Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?

Feitelijk dwingt hij jou te kiezen tussen twee dingen die jij niet wil: geduldig wachten tot hij eens een ei gelegd heeft en je al zijn twijfels laten welgevallen (met alle pijn en verdriet die daar bij horen) of hem laten gaan (met alle pijn en verdriet die daar bij horen). De derde optie: dat hij zelf een keuze maakt, met alle risico's daarvan, en dat hij daar de gevolgen van accepteert, die laat hij mooi in het midden. En wat je ook doet, blijven of gaan, hij kan altijd zeggen dat jij daar zelf voor gekozen hebt.



Ik begrijp heel goed, dat jij die keuze om weg te gaan niet kan en wil maken en jouw aarzeling om hem voor het blok te zetten is ook zeer invoelbaar. Ik hoop dat je uiteindelijk de kracht en misschien de boosheid kan vinden om in beweging te komen. Hou vol!

Hova, ik denk eerlijk gezegd niet dat ik anders had gehandeld dan jij nu doet. Maar ik denk wel dat Meds en Dubiootje gelijk hebben.

dubiootje schreef op 07 februari 2011 @ 11:20:



Om de metafoor voort te zetten: hij is overboord gesprongen en drijft nu ergens stuurloos rond. Komt af en toe weer aan boord, maar springt er steeds weer uit, zwemt weg en drijft rond. Jij blijft daar maar staan met een reddingsboei in je hand en vraagt je af waarom hij die niet wil nemen, waarom hij de veiligheid van de boot afwijst. Hij blijft daar maar dobberen, zich afvragend of hij als hij aan boord klimt, de veiligheid van de boot kiest of kiest voor de vrouw en drie kinderen die daar op hem wachten.



Dan is er nog dat mooie tropische eiland, dat heel ver weg ligt maar zo dichtbij lijkt. Zal hij toch niet daarnaartoe zwemmen? Is het niet heerlijk daar? Kan hij daar niet alle verplichtingen, die weer doorgaan als hij aan boord van het bootje klimt, loslaten? Heeft hij geen recht op dat fijne, gelukkige leven? Heeft hij geen recht op geluk? Of ligt zijn geluk toch daar, aan boord van het bootje? Hij kijkt naar het bootje, kijkt om naar het eiland, hij weet het niet... "Wacht nog eventjes", roept hij. "Nog even geduld!"



En jij, Hova, jij dobbert al die tijd in je bootje met je drie kinderen, midden op de oceaan. Je gaat geen enkele kant op. Je zou niet weten waar je heen zou moeten gaan. Want elke kant die je op gaat, is weg van hem.



Wat denk je dat er gebeurt als jij koers zet?

Ik vind dit een zeer treffende metafoor.



En om er iets aan toe te voegen. Jij wilt die boei niet binnen halen, want je houdt van hem. Je wil hem niet laten verzuipen. Maar jij drijft daar met je bootje, met je kinderen. Je energie raakt op want je blijft die boei maar gooien, en hij pakt hem niet. Daarnaast heb je geen voedsel om energie op te bouwen. Je gaat er langzaam aan kapot. Er zal een moment komen dat je een besluit moet nemen zolang als hij die boei niet pakt want je kan daar niet eeuwig blijven drijven.



Zelf geloof ik dat er een moment komt dat je het aanvoelt. Dat je weet dat de maat vol is. Dat je de energie niet meer hebt om die boei te blijven gooien. Misschien zelfs wel dat je hem begint te haten omdat hij die boei maar niet pakt, terwijl jij en je kinderen creperen in dat bootje. Ik denk niet dat het goed is om het zover te laten komen. Misschien is het beter zoals dubiootje zegt om weg te varen van die dobberende man en je richting te bepalen zolang als je nog energie hebt en liefde voelt. Het kan voor hem de aanleiding zijn om toch maar achter zijn boei aan te gaan, want grote kans dat hij anders verzuipt of misschien is dat het moment waarop hij inziet wat hij opgeeft. Het kan voor hem ook de aanleiding zijn om toch maar naar het eiland te zwemmen. Maar misschien lucht zelfs dat wel op want jij hebt nu je koers uitgezet en je weet dat je verder kan gaan.



Mijn situatie is totaal niet te vergelijken met die van jou (geen kinderen, geen huwelijk, 'slechts' 7 jaar relatie). Maar ik heb zelf ook een ex gehad die vreemd ging. Die daarna twijfelde of hij met mij verder wilde of met haar. Het heeft twee weken geduurd dat ik in spanning zat in afwachting van zijn besluit. Misschien wel de meest ellendige weken van mijn leven. Wat was ik bang dat hij bij me weg zou gaan. Uiteindelijk koos hij voor de ander. En weet je wat? Ik was opgelucht. Ik dacht steeds dat het ergste drama zou komen als hij die keuze maakte. Maar het ergste van alles bleek de onzekerheid te zijn, het afwachten. Vanaf het moment dat hij de knoop doorhakte (al was het zeker niet de richting die ik toen wilde) kon ik verder met mijn leven. Vanaf toen werd het alleen maar beter.

Hova laat je niet gek maken (door jezelf). Kijk eens hoe het nu met je gaat, hoe ging het zeven weken geleden met je?

Je gaat nu al zeven weken vooruit, waarom zou je de komende zeven of veertien dagen in diezelfde opwaartse richting nu ineens niet meer door kunnen komen? Telt het soms mee dat het nu niet alleen meer op zijn gedrag en beslissingen aankomt? Dat jij je eigen rol in het verleden en de toekomst begint in te zien? Wat heeft je man voor je betekent, wat is zijn actieve of opbouwende aandeel in deze vooruitgang van jou geweest? Dat was heel minimaal he? Als je man hier de laatste weken als persoon niet echt toe heeft gedaan waarom dan de komende dagen of week wel? Als hij er blijkbaar niet zo enorm veel toe doet is actief afscheid van hem nemen toch ook niet nodig?



Metaforen, altijd leuk, mag ik ook meedoen?

De bootjes versie.

Je man was een boot aan het bouwen, jij zag hem lekker bezig zijn en het leek best wat te worden. Plots stort alles in, je sprint naar hem toe en daar ligt je stoere bouwvakker, een grote balk op zn hoofd, in zn ene hand een schroevendraaier nog geklemd in zn andere een doodgewone spijker. Als ie weer bij zinnen komt ruimt ie puin en klopt ie zichzelf af.



Na even verbaasd de wereld ingekeken te hebben gaat ie weer los, hij weet net als eerder wat hem te doen staat, boot bouwen want die brengt jullie ooit ergens, er moeten waardevolle dingen in, dit is belangrijk. Jij kijkt geinteresseerder dan eerst naar waar hij mee bezig is en tot je verbazing zie je dat hij met die schroevendraaier probeert de spijkers in de romp te krijgen. Je knippert eens maar het is nog steeds zo en er komt dus geen enkele spijker in die boot.



Hij drukt en draait als een baasje maar als hij op- of omkijkt vallen ze zo naar beneden, hij merkt dat niet en gaat vol goede moed door. Jij begrijpt dat zn boot zonder die spijkers net zo onbetrouwbaar wordt als bij de eerste poging dus spreek je hem er op aan 'he voha spijkers moet je met een hamer op de kop slaan'. Hij kijkt je aan maar begrijpt je niet en gaat door met zn vruchteloze poging om de spijkers er met de schroevendraaier in te drukken, o wat heeft ie het druk. Je zegt het hem nog eens, zingend 'voha spijkers+haámer, schroevendraaier+schroehoef, zo werkt het niehiet'. Je bereikt hem er niet mee en je ziet hem zinloos voortploeteren.



Hij heeft geen verkeerde bedoelingen maar ziet gewoon zelf niet wat hij verkeerd doet. Omdat drie keer scheepsrecht is stap je nog eens op hem af 'ik weet dat je het van mij niet wil aannemen maar vraag dan een ander of het zo zin heeft met die spijkers en een schroevendraaier' je houdt het hem voor als was ie een kleuter spijker+hamer, schroef+schroevendraaier maar hij ziet het niet. Je laat hem zn gang gaan, ook al weet je beter en weet je dat ie fout bezig is.



Hij, hij ploetert en er wordt vanaf de zijlijn geroepen dat ie het verkeerd doet maar kijk nu eens hoe ver hij al is, hoe goed het gaat, kijk! En dan ineens is er die rotte plank, hij ziet het rotte niet en hup zelfs zonder schroevendraaier drukt ie zn spijker er zo in, zie je wel dat hij goed bezig is! Hij is de bouwer! Hahaa, haha.



Jij zag het steeds al, nu zie je het ook, zo pijnlijk duidelijk. Vooral dat het dat voor hem niet is. Je loopt naar hem toe en door er alleen maar naar te wijzen valt die laatste rotte plank om de spijkers weg en boem daar ligt alweer het hele bootje. De grote balk die hij op zn hoofd krijgt heeft hem nu juist weer wakkergeschud en hij kijkt verbaasd naar de spijker en schroevendraaier 'dit past toch niet, een spijker en een schroevendraaier?'. Nee gekkie dat zeg ik al steeds, je bent zo gruwelijk blij dat hij dit zelf nu ook ziet, alleen vervelend als blijkt dat hij het toch nog belangrijk vindt dat je met rotte planken wel een boot kan bouwen. 'kijk, als ik er ook nog een plakbandje omheen doe blijft het echt wel zitten, misschien een likje verf, tadaa'. Hij ziet het wel maar nog niet helder, zn ogen zitten nog wat dicht van de eerdere klap.



Nadat je een gat in de lucht bent gesprongen kom je ook weer neer en al snel stoor je je er meer en meer aan dat hij niet inziet dat je een boot niet bouwt met rotte planken. Het irriteert je en je begint te twijfelen of hij het dan ooit wel zal gaan inzien, of hij niet ook zelf is aangestoken door die houtrot.



Is hij fout omdat hij niet inzag dat hij fout bezig was, ben jij fout omdat jij wel inzag dat ie fout bezig was maar er niet alles aan deed om hem dat duidelijk te maken? Is er ook maar iemand fout? Nee he, je kan het een ander niet kwalijk nemen dat die niet inziet wat jij wel inziet. Daar tegenover staat dat je ook niet eindeloos hoeft te wachten op die ander. Gewoon doorgaan, voor jezelf. Zolang je het kan die ander de gelegenheid geven om met je mee te gaan.



Jij wil samen door, heel graag zelfs maar jij durft nu niet te bouwen samen met, of op iemand die bouwt met rot hout, of waar je niet van weet of ie een rotte plank wel zou herkennen. Dan maar liever alleen, alles zelf bouwen, dan moet hij wel op tijd tot een beter inzicht komen om nog met je mee te mogen bouwen want als je klaar bent en je zelfgemaakte boot drijft hoeft het misschien niet meer. Bouw dus je eigen en als hij er dan toch zelf een maakt van rot hout ben je hem kwijt, niet om wat jij doet maar om wat hij laat. Als hij bij je wil blijven zal ie goed hout moeten gaan gebruiken. Aan hem om dat in te zien, aan jou om dat aan hemzelf over te laten.

Hova, heb je er al eens aan gedacht om hem dit topic te laten lezen?

Ik blijf denken dat zijn hartstilstand iets te maken heeft met wat hij heeft gedaan.

Dat zijn gevoel een raar spelletje met hem speelt.

Heel simpel gezegd:

Vreemdgaan= een rush, levend voelen, jong als voor zijn implantaat.

Getrouwd zijn= angst voor de toekomst, druk, verantwoordelijkheden, onder ogen zien dat zijn hart hem in de steek gelaten heeft. Kan hij nog wel man en vader zijn zoals vroeger.

Dat zou zeker een rol kunnen spelen in zijn halfslachtige houding.

Jullie praten veel over wat jullie van elkaar verwachten en hoe jullie het willen.

Maar vergeet niet te praten over hoe jullie je voelen.

Liefde uitspreken. Wanhoop uitspreken. Angst uitspreken.

Er kan veel veranderen als je elkaar in dat opzicht weer kent.

Haha, ik las: "hij is zijn vest weer voor me aan het aandoen". Leuke metafoor, dacht ik, maarre.... wat betekent het? iPhone-vertypseling waarschijnlijk



En over iPhones gesproken: die zou ik hem mooi teruggeven en hem er veel plezier mee wensen. Jij hebt iets heel anders van hem nodig. Laat je niet paaien met dure cadeaus: je bent veel meer waard.

Wat moet je man doen wil je er geen punt achter zetten na (in?) de voorjaarsvakantie, Hova? Wat heb je nodig?

hova schreef op 07 februari 2011 @ 18:50:

Meds, dat beeld dat ik van hem had is voorgoed veranderd natuurlijk. Ik kan niet meer verder met de man die hij in mijn ogen was, omdat die man er niet meer is. De man die hij is heeft ontzettend veel stomme dingen gedaan de laatste tijd. Ondanks dat alles hou ik van hem en zie ik nog steeds een kans om een ( weliswaar andere dan ik eerst in gedachten had) toekomst met hem op te bouwen. De funderingen zijn er nog, maar we zullen de muren opnieuw op moeten bouwen, hopelijk met sterker cement.



Bwitched, ik heb toen deze hele ellende begon tegen hem gezegd dat ik niet eeuwig op hem blijf wachten. 7/8 weken zijn niets op een relatie van meer dan 20 jaar, maar ze gaan tergend langzaam. Mijn grens is bijna bereikt en dat weet hij.

Dat wist hij eind december ook al, Hova. Toen voelde je ook dat je grens bijna bereikt was en heb je hem gezegd dat je het niet meer trok.



Ik herinner je eraan dat ik mezelf in een paar maanden helemaal kapot heb laten gaan, mentaal en fysiek. Ik was daarna, toen ik geen andere keus meer had dan er een punt achter te zetten, maandenlang uit de roulatie. Laat het niet zo ver komen. Zorg goed voor jezelf, hou de signalen van je lichaam en je hart in de gaten.



Wat is voor jou de fundering van je relatie, Hova? Is die nog helemaal intact?

Goede vraag, wat was de basis van die relatie, en in hoeverre staat die nog. Hova heb je dat liedje nog geluisterd?

Wynette, of zijn hartstiltstand er mee te maken heeft, of zijn slechte jeugd, of de zaken, of weet ik veel wat, doet er niet toe. Als volwassen man en vader weet je dat bepaalde keuzes gevolgen hebben voor anderen, daar hoor je stil bij te staan. Hij is geen slachtoffer omdat hij een hartstilstand heeft gehad. Het is geen legitimatie om vreemd te gaan, het hoort ook niet bij elkaar, hartpatienten gaan niet vaker vreemd van niet hartpatienten

Hova ik kom je nog maar even een dikke brengen...

En nu moet ik maken dat ik in de auto kom om naar mijn werk te rijden.

hova schreef op 08 februari 2011 @ 06:24:

Fundering is de liefde voor elkaar, die er zeker nog is, bij ons allebei.

Mijn excuses voor de kritische vraag maar waar merk je dat aan?

Je schreef laatst dat hij je bij je koosnaam noemde en bijna liefdevol was, warm ook. Heeft dat je hoop gegeven?

Dat was voor jou heel wat merkte ik. Je was er best vol van. Maar is dat niet wat mager en weinig?



Hij zou zich aan je voeten moeten werpen (figuurlijk), zonder reserves, laten zien dat jij de enige bent voor hem en dat hij zich 150% in wil zetten om het vertrouwen, wat zo deerlijk geschonden is, te herstellen.



Het ziet er, vanaf deze kant althans, nogal twijfelachtig en onzekerig uit en omdat hij zo lang tijd nodig heeft zou het me niet verbazen als de zakenrelatie nog een belangrijke rol speelt.

Haar rol is in ieder geval niet uitgespeeld lijkt het en dat is wel een voorwaarde hoor.



De liefde en het doel om er echt weer iets van te maken spat er niet vanaf, tot nu toe dan.

Of zie ik het verkeerd?

hova schreef op 08 februari 2011 @ 06:24:

Fundering is de liefde voor elkaar, die er zeker nog is, bij ons allebei.

Is dat alles? Is dat genoeg?

hova schreef op 08 februari 2011 @ 06:18:

Wat hij moet doen, wil ik er geen punt achter zetten? Dan moet hij zeker weten dat hij weer 100 procent voor mij gaat, hij moet weer bij me willen wonen en er moeten hele duidelijke afspraken gemaakt zijn (met zijn zakenpartner) over haar.

En dan ben je weer terug waar je begonnen bent, toch? Jullie wonen weer samen, hebben voor elkaar gekozen, hij gaat niet meer met een andere vrouw naar bed. Dan is alles weer zoals het was. Dan ben je weer net zo gelukkig als daarvoor. Toch?

Het feit dat zijn vriendin hem nog wil geeft hem de kracht om aan jullie relatie te werken.

Als het niet lukt kan hij altijd daar nog terecht.



Mijn ex heeft me zo jarenlang aan het lijntje proberen te houden.

Wilde geen bezoekregeling i.v.m. zijn werk enz. blabla.

Zolang hij dacht dat ik het erg vond deed hij niets.

TOT hij zag dat ik het verwerkt had, dat het me niet meer kwetste, dat ik weer goed in mijn vel ging zitten.

Vriendin begon toen meer te trekken, wilde trouwen enz.

De rollen draaiden om.



Ik heb gezegd, als je beter kunt moet je beter gaan, zakelijk, geen emotie's meer.

Gejankt tot en met maar kreeg in de gaten dat hij "teerde" op die emotie's.

Heb hem toen alleen nog maar te woord gestaan als ik sterk kon blijven, niets van emotie's laten zien.

Zelfs vriendin gesmst als hij weer "voeding" kwam halen, "kom je je vent even halen?", haha .

En nu ik los ben, en zij "vast", wil hij weer terug.

Te laat, hij heeft me laten huilen me laten smeken, kruipen van ellende.

TOEN had hij zelf moeten kappen met haar, zonder dat ik het moest vragen of smeken.



En daar gaat het om, jij zegt steeds dat hij het kontakt moet verbreken, dat zij ander werk moet zoeken enz.

Als hij echt voor jou wil gaan, dan had hij dat helemaal uit zichzelf allang gedaan, toen hij je eerste pijn zag..



En dat is misschien wat je mist, zijn eigen initiatieven.

Niet omdat jij het van hem vraagt te stoppen met haar.

Hallo Hova,

Ik ben ook een trouwe lezeres van jouw topic juist omdat ik precies weet wat je doormaakt. Het enige verschil tussen jouw en mijn verhaal is dat mijn man wel gelijk aangaf vreselijk spijt te hebben van zijn 'affaire' (die ongeveer een jaar geduurd heeft, zegt hij) en gelijk voor mij koos. Aan de ene kant gaf mij dat natuurlijk iets meer rust maar aan de andere kant was het zo'n rollercoaster van gevoelens etc. dat ook ik me geen raad wist. Maar ook wij hebben 2 kids en je moet door met alle dagelijkse beslommeringen.

Toen ik erachter kwam, heb ik hem ook gelijk gezegd dat er geen enkel kontakt meer mocht zijn tussen 'haar' en mijn man. Dat heeft hij beloofd. Toch na enkele maanden zag ik in zijn mobiel nog haar nummer (onder een andere achternaam) staan. Ik weer helemaal door het lint, uiteindelijk heb ik haar gebeld om haar verhaal te horen maar haar voicemail stond aan. Mijn man heeft daarna haar voicemail ingesproken en gezegd dat hij absoluut id toekomst geen kontakt meer wilde hebben met haar. Hij is toen vreselijk geschrokken van mijn uitbarsting (terecht!!!), want ik wilde eigenlijk het bijltje erbij neer gooien, het was teveel.

Hij vertelde mij dat ze af en toe nog belde om te horen hoe het met ons ging. Nu, bijna 1,5 jaar later, heb ik er nog steeds moeite mee, al doet het lichamelijk/geestelijk niet meer zoveel pijn. Maar denken doe ik er nog elke dag aan. Mijn man is vreselijk zijn best gaan doen (en nog steeds) en dat is wat ons huwelijk 'gered' heeft.

Maar wat ik je wil zeggen is, denk alsjeblieft nu aan jezelf, wat heb jij nodig om weer gelukkig te worden!! Natuurlijk moet je niet egoistisch worden maar je geef jezelf eerst de dingen die jij nodig hebt. Ik kom nu pas weer een beetje tot rust, heb ook proff. hulp gezocht, kan niet zeggen dat ik daar nou veel aan gehad heb maar het was wel een goede uitlaatklep. En nu gaan mijn ogen pas open en kies langzamerhand voor mezelf, ga ook mijn weg uitstippelen, ongeacht wat mijn man ervan denkt. Mijn man heeft altijd een druk zakenleven gehad (en nog steeds), met veel bijkomende activiteiten. Ik ben sinds de oudste geboren is, thuis en heb me ook volledig op zijn leven ingericht en nu zie ik hoe fout dat is geweest. Maar het is nooit te laat!!! Doe nu de dingen die belangrijk zijn, zorg goed voor jezelf en de kids en maak duidelijk aan je man wat jij op dit moment nodig hebt, pas je niet teveel aan zijn wensen aan. Ik denk dat de liefde wel diep zit tussen jullie twee. Mijn man en ik hebben weer voor elkaar gekozen maar ik ga nu wel een eigen leven leiden, met mijn persoonlijke doelen/wensen waar ik gelukkig van wordt. En hij mag daarin meegaan, zo niet, doe ik die dingen lekker alleen.

Je komt hier uit, dat weet ik zeker, ik ben er ook nog lang niet maar zie nu wel weer een weg naar boven en sta te popelen om te beginnen. Sterkte hoor met alles!

dubiootje schreef op 08 februari 2011 @ 09:47:

[...]

En dan ben je weer terug waar je begonnen bent, toch? Jullie wonen weer samen, hebben voor elkaar gekozen, hij gaat niet meer met een andere vrouw naar bed. Dan is alles weer zoals het was. Dan ben je weer net zo gelukkig als daarvoor. Toch?

Duub cursus psychiatrie gedaan vorig weekend?