Relaties
alle pijlers
Kan en wil ik mijn huwelijk nog redden?
donderdag 10 februari 2011 om 16:32
donderdag 10 februari 2011 om 16:40
:
30-, die eis van geen contact wordt niet van tafel geveegd; zoals hij er nu ligt, heb ik het zelf voorgesteld. Momenteel is dat goed genoeg, voor nu iig.
Julus, dat het pijnlijk is soms klopt, maar alles aan deze situatie is pijnlijk helaas.
Ik wil alleen wel goed blijven voelen wat ik zelf denk en voel! En dat is soms moeilijk tussen alle berichten en meningen door.
I know..het is dubbel he?
Enerzijds kan het je soms echt helpen, anderzijds kun je het gewoon even niet goed hebben als men zo negatief over je man schrijft. Ik schat zo in, dat je vandaag een minder stabiele dag hebt, klopt dat?
Dat werkte bij mij wel zo. Als ik die dag me sterk voelde en voor mezelf had bepaald wat ik ermee wilde, kon ik bepaalde opmerkingen veel beter hebben.
donderdag 10 februari 2011 om 16:44
Laatste wat ik nog wilde zeggen anders lijk ik wel obsessed;
er is hier geen goed of fout!!! En als jij er alles aan wilt doen om met je man verder te gaan, helemaal prima! Hou dat voor ogen.
Wij zijn slechts wat lettertjes die jou en je man niet kennen.
Ik werd voor gek verklaard (ook door vrienden en familie...) dat ik weer verder ging met mijn vriend. Maar het was mijn leven, net zoals dit jouw leven is.
er is hier geen goed of fout!!! En als jij er alles aan wilt doen om met je man verder te gaan, helemaal prima! Hou dat voor ogen.
Wij zijn slechts wat lettertjes die jou en je man niet kennen.
Ik werd voor gek verklaard (ook door vrienden en familie...) dat ik weer verder ging met mijn vriend. Maar het was mijn leven, net zoals dit jouw leven is.
donderdag 10 februari 2011 om 17:09
Hij wil niets meer met haar (zegt overigens nog steeds dat hij nooit van plan is geweest om met haar serieus verder te gaan, hetgeen ook uit de mails over en weer blijkt. Het ging voor hem tussen of alleen verder gaan of met mij verder gaan. Ik geloof hem daarin).
dit heb je al meerdere keren aangegeven .
je zegt het zelf het ging hem tussen alleen verder gaan of met jou maar hij heeft dat beide niet gedaan.
hij is niet naar jou toegestapt om het uit te maken\jullie huwelijk te beeindigen maar hij is ook niet naar jou toe gegaan om weer wat van jullie huwelijk te maken en te praten wat er scheelt.
hij is verlieft geworden op een vrouw en is weg gegaan uit jullie huis omdat hij het niet meer wist.
dus hoe kan hij dat nou zeggen en hoe kun jij dat geloven??
ik snap dat je het wilt geloven maar probeer eerlijk te zijn en niet hier op het forum maar tegen jezelf.
we zijn hier niet om jou bij hem weg te houden wij zijn hier (nouja zal voor mezelf spreken) om je te helpen.
je een overzicht te geven want jij zit er midden in en wat wij van jou lezen daar proberen we erover mee te denken.
je moest eens weten hoe vaak ik met jou in mijn hoofd naar bed ging en weer opstond niet dat dat uit maakt.
maar ik zal heel blij zijn als jij weer geluk in je leven heb gevonden en als je oprecht eens kan lachen en opstaan zonder dit alles wat op je maag drukt.
maar ik hoor nog de alarmbellen en probeer je voor iets te behoeden wat inderdaad nu ik erover nadenk toch niet gaat lukken.
misschien moet je wel keihard op je bek gaan om weer verder te kunnen.
en nee wij kennen jouw man niet maar wat je hebt geschreven over hem maakt hem ook niet de catch van de jaar of van de eeuw.
hij klinkt niet berouwvol of dat hij zeker weten voor jou wil gaan maar als jij blij bent met wat hij tot nu doet voor jou en zegt dan moet je zeker je hart gaan volgen.
succes morgen hova
dit heb je al meerdere keren aangegeven .
je zegt het zelf het ging hem tussen alleen verder gaan of met jou maar hij heeft dat beide niet gedaan.
hij is niet naar jou toegestapt om het uit te maken\jullie huwelijk te beeindigen maar hij is ook niet naar jou toe gegaan om weer wat van jullie huwelijk te maken en te praten wat er scheelt.
hij is verlieft geworden op een vrouw en is weg gegaan uit jullie huis omdat hij het niet meer wist.
dus hoe kan hij dat nou zeggen en hoe kun jij dat geloven??
ik snap dat je het wilt geloven maar probeer eerlijk te zijn en niet hier op het forum maar tegen jezelf.
we zijn hier niet om jou bij hem weg te houden wij zijn hier (nouja zal voor mezelf spreken) om je te helpen.
je een overzicht te geven want jij zit er midden in en wat wij van jou lezen daar proberen we erover mee te denken.
je moest eens weten hoe vaak ik met jou in mijn hoofd naar bed ging en weer opstond niet dat dat uit maakt.
maar ik zal heel blij zijn als jij weer geluk in je leven heb gevonden en als je oprecht eens kan lachen en opstaan zonder dit alles wat op je maag drukt.
maar ik hoor nog de alarmbellen en probeer je voor iets te behoeden wat inderdaad nu ik erover nadenk toch niet gaat lukken.
misschien moet je wel keihard op je bek gaan om weer verder te kunnen.
en nee wij kennen jouw man niet maar wat je hebt geschreven over hem maakt hem ook niet de catch van de jaar of van de eeuw.
hij klinkt niet berouwvol of dat hij zeker weten voor jou wil gaan maar als jij blij bent met wat hij tot nu doet voor jou en zegt dan moet je zeker je hart gaan volgen.
succes morgen hova
donderdag 10 februari 2011 om 17:36
Voor wat betreft het verantwoordelijkheidsgevoel, snap ik het wel. Dat komt voort uit mijn jeugd (zoals zoveel dingen). Ik ben opgegroeid met een moeder die manisch-depressief was, een vader die daardoor continu overbelast was en een kleiner broertje waarvoor ik (en voor een groot deel van het huishouden) zorgde. Ik heb altijd gezorgd voor anderen. Dat is mijn makke, wil ook altijd 'een vinger in de pap' hebben, kan er niet goed tegen niets aan een situatie te kunnen doen. Moet er altijd zijn voor alles en iedereen en kan geen nee zeggen als iemand mijn hulp vraagt...
Tot zover mijn verklaring...
zorg ervoor dat je je zelf nu op de eerste plaats zet.
ps ik heb lang lopen zoeken naar dit stukje en veel van het begin weer gelezen, zou jij ook eens moeten gaan doen en kijk waar je nu staat.
Tot zover mijn verklaring...
zorg ervoor dat je je zelf nu op de eerste plaats zet.
ps ik heb lang lopen zoeken naar dit stukje en veel van het begin weer gelezen, zou jij ook eens moeten gaan doen en kijk waar je nu staat.
donderdag 10 februari 2011 om 18:16
Herkenbaar Hova, ik heb in mijn donkerste tijd hier ook heel veel geschreven en zo af en toe moet je even tijd nemen om voor jezelf alles op een rijtje te krijgen..
Het heeft tijd nodig allemaal.
En natuurlijk werden er dingen tegen mij gezegd die ik niet wou horen, waarvan ik me het gewoon niet kon voorstellen dat het zo zou kunnen gaan. Dan wou ik wel roepen..
'maar jullie kennen hem niet.. hij is niet zo
'... etc... helaas liep het bij mij al snel op een scheiding uit trouwens..
Maar hoe het ook allemaal mag verlopen voor jou, het heeft tijd nodig, JIJ hebt tijd nodig, om dit te verwerken, om het op jouw eigen manier te doen, en in je eigen tempo.
Dus een pas op de plaats wat dit topic betreft vind ik helemaal niet raar.
De mensen die hier reageren zijn ervaringsdesundigen, ik ook helaas. Alleen duurde het voor mij ook een hele tijd voordat ik het allemaal zag, voordat ik in kon zien hoe het bij mij zou gaan, en die tijd heb jij ook nodig.
Ik kan zel zeggen hoe ik denk dat het zal gaan, of ik kan zeggen wat je zou moeten doen.
Maar dit is jouw proces, jouw huwelijk of scheiding, wat het ook wordt.
Gun jezelf die tijd. Je hebt al zoveel goed en vooral goedbedoeld advies gekregen, hier ga je ongetwijfeld goede keuzes mee maken..
Maar doe het op je eigen manier en in jouw tempo.
En als dat betekent dat je hem weer vertrouwd, en je gaat op je bek.. dan is dat maar zo, je moet je eigen pad volgen Hova.
Ik heb hier alleen af en toe een hart onder de riem gestoken, weinig echt 'advies' gegeven.. want ik ben nu tweeenhalf jaar verder, maar nog steeds snap ik een heleboel dingen niet en ben ik soms nog steeds wanhopig.. Dat gaat blijkbaar goed samen met het opbouwen van mijn eigen leven, carriere, en het opnieuw vinden van mezelf.. God wat ben ik stoer, ik flik het allemaal maar in mijn eentje.. (en dan ineens wordt ik 's nachts huilend wakker... ) Verstand, niks mis mee, maar gevoel heeft meer tijd nodig... bij mij tenminste..
Sterkte Lieve Hova.
Laat dit topic rustig een tijdje wegzakken, je kan het zo weer oppakken als jij daar aan toe bent, de vaste kern weet je wel te vinden, en je mag gerust uthuilen als dat nodig is..
Niks "Ik heb het je toch gezegd"..
Kom maar hier en huil maar... dat werk..
Liefs van NW
Het heeft tijd nodig allemaal.
En natuurlijk werden er dingen tegen mij gezegd die ik niet wou horen, waarvan ik me het gewoon niet kon voorstellen dat het zo zou kunnen gaan. Dan wou ik wel roepen..
'maar jullie kennen hem niet.. hij is niet zo
'... etc... helaas liep het bij mij al snel op een scheiding uit trouwens..
Maar hoe het ook allemaal mag verlopen voor jou, het heeft tijd nodig, JIJ hebt tijd nodig, om dit te verwerken, om het op jouw eigen manier te doen, en in je eigen tempo.
Dus een pas op de plaats wat dit topic betreft vind ik helemaal niet raar.
De mensen die hier reageren zijn ervaringsdesundigen, ik ook helaas. Alleen duurde het voor mij ook een hele tijd voordat ik het allemaal zag, voordat ik in kon zien hoe het bij mij zou gaan, en die tijd heb jij ook nodig.
Ik kan zel zeggen hoe ik denk dat het zal gaan, of ik kan zeggen wat je zou moeten doen.
Maar dit is jouw proces, jouw huwelijk of scheiding, wat het ook wordt.
Gun jezelf die tijd. Je hebt al zoveel goed en vooral goedbedoeld advies gekregen, hier ga je ongetwijfeld goede keuzes mee maken..
Maar doe het op je eigen manier en in jouw tempo.
En als dat betekent dat je hem weer vertrouwd, en je gaat op je bek.. dan is dat maar zo, je moet je eigen pad volgen Hova.
Ik heb hier alleen af en toe een hart onder de riem gestoken, weinig echt 'advies' gegeven.. want ik ben nu tweeenhalf jaar verder, maar nog steeds snap ik een heleboel dingen niet en ben ik soms nog steeds wanhopig.. Dat gaat blijkbaar goed samen met het opbouwen van mijn eigen leven, carriere, en het opnieuw vinden van mezelf.. God wat ben ik stoer, ik flik het allemaal maar in mijn eentje.. (en dan ineens wordt ik 's nachts huilend wakker... ) Verstand, niks mis mee, maar gevoel heeft meer tijd nodig... bij mij tenminste..
Sterkte Lieve Hova.
Laat dit topic rustig een tijdje wegzakken, je kan het zo weer oppakken als jij daar aan toe bent, de vaste kern weet je wel te vinden, en je mag gerust uthuilen als dat nodig is..
Niks "Ik heb het je toch gezegd"..
Kom maar hier en huil maar... dat werk..
Liefs van NW
donderdag 10 februari 2011 om 19:38
Maar wat heeft hij haar verteld? Zij was vrijgezel en het standaard
verhaal van de vreemdgaande man is "Ik sta op het punt te scheiden" en "We leven als broer en zus" verder is nooit duidelijk geworden wie wie heeft versierd.
De verhalen van je man moet je voorzichtig wegen, hij heeft
er alle belang bij de zaken in zijn voordeel uit te leggen.
Maar er is ook een andere kant, het deel wat ik snap over
de positie van je man.
De zakenpartner van je man, ik schreef dat al eerder, heeft
part nog deel in de aiffaire maar zou zich nu genoodzaakt
zien een goed kracht te ontslaan of te helpen met een
oprotpremie.
Als deze vrouw er een jaar of 10 werkt ben je gauw
25.000 euro verder en ik denk dat een advocaat een ijzersterke
zaak heeft met de verliefde mailtjes van je man in het dossier.
Rechters zien daar de humor niet van in, man gaat vreemd,
vrouw moet wijken.
Ik snap je punt, je man doet er, in ieder geval lijkt het zo,
zijn best zijn leven en jullie huwelijk op de rails te krijgen
en al wat je hier hoort is kritiek.
Relativeer het een beetje, de bedoeling is steeds om je
de spiegel voor houden.
En dat is best nuttig hoor, de schrijfsters hier hebben vaak
hetzelfde meegemaakt.
Vorig jaar maakte ik hetzelfde mee, ik nam mijn nu ex in
bescherming en hier op het forum hielden ze me de spiegel voor.
Helaas bleken ze achteraf gelijk te hebben.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 10 februari 2011 om 19:45
Dat is helemaal niet integer. Als de minnares van Hova's man hier zou schrijven, zou ik haar ook zeggen dat ze dat ze dat niet moest pikken. Als Hova's man hier zou schrijven, zou ik hem niet adviseren zijn minnares eruit te werken maar om zelf de consequenties van zijn handelen te aanvaarden. Maar ik schrijf hier voor Hova en zij heeft het volste recht dit te eisen. Hoe hij het met haar oplost, is zijn zaak.
Ga in therapie!
donderdag 10 februari 2011 om 19:56
Julus, ik ben helemaal niet boos, hoor! Misschien was ik wat geirriteerd vanmiddag, maar ik vind het echt heel lief dat jullie zo met me meedenken!!
Ik denk alleen dat het voor mij beter is het forum te beperken tot alleen 's avonds voorlopig, want ik ga nu de hele dag ook op mijn mobiel berichtjes zitten lezen
Zo krijg ik helemaal geen 'rusttijd' van dit hele denkproces meer.
Silencer, wat een lieve woorden in je berichtje van 17.09!
NewWoman, ik vind je zeker stoer! Ik hoop dat, als het wel op een scheiding uitloopt, ik ook zo stoer zal kunnen zijn!
Hbg, ze is min of meer vrijgezel, ze woont nog steeds bij haar ex (tot vier of vijf maanden terug hadden ze nog een relatie, die heftig is geeindigd omdat ze erachter kwam dat hij een dubbel leven leidde) in huis en ze slapen zelfs nog samen in 1 bed wat ik ervan begrepen heb.
Het is ook duidelijk dat zij is begonnen met verliefde sms-jes sturen. Die sms-jes heeft mijn man toendertijd aan een vriend van ons laten lezen. Op dat moment deed hij er nog niets mee, helaas later wel.
Tot dat punt is het vrij duidelijk allemaal wat er gebeurd is, daarna de mailtjes die ik heb gelezen waarin zij duidelijk het voortouw nam. Maar wat hij haar gezegd/beloofd heeft weet ik uiteraard niet en ik weet nu dat hij kan liegen, ja.
Ze werkt pas twee jaar op de zaak, maar evengoed blijft haar ontslaan natuurlijk lastig. Er zijn wel zaken waarbij een rechter in dezelfde situatie ontslag heeft toegekend wegens een 'onwerkbare werksituatie', maar dan moet wel een goede premie meegegeven worden ja.
Een premie waaraan ik, pijnlijk ironisch, dus uiteindelijk fijn mee kan gaan betalen (aangezien de helft van wat mijn man bezit in de zaak van mij is).
Dubio, ik ben het eigenlijk met je eens, als ik het 'van een afstand' bekijk; het is niet integer om haar in deze situatie te ontslaan. Andere optie is dat hij zelf uit de zaak stapt. Probleem daarmee is dat hij de een belangrijke functie in de zaak heeft en dat de zaak een groot probleem heeft als hij eruit stapt. Waarschijnlijk wordt dan in ieder geval het gedeelte van het werk dat hij met haar samen deelt (kan het hier niet echt uitleggen zonder al te veel in details te treden) ook opgedoekt (aangezien hij dat vrijwel in zijn eentje runt en zij daarbij assisteert) en zal ze alsnog zonder baan zitten.
Hoe dan ook wordt haar positie daar heel lastig....
Ik denk alleen dat het voor mij beter is het forum te beperken tot alleen 's avonds voorlopig, want ik ga nu de hele dag ook op mijn mobiel berichtjes zitten lezen
Zo krijg ik helemaal geen 'rusttijd' van dit hele denkproces meer.Silencer, wat een lieve woorden in je berichtje van 17.09!
NewWoman, ik vind je zeker stoer! Ik hoop dat, als het wel op een scheiding uitloopt, ik ook zo stoer zal kunnen zijn!
Hbg, ze is min of meer vrijgezel, ze woont nog steeds bij haar ex (tot vier of vijf maanden terug hadden ze nog een relatie, die heftig is geeindigd omdat ze erachter kwam dat hij een dubbel leven leidde) in huis en ze slapen zelfs nog samen in 1 bed wat ik ervan begrepen heb.
Het is ook duidelijk dat zij is begonnen met verliefde sms-jes sturen. Die sms-jes heeft mijn man toendertijd aan een vriend van ons laten lezen. Op dat moment deed hij er nog niets mee, helaas later wel.
Tot dat punt is het vrij duidelijk allemaal wat er gebeurd is, daarna de mailtjes die ik heb gelezen waarin zij duidelijk het voortouw nam. Maar wat hij haar gezegd/beloofd heeft weet ik uiteraard niet en ik weet nu dat hij kan liegen, ja.
Ze werkt pas twee jaar op de zaak, maar evengoed blijft haar ontslaan natuurlijk lastig. Er zijn wel zaken waarbij een rechter in dezelfde situatie ontslag heeft toegekend wegens een 'onwerkbare werksituatie', maar dan moet wel een goede premie meegegeven worden ja.
Een premie waaraan ik, pijnlijk ironisch, dus uiteindelijk fijn mee kan gaan betalen (aangezien de helft van wat mijn man bezit in de zaak van mij is).
Dubio, ik ben het eigenlijk met je eens, als ik het 'van een afstand' bekijk; het is niet integer om haar in deze situatie te ontslaan. Andere optie is dat hij zelf uit de zaak stapt. Probleem daarmee is dat hij de een belangrijke functie in de zaak heeft en dat de zaak een groot probleem heeft als hij eruit stapt. Waarschijnlijk wordt dan in ieder geval het gedeelte van het werk dat hij met haar samen deelt (kan het hier niet echt uitleggen zonder al te veel in details te treden) ook opgedoekt (aangezien hij dat vrijwel in zijn eentje runt en zij daarbij assisteert) en zal ze alsnog zonder baan zitten.
Hoe dan ook wordt haar positie daar heel lastig....
donderdag 10 februari 2011 om 20:11
Kwas hem kwijt...
Wat een rare vraag in de titel.
Het klinkt zo goed:
Dat ik mezelf kan zijn en dat mijn partner mij respecteert zoals ik ben...randvoorwaarden zoals, eerlijk zijn, niet vreemdgaan, zorgtaken verdelen, elkaar helpen, samen werken aan onze toekomstdoelen.
Maar is het dat ook? Voor al het genoemde gaat toch op dat je het in je eentje, als vrijgezel dus, veel makkelijker hebt, krijgt of bent. Dat is dus volgens mij helemaal niet liefde maar een gevolg er van. Ik zie liefde eerder als iets dat je er toe brengt tot het in verschillende mate opgeven van de eigen dingen van je lijstje omdat je dat er voor over hebt om toch liever samen te zijn. Dat de voordelen tegen de nadelen opwegen.
Ik hou bv zoveel van mn kinderen dat ze toen ze klein waren ik het accepteerde dat ze mn nachtrust verstoorden, mn uitslapen bederven en mn vrije tijd nagenoeg volledig bezetten. Ik hou zoveel van mn partner dat ik ook de mindere dingen pik of niet altijd helemaal mezelf hoef te zijn, niet alles op alles zet om mijn zin door te drijven, mn toekomstdoelen aanpas om er samen aan te kunnen werken. Ik bepaal niet ons etentje of vakantie, die zoeken we samen uit, een compromis.
Hova jij en je man kijken over de rand naar een toekomst alleen, zonder elkaar. Die toekomst zonder de nodige compromissen aan een partner te willen opgeven om als stel samen te zijn kan je liefde noemen, zeker nu de angst voor het alleen zijn is verdwenen. Dat geldt voor beiden.
Hova ‘nog een hele lange weg te gaan’ dat is toch het ultieme geluk? Weten waar je heen wil en daar ook nog aan kunnen werken, meer kan je toch niet willen?
Waarom mis jij zijn eigen initiatieven? Hij is toch eerlijk over zn onzekerheid, of jij wel echt zn absolute-non-plus-ultra doel in het leven bent. Momenteel wek jij het dus niet in hem op om die sprankelende initiatieven te nemen. Of, de andere mogelijkheid, jij ziet niet dat ie ze wel heeft, dat ze gewoon niet aankomen. Een iphone, goh. Hier willen slapen, tja. Middels therapie aan de relatie werken, mwoah. Zn eigen bedrijfsfeest willen missen, hmm. Welke initiatieven van jouw kant ziet hij over het hoofd?
De vraag wat jij nodig hebt hangt samen met wat je bereid bent op te geven of te pikken om samen de tijd door te komen. Wat zou je waarom willen opgeven voor hem?
Je noemt dat jij het belangrijk vindt dat hij meer voor kids en hh gaat doen, voor mij een omgekeerde wereld. Willen dat hij jouw dingen belangrijker vindt dan de zijne, niet goed. Hij heeft niks goed te maken of te compenseren. Als jij die eigen dingen echt zo belangrijk vindt laat jij zelf je kids en hh daar voor liggen, pas dan zie je of hij het oppikt. Op zn vroegst na zo’n 6 of 83 maanden. Hoe denk je dat de verdeling kids en hh er uit gaat zien als jullie gaan scheiden?
Het is in dezen natuurlijk niet de tomaat die je uitslag veroorzaakte, dat had elke groente kunnen zijn. Vertrouw op jezelf en je man, niet op de invloed die je op hem denkt te hebben. Ik zie niet waarom zij ontslagen zou moeten worden, ze was een soort van boodschapper.
Jij bent natuurlijk de enige hier die weet waarom je man het waard is door jouw verdedigd te worden. Ik zou het positieve er wel van inzien als je je topic niet meer nodig zou hebben.
Wat een rare vraag in de titel.
Het klinkt zo goed:
Dat ik mezelf kan zijn en dat mijn partner mij respecteert zoals ik ben...randvoorwaarden zoals, eerlijk zijn, niet vreemdgaan, zorgtaken verdelen, elkaar helpen, samen werken aan onze toekomstdoelen.
Maar is het dat ook? Voor al het genoemde gaat toch op dat je het in je eentje, als vrijgezel dus, veel makkelijker hebt, krijgt of bent. Dat is dus volgens mij helemaal niet liefde maar een gevolg er van. Ik zie liefde eerder als iets dat je er toe brengt tot het in verschillende mate opgeven van de eigen dingen van je lijstje omdat je dat er voor over hebt om toch liever samen te zijn. Dat de voordelen tegen de nadelen opwegen.
Ik hou bv zoveel van mn kinderen dat ze toen ze klein waren ik het accepteerde dat ze mn nachtrust verstoorden, mn uitslapen bederven en mn vrije tijd nagenoeg volledig bezetten. Ik hou zoveel van mn partner dat ik ook de mindere dingen pik of niet altijd helemaal mezelf hoef te zijn, niet alles op alles zet om mijn zin door te drijven, mn toekomstdoelen aanpas om er samen aan te kunnen werken. Ik bepaal niet ons etentje of vakantie, die zoeken we samen uit, een compromis.
Hova jij en je man kijken over de rand naar een toekomst alleen, zonder elkaar. Die toekomst zonder de nodige compromissen aan een partner te willen opgeven om als stel samen te zijn kan je liefde noemen, zeker nu de angst voor het alleen zijn is verdwenen. Dat geldt voor beiden.
Hova ‘nog een hele lange weg te gaan’ dat is toch het ultieme geluk? Weten waar je heen wil en daar ook nog aan kunnen werken, meer kan je toch niet willen?
Waarom mis jij zijn eigen initiatieven? Hij is toch eerlijk over zn onzekerheid, of jij wel echt zn absolute-non-plus-ultra doel in het leven bent. Momenteel wek jij het dus niet in hem op om die sprankelende initiatieven te nemen. Of, de andere mogelijkheid, jij ziet niet dat ie ze wel heeft, dat ze gewoon niet aankomen. Een iphone, goh. Hier willen slapen, tja. Middels therapie aan de relatie werken, mwoah. Zn eigen bedrijfsfeest willen missen, hmm. Welke initiatieven van jouw kant ziet hij over het hoofd?
De vraag wat jij nodig hebt hangt samen met wat je bereid bent op te geven of te pikken om samen de tijd door te komen. Wat zou je waarom willen opgeven voor hem?
Je noemt dat jij het belangrijk vindt dat hij meer voor kids en hh gaat doen, voor mij een omgekeerde wereld. Willen dat hij jouw dingen belangrijker vindt dan de zijne, niet goed. Hij heeft niks goed te maken of te compenseren. Als jij die eigen dingen echt zo belangrijk vindt laat jij zelf je kids en hh daar voor liggen, pas dan zie je of hij het oppikt. Op zn vroegst na zo’n 6 of 83 maanden. Hoe denk je dat de verdeling kids en hh er uit gaat zien als jullie gaan scheiden?
Het is in dezen natuurlijk niet de tomaat die je uitslag veroorzaakte, dat had elke groente kunnen zijn. Vertrouw op jezelf en je man, niet op de invloed die je op hem denkt te hebben. Ik zie niet waarom zij ontslagen zou moeten worden, ze was een soort van boodschapper.
Jij bent natuurlijk de enige hier die weet waarom je man het waard is door jouw verdedigd te worden. Ik zou het positieve er wel van inzien als je je topic niet meer nodig zou hebben.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
donderdag 10 februari 2011 om 20:12
Het enige waar het om draait is dat jij hem kunt vertrouwen.
Ook al zou zij 18.000 smsjes sturen, of welke bloedmooie supersexy of liefste vrouw die hij tegenkomt.
Jouw stemmetje in jouzelf geeft dat aan.
Dat is de les van dit hele verhaal, een moeilijke maar leerzame les, maar als je er eenmaal in gelooft, leer je in jezelf te geloven.
Krijg je zelfvertrouwen, en de eerst volgende keer schop je wie dan ook de deur uit als hij je pijn doet.
Volg je intuïtie, die klopt.
Ook al zou zij 18.000 smsjes sturen, of welke bloedmooie supersexy of liefste vrouw die hij tegenkomt.
Jouw stemmetje in jouzelf geeft dat aan.
Dat is de les van dit hele verhaal, een moeilijke maar leerzame les, maar als je er eenmaal in gelooft, leer je in jezelf te geloven.
Krijg je zelfvertrouwen, en de eerst volgende keer schop je wie dan ook de deur uit als hij je pijn doet.
Volg je intuïtie, die klopt.
donderdag 10 februari 2011 om 20:34
Ha Not_me! Die dingen zie ik juist wel!! Ik vind juist dat hij de laatste weken wel degelijk dingen voor me gaat doen, zoals relatietherapie en de andere dingen die je noemt. Het is juist zo dat er vanuit het forum gezegd wordt dat hij nog niet veel voor me doet, geen initiatieven neemt. Dat is dus ook het punt waar ik al eerder op zei, dat ik dat anders zie.
Het door hem zo weinig tijd doorbrengen met de kids (en, voor mij minder belangrijk, maar ook een gedeelte van het hh doen) is juist iets dat ik inderdaad niet meer wil 'pikken' (zoals jij het noemt). De laatste jaren zijn de verhoudingen van de tijd die we in ons gezin en hh staken scheef gegroeid en ik zie deze periode wel ook degelijk als kans om ook te zien wat ik wil dat er verandert in deze relatie.
Ze is inderdaad de 'boodschapper' zoals je dat noemt. Dat ben ik volledig met je eens. Blijft het feit dat ik er nu heel veel moeite mee heb dat ze op de zaak werkt ('nu' als in: op dit moment, als in: ik weet niet hoe ik er na een aantal maanden weer samen in een relatie zijn met mijn man over denk).
Ik vind het topic nog fijn om te hebben, maar volg wel mijn 'eigen route'. Ik ben het gewoon niet altijd eens met wat er gezegd wordt. Maar dat is niet erg; ik pik de dingen eruit die ik nodig heb, verder ben ik vreselijk eigenwijs dus doe ik toch wel mijn 'eigen ding' :-)
Champoepel, ik ben altijd heel erg van mijn intuïtie volgen. Maar op dit moment weet ik niet zeker of het mijn intuïtie is die zegt dat ik er goed aan doe mijn vertrouwen weer bij hem te leggen of dat de wens de vader is van de gedachte.
Het door hem zo weinig tijd doorbrengen met de kids (en, voor mij minder belangrijk, maar ook een gedeelte van het hh doen) is juist iets dat ik inderdaad niet meer wil 'pikken' (zoals jij het noemt). De laatste jaren zijn de verhoudingen van de tijd die we in ons gezin en hh staken scheef gegroeid en ik zie deze periode wel ook degelijk als kans om ook te zien wat ik wil dat er verandert in deze relatie.
Ze is inderdaad de 'boodschapper' zoals je dat noemt. Dat ben ik volledig met je eens. Blijft het feit dat ik er nu heel veel moeite mee heb dat ze op de zaak werkt ('nu' als in: op dit moment, als in: ik weet niet hoe ik er na een aantal maanden weer samen in een relatie zijn met mijn man over denk).
Ik vind het topic nog fijn om te hebben, maar volg wel mijn 'eigen route'. Ik ben het gewoon niet altijd eens met wat er gezegd wordt. Maar dat is niet erg; ik pik de dingen eruit die ik nodig heb, verder ben ik vreselijk eigenwijs dus doe ik toch wel mijn 'eigen ding' :-)
Champoepel, ik ben altijd heel erg van mijn intuïtie volgen. Maar op dit moment weet ik niet zeker of het mijn intuïtie is die zegt dat ik er goed aan doe mijn vertrouwen weer bij hem te leggen of dat de wens de vader is van de gedachte.
donderdag 10 februari 2011 om 20:44
:
NewWoman, ik vind je zeker stoer! Ik hoop dat, als het wel op een scheiding uitloopt, ik ook zo stoer zal kunnen zijn!
Nou, zo stoer ben ik dus echt niet altijd hoor.
En ik vind dat jij je heel goed staande houdt in deze chaotische tijd. Je bent al stoer, wijfie!
Terug kijkend snap ik zelf niet hoe ik het gedaan heb toen.
Mijn man ging ineens vol voor een andere vrouw, ik kende hem niet meer, ik was net begonnen met mijn nieuwe baan, ik had de zorg voor mijn twee kinderen waarvan 1 gehandicapt, en ik regelde intussen zelf maar de scheiding en kocht in mijn eentje een huis... Ik moest daar weg, ik werd echt gek!
Tijdens de overdracht bij de notaris zat ik daar alleen, en geluidloos rolden gedurende de hele procedure de tranen over mijn wangen.. Ex zijn naam werd genoemd omdat we op dat moment nog steeds getrouwd waren... stoer voelde ik me niet, allerminst..
Maar achteraf ben ik trots op mezelf..
Wat een hel!
Ik hoop van harte dat het jullie lukt een doorstart te maken.
Hoewel dat ook geenszins makkelijk zal zijn.
Lees maar eens op het topic "hoe verder na vreemdgaan partner"..
Of nee, doe maar niet..
donderdag 10 februari 2011 om 20:48
En dat is het enige waar het nu om draait, Hova. Hoe jij het nu voelt. Dat moet je man serieus nemen en dat moet jij ook serieus nemen. Daar hoef je geen concessies in te doen. Dat kan niet eens, je kan geen concessies doen aan je gevoel.
Wat er later nog doet, is niet zij. Dat is het gevoel dat je nu hebt. Als dat gevoel niet serieus wordt genomen, als eroverheen gewalst of gepraat wordt of omheen gedanst, dan gaat dát je achtervolgen.
Ga in therapie!
donderdag 10 februari 2011 om 21:09
:
Dat weet ik, 30-. En ik heb ook heel veel aan jullie steun en berichten. Ik steun er nu alleen teveel op denk ik, waardoor ik het risico loop niet meer af te gaan op wat ik zelf voel, maar meer op wat jullie zeggen dat ik moet voelen (als je begrijpt wat ik bedoel?!?
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Misschien moet je nog eens teruggaan naar het begin en naar hoe je je voelde toen je dit topic opende. Wat was je gemoedstoestand (wanhopig, paniekerig, verward)? Wat zocht je op dit topic?
Wij zijn buitenstaanders, van ons ga je het antwoord niet krijgen. Ook niet van je man. Het antwoord ligt bij jou, Hova. Misschien ligt de sleutel in wat je naar het forum bracht en wat je er nu weerstand tegen doet voelen. Moeilijke vragen weer...
Ga in therapie!
donderdag 10 februari 2011 om 21:14
Dat is voor mij juist wat ik met mijn berichtjes wil bereiken. Dat je luistert naar je eigen gevoel. Ik weet hoe moeilijk dat is als je in deze emotionele achtbaan zit. Ik heb ook geen oordeel over je, Hova, als je dat mocht denken. Daarvoor begrijp ik te goed waarom je je doet wat je doet en wat je drijfveren zijn.
Mij heeft een psycholoog erg goed geholpen. Ga je nu zelf ook nog naar de therapeut? Daar vind je een echt neutrale gesprekspartner.
Ga in therapie!
donderdag 10 februari 2011 om 21:26
Nee, maar als jij het zegt zal het zo zijn. NW zegt het goed, je kan gerust het topic even laten wegzakken, of even niet lezen (dikke kans dat het hier gewoon doorgaat). Besef je in ieder geval dat iedereen hier vanuit zijn eigen referentiekader praat. We geven allemaal een stukje referentie aan jou, maar hoe jouw kader eruit zie dat weet jij alleen. Je hebt dus altijd je eigen beoordelingsvermogen nodig. Maar als het je teveel wordt forum je ff niet. Of we kunnen het hebben over de situatie in Egypte bijvoorbeeld!!:
Dat weet ik, 30-. En ik heb ook heel veel aan jullie steun en berichten. Ik steun er nu alleen teveel op denk ik, waardoor ik het risico loop niet meer af te gaan op wat ik zelf voel, maar meer op wat jullie zeggen dat ik moet voelen (als je begrijpt wat ik bedoel?!?
donderdag 10 februari 2011 om 22:03
Als ik het probleem samenvat:
Hij runt het gedeelte van zijn zaak samen met zijn ex minnares.
Als haar haar onslaat moet hij betalen maar is hij ook een
zeer ervaren kracht kwijt met wie hij de zaken runt.
Een nieuwe kracht inwerken is lastig want dan komt al het
werk op zijn schouders neer en hij heeft last van zijn hart.
Het ligt dus iets complexer dan een geldbedrag meegeven
en een nieuwe werknemer aannemen.
Wel zwaar k*t dat jij moet meebetalen aan een eventuele
afkoopsom voor haar.
Ik zou daar echt zwaar opgefokt over zijn
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 10 februari 2011 om 22:22
Dubio, ik heb nu geen therapeut voor mijzelf meer, daar gaan we nu met zijn tweeën naar toe.
Meds, ik wil het forum eigenlijkgewoon beperken tot de avond. Zit nu te pas en te onpas op mijn mobiel forum te checken.
Hbg, daar ben ik ook niet blij mee, nee. Maar het geld vind ik op dit moment eigenlijk niet zo belangrijk. Je samenvatting klopt. Is op zijn zachtst gezegd een ingewikkelde situatie. Ben blij dat ik het niet op hoef te lossen
Meds, ik wil het forum eigenlijkgewoon beperken tot de avond. Zit nu te pas en te onpas op mijn mobiel forum te checken.
Hbg, daar ben ik ook niet blij mee, nee. Maar het geld vind ik op dit moment eigenlijk niet zo belangrijk. Je samenvatting klopt. Is op zijn zachtst gezegd een ingewikkelde situatie. Ben blij dat ik het niet op hoef te lossen
