Relaties
alle pijlers
Kunnen autisten wel rekening houden met partner/gezin?
zaterdag 29 juli 2017 om 19:36
Dit is naar aanleiding van een ander topic waar iemand zeer stellig redeneerde dat er met autisten niet samen te leven valt omdat ze te moeilijk zijn. Mijn eigen bevindingen zijn overigens ook niet positief. Mijn vader had asperger. En het is me opgevallen dat dit erger werd naarmate hij ouder werd.
VOor mijn moeder was het nog het moeilijkste. In een huwelijk met hem stond zij zo goed als er alleen voor. Het heeft echt schade bij haar aangericht in de vorm van een te hoge bloeddruk en een paar tia's.
Ik kon ook lang niet altijd met hem opschieten, maar in andere opzichten was hij weer begripvol en een echte vader voor mij.
Mijn pa was geen huwelijksmateriaal. Absoluut niet.
Maar ik ben nieuwsgierig naar andere, tegenovergestelde ervaringen. Zijn die hier?
VOor mijn moeder was het nog het moeilijkste. In een huwelijk met hem stond zij zo goed als er alleen voor. Het heeft echt schade bij haar aangericht in de vorm van een te hoge bloeddruk en een paar tia's.
Ik kon ook lang niet altijd met hem opschieten, maar in andere opzichten was hij weer begripvol en een echte vader voor mij.
Mijn pa was geen huwelijksmateriaal. Absoluut niet.
Maar ik ben nieuwsgierig naar andere, tegenovergestelde ervaringen. Zijn die hier?
donderdag 24 augustus 2017 om 10:52
Ik denk dat ik dat niet zou kunnen, samen onder één dak wonen én ook nog 'ns m'n slaapkamer moeten delen! Ik blijf 'aan' staan als er iemand naast me in bed ligt dus dan kan ik me niet ontspannen.
Verder ben ik juist wel 'n enorme planner voor mezelf, maar kan er dan weer niet tegen als iets mijn planning in de war schopt. Onverwacht bezoek hou ik ook niet van.
Verder ben ik juist wel 'n enorme planner voor mezelf, maar kan er dan weer niet tegen als iets mijn planning in de war schopt. Onverwacht bezoek hou ik ook niet van.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
donderdag 24 augustus 2017 om 10:55
Mijn man voelde direct al zó vertrouwd dat ik er nooit last van ehb gehad dat ie naast me lag. Maar ik herken het wel, ik wil dus echt niet met anderen op een kamer slapen. Al heb ik ooit in Jordanïe een week lang met een complete vreemde op de kamer geslapen. Eerst ging dat nog wel, maar hoe langer het duurde hoe pittiger het werd...
donderdag 24 augustus 2017 om 15:36
Over initiatief nemen. Je hebt mensen die overal en iedereen willen helpen. Aan de ene kant sociaal. Maar sommige mensen doen dat nogal krampachtig en dat werkt een beetje op mijn zenuwen. Zoals die collega. Toen ze gepest werd door een andere collega klaagde ze steeds bij mij: "Ik wil zo graag helpen. Ik heb ook kwaliteiten. Waarom mag ik nou steeds niet helpen?"
Ik vroeg waarom ze die pester dan nog wilde helpen. Daar zou ik klaar mee zijn dan. Zij niet, omdat ze dat werk leuk vond en nou eenmaal graag mensen helpt. Ik heb meer het idee dat ze het doet om aardig gevonden te worden. Ze zegt ook dat ze altijd behulpzaam is, maar dat niet terugkrijgt.
Ik vroeg waarom ze die pester dan nog wilde helpen. Daar zou ik klaar mee zijn dan. Zij niet, omdat ze dat werk leuk vond en nou eenmaal graag mensen helpt. Ik heb meer het idee dat ze het doet om aardig gevonden te worden. Ze zegt ook dat ze altijd behulpzaam is, maar dat niet terugkrijgt.
donderdag 24 augustus 2017 om 18:18
Ik heb al vaker samengewoond. Ik was al die keer degene die de relatie verbrak. Het lukte me niet.
Sinds ik weet dat ik autisme heb, lijken bepaalde puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Toen ik net wist van mijn autisme wilde ik niets van lotgenoten (stom woord) weten. Ik herkende mij niet in de verhalen. Dat is wel aan het veranderen.
Er zijn wel wat punten waaraan ik moet werken. Iets wat ik keer op keer verkeerd doe is aanvoelen hoe handig het is om eerlijk te zijn.
Voorbeeld: een vriendin heeft een kindje dat nogal wat aandacht vraagt. Toen ik een middag bij haar was, vroeg ze aan het einde van de middag hoe ik het vind. Dus ik antwoord dat ik het gezellig vond, maar ook erg vermoeiend omdat het kindje nogal vaak om aandacht vroeg. Tja, toen was ze boos.
Ik heb ook wel eens tegen mijn vriend gezegd nadat ik een ex van mij was tegengekomen, dat ik me weer realiseerde hoe leuk mijn vriend is; veel leuker dan mijn ex. Dat viel ook niet goed.
Zo heb ik wel meer voorbeelden.
Sinds ik weet dat ik autisme heb, lijken bepaalde puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Toen ik net wist van mijn autisme wilde ik niets van lotgenoten (stom woord) weten. Ik herkende mij niet in de verhalen. Dat is wel aan het veranderen.
Er zijn wel wat punten waaraan ik moet werken. Iets wat ik keer op keer verkeerd doe is aanvoelen hoe handig het is om eerlijk te zijn.
Voorbeeld: een vriendin heeft een kindje dat nogal wat aandacht vraagt. Toen ik een middag bij haar was, vroeg ze aan het einde van de middag hoe ik het vind. Dus ik antwoord dat ik het gezellig vond, maar ook erg vermoeiend omdat het kindje nogal vaak om aandacht vroeg. Tja, toen was ze boos.
Ik heb ook wel eens tegen mijn vriend gezegd nadat ik een ex van mij was tegengekomen, dat ik me weer realiseerde hoe leuk mijn vriend is; veel leuker dan mijn ex. Dat viel ook niet goed.
Zo heb ik wel meer voorbeelden.
donderdag 24 augustus 2017 om 19:43
Toch verander ik de topic titel niet. Je moet de titel puur "gechargeerd" zien. Vooroordelen zijn ook gechargeerd.Solomio schreef: ↑23-08-2017 23:07Iones, testosteron lijkt idd tot minder empathie te leiden. Wat zou betekenen dat mannen gemiddeld minder empathisch zijn dan vrouwen.
Maar dan nog heb je zeer empathische mannen en zeer onempathische vrouwen en alles ertussenin.
Net zoals je empathische en minder empathische autisten hebt.
Al die generalisaties zeggen niets over het individu.
De topictitel blijft me bijv storen, omdat het een vooroordeel over autisme betreft.
Ja, het zal voor sommige autisten gelden en het zal ook voor niet-autisten-met-een-kutkarakter gelden.
Maar geen enkel kenmerk is 'typisch' voor autisten.
Ik probeer een beetje uit te gaan van de gemiddelde persoon, voor zover je bij autistische personen kunt spreken van "gemiddeld". Ik denk dat mijn pa daar niet bij hoorde.
En de gemiddelde vrouw zal nu eenmaal empatischer zijn dan de gemiddelde man, doordat lg gemiddeld meer testosteron heeft.
En als je had gelezen wat ik nog meer had geschreven, dan had je kunnen weten dat ik weet dat bepaalde eigenschappen niet typerend zijn voor autisten.
De topictitel is overigens een vraag, niet een these. Het nodigt daarom ook niet uit tot discussie, alleen maar tot uitleg. En dat jij je er aan stoort, dat is dan aan jou.
donderdag 24 augustus 2017 om 19:47
Nou, dat ligt anders niet aan jou of je autisme maar dat ligt aan hén hoor! Jij bent gewoon eerlijk en ik vind echt dat dit moet kunnen. Jij zei het ook netjes. Als zij daar niet mee kom kunnen gaan ligt dat dus aan hen.sneeuwklokje74 schreef: ↑24-08-2017 18:18
Voorbeeld: een vriendin heeft een kindje dat nogal wat aandacht vraagt. Toen ik een middag bij haar was, vroeg ze aan het einde van de middag hoe ik het vind. Dus ik antwoord dat ik het gezellig vond, maar ook erg vermoeiend omdat het kindje nogal vaak om aandacht vroeg. Tja, toen was ze boos.
Ik heb ook wel eens tegen mijn vriend gezegd nadat ik een ex van mij was tegengekomen, dat ik me weer realiseerde hoe leuk mijn vriend is; veel leuker dan mijn ex. Dat viel ook niet goed.
Jouw vriendin is gewoon een hormonen bom die zich laat regeren door haar hormonen.
donderdag 24 augustus 2017 om 20:01
Wat reageer je aangebrand.iones schreef: ↑24-08-2017 19:43Toch verander ik de topic titel niet. Je moet de titel puur "gechargeerd" zien. Vooroordelen zijn ook gechargeerd.
Ik probeer een beetje uit te gaan van de gemiddelde persoon, voor zover je bij autistische personen kunt spreken van "gemiddeld". Ik denk dat mijn pa daar niet bij hoorde.
En de gemiddelde vrouw zal nu eenmaal empatischer zijn dan de gemiddelde man, doordat lg gemiddeld meer testosteron heeft.
En als je had gelezen wat ik nog meer had geschreven, dan had je kunnen weten dat ik weet dat bepaalde eigenschappen niet typerend zijn voor autisten.
De topictitel is overigens een vraag, niet een these. Het nodigt daarom ook niet uit tot discussie, alleen maar tot uitleg. En dat jij je er aan stoort, dat is dan aan jou.
Ja, IK vind de topictitel storend, dat ligt aan mij. Ik zeg toch niks anders dan dat?
En ik leg uit waarom ik em storend vind.
Hoef je verder niks mee, hoef je je ook niet aangevallen door te voelen.
Was gewoon een mededelinkje.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 24 augustus 2017 om 22:39
Toch fijn dat het niet aan mij ligt!iones schreef: ↑24-08-2017 19:47Nou, dat ligt anders niet aan jou of je autisme maar dat ligt aan hén hoor! Jij bent gewoon eerlijk en ik vind echt dat dit moet kunnen. Jij zei het ook netjes. Als zij daar niet mee kom kunnen gaan ligt dat dus aan hen.
Jouw vriendin is gewoon een hormonen bom die zich laat regeren door haar hormonen.
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:03
Grappig, de voorbeelden die jij noemt spreek ik ook gewoon uit tegen mijn beste vriendin en mijn vriend. Beiden hebben daar geen problemen mee. Maar... beiden neigen meer naar systematiseren i.p.v. empathiseren (net als ik), dus ze betrekken zo'n opmerking niet op zichzelf, voelen zich niet aangevallen en plakken er niet meteen een (zelfbedachte) emotie aan vast.sneeuwklokje74 schreef: ↑24-08-2017 18:18Ik heb al vaker samengewoond. Ik was al die keer degene die de relatie verbrak. Het lukte me niet.
Sinds ik weet dat ik autisme heb, lijken bepaalde puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Toen ik net wist van mijn autisme wilde ik niets van lotgenoten (stom woord) weten. Ik herkende mij niet in de verhalen. Dat is wel aan het veranderen.
Er zijn wel wat punten waaraan ik moet werken. Iets wat ik keer op keer verkeerd doe is aanvoelen hoe handig het is om eerlijk te zijn.
Voorbeeld: een vriendin heeft een kindje dat nogal wat aandacht vraagt. Toen ik een middag bij haar was, vroeg ze aan het einde van de middag hoe ik het vind. Dus ik antwoord dat ik het gezellig vond, maar ook erg vermoeiend omdat het kindje nogal vaak om aandacht vroeg. Tja, toen was ze boos.
Ik heb ook wel eens tegen mijn vriend gezegd nadat ik een ex van mij was tegengekomen, dat ik me weer realiseerde hoe leuk mijn vriend is; veel leuker dan mijn ex. Dat viel ook niet goed.
Zo heb ik wel meer voorbeelden.
Mijn ervaring is dat ik vrij weinig kan met mensen die (sterk) reageren vanuit emotie, omdat zij (in ieder geval op dat moment) niet in staat zijn naar de feiten te luisteren en er vanalles bijhalen wat niet relevant is of geen betrekking heeft op datgene waar het eigenlijk over gaat.
plumplum wijzigde dit bericht op 25-08-2017 13:08
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
9.03% gewijzigd
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:14
Dus als ik (spontaan) moet huilen omdat ik zie hoeveel verdriet mijn beste vriendin heeft door het verlies van een dierbare en dat me heel erg aangrijpt, heeft dat volgens jou niks te maken met inlevingsvermogen of empathie. Leg uit.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:19
Vind je dat niet jammer? Ik merk dat ik, door mezelf alsmaar aan te passen aan wat ik denk dat anderen van me verwachten en mede daardoor niet uit te spreken wat ik eigenlijk denk, mezelf een beetje ben kwijt geraakt. Hoe is dat bij jou?
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:36
Goede vraag. Ik heb ook wel eens het gevoel dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. Hoe dan precies dat vind ik lastig uit te leggen maar ik herken het gevoel. Jezelf zo lang anders voordoen en je eigen wensen ontkennen leidt er wel toe dat ik soms niet eens meer weet wat echt is en wat niet.
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:37
Ik ben het met je eens dat sociale interacties voor de meeste mensen met ASS meer energie kost dan voor mensen zonder ASS. Maar niet met de rest van je post.redbulletje schreef: ↑22-08-2017 20:09Denk dat iemand met ASS al veel meer energie steekt in rekening houden met anderen (terwijl dat toch niet echt opgemerkt wordt) dat ik het dan eerder andersom zou stellen: dat de ander juist meer rekening moet houden met de ASS-er als ze dan toch zonodig 'n relatie/vriendschap whatever met je willen.
Ik vind dat als het om sociale relaties gaat je altijd rekening dient te houden met een ander, of dit nou een vriendschappelijke, liefsdes-, werk- of familierelatie is. Het maakt hierbij ook niet uit of degene wel of geen ASS heeft, je moet gewoon naar de ander en zijn/haar behoeftes kijken. Als één van twee in de relatie constant op zijn/haar tenen moet lopen, is er een disbalans in de relatie en wellicht sprake van een mismatch van personen.
Wat bedoel je precies met dat laatste? In mijn ogen komt een 'relatie' uit twee kanten. Als ik geen vriendschappelijke relatie met iemand wil, ga ik daar ook geen energie in stoppen.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 15:57
Dat doe ik dus ook niet meer met mijn vriendin. Toen ze begon met verwijten via de mail heb ik daarop gereageerd. Welke reactie ik ook gaf (tegenspreken, uitleggen, vragen waarom ze dan vriendin met me wil zijn), ze bleef bij haar standpunt. Ze wilde het gewoon niet aannemen van me. Alles lag aan mij en ik moest het maar goedmaken van haar. Anders was het einde vriendschap. Ze bleef er maar over doorzeuren in haar volgende mails. Ik heb het laten doodbloeden verder, want ik wist het ook niet meer.
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:48
Zou ik ook gedaan hebben. Ik wil geen vriendschap enkel op andermans voorwaarden. Ik vind het überhaupt bizar dat mensen dat kunnen voorstellen en in mijn ogen ontbreekt het hen juist aan empathie/inlevingsvermogen.hondenmens schreef: ↑25-08-2017 15:57Dat doe ik dus ook niet meer met mijn vriendin. Toen ze begon met verwijten via de mail heb ik daarop gereageerd. Welke reactie ik ook gaf (tegenspreken, uitleggen, vragen waarom ze dan vriendin met me wil zijn), ze bleef bij haar standpunt. Ze wilde het gewoon niet aannemen van me. Alles lag aan mij en ik moest het maar goedmaken van haar. Anders was het einde vriendschap. Ze bleef er maar over doorzeuren in haar volgende mails. Ik heb het laten doodbloeden verder, want ik wist het ook niet meer.
Ik weet ondertussen van mezelf dat ik niet goed ben in het onderhouden van een grote vriendenkring. Ik heb op dit moment één vriendin met wie ik een diepgaande vriendschap heb (al zo'n 14 jaar). Dus kwaliteit boven kwantiteit.
Dat neemt niet weg dat ik het jammer vind dat sommige vriendschappen verwaterd zijn door een mismatch in behoeften/verwachtingen, want ik vond die mensen wel oprecht echt leuke, aardige mensen. Maar die vriendschappen in stand houden zou betekend hebben dat een van ons op de tenen had moeten lopen en/of onbedoeld gekwetst zou worden.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 16:59
Ik ga hier ook maar even op inhaken...
Dit herken ik enorm. Op dit moment probeer ik vanalles maar naar m'n gevoel is het gebaseerd op foute informatie. Ik heb het gevoel dat ik gecreëerd werd door de ander waardoor ik nu mijn eigen identiteit niet ken. Nu moet ik evenwel verdergaan met leven bij wijze van spreken en m'n keuzes baseren op wat ik nu weet. Nu heb ik een studiekeuze gemaakt (derde...) maar om de één of andere reden ben ik er alsnog niet zeker van.
Daarbij komt dat ik op kot moet gaan om die richting te kunnen volgen, iets wat ik nog nooit gedaan heb (en nu woon ik nog thuis dus dat wordt heel wat...). Heel veel zaken die anders zullen zijn en me toch wel afschrikken.
Maar hey, we moeten erdoor denk ik.
Om nog even op die identiteit terug te komen. Ik heb het idee ergens universeel te zijn. Niets is uitgesproken. Dat maakt het evenwel lastig om connectie te maken met anderen. Ik behoor nergens toe dus het wordt op dat vlak ook erg lastig om daar een sociaal leven op te bouwen. Ik heb zelfkennis maar niet de juiste als het over dit onderwerp gaat.
vrijdag 25 augustus 2017 om 17:15
Ik heb ook 2 keer een verkeerde keuze gemaakt op gebied van opleiding. De tweedekeer toch maar de opleiding afgemaakt, maar het ging wel met hangen en wurgen. Sindsdien vrij veel banen gehad,maar nooit voor langere tijd. Nu achteraf snap ik dat ergens wel.... Althans, denk ikhet te snappen. Ik ga er maar gewoon vanuit dat ik idd autisme heb, maar de diagnose is nog niet officieel. Maar herken me er zó in...
vrijdag 25 augustus 2017 om 17:25
Bij mij is het in een relatie niet zo dat ik mijn eigen mening niet durf te uiten, mijn hele eigen mening verdwijnt.Bumba1985 schreef: ↑25-08-2017 13:36Goede vraag. Ik heb ook wel eens het gevoel dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. Hoe dan precies dat vind ik lastig uit te leggen maar ik herken het gevoel. Jezelf zo lang anders voordoen en je eigen wensen ontkennen leidt er wel toe dat ik soms niet eens meer weet wat echt is en wat niet.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
vrijdag 25 augustus 2017 om 17:32
Dat herken ik gelukkig niet. Mijn man accepteert me zoals ik ben en probeert me juist te motiveren om meer voor mijn eigen mening uit te komen. Alleen soms weet ik niet eens meer wat ik zelf wil, zo erg ben ik bezig met wat anderen er wel van zullen denken.
Maar ik heb nu therapie en dat helpt wel enigszins. Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een familieweekend en ik wilde eigenlijk eerder weg. En dat hebben we uiteindelijk ook gedaan. Voorheen zou ik uit 'plichtsbesef' maar zijn gebleven, uit angst om mensen te kwetsen of angst dat er geroddeld zal worden. Nu heb ik besloten om voor mezelf te kiezen... En er is niemand gekwetst. Of er geroddeld is, geen idee. Zo wel, dan is dat niet mijn probleem.
Maar zulke dingen dat is dus echt lastig voor mij.
vrijdag 25 augustus 2017 om 17:44
In mijn relatie ervaar ik dit juist niet. Op de een of andere manier ben ik bij mijn vriend vanaf dag één 100% mezelf geweest. Het hoe en waarom kan ik nog steeds niet helemaal duiden. T.a.v. mijn vriendschap idem.
Het niet durven uiten van mijn mening ervaar ik wel m.b.t. mijn professionele werkomgeving (en toentertijd sommige van mijn medestudenten). Ik ben bang dat ik niet het juiste zeg of niet juist kan verwoorden en/of communiceren wat ik bedoel.
Ik probeer hier aan te werken, want ik voel mezelf hier niet prettig bij en ik heb het gevoel dat ik mezelf teleur stel. Ik wil graag mezelf zijn (en om dat te kunnen zijn ben ik nu proberen te herontdekken wie ik nu eigenlijk ben). Ik ben er wel achter dat ik dit minder heb bij mensen die mij hiervoor de ruimte geven en dus zelf niet zo veel ruimte claimen.
In mindere mate ervaar ik bovenstaande ook in relatie tot mijn (schoon)familie.
Gelukkig heb ik nooit meegemaakt dat mijn hele eigen mening verdwenen is. Dat lijkt me erg vervelend. Ik heb (helaas) wel ervaring met je eigen gevoelens/gedachten/mening naar de achtergrond drukken en dan maar doen wat de ander van je verwacht.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 18:03
Dit is voor mij erg herkenbaar. Ik vind het onprettig dat anderen iets kunnen denken of een mening hebben t.a.v. wat ik doe. Ik wil eigenlijk helemaal niet dat mensen iets over/voor mij denken.Bumba1985 schreef: ↑25-08-2017 17:32Dat herken ik gelukkig niet. Mijn man accepteert me zoals ik ben en probeert me juist te motiveren om meer voor mijn eigen mening uit te komen. Alleen soms weet ik niet eens meer wat ik zelf wil, zo erg ben ik bezig met wat anderen er wel van zullen denken.
Maar ik heb nu therapie en dat helpt wel enigszins. Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een familieweekend en ik wilde eigenlijk eerder weg. En dat hebben we uiteindelijk ook gedaan. Voorheen zou ik uit 'plichtsbesef' maar zijn gebleven, uit angst om mensen te kwetsen of angst dat er geroddeld zal worden. Nu heb ik besloten om voor mezelf te kiezen... En er is niemand gekwetst. Of er geroddeld is, geen idee. Zo wel, dan is dat niet mijn probleem.
Maar zulke dingen dat is dus echt lastig voor mij.
Waar ik dan af en toe aan denk is een verhaal over een man, zijn zoon en hun ezel (volgens mij heb ik dat verhaal ooit hier op het vivaforum gelezen):
Op een dag gingen vader en zoon met een ezel op pad. Vader wilde lopen en zette zijn zoon op de rug van de ezel. Zo gingen zij op weg tot zij mensen tegenkwamen die zeiden: ‘Zie daar de wereld op zijn kop. Die gezonde jongen zit rustig op de ezel, terwijl zijn arme, vermoeide vader nauwelijks vooruit komt.’
De jongen hoorde dit, schaamde zich en stapte af. Hij wilde dat zijn vader verder op de ezel zou rijden. Zo liepen ze voort. Even later hoorden ze: ‘Moet je dat zien. Wat een ontaarde vader, die zelf lekker op de ezel zit en zijn kind laat lopen.’
Na dit verwijt zei de zoon: ‘Kom, laten we samen op de ezel rijden.’ Zo vervolgden ze hun weg tot zij mensen tegenkwamen die zeiden: ‘Kijk, dat arme beest. Zijn rug zakt door onder het gewicht van hen beiden, wat een dierenbeulen.’
Daarop zei de jongen: ‘Laten we allebei te voet gaan, dan kan niemand ons nog verwijten maken.’ Zo liepen ze verder achter hun ezel. Tot voorbijgangers commentaar leverden: ‘Zie deze dwazen. Ze lopen in de brandende zon en geen van beiden denkt eraan op de ezel te gaan zitten.’
Vader richtte zicht tot zijn zoon en zei: ‘Tja, mijn zoon, hoe je je ook gedraagt, op- en aanmerkingen zullen er altijd in overvloed zijn. Volg daarom altijd wat je eigen hart je ingeeft.’
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 18:05
Op zich was verpleegkunde geen verkeerde keuze. Alleen kon ik me niet vinden in de ziekenhuissetting en daar liep ik toevallig m'n eerste stage. Het ging vermoedelijk een slopend traject zijn. En ik ben enigszins beter in theorie dan in de praktijk. Al blijf ik van mening dat ik in sé wel een geschikt persoon was om op een specifieke plaats tewerkgesteld te worden.Bumba1985 schreef: ↑25-08-2017 17:15Ik heb ook 2 keer een verkeerde keuze gemaakt op gebied van opleiding. De tweedekeer toch maar de opleiding afgemaakt, maar het ging wel met hangen en wurgen. Sindsdien vrij veel banen gehad,maar nooit voor langere tijd. Nu achteraf snap ik dat ergens wel.... Althans, denk ikhet te snappen. Ik ga er maar gewoon vanuit dat ik idd autisme heb, maar de diagnose is nog niet officieel. Maar herken me er zó in...
De tweede keuze was NMCT (IT-richting) maar die was dan te praktisch vond ik wat bevestigt dat de theorie me beter zou liggen.
De keuze die ik nu gemaakt heb is Integrale Veiligheid (preventieadviseur bijvoorbeeld). Ik ga ervoor op kot en ik moet erdoor. Ik heb er evenwel een dubbel gevoel bij.
Ik heb één langdurige job gehad (treinbegeleider) maar ik geraakte gefrustreerd dus kappen was de boodschap. En ik wou nota bene wel verder studeren dus in dat opzicht heb ik het me nog niet beklaagd. Het was een zekere job maar ik achtte het toch nodig om de handdoek in de ring te gooien.
Heb(ben) jij/jullie ook het gevoel extravert te zijn vanbinnen en introvert naar de buitenwereld toe?
vrijdag 25 augustus 2017 om 18:26
Wat een grappige omschrijving. Hier moet ik even over nadenken. Maar mijn eerste ingeving/gevoel is volmondig ja!
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 25 augustus 2017 om 18:44
Ik ben ambivert. Als ik me op mijn gemak voel ben ik extravert. Zo niet dan trek ik me extreem terug. Soms kan ik genieten van gezelschap, maar ik kan ook heel goed op mezelf zijn en heb daar ook veel behoefte aan, maar ik heb zeker ook behoefte aan contact. Maar het liefst moet het dan wel echt ergens over gaan...
Ik leef altijd met een voet op de rem en de ander op het gaspedaal. Dol op uitstapjes, tot het me halverwege de dag vaak teveel wordt.
Ik ben gewoon een limited edition lol
Ik leef altijd met een voet op de rem en de ander op het gaspedaal. Dol op uitstapjes, tot het me halverwege de dag vaak teveel wordt.
Ik ben gewoon een limited edition lol
