Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Lastige thuissituatie, onenigheden. verschillende golflengte

11-10-2018 10:23 243 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi,

Ik had eerder al wat topics aangemaakt. Ik wou hierover geen topic posten, maar gisteren is de situatie ontploft. Ik weet er even geen raad meer mee. Ik had het afgelopen nacht emotioneel nogal lastig. Ik moet het toch even kwijt, denk ik. Dit wordt vast weer een wirwarrig verhaal. Ik heb even weinig energie om er een gestructureerd verhaal van te maken. Ik typ wat in me opkomt. Begrijpelijk als je als lezer dan afhaakt.

Korte achtergrond. Ik ben 23 jaar. Ik heb een universitaire opleiding genoten. Ik werk sinds enkele maanden fulltime. Ik heb vind ikzelf een mooie functie. Mooie extralegale voordelen, waaronder een firmawagen. Allemaal niet relevant zou je denken, maar wel voor dit verhaal opzich.

Goed, waar begin ik... Ik heb sinds jaren al een slechte band met mijn ouders. Er is nooit iets specifiek gebeurd om deze slechte band te veroorzaken. Er is simpelweg nooit een hechte band geweest, altijd al zo geweest. Ik zie mijn ouders louter functioneel. Eigenlijk geef ik niet om hen, hoe cru het vast ook is om dat te zeggen. Ze hebben altijd goed voor me gezorgd, materieel had ik meer dan genoeg. Ik klaagde nooit. Ik viel nooit iemand lastig hier thuis, hield me aan de huisregels en deed het relatief goed op school. Ik ben dus dankbaar dat mijn ouders mij op dit vlak hebben ondersteund. Nog steeds sparen ze goed voor mij. Op dat vlak zijn het goeie ouders geweest. Ik ga dan ook geen smaad aan hun naam smeren. Ze begrijpen mijn emotionele wensen simpelweg niet. Hun wil is wet.

Waarom is deze slechte band er nou? Vanaf mijn jeugd was het altijd vaker "nee" dan "ja". Ook wanneer een vriendje eens wou komen spelen. Er was eigenlijk weinig ruimte voor mijn wens, denk ik zo. Wij begrijpen mekaar niet. Verschillende golflengte. Het is altijd zo geweest dat wanneer ik uit dat ik met wat zit of iets niet apprecieer of kan hebben, dan beginnen mijn ouders vaak over onrelevante zaken die ofwel in het verleden liggen, ofwel totaal niet relevant zijn. Vaak beginnen ze meteen met roepen of hun stem te verheffen, nadat ik nog maar mezelf uitgedrukt heb op een rustige manier. Zelf wanneer ze beginnen roepen probeer ik het rustig uit te leggen maarja, we snappen mekaar niet. Ik kan geen intellectueel gesprek met hen hebben met wederzijds begrip en respect.

Gisteren is dit dan ook ontploft. Ik zei tegen mijn ouders dat ik binnenkort op een roadtrip ga met een vriend voor enkele dagen. Een roadtrip van ongeveer 1 500 km. Dat is veel, maar het is een avontuur. Het is ook de eerste keer in 2 jaren dat ik op reis ga. Met de firmawagen mag je onbeperkt in het binnenland en buitenland rijden. Je kan enkel niet tanken in het buitenland. De wagens zijn wel omnium verzekerd, ook in het buitenland. Ik ga dus met deze wagen. Mijn ouders begonnen dan weer met roepen. Ze kaartten volgende argumenten aan die ikzelf eigenlijk simpelweg achterlijk vind:

- Als je verongelukt, verliezen wij alles.
- Je maakt ons kapot door niet te luisteren (?? ik ben 23)
- Jouw vriend heeft waanbeelden en is een slechte invloed
- Je hebt al 3 relaties gehad, misschien moet je het maar eens bij jezelf zoeken (niet relevant)
- Dat ik een lastig persoon ben die nooit luistert en mijn eigen zin doet
- Dreigen met dat ik maar alleen moet gaan wonen dan als ik mij niet aan de huisregels hou
- Dat ik weinig doe in huis. Dat klopt ook. Ik heb al enkele malen gezegd dat ik niet wil helpen, met hoe ik dit allemaal ervaar. Dat begrijpen ze dus niet.

Allerlei zulke zaken. Dat is ook zo'n punt: ik hou me niet aan de huisregels, zogezegd. Ik plas niet naast de bril, ik maak geen lawaai. In mijn ogen van mijn moeder zijn huisregels onconditioneel luisteren naar wat zij wil, simpelweg omdat ik nog thuiswoon en maar moet gehoorzaam zijn. Zo werkt dat niet als je zoon huur betaald en verder niemand lastig valt.

Ik denk ook aan een ander voorbeeld. In mijn laatste relatie had ik vaak ruzie met mijn ouders om het volgende: ik moest, maar moest dan ook tijdens de week voor 23u thuis zijn. Anders ben ik niet fit genoeg om te gaan werken. Anders maak ik iedereen wakker (terwijl ik amper lawaai maak wanneer ik thuiskom). Ik ben hier natuurlijk tegen in opstand gegaan. Zij kan niet voor mij bepalen of ik al dan niet fit ben voor het werk en wanneer ik moet thuis zijn. Ik herinner mij dat ik wel eens na 23u thuis kwam. Mijn moeder begon te roepen vanaf de trap dat ik iedereen hier wakker maak en ze ongerust zijn en niet kunnen slapen, terwijl ze overbezorgd zijn en zij net met haar gebrul iedereen wakker maakt.

Overlaatst heb ik ook een smartwatch en vrij dure Bluetooth oortjes gekocht. Mijn moeder komt uit een armer gezin. Daar heb ik begrip voor... Alleen, ze begint wanneer ik geld uitgeef aan spullen voor mezelf altijd te roepen dat ik niet spaar, dom met mijn geld om ga. Ik woon nog thuis, kan goed sparen. Maandelijks zet ik gemiddeld 70-75% van mijn loon opzij. Ze zei toen ook dat die oortjes hier niet binnenkomen, dat wanneer ik ze wél koop (wat ik gedaan heb) uit het huis vlieg. Dat zijn allerlei voorbeelden.

Ik heb ook enkele jaren een lastige periode gehad, wat me toen wel zwaar viel. Dat heb ik omschreven in mijn topic "niet voldoende voldaan in het leven". Daar ben ik nu sterk uitgekomen, maar ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik dit kon vertellen aan mijn ouders. Wij zitten écht op een verschillende golflengte.

Kortom, ik heb het gevoel dat ik al jaren in een fascistische dictatuur leef waarin mijn moeder de leider is. Mijn vader is een goeie man. Alleen is hij gefrustreerd door zijn werk en oma die veel zorg nodig heeft waar hij het lastig mee heeft en nog gefrustreerder door rondloopt. Vaak heeft hij ook geen begrip voor me. Hij volgt mijn moeder altijd.

Aangezien dit gisteren zo ontploft is, ga ik graag uit het huis. Mijn plan was om nog ~2 jaar te sparen en dan alleen te gaan wonen. Maar deze situatie is onhoudbaar. Ik heb trouwens al 2x het gesprek aangegaan met mijn ouders waarin ik duidelijk gemaakt heb dat ik geen band voel met hen, zij mij niet begrijpen en wat jullie hier lezen. Dat helpt dus niet. Ik wil ook niet meer bemiddelen. Ik ben het moe en heb er geen energie voor, dit is wat teveel negativiteit voor me de laatste tijd.

Om af te sluiten, ik heb nog nooit alleen gewoond. In mijn studentenperiode heb ik nooit op kamers gezeten. Ik ga wel niet weglopen van thuis. Ik heb al aangekondigd dat ik alleen ga wonen. Ik heb deze ochtend al gezegd dat ik uit huis ga. Mijn moeder zei ook dat dat vast het beste is, om dan maar weer te spammen over het feit dat die vriend een slechte invloed is en ik mijn leven aan het verkloten ben.

Ik heb de middelen wel om alleen te gaan wonen, alleen schrikt me het ergens wat af. Ik ben vrij zelfstandig. Anderzijds werk ik 40u, ik moet dan zélf alles gaan regelen. Totaal geen ervaring mee. Maar al doende leert men, denk ik. Iemand tips voor waar ik best op let? Ik heb zelf al wat research gedaan. Ik denk te beginnen met huren, een klein appartement. Meer heb ik niet nodig. Jammer genoeg heb ik geen vrienden die in een fase zijn om samen te cohousen, ik doe dit liever ook op mezelf. Dat zal vast een eenzame ervaring zijn in het begin. Maar hier thuis voel ik me ook eenzaam, niet begrepen. Beter op mezelf dan.

Ik vind het wel bedroevend dat dit zo moet lopen, maarja. Zo werkt het hier echt niet meer voor mij. Ons gezin is ons gezin, in dit regime komt dan ook niemand binnen heb ik al gemerkt. Ik vind dat mijn ouders mij misgunnen, mijn leven willen regisseren. Mijn ouders hebben voornamelijk in het verleden ook gefocust op fouten, minder op wat ik bereikt heb. Ze waren wel trots toen ik afstudeerde, dat wel. De nadruk ligt enkel op wat zij als negatief zien. Negatief is dan iets wat ik uitdruk, wat niet in hun wens ligt. Ze kunnen mij niet loslaten, ik heb dit allemaal ook al enkele malen gezegd. Praten is geen optie meer. Ik wil hier ook helemaal niet meer wonen, maakt me niet gelukkig. Ik heb tranen in mijn ogen als ik dit allemaal zo typ op mijn werk (even wat rustiger vandaag). Ik weet dat dit niet juist is van hen, ik wil er van af. Ik voel nu al dat ik geen behoefte zal hebben aan hen zien wanneer ik alleen woon.

Daar komt het allemaal wat op neer, vluchtig en op gevoel getypt.

Edit: ik ga dus zeker alleen wonen en trek mijn plan wel. Het gevoel dat ik helemaal geen ondersteunende ouders heb, geen band ligt me simpelweg zwaar. Konden even goed zorgverleners zijn zonder meer toen ik dat nog nodig had als jongere.
anoniem_123_ wijzigde dit bericht op 11-10-2018 10:36
1.60% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Het huis uit dus. Soms is de oplossing zo simpel.
Alle reacties Link kopieren Quote
MinkeDeWit schreef:
11-10-2018 10:26
Het huis uit dus. Soms is de oplossing zo simpel.
Ja, dat ik uit huis ga was wat de bottom line van mijn bericht. Het ligt mij sinds gisteren allemaal alleen nogal zwaar op mijn maag wanneer ik erbij stil sta. Was vast al langer zo, maar ik heb het laten opstapelen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Soms is het tijd om je eigen boontjes te doppen.
Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?
Alle reacties Link kopieren Quote
Op jezelf gaan wonen. Je bent 23 dus dat moet lukken.
Alle reacties Link kopieren Quote
:-o Ik snap werkelijk waar niet waarom je niet al veel eerder gewoon op jezelf bent gaan wonen? Alles zelf regelen? Je bent 23! Waarom trek je je zoveel aan van je moeder en ga je niet je eigen leven leiden? Kom op, niet twijfelen, gewoon doen. Misschien normaliseert de relatie met je ouders dan ook wel weer. Je klinkt onzeker en bang, terwijl je alles prima voor elkaar hebt. Ga je leven leven en laat je ouderlijk gezin los, je bent tenslotte al een paar jaar volwassen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ongelofelijk dat je het zo niet naar je zin hebt thuis en dan toch daar bent blijven wonen voor zo lang. Waarom ben je niet al weg?

Misschien levert het zelfs een betere relatie met je ouders op. Afstand kan soms goed zijn.
grotezakchips wijzigde dit bericht op 14-10-2018 14:22
12.96% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
florita schreef:
11-10-2018 10:30
:-o Ik snap werkelijk waar niet waarom je niet al veel eerder gewoon op jezelf bent gaan wonen? Alles zelf regelen? Je bent 23! Waarom trek je je zoveel aan van je moeder en ga je niet je eigen leven leiden? Kom op, niet twijfelen, gewoon doen. Misschien normaliseert de relatie met je ouders dan ook wel weer. Je klinkt onzeker en bang, terwijl je alles prima voor elkaar hebt. Ga je leven leven en laat je ouderlijk gezin los, je bent tenslotte al een paar jaar volwassen.
Ik wou wat langer sparen, alleen wonen is kostelijk. Zeker zonder partner. Dat is de enige reden waarom ik nog thuis woon: functioneel. Het kan dat de relatie dan normaliseert. Voorlopig heb ik geen behoefte aan contact met hen, wanneer ik alleen zou wonen. je hebt gelijk verder, al doende leert men en ik ben verstandig genoeg om dat zelf uit te vissen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Iets in mij zegt dat je ouders opvatting van de situatie dichter bij de werkelijkheid ligt dan jouw eigen opvatting van de situatie.
Alle reacties Link kopieren Quote
Anoniem_123_ schreef:
11-10-2018 10:34
Ik wou wat langer sparen, alleen wonen is kostelijk. Zeker zonder partner. Dat is de enige reden waarom ik nog thuis woon: functioneel. Het kan dat de relatie dan normaliseert. Voorlopig heb ik geen behoefte aan contact met hen, wanneer ik alleen zou wonen. je hebt gelijk verder, al doende leert men en ik ben verstandig genoeg om dat zelf uit te vissen.
Goed zo! Ik snap het sparen, maar geld gaat toch niet boven je eigen geluk. Liever een wat kleiner/minder mooi huis, dan je zo onderdrukt voelen, En je klinkt zeker verstandig genoeg, alleen wat onzeker. Gewoon doen, het komt wel goed.
Alle reacties Link kopieren Quote
Anoniem_123_ schreef:
11-10-2018 10:34
Ik wou wat langer sparen, alleen wonen is kostelijk. Zeker zonder partner. Dat is de enige reden waarom ik nog thuis woon: functioneel. Het kan dat de relatie dan normaliseert. Voorlopig heb ik geen behoefte aan contact met hen, wanneer ik alleen zou wonen. je hebt gelijk verder, al doende leert men en ik ben verstandig genoeg om dat zelf uit te vissen.
Tja als je zo rationeel redeneert en het puur deed om te sparen, moet je de consequenties voor lief nemen. Je ziet ze zelf volgens mij als wandelende pinautomaten, dus de koele relatie komt van twee kanten . Het is maar waarvoor je kiest.
Alle reacties Link kopieren Quote
vivautrecht85 schreef:
11-10-2018 10:37
Tja als je zo rationeel redeneert en het puur deed om te sparen, moet je de consequenties voor lief nemen. Je ziet ze zelf volgens mij als wandelende pinautomaten, dus de koele relatie komt van twee kanten . Het is maar waarvoor je kiest.
Ik zag ze als kind/jongere zeker niet als pinautomaten. Ik zag ze als mijn ouders. Sinds ik werk realiseer ik me wat ik hier neergeschreven heb, alleen is het nu ontploft. Sinds dat ik werk, heb ik inderdaad die koele relatie, omdat er geen verandering was.
Alle reacties Link kopieren Quote
Als jij een smartwatch kan kopen, dan kan je echt wel op jezelf wonen.

Ik weet dat de Belgische particuliere huurmarkt moeilijk is, ben zelf alleenstaand met kind. Maar het is mij ook gelukt om iets te vinden.
Alle reacties Link kopieren Quote
Idd zo snel mogelijk je eigen plek gaan zoeken. En wie weet kun je meer dan je zou denken.
We hebben het allemaal uit moeten zoeken hoe het is om op eigen benen te staan.
Succes!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik snap het sparen niet. Als je situatie zo rot is, dan ga je toch niet vanwege wat centen bij je ouders blijven wonen?

Ik klink misschien een beetje hard, maar ik wil ook zeggen dat ik het heel rot voor je vindt.
grotezakchips wijzigde dit bericht op 14-10-2018 14:21
43.20% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Jordan1756 schreef:
11-10-2018 10:36
Iets in mij zegt dat je ouders opvatting van de situatie dichter bij de werkelijkheid ligt dan jouw eigen opvatting van de situatie.

Dat was ook mijn gedachte. Het komt op mij allemaal erg onvolwassen over.
Jezus wat een dom gelul weer overal.
Alle reacties Link kopieren Quote
Anoniem_123_ schreef:
11-10-2018 10:39
Ik zag ze als kind/jongere zeker niet als pinautomaten. Ik zag ze als mijn ouders. Sinds ik werk realiseer ik me wat ik hier neergeschreven heb, alleen is het nu ontploft. Sinds dat ik werk, heb ik inderdaad die koele relatie, omdat er geen verandering was.
Maar je beseft dat het ongekend luxe is dat jij zoveel kunt sparen en dat zij daarnaast voor je sparen?

Je noemt jezelf zelfstandig maar zo kom je totaal niet over.
Je komt nogal berekenend over eerlijk gezegd.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je doet zelf net zo hard mee aan de verstoorde relatie. Je geeft je moeder de schuld van alles (fascistische dictatuur. Really?), maar zelf ben je echt niet veel beter.

Je bent thuis blijven wonen om lekker te sparen. Je verdient blijkbaar een hoop poen (auto van de zaak, universitaire opleiding), maar teert liever op de zak van je ouders dan dat je je eigen boontjes dopt.

Je woont thuis. Bij paps en mams. Je woont dus samen met meerdere mensen. Snap je dan dat je niet kan doen en laten waar jij zin in hebt? Het is niet meer dan logisch dat je ouders (met wie je dus samenwoont) zeggen dat ze na elven 's avonds geen lawaai meer hebben. Ook al denk jij zachtjes te doen, waarschijnlijk doe je dat niet.

Je stelt je op als een klein kind met je ' geen contact willen als je eenmaal het huis uit bent'. Zo rot zal het er wel niet zijn als je met je goede baan nog steeds thuis woont he? Man up, doe normaal tegen je ouders en hou rekening met ze.

En ga het huis uit.
Alle reacties Link kopieren Quote
GroteZakChips schreef:
11-10-2018 10:41
Ik snap het sparen niet. Mijn broer deed dat ook terwijl hij ontevreden was met de thuissituatie en altijd ruzie had. Waarom zou je sparen? Ik was dolgelukkig met mijn mini kamer in een gedeeld studentenhuis. Als je situatie zo rot is, dan ga je toch niet vanwege wat centen bij je ouders blijven wonen?

Ik klink misschien een beetje hard, maar ik wil ook zeggen dat ik het heel rot voor je vindt. Uit ervaring weet ik dat een situatie als deze je niet in de koude kleren gaat zitten en dat je er nog veel last van kunt hebben (emotioneel).
Ja, iedereen heeft daar een andere mening over natuurlijk. De ene wilt wat sparen en een financiële basis opbouwen om zo ook meer middelen te kunnen inleggen bij het kopen van een huis op afbetaling, de ander gaat direct uit huis. Het is maar wat je prefereert. Dat tweede is nu allesinds ook beter voor mij.
Alle reacties Link kopieren Quote
als je een legale bedrijfswagen hebt moet je uit huis. zo zijn de regels
Harry, wagen!
Alle reacties Link kopieren Quote
Kijk jij neer op je ouders?
Alle reacties Link kopieren Quote
vivautrecht85 schreef:
11-10-2018 10:43
Maar je beseft dat het ongekend luxe is dat jij zoveel kunt sparen en dat zij daarnaast voor je sparen?

Je noemt jezelf zelfstandig maar zo kom je totaal niet over.
Je komt nogal berekenend over eerlijk gezegd.
Tuurlijk is dat luxe. Mijn ouders vinden/vonden dit zelf ook het beste, dat ik spaar. Ik ben daar ook dankbaar, dat ze die financiële zaken voor me doen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je ouders klinken niet heel tof, maar je bent zelf ook super egoïstisch.
Je bent 23 maar woont nog thuis. Je hebt geen zin om thuis mee te helpen. Sorry? Je woont als volwassene in dat huis, je kunt minstens meehelpen met de was, afwas en koken en stofzuigen. Dan zou je nu ook weten hoe dat moest trouwens.
Jij denkt alleen aan jezelf en hoeveel je wilt sparen. Ik mag hopen dat je je ouders wel een bijdrage aan de hypotheek of huur geeft, met je fulltime baan?
Nu heb je eindelijk het licht gezien en wil je uit huis.
Ga een studio huren ergens, houd het goedkoop.
En ga dan lekker genieten van het leven en doe wat je wil. Ga stappen tot vijf uur ‘s ochtends, ga je roadtrip maken etc etc.
In je eigen huis mag je lekker alles zelf bepalen. En hoezo eenzaam? Je kunt toch mensen uitnodigen? Veel makkelijker dan wanneer je bij je ouders woont.
Alle reacties Link kopieren Quote
Anoniem_123_ schreef:
11-10-2018 10:44
Ja, iedereen heeft daar een andere mening over natuurlijk. De ene wilt wat sparen en een financiële basis opbouwen om zo ook meer middelen te kunnen inleggen bij het kopen van een huis op afbetaling, de ander gaat direct uit huis. Het is maar wat je prefereert. Dat tweede is nu allesinds ook beter voor mij.
Je hebt jarenlang een keuze gemaakt waaruit blijkt dat je het sparen belangrijker vindt dan de sfeer waarin je woont. Is prima maar dat wist je van tevoren.

Je betaalt nu huur toch aan je ouders? Ik neem aan dat je de overige lasten ook op jezelf neemt? Dus zorgpremie, je eigen boodschappen en dergelijke? Dan is het toch niet zo'n groot verschil met op jezelf wonen?
Alle reacties Link kopieren Quote
*Toos* schreef:
11-10-2018 10:43
Je doet zelf net zo hard mee aan de verstoorde relatie. Je geeft je moeder de schuld van alles (fascistische dictatuur. Really?), maar zelf ben je echt niet veel beter.

Je bent thuis blijven wonen om lekker te sparen. Je verdient blijkbaar een hoop poen (auto van de zaak, universitaire opleiding), maar teert liever op de zak van je ouders dan dat je je eigen boontjes dopt.

Je woont thuis. Bij paps en mams. Je woont dus samen met meerdere mensen. Snap je dan dat je niet kan doen en laten waar jij zin in hebt? Het is niet meer dan logisch dat je ouders (met wie je dus samenwoont) zeggen dat ze na elven 's avonds geen lawaai meer hebben. Ook al denk jij zachtjes te doen, waarschijnlijk doe je dat niet.

Je stelt je op als een klein kind met je ' geen contact willen als je eenmaal het huis uit bent'. Zo rot zal het er wel niet zijn als je met je goede baan nog steeds thuis woont he? Man up, doe normaal tegen je ouders en hou rekening met ze.

En ga het huis uit.
Ik kan doen en laten wat ik wil, als ik er niemand mee belemmer of mee lastig val thuis, niemand mee beïnvloed, niemand kwaad mee doe en me hou aan terechte huisregels. Dat na elven was één voorbeeld. Ik doe wel echt zachtjes. Wanneer ik in het weekend later thuiskom, hoort niemand me. Ze houdt zichzelf wakker door zo ongerust te zijn om niks.

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven