per ongeluk twee dagen geleden een telefoongesprek van mij opgevangen waarin ik het over 'haar' had. Hij vroeg daarnaar en ik heb hem verteld dat papa een beetje verliefd is op een ander en nog niet weet wat hij daarmee moet. Verder heb ik niets verteld, want ik vind eigenlijk dat het aan hem is om de rest te vertellen aangezien hij de situatie veroorzaakt heeft. Het zijn geen grote praters (net als hun vader).
De jongste is net 6 geworden, die snapt er nog niets van. Geluk bij een ongeluk dat hij altijd al heel veel werkte en ik al praktisch alleen voor de kids zorgde, want dat maakt de situatie nu misschien wat makkelijker voor haar. Ze vraagt wel af en toe waar hij is en ik zeg dan dat hij werken is of dat hij bij die vrienden is omdat hij even na moet denken. Dan gaat ze weer verder met spelen.
Ik hoop dat ik het zo goed doe, weet ook niet zo goed hoe ik het aan moet pakken met ze.
Sorry als ik de indruk heb gewekt dat we de kinderen niets hebben verteld, maar dat is niet zo. We hebben de twee oudsten gelijk al toen hij bij vrienden introk verteld dat papa heel veel van hen houdt, maar niet helemaal meer zeker weet of hij nog wel heel veel van mij houdt. Dat dat soms gebeurt met mensen; liefde voor kinderen houdt nooit op, maar voor partners kan wel ophouden. Sindsdien paar keer een gesprek met de twee oudsten aangegaan, maar die zijn een beetje afwachtend op wat er verder gaat gebeuren. De oudste heeft per ongeluk twee dagen geleden een telefoongesprek van mij opgevangen waarin ik het over 'haar' had. Hij vroeg daarnaar en ik heb hem verteld dat papa een beetje verliefd is op een ander en nog niet weet wat hij daarmee moet. Verder heb ik niets verteld, want ik vind eigenlijk dat het aan hem is om de rest te vertellen aangezien hij de situatie veroorzaakt heeft. Het zijn geen grote praters (net als hun vader).
De jongste is net 6 geworden, die snapt er nog niets van. Geluk bij een ongeluk dat hij altijd al heel veel werkte en ik al praktisch alleen voor de kids zorgde, want dat maakt de situatie nu misschien wat makkelijker voor haar. Ze vraagt wel af en toe waar hij is en ik zeg dan dat hij werken is of dat hij bij die vrienden is omdat hij even na moet denken. Dan gaat ze weer verder met spelen.
Ik hoop dat ik het zo goed doe, weet ook niet zo goed hoe ik het aan moet pakken met ze.
woensdag 5 januari 2011 om 10:11
Hova, je doet het heel goed! Ik vind dat je het goed hebt aangepakt met de kinderen. Alleen: je moet wel ook met je jongste praten. 6 is zeker niet zo jong dat ze niets begrijpt (dan denk ik meer aan kinderen van jonger dan 2, 3 jaar). Ze vraagt zich dingen af en krijgt geen duidelijkheid. Voor de oudsten is het ook lastig als zij weten dat hun zusje niet precies weet hoe de vork in de steel steekt. Op haar niveau kun je ook echt uitleggen wat er aan de hand is.
Ik vind trouwens dat je een heel goede uitleg hebt gegeven. Is nog niet makkelijk, weet ik uit ervaring :( Een tip die ik kreeg van mijn psycholoog was: gebruik geen ontkenningen. Het onderbewustzijn registreert die namelijk niet en dan blijft de tegenovergestelde boodschap hangen. Bv. "dit komt niet door jullie" wordt geregistreerd als "dit komt door jullie" en "liefde voor kinderen houdt nooit op" als "liefde voor kinderen houdt op". (Denk bv. aan hoe het overkomt als iemand tegen je zegt: "jij bent helemaal geen tokkie"
)
Probeer dus bevestigende boodschappen te gebruiken, zoals "de liefde voor kinderen blijft altijd bestaan", "dit is een probleem tussen papa en mama en wij moeten het oplossen", enz.
Ik vind trouwens dat je een heel goede uitleg hebt gegeven. Is nog niet makkelijk, weet ik uit ervaring :( Een tip die ik kreeg van mijn psycholoog was: gebruik geen ontkenningen. Het onderbewustzijn registreert die namelijk niet en dan blijft de tegenovergestelde boodschap hangen. Bv. "dit komt niet door jullie" wordt geregistreerd als "dit komt door jullie" en "liefde voor kinderen houdt nooit op" als "liefde voor kinderen houdt op". (Denk bv. aan hoe het overkomt als iemand tegen je zegt: "jij bent helemaal geen tokkie"
)Probeer dus bevestigende boodschappen te gebruiken, zoals "de liefde voor kinderen blijft altijd bestaan", "dit is een probleem tussen papa en mama en wij moeten het oplossen", enz.
Ga in therapie!
woensdag 5 januari 2011 om 11:30
Vervelende situatie, uitdagend te noemen als je het irritant wil benaderen.
Voor jou is de misstap waarschijnlijk de oorzaak van de crisis, voor hem de crisis waarschijnlijk de oorzaak van de misstap.
Nog uit je OP, ik kan me voorstellen en heb gezien dat (bijna) doodgaan nogal wat is. Werkelijk geconfronteerd worden met de eigen sterfelijkheid, de ultieme kwetsbaarheid.
Jij zag dat hij veranderd was, hij niet. Jij wilde dat hij hulp zocht, hij niet. Onbedoeld heb je hem daarmee waarschijnlijk bevestigd in zn kwetsbare en hulpeloze gevoel dus kon hij niet anders dan grootdoen en daarmee sloten jullie samen de mogelijkheid tot communiceren af. Hij kon niet terug, jij kon niet anders dan hem naar hulp duwen die je zelf niet mocht bieden.
Hij moest zich groot houden tegenover iemand die beter dan hem wist dat ie het niet was en ineens kwam daar dat hulpbehoevende natgeregende vogeltje voorbij dwarrelen. Voelde hij zich toch weer gewaardeerd, sterk, levend, en vooral man. Doordat hij er middenin zit zal hij het waarschijnlijk niet zo kunnen zien.
En nu, nu wil je van hem winnen. Hij moet datgene opgeven wat hij nodig had maar jij niet voor hem kon zijn. Jij wil niet verliezen, hij wil niet weer verliezen. Accepteer haar aanwezigheid als de pleister die hij kennelijk nodig had, die doet hij zelf weg als die niet meer nodig is en daar kan jij wél in meesturen, niet door te confronteren en contact te verbieden maar door zn keuzemogelijkheden duidelijk te maken. Zijn en jouw keuzemogelijkheden. Jij wil helemaal niet dat hij haar, de pleister, dumpt maar jij weet dat je niet lang zo kan doorgaan met haar op de achtergrond, daarom moet het anders. Niet omdat je hem wil sturen maar omdat jíj dit niet langer kan.
Hij komt of kwam dagelijks langs en praatte met je en jij vond dat niet genoeg maar wilde daarbij ook nog eens weten waarom hij langs kwam. Hij kwam niet voor jou, hij kwam voor zichzelf, omdat hij er iets aan had, dat zou toch genoeg moeten zijn? Hij voelt je liefde maar die wint nu nog niet van de verliefdheid. Als je helemaal verkleumt bent is dat ook niet gelijk over als je onder een warme douche stapt. Je voelt wel de warmte maar je bent niet gelijk warm net als dat jij niet ineens tot op het bot verkleumd was toen je onder deze koude douche stapte.
Gun hem zn tijd zolang jij dat kan en wil opbrengen en stel geen grenzen stellen alleen om ze te stellen. Pas als jij niet meer kan is het over. Als het zover is weet je dat gewoon.
Teruglezend lijk ik misschien erg kritisch, zo bedoel ik het niet.
Heel veel sterkte.
Voor jou is de misstap waarschijnlijk de oorzaak van de crisis, voor hem de crisis waarschijnlijk de oorzaak van de misstap.
Nog uit je OP, ik kan me voorstellen en heb gezien dat (bijna) doodgaan nogal wat is. Werkelijk geconfronteerd worden met de eigen sterfelijkheid, de ultieme kwetsbaarheid.
Jij zag dat hij veranderd was, hij niet. Jij wilde dat hij hulp zocht, hij niet. Onbedoeld heb je hem daarmee waarschijnlijk bevestigd in zn kwetsbare en hulpeloze gevoel dus kon hij niet anders dan grootdoen en daarmee sloten jullie samen de mogelijkheid tot communiceren af. Hij kon niet terug, jij kon niet anders dan hem naar hulp duwen die je zelf niet mocht bieden.
Hij moest zich groot houden tegenover iemand die beter dan hem wist dat ie het niet was en ineens kwam daar dat hulpbehoevende natgeregende vogeltje voorbij dwarrelen. Voelde hij zich toch weer gewaardeerd, sterk, levend, en vooral man. Doordat hij er middenin zit zal hij het waarschijnlijk niet zo kunnen zien.
En nu, nu wil je van hem winnen. Hij moet datgene opgeven wat hij nodig had maar jij niet voor hem kon zijn. Jij wil niet verliezen, hij wil niet weer verliezen. Accepteer haar aanwezigheid als de pleister die hij kennelijk nodig had, die doet hij zelf weg als die niet meer nodig is en daar kan jij wél in meesturen, niet door te confronteren en contact te verbieden maar door zn keuzemogelijkheden duidelijk te maken. Zijn en jouw keuzemogelijkheden. Jij wil helemaal niet dat hij haar, de pleister, dumpt maar jij weet dat je niet lang zo kan doorgaan met haar op de achtergrond, daarom moet het anders. Niet omdat je hem wil sturen maar omdat jíj dit niet langer kan.
Hij komt of kwam dagelijks langs en praatte met je en jij vond dat niet genoeg maar wilde daarbij ook nog eens weten waarom hij langs kwam. Hij kwam niet voor jou, hij kwam voor zichzelf, omdat hij er iets aan had, dat zou toch genoeg moeten zijn? Hij voelt je liefde maar die wint nu nog niet van de verliefdheid. Als je helemaal verkleumt bent is dat ook niet gelijk over als je onder een warme douche stapt. Je voelt wel de warmte maar je bent niet gelijk warm net als dat jij niet ineens tot op het bot verkleumd was toen je onder deze koude douche stapte.
Gun hem zn tijd zolang jij dat kan en wil opbrengen en stel geen grenzen stellen alleen om ze te stellen. Pas als jij niet meer kan is het over. Als het zover is weet je dat gewoon.
Teruglezend lijk ik misschien erg kritisch, zo bedoel ik het niet.
Heel veel sterkte.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
woensdag 5 januari 2011 om 11:44
Not_me, dankjewel voor je bericht. Het is er een waar ik goed over na moet gaan denken. Ik begrijp wat je schrijft, maar weet niet of ik het kan aanpakken op de manier die jij beschrijft. Want het is erg, erg zwaar om weer een avond met hem te praten, hoop te krijgen, uit alles wat hij zegt juist die woordjes eruit te pikken die voor dat kleine beetje hoop zorgen. Om dan de volgende dag weer als een dolle naar beneden te storten omdat hij heel afstandelijk klinkt door de telefoon. Dat is waar ik even afstand van wil nemen.
Ik sluit niet uit dat ik wellicht over een paar dagen weer met hem af wil spreken (ik weet het echt nog niet, meds
), maar nu heb ik even een paar dagen rust (relatieve rust dan) nodig denk ik.
Hoe komt het dat jij er op deze manier naar kijkt? Heb je er ervaring mee, als ik vragen mag?
Ik sluit niet uit dat ik wellicht over een paar dagen weer met hem af wil spreken (ik weet het echt nog niet, meds
), maar nu heb ik even een paar dagen rust (relatieve rust dan) nodig denk ik. Hoe komt het dat jij er op deze manier naar kijkt? Heb je er ervaring mee, als ik vragen mag?
woensdag 5 januari 2011 om 12:35
Hova 
Ik vind Not_me's posting een beetje raadselachtig, maar volgens mij is 'ie wel goed bedoeld Wat ik eruit haal, is dat je je grenzen aan moet geven om jezelf, dat je daarbij je eigen gevoel moet volgen en respecteren. Dat is heel moeilijk, omdat je gevoelens alle kanten op gaan.
Wat je, denk ik, moet doen is teruggaan naar de kern van die gevoelens. Als je hem mist, is dat dan alleen verdriet omdat hij er niet is of zit daaronder de angst om hem kwijt te raken? Als je blij bent met hoopgevende woorden, ben je dan echt blij of vooral onzeker of hij jou nog wel de moeite waard vindt? Er zitten verschillende lagen in je gevoelens en je moet onder de oppervlakte gaan. Dat is moeilijk, want daar moet je afstand voor nemen en jezelf voor kunnen analyseren, wat moeilijk gaat als je in zo'n emotionele mallemolen zit. Daarom zou je daar hulp bij kunnen zoeken bij een psycholoog,
Je reacties en gedrag worden gestuurd door onbewuste gevoelens. Vaak is dat angst. Die angst (om hem te verliezen, geen heel gezin meer te vormen, er alleen voor te staan, een nieuw leven te moeten opbouwen, hem weer te vertrouwen, niet leuk genoeg als echtgenote te zijn, je kinderen verdriet te doen enz.) stuurt je gedrag nu een kant op die niet echt bij je past. Je bent volgens mij van nature geen bang aangelegd mens. Maar we hebben allemaal dieperliggende angsten en in zulke situaties steken die de kop op. Dat is normaal.
Je kan hier meer grip op krijgen (en daarmee op je gedrag en de gevoelens die de angsten in je opwekken) door de angsten te leren kennen en begrijpen. Als je weet waar je bang voor bent, kun je die angsten ook "in het bewuste tillen" en beredeneren. Je kan dan ook gerichte actie ondernemen om die angsten weg te nemen of datgene waar je bang voor bent, te voorkomen.
Je kan jezelf ook de vraag stellen: wat heb ik nodig om me weer gelukkig te voelen? Hoe voelt "gelukkig", wat zijn de ingrediënten daarvoor? Als je die ruim formuleert (een gelukkig gezinsleven, een goede relatie, gezondheid, plezier in mijn werk, materieel welzijn, goede familiebanden enz.) zul je zien dat je man daar maar een klein deel van uitmaakt. Je kunt die ingrediënten ook zonder hem in je leven hebben. Ja, ook een gelukkig gezinsleven!
Als je die zaken vervolgens verder uitsplitst en uitwerkt, ontdek je wat een gelukkig gezinsleven, een goede relatie enz. voor jou betekenen. Dat geeft je handvatten om daar nu al iets aan te doen. Daar heb je niet per se je man voor nodig. Je kunt bv. zelf in therapie gaan (of hier schrijven, met vriendinnen praten of een dagboek bijhouden) over je geschonden vertrouwen in je man, en wat dat met je doet. Dat is ook investeren in een goede relatie, ongeacht het resultaat. Een goede relatie met jezelf, met respect voor en vertrouwen in jezelf, is een belangrijk ingrediënt voor een goede relatie.
Je kunt dus heel veel zelf doen en bepalen. In die zin geeft deze heftige situatie je ook een kans om je leven met nieuwe ogen te bekijken en te bedenken wat jij belangrijk vindt en wat je wilt. Je komt er ook achter hoe sterk je bent en hoeveel je kan hebben. Er zijn dus ook positieve kanten aan je situatie, ook al voel je je nu doodongelukkig. Het feit dat je man zich emotioneel van je losmaakt, geeft jou ook ruimte om na te denken welke richting je je leven wilt geven. Dat kan met hem zijn of zonder hem.
Ik vind Not_me's posting een beetje raadselachtig, maar volgens mij is 'ie wel goed bedoeld
Wat ik eruit haal, is dat je je grenzen aan moet geven om jezelf, dat je daarbij je eigen gevoel moet volgen en respecteren. Dat is heel moeilijk, omdat je gevoelens alle kanten op gaan. Wat je, denk ik, moet doen is teruggaan naar de kern van die gevoelens. Als je hem mist, is dat dan alleen verdriet omdat hij er niet is of zit daaronder de angst om hem kwijt te raken? Als je blij bent met hoopgevende woorden, ben je dan echt blij of vooral onzeker of hij jou nog wel de moeite waard vindt? Er zitten verschillende lagen in je gevoelens en je moet onder de oppervlakte gaan. Dat is moeilijk, want daar moet je afstand voor nemen en jezelf voor kunnen analyseren, wat moeilijk gaat als je in zo'n emotionele mallemolen zit. Daarom zou je daar hulp bij kunnen zoeken bij een psycholoog,
Je reacties en gedrag worden gestuurd door onbewuste gevoelens. Vaak is dat angst. Die angst (om hem te verliezen, geen heel gezin meer te vormen, er alleen voor te staan, een nieuw leven te moeten opbouwen, hem weer te vertrouwen, niet leuk genoeg als echtgenote te zijn, je kinderen verdriet te doen enz.) stuurt je gedrag nu een kant op die niet echt bij je past. Je bent volgens mij van nature geen bang aangelegd mens. Maar we hebben allemaal dieperliggende angsten en in zulke situaties steken die de kop op. Dat is normaal.
Je kan hier meer grip op krijgen (en daarmee op je gedrag en de gevoelens die de angsten in je opwekken) door de angsten te leren kennen en begrijpen. Als je weet waar je bang voor bent, kun je die angsten ook "in het bewuste tillen" en beredeneren. Je kan dan ook gerichte actie ondernemen om die angsten weg te nemen of datgene waar je bang voor bent, te voorkomen.
Je kan jezelf ook de vraag stellen: wat heb ik nodig om me weer gelukkig te voelen? Hoe voelt "gelukkig", wat zijn de ingrediënten daarvoor? Als je die ruim formuleert (een gelukkig gezinsleven, een goede relatie, gezondheid, plezier in mijn werk, materieel welzijn, goede familiebanden enz.) zul je zien dat je man daar maar een klein deel van uitmaakt. Je kunt die ingrediënten ook zonder hem in je leven hebben. Ja, ook een gelukkig gezinsleven!
Als je die zaken vervolgens verder uitsplitst en uitwerkt, ontdek je wat een gelukkig gezinsleven, een goede relatie enz. voor jou betekenen. Dat geeft je handvatten om daar nu al iets aan te doen. Daar heb je niet per se je man voor nodig. Je kunt bv. zelf in therapie gaan (of hier schrijven, met vriendinnen praten of een dagboek bijhouden) over je geschonden vertrouwen in je man, en wat dat met je doet. Dat is ook investeren in een goede relatie, ongeacht het resultaat. Een goede relatie met jezelf, met respect voor en vertrouwen in jezelf, is een belangrijk ingrediënt voor een goede relatie.
Je kunt dus heel veel zelf doen en bepalen. In die zin geeft deze heftige situatie je ook een kans om je leven met nieuwe ogen te bekijken en te bedenken wat jij belangrijk vindt en wat je wilt. Je komt er ook achter hoe sterk je bent en hoeveel je kan hebben. Er zijn dus ook positieve kanten aan je situatie, ook al voel je je nu doodongelukkig. Het feit dat je man zich emotioneel van je losmaakt, geeft jou ook ruimte om na te denken welke richting je je leven wilt geven. Dat kan met hem zijn of zonder hem.
Ga in therapie!
woensdag 5 januari 2011 om 19:50
woensdag 5 januari 2011 om 20:34
Nee, ik was er zo ontzettend klaar mee. Ik wilde hem niet meer terug. Zoals ik al zei, een man die zulke normen en waarden er op na houdt, is niet een man waar ik mee oud wil worden. Tevens zou dit zo'n enorme deuk in het vertrouwen gegeven, daar zou ik het ook niet mee gered hebben. Inmiddels heeft hij torenhoge schulden, roept dat hij het niet erg zou vinden als hij tegen een boom aan zou rijden en is hij voor de tweede maal ontslagen... hij is een zielig hoopje mens geworden. Tja.
donderdag 6 januari 2011 om 00:55
Met jou is er niks mis. Hij heeft een probleem en hij is niet van plan om daar mee af te rekenen. Ik zou de volgende keer ervoor zorgen dat hij de kinderen ergens mee naartoe neemt. Het is zijn verantwoordelijkheid, als hij zo graag de gescheiden papa wil uithangen dan moet hij ook verantwoordelijkheid nemen en een eigen woonruimte regelen:
En daar zit ik dan nu: op de manege te wachten tot het half negen is en ik weer naar huis kan omdat hij dan vertrokken is. Terwijl ik eigenlijk nu direct met hele hoge snelheid naar huis wil rijden omdat ik hem zo verschrikkelijk graag wil zien. Wat is er toch met ons gebeurd?
donderdag 6 januari 2011 om 06:47
Hij komt er niet uit. Gisteren mailde hij me dat hij soms denkt te weten wat hij moet doen (wat dat dan is zegt hij er niet bij), dan weer helemaal niet. Hij houdt al het contact met zijn beste vrienden, zijn zus en moeder af. Omdat hij toch wel weet wat ze gaan zeggen, zegt hij. Ik vind eigenlijk gewoon dat hij het verplicht is aan ons om muts te dumpen en zijn stinkende best te gaan doen om alles weer op de rit te krijgen. Is het niet voor mij, dan toch zeker voor zijn gezin.
