Relaties
alle pijlers
Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?
donderdag 6 januari 2011 om 07:33
Vind je het geen teken aan de wand?
Zelfs al komt hij terug, wil jij dit nog wel?
Normaal moet de persoon die vreemdgaat spijt
hebben en vreselijk zijn best doen de zaken recht
te zetten, dat gevoel heb ik bij je man niet echt.
Ik hoop voor jou dat er snel duidelijkheid komt,
je zal zo langzamerhand wel op je laatste benen lopen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 6 januari 2011 om 07:44
Jij kunt ook een beslissing nemen hè. Je hoeft niet lijdzaam af te wachten tot hij ooit, ooit een beslissing heeft genomen. Jij geeft hem de ruimte om maar te blijven zwelgen in zijn zelfmedelijden en zijn gevoelens voor de muts.
Wat Meds zegt, laat hem maar ervaren hoe het zal zijn als hij een gescheiden vader is, hoe het zal zijn als jij geen klankbord meer bent voor zijn gejeremijeer maar verder gaat met je eigen leven.
Het is hartstikke klote en verdrietig allemaal, maar door zijn eeuwige geaarzel kom jij ook helemaal niets verder dan nu. Je blijft maar afwachten en hopen zo.
Wat Meds zegt, laat hem maar ervaren hoe het zal zijn als hij een gescheiden vader is, hoe het zal zijn als jij geen klankbord meer bent voor zijn gejeremijeer maar verder gaat met je eigen leven.
Het is hartstikke klote en verdrietig allemaal, maar door zijn eeuwige geaarzel kom jij ook helemaal niets verder dan nu. Je blijft maar afwachten en hopen zo.
donderdag 6 januari 2011 om 07:55
donderdag 6 januari 2011 om 08:08
Maar ook daar kan hij alleen wat aan doen. Hij moet daar mee in het reine komen, hij moet daar hulp bij vragen als hij dat nodig vindt. Dat kun jij niet voor hem doen. En wellicht is dat ook (onbewust) wel een reden voor hem om jou nog te laten bungelen. Omdat hij weet dat dat voor jou ook een reden is om hem niet zomaar op te geven. Als het alleen de mevrouw was geweest had je waarschijnlijk eerder de handdoek in de ring gegooid.
donderdag 6 januari 2011 om 10:56
Hova, ik denk dat dat wel echt waar is hoor dat je zegt dat hij ook met zichtzelf in de knoop zit over zijn gezondheid. Dat is ook zo heftig, ik denk dat je de hele situatie niet los daarvan kan zien.
Neemt niet weg dat ik ook vooral denk wat een ontzettende sukkel dat hij jou nu zo aan het lijntje houdt, hoe durft hij!
Wat moet jij je toch ontzettend wanhopig voelen meid, nogmaals veel sterkte en liefs!
Neemt niet weg dat ik ook vooral denk wat een ontzettende sukkel dat hij jou nu zo aan het lijntje houdt, hoe durft hij!
Wat moet jij je toch ontzettend wanhopig voelen meid, nogmaals veel sterkte en liefs!
donderdag 6 januari 2011 om 11:06
Kan je uitleggen wat er nu als bij toverslag zou veranderen als hij zou zeggen voor jou te kiezen, of volledig met haar te breken? Nu maken jullie allebei zijn beslissing tot het allerbelangrijkste maar dat is het helemaal niet. Dat líjkt alleen maar belangrijk, over een maand of een jaar doet het er helemaal niets meer toe wat hij nu zégt te hebben besloten, durf daar voorbij en verder vooruit te kijken. Was het eerder echt goed genoeg, kan het dat weer worden? Heb je echt wel zin om er naar toe te werken dat je ooit écht gaat accepteren dat jou bedriegen voor hem een logische zelfs onvermijdelijke stap was?
Dat hij nu nog niet volledig voor jou, en jouw eisen, kiest is heel iets anders dan dat hij tégen jou kiest. Waarom zou jij of hij nu op dit moment en onder deze druk willen of moeten beslissen over een ingrijpend iets voor de rest van je leven en dat van de kinderen? Schuif die beslissing lekker voor je uit naar bijvoorbeeld 1 april of 30 juni ofzo maar dan wel 2028. Als je door omstandigheden eerder tot een besluit komt weet je dat echt wel.
Ik weet niet hoe jullie gesprekken verlopen maar probeer daar geen hoop voor later uit te halen maar ze te zien als wat ze zijn, een informatieuitwisseling over behoeftes en (on)mogelijkheden gemixt met een samenzijn dat prettiger is dan alleen zijn. Haal er uit wat je over hem wil weten, of hij echt dat is waar jíj mee door wil gaan. Vooral door wat hij ongevraagd zegt of ontkent.
Wat heeft het jou of iemand anders opgeleverd dat je jezelf hebt zitten opvreten op die manege? Je ontwijkt hem en je hoopt dat hij daar uit op kan maken dat jij heel graag verder wil, hoe werkt dat dan? Moet hij je niet kunnen missen of moet ie juist graag wel bij je willen zijn? Wil je dan de opvulling van dat ‘niet kunnen missen’ gat zijn?
Zonder het voor hem op te willen nemen kan ik me ook het lastige van zijn werkpositie voorstellen. Hij met zn zakenpartner samen een bedrijf runnen en dan rolt hij met hún werkneemster het bed in. Hij al een fysieke en mentale tik gehad maar vast niet willen onderdoen voor de zakenpartner die er wel moeiteloos 70 uur per week keihard aan trekt. Nog iemand waar hij tegenop moet boksen zonder dat aan iemand te kunnen toegeven, ze zijn immers partners.
Hem steunen in de betere tijden was te doen, dat ook nu kunnen opbrengen zou zoveel meer zeggen.
Zijn beweegredenen als excuus afdoen geeft alleen aan dat je de beweegreden niet wil of kan begrijpen, ze voor hem bedenken is iets anders.
Dat hij nu nog niet volledig voor jou, en jouw eisen, kiest is heel iets anders dan dat hij tégen jou kiest. Waarom zou jij of hij nu op dit moment en onder deze druk willen of moeten beslissen over een ingrijpend iets voor de rest van je leven en dat van de kinderen? Schuif die beslissing lekker voor je uit naar bijvoorbeeld 1 april of 30 juni ofzo maar dan wel 2028. Als je door omstandigheden eerder tot een besluit komt weet je dat echt wel.
Ik weet niet hoe jullie gesprekken verlopen maar probeer daar geen hoop voor later uit te halen maar ze te zien als wat ze zijn, een informatieuitwisseling over behoeftes en (on)mogelijkheden gemixt met een samenzijn dat prettiger is dan alleen zijn. Haal er uit wat je over hem wil weten, of hij echt dat is waar jíj mee door wil gaan. Vooral door wat hij ongevraagd zegt of ontkent.
Wat heeft het jou of iemand anders opgeleverd dat je jezelf hebt zitten opvreten op die manege? Je ontwijkt hem en je hoopt dat hij daar uit op kan maken dat jij heel graag verder wil, hoe werkt dat dan? Moet hij je niet kunnen missen of moet ie juist graag wel bij je willen zijn? Wil je dan de opvulling van dat ‘niet kunnen missen’ gat zijn?
Zonder het voor hem op te willen nemen kan ik me ook het lastige van zijn werkpositie voorstellen. Hij met zn zakenpartner samen een bedrijf runnen en dan rolt hij met hún werkneemster het bed in. Hij al een fysieke en mentale tik gehad maar vast niet willen onderdoen voor de zakenpartner die er wel moeiteloos 70 uur per week keihard aan trekt. Nog iemand waar hij tegenop moet boksen zonder dat aan iemand te kunnen toegeven, ze zijn immers partners.
Hem steunen in de betere tijden was te doen, dat ook nu kunnen opbrengen zou zoveel meer zeggen.
Zijn beweegredenen als excuus afdoen geeft alleen aan dat je de beweegreden niet wil of kan begrijpen, ze voor hem bedenken is iets anders.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
donderdag 6 januari 2011 om 11:07
donderdag 6 januari 2011 om 11:20
Dus wat zeg je, not_me? Lijdzaam blijven afwachten tot hij genoeg heeft van de 'pleister', mezelf ondertussen opvretend? Ik geloof niet dat ik dat kan, in ieder geval niet op de (heel) lange termijn. Ook vind ik dat geen goede situatie voor de kinderen, die hebben ook op een gegeven moment duidelijkheid nodig.
Ik heb hem wel gezegd (en dat meen ik ook) dat ik begrip kan opbrengen voor het feit dat hij nu zo in de war is en dat ik probeer hem de tijd te geven om voor zichzelf eruit te komen. Ik weet alleen niet tot hoe lang ik dat vol kan houden. Er komt een punt waarop genoeg genoeg is en ik denk dat ik pas weet wanneer dat punt bereikt is, als het moment daadwerkelijk daar is.
Hij geeft steeds aan dat hij nog steeds veel van mij houdt en zich ook tot me aangetrokken voelt, maar dat er iets tussen ons in zit wat voor afstand zorgt (zijn gevoelens van verliefdheid). Als hij met muts zou breken, zou dat ervoor zorgen dat het gevoel van verliefdheid dat hij nu heeft, langzaam aan kan verdwijnen waardoor hij de gevoelens die hij voor mij heeft wellicht weer wat helderder kan zien.
Het hem ' ontwijken' deze week, zoals jij dat noemt, was puur en alleen een beslissing voor mijzelf. Niet omdat ik hoop dat hij mij dan gaat missen oid, maar omdat ik er even niet meer tegen kon hem elke dag te zien/spreken. Omdat ik even (relatieve) rust wilde. En dat helpt wel een beetje, alhoewel ik er ook erg naar verlang hem weer te zien/spreken.
Wat je met je laatste alinea bedoelt, begrijp ik niet helemaal.
Ik heb hem wel gezegd (en dat meen ik ook) dat ik begrip kan opbrengen voor het feit dat hij nu zo in de war is en dat ik probeer hem de tijd te geven om voor zichzelf eruit te komen. Ik weet alleen niet tot hoe lang ik dat vol kan houden. Er komt een punt waarop genoeg genoeg is en ik denk dat ik pas weet wanneer dat punt bereikt is, als het moment daadwerkelijk daar is.
Hij geeft steeds aan dat hij nog steeds veel van mij houdt en zich ook tot me aangetrokken voelt, maar dat er iets tussen ons in zit wat voor afstand zorgt (zijn gevoelens van verliefdheid). Als hij met muts zou breken, zou dat ervoor zorgen dat het gevoel van verliefdheid dat hij nu heeft, langzaam aan kan verdwijnen waardoor hij de gevoelens die hij voor mij heeft wellicht weer wat helderder kan zien.
Het hem ' ontwijken' deze week, zoals jij dat noemt, was puur en alleen een beslissing voor mijzelf. Niet omdat ik hoop dat hij mij dan gaat missen oid, maar omdat ik er even niet meer tegen kon hem elke dag te zien/spreken. Omdat ik even (relatieve) rust wilde. En dat helpt wel een beetje, alhoewel ik er ook erg naar verlang hem weer te zien/spreken.
Wat je met je laatste alinea bedoelt, begrijp ik niet helemaal.
donderdag 6 januari 2011 om 11:55
Vind je dat echt of zit je nu weer in je rol van begripvolle vrouw, Hova? Hoezo zou hij daar niet met jou over moeten praten en jouw hulp daarbij accepteren? Vind jij het acceptabel in een relatie dat je zulke heftige dingen los van je partner verwerkt? Professionele hulp voegt uiteraard iets toe, maar sluit communicatie met je partner niet uit.
Maar goed, er was dus een andere manier geweest. Hij heeft die manier afgewezen. Maakt hem dat een willoos slachtoffer van zijn situatie, was het vreemdgaan een onvermijdelijk gevolg van zijn hartproblemen, ? Of was het een keuze om de confrontatie niet te willen aangaan en te vluchten in een affaire?
Keuze of onmacht... dat maakt nogal een verschil, toch?
Maar goed, er was dus een andere manier geweest. Hij heeft die manier afgewezen. Maakt hem dat een willoos slachtoffer van zijn situatie, was het vreemdgaan een onvermijdelijk gevolg van zijn hartproblemen, ? Of was het een keuze om de confrontatie niet te willen aangaan en te vluchten in een affaire?
Keuze of onmacht... dat maakt nogal een verschil, toch?
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 12:01
Hoi hova,
Als je lijdzaam afwacht, dan vreet je jezelf ondertussen op idd.
Vraag jezelf nu eens af wat jij nodig hebt, zodat je hem de ruimte kan geven om zijn mind op te maken, zonder dat jij jezelf hoeft op te vreten.
En ruimte geven, wil in dit geval ook zeggen dat je, letterlijk, (even) afstand van hem neemt.
Soms moet je echt ervaren wat het is om een ander te missen, voor je (weer) kunt waarderen wat die ander toevoegt aan je leven.
Hoe lief ook bedoeld, je zorgt nog steeds voor hem en maakt het hem makkelijk.
Ik was erg verbaasd dat jij op de manege zit, zodat hij met de kinderen in jullie huis kan zijn.
Hij levert op deze manier niet in en merkt derhalve ook totaal niet wat hij veroorzaakt, jij bent namelijk degene die opschuift en de ellende ervaart!!.
Laat hem zijn eigen sores oplossen!
Meng je daar niet steeds in, hij heeft het nodig dat hij tegen die muur aanloopt en zelf ook ervaart dat hij het niet alleen kan.
Ik ben mij ervan bewust dat bovenstaande heel erg tegen je gevoel in gaat, maar het is wel een uiting van ultieme liefde als je hem op deze manier zijn proces laat uitvinden. In je liefde vertrouw jij erop dat hij zal inzien dat jij het beste bent in zijn leven.
Mocht hij dat niet kunnen inzien, dat is niet jouw probleem.
De konsekwenties ervan uiteraard wel.
Maak niet de vergissing aan jezelf te gaan twijfelen, omdat hij een probleem heeft!!
donderdag 6 januari 2011 om 12:03
Ja, zolang jij dat kan en wil.
Als jij nu zou besluiten niet meer verder te willen is niet hij degene die jullie gezin ontwricht maar ben jij dat. Hij kan niet meer terugdraaien wat gebeurd is, jij kan nog wel proberen je er overheen te zetten, ook voor de kinderen.
Je zegt hem dat je begrip kan opbrengen en hem tijd wil geven, hoe breng je dat in de praktijk?
Focus niet zo op dat punt dat er iets duidelijk gaat worden, dat is het al. Hij houdt van je en voelt zich tot je aangetrokken, zijn verliefdheid moet ‘gewoon’ overwaaien, daar kan nu gewoon niemand tegenop.
Dat laatste was omdat zijn redenen als excuus werden weggezet.
Dat je hem niet elke dag kan of wil zien/spreken begrijp ik niet, dat is toch juist je bedoeling?
F*ck wat klink ik weer afkrakerig maar dat is alleen omdat ik graag wil dat mensen bij elkaar blijven tenzij het echt niet anders gaat.
Ik realiseerde me niet dat ik ook aan jou schreef dubiootje maar als je genoemde symboliek wel begrijpt vind ik het niet erg dat je mijn schrijven ondoorgrondelijk vindt, dat is dan wederzijds.
Als jij nu zou besluiten niet meer verder te willen is niet hij degene die jullie gezin ontwricht maar ben jij dat. Hij kan niet meer terugdraaien wat gebeurd is, jij kan nog wel proberen je er overheen te zetten, ook voor de kinderen.
Je zegt hem dat je begrip kan opbrengen en hem tijd wil geven, hoe breng je dat in de praktijk?
Focus niet zo op dat punt dat er iets duidelijk gaat worden, dat is het al. Hij houdt van je en voelt zich tot je aangetrokken, zijn verliefdheid moet ‘gewoon’ overwaaien, daar kan nu gewoon niemand tegenop.
Dat laatste was omdat zijn redenen als excuus werden weggezet.
Dat je hem niet elke dag kan of wil zien/spreken begrijp ik niet, dat is toch juist je bedoeling?
F*ck wat klink ik weer afkrakerig maar dat is alleen omdat ik graag wil dat mensen bij elkaar blijven tenzij het echt niet anders gaat.
Ik realiseerde me niet dat ik ook aan jou schreef dubiootje maar als je genoemde symboliek wel begrijpt vind ik het niet erg dat je mijn schrijven ondoorgrondelijk vindt, dat is dan wederzijds.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
donderdag 6 januari 2011 om 12:26
Hvj, je bent briljant! Ik zat me af te vragen wat er niet klopte aan die situatie. Welk gevoel zat er onder dat missen dat Hova op die manege zat te doen? Nu snap ik het. Het was niet alleen gemis, het was ook verdriet, het gevoel opzij geschoven (en dus afgewezen) te worden. Het gevoel dat alles anders is, dat je veel vertrouwds bent kwijtgeraakt. Een eenzaam, buitengesloten gevoel. Het gevoel dat je niet naar huis kan. Het gevoel dat het niet eerlijk is.
Hova, ik zit dit natuurlijk voor je in te vullen. Zou dit kunnen kloppen? En als je dat laatste zinnetje leest... hoe zit het daarmee? Dat dit niet eerlijk is tegenover jou, dat het gemeen is? Waar is jouw woede?
Ga in therapie!
donderdag 6 januari 2011 om 12:29
:
[...]
Hova, doe dat nou niet. Ok, ik begrijp best dat je die vrouw af en toe de huid vol wil schelden en doe dat gerust ook eens tussen de vier muren van je huis of in de auto. En scheld je man uit voor eikel en klootzak en alle originele scheldwoorden die in je opkomen. Maar ga niet naar deze vrouw verwijzen als muts of andere geuzennamen. Ze is de vrouw op wie je man verliefd geworden is. Door haar zo weg te zetten maak je haar de aanstichter van het probleem en verklein je het aandeel van je man. Dat is verleidelijk, maar niet eerlijk tegenover jezelf.
Eigenlijk zegt iedereen tegen mij dat ze niet begrijpen hoe ik het voor elkaar krijg dat juist niet te doen. Dat ik haar hier een muts noemde, is eigenlijk het enige dat ik ooit over haar heb gezegd. Ik zie haar niet als aanstichtster (alhoewel ik haar niet meer hoef te zien), ik weet dat mijn man volledig verantwoordelijk is voor zijn deel in onze relatie.
Dat hij jou als klankbord gebruikt voor zijn overpeinzingen of hij wel of niet bij jou wil blijven, vind ik ronduit harteloos. Het is zijn probleem als niemand hem begrijpt. Hij wil blijkbaar iemand die hem niet veroordeelt om zijn acties en het is veelzeggend dat hij in plaats van zijn zus of zijn moeder dan jou (!!!) daarvoor uitkiest. Jij, die het meest van allen het recht heeft woedend te zijn en hem op straat zou moeten smijten! Jij, de bedrogen en gekwetste partij!
Hova, als het aan hem ligt, blijft hij nog heel lang peinzen en denken en twijfelen en schipperen. Dan komt hij misschien zelfs thuis, om vervolgens toch weer te twijfelen of hij dat wel wil, en gaat er vervolgens (in den lijve of geestelijk) weer van tussen. Dat moet je niet toestaan. De enige manier om dat te voorkomen, is duidelijk zijn.
Je kan nu ook best duidelijk zijn dat je tijd nodig hebt om alles te verwerken: je hoeft niet nú een beslissing te nemen. Maar wees wel duidelijk over wat jij nodig hebt van hem en vooral ook wat niet. Dat is NIET zijn gejeremijeer (geweldig woord) maar bijvoorbeeld zijn praktische steun met de kinderen, een tijdelijke omgangsregeling en een goede regeling voor de financiën zolang jullie apart wonen. Je kunt ook eisen dat hij investeert in jullie huwelijk door bv. in therapie te gaan (alleen als hij daar ook zelf gemotiveerd voor is) en het contact met de andere vrouw te
Als hij niet weet op welke termijn hij jou duidelijkheid kan geven over wat hij met jullie huwelijk wil, dan zal hij op zoek moeten naar geschikte woonruimte om de kinderen te ontvangen. Of je stelt voorwaarden waaronder hij weer thuis kan komen wonen. Dit pappen en nathouden is voor niemand (en zeker niet voor de kinderen) goed.
[b][b]verbreken.
Dat probeer ik nu ook te doen. Ik ga ook met hem bespreken dat hij de zorg voor de kinderen op zondag ook van me overneemt. Die dag ga ik dan andere dingen doen, met mijn vriendin weg, naar mijn paard oid. En ik heb al aangegeven aan hem dat het voor mij absoluut een eis is dat hij het contact met haar verbreekt. Ook heb ik gezegd dat ik inderdaad samen therapie zou willen, maar dat dat iets is waar hij over na moet denken.
Ik weet niet of het al een goed idee is dat hij weer hier komt wonen. Hij heeft destijds ook zelf aan te geven bij die vriend te willen gaan wonen omdat hij dan meer rust zou hebben om na te denken. Dat is iets waar ik nog eens even over na moet gaan denken.
Maar als er deze week geen beslissing komt, moeten we zeker verdere stappen gaan nemen om de komende tijd in ieder geval duidelijke afspraken te gaan maken.
donderdag 6 januari 2011 om 12:32
En ik heb al aangegeven aan hem dat het voor mij absoluut een eis is dat hij het contact met haar verbreekt.
Denk aan Wim Sonneveld:
Ik heb ze geprezen meneer Sonneberg, ik prees ze regelrecht het graf in!
Wat verboden is, is deste verleidelijker.
Hij moet contact met haar hebben, al was het maar om erachter te komen dat hij met haar moet breken.
Denk aan Wim Sonneveld:
Ik heb ze geprezen meneer Sonneberg, ik prees ze regelrecht het graf in!
Wat verboden is, is deste verleidelijker.
Hij moet contact met haar hebben, al was het maar om erachter te komen dat hij met haar moet breken.
