Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Man voelt na 20 jaar geen verliefdheid meer

12-09-2017 03:10 1966 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Omwille van de privacy schrijf ik dit onder een andere nick. Onder de gebruikelijke ben ik te herkenbaar.

Mijn man en ik zijn al meer dan twintig jaar getrouwd een we hebben twee pubers (18 en 14).

Allebei goede baan, leuke en makkelijke kinderen. Gewoon een normaal, stabiel gezin. Sinds anderhalf a twee jaar is er geleidelijk aan iets veranderd. Ik had de indruk dat mijn man me niet meer zo zag staan. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar het leek wel of hij mij niet meer zo leuk en aantrekkelijk vond. Wilde nauwelijks of niet meer vrijen. Gedroeg zich vriendelijk, gezellig, niet minder attent dan anders maar er miste iets.

Hij had veel druk op zijn werk, zei hij. Moe, stress, was een fase.

Vandaag kon ik er niet meer tegen en barstte ik in bed in tranen uit. En toen kwam het. Hij voelt geen verliefdheid meer. Houdt nog wel van mij, vindt me een leuke en aantrekkelijke vrouw maar het gevoel ontbreekt.

What
The
Fuck

Hij wil nu in therapie om te kijken of het gevoel nog terugkomt. Beweert bij hoog en bij laag dat er geen ander is.

Ik weet het even niet meer. Therapie kan heel zinvol zijn als je vastloopt omdat je niet met elkaar kan praten, of omdat je alleen nog maar ruzie maakt. Daar is allemaal geen sprake van. En dus vraag ik me af of we onszelf niet voor de gek houden en of het gevoel terug kan komen door te praten. En waarover dan in godsnaam? Er zit hem niks dwars, er is niks aan de hand, hij voelt gewoon niks meer. Hij weet nog precies waarom hij verliefd op mij werd en als hij naar mij kijkt ziet hij nog steeds dezelfde vrouw, zegt hij.

Ik ben zo verdrietig. Natuurlijk ga ik mee in therapie, we hebben twee kinderen. Ik vermoed echter dat het uitdraait op een verstandshuwelijk tot de kinderen de deur uit zijn. Ik wil dat ze in een intact gezin opgroeien, met twee ouders. We hebben geen ruzie, het is verder best gezellig thuis. Maar daarna is het voor mij klaar, als er niets verandert. Langer ben ik niet bereid om mooi weer te spelen.

Maar o, wat doet het pijn. Ik dacht dat we onverwoestbaar waren. Dat ons huwelijk goed en stabiel was. Hoe kan een mens zich zo vergissen?
Alle reacties Link kopieren Quote
Hi Yaga, ik ga zo ook maar eens een glas drinken op mooie mannen voor de toekomst! ;-D
Eens even kijken: :whut:

Betreffende het me inhouden: ik wil niet dat hij denkt ‘Jahoor, blij dat ik weg ben bij dat gekke wijf’. Ik wil dat hij denkt ‘goh, misschien was het zo gek nog niet samen.’ Niet perse om weer samen te eindigen maar omdat ik nog steeds hoop op een beetje inzicht aan zijn kant dat ook hij niet de makkelijkste was en dat niet alle ellende van mijn kant kwam. Gewoon, omdat dat mij me beter zou laten voelen. Nog niet helemaal (of helemaal niet) los van hem dus.

Daarnaast vind ik mezelf zo leuker omdat ik er zo kalm en volwassen mee omga naar hem toe. (Meestal dan. ) Ik vind mezelf een fijner persoon zo, zonder drama of ruzie. Ik ben vreselijk in m’n gevoel geschoten ipv in de aanval en probeer dat op nu een mooie en eerlijke manier te delen. Hij was toch m’n man, de vader van mijn dochter en ik hou nog steeds van hem.

Onze dochter is 1,5. Dat maakt het voor mij onverteerbaar. Wie gaat nu bij z’n gezin weg met een kind van 1,5? Ik ben niet een andere Ippy dan 2 jaar terug toen we voor haar kozen. En het was best heel pittig sinds haar geboorte maar dan ga je er toch eerst alles aan proberen? Nouja.

Voordeel is dat ipmini er weinig van snapt. En gelukkig komt ex heel regelmatig om op haar te passen. Bijna elke andere dag. Dat is voor mij pittig, want telkens weer het gevoel van afscheid moeten nemen, maar voor ipmini is het top.

En ach, dit weekend is ook weer overleefd, we komen er wel!

Knuffel voor jou! :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
@zielsverwant: dank je wel. Ik vind het enorm zwaar.

@Ippy: zo herkenbaar dat je graag wil dat hij inziet wat hij weg gooit. Ik vind het moeilijk om redelijk te blijven. Ik vind dat hij mij achterlaat met alle zorg voor het verdriet van de kinderen. Gisteren kwam er één intens verdrietig terug. Man vraagt nooit hoe het met ze gaat. Hij vraagt het ze zelf, zegt hij, maar ze zeggen niets tegen hem. Wel tegen mij en tegen anderen (vriendin, oma, etc). Ik had gehoopt dat we elkaar ook daarin zouden kunnen steunen. Dat vond mijn ex een verwijt. Ik vind het een gebrek aan belangstelling.

Ik merk toch dat ik dingen van hem verwacht die hij weigert te geven. Het is onder zijn voorwaarden of anders niet. De enige manier om me daarvan los te maken is door me volledig af te sluiten vrees ik.
Alle reacties Link kopieren Quote
Moeilijk zeg. Moeilijk, om ineens een andere modus te vinden van omgang met elkaar, terwijl je nog aan het verwerken bent van alles wat er is gebeurt.
Ik vind jullie zo knap. Het 'waardig' houden, terwijl je van binnen waarsch ontploft van emoties en verdriet....?
Alle reacties Link kopieren Quote
Hier een paar 'gewone' dagen gehad. Zonder zware gesprekken. Ook zonder veel irritaties of nukkigheid. Man zit in z'n goede periode: is behulpzaam, lief, geïnteresseerd. Alleen ik kan het niet 'ontvangen'. Ik zit op slot.
Ik kan niet meer zo doorgaan. Wil nu zelf ook ruimte. Beiden zijn we nu aan het zoeken naar iets ernaast. Gaat nog niet zo snel. Duur ook, is alles wat je tijdelijk erbij wil huren! We maken er wel allebei werk van: veel mailen, zoeken en rondbellen.

Dit weekend met zijn vriend gepraat, die bij ons langs kwam. Was fijn. Hij kan er ook niet helemaal vat op krijgen, wat mijn man nu bedoelt. Hij dacht, dat echt helemaal vertrekken, ook niet was wat man nu wil.

Vandaag m'n eigen therapie gehad. Mijn therapeut vindt het ook lastig te duiden: de wisselende signalen, de tegenstrijdige uitspraken. Het beeld, wat ze van hem kreeg toen we eens samen gingen... het strookt niet goed met elkaar. Is hij depressief?, vroeg ze nog.
Dat is wel een terugkerende kwestie hier ja: elke winter weer. Maar ook daar maakt man geen werk van. Hij en ik constateren zijn somberheid, ik stuur hem naar de dokter, hij komt terug met een vragenlijst en misschien net een paar gesprekken met praktijkondersteuner of MW. En daar blijft het dan weer bij.

Roepen, maar geen actie. Terugkerende patronen.

Ik brokkel ondertussen langszaam af. Onze liefde brokkelt af. En tegelijkertijd kan ik niet geloven dat dit écht is. Dat dit echt is wat hij wil. Niet in de zin van: verbaast, niet te geloven.
Maar oprecht, ik denk dat er iets anders onder zit. En nee, niet eens een ander.

Maar goed, nu bevind ik me ook weer in een loop; want dit heb ik een paar weken geleden ook al gezegd.
Ik kan alleen mijn eigen gedrag en acties bepalen. Ik weet het. Ben ook echt zo ver, dat ík nu wil dat hij gaat. Weg. Niet meer hier. Niet meer zo. Weg.

Nu nog een plekje.
jubelien wijzigde dit bericht op 15-01-2018 21:07
Reden: D en T
0.08% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik doe mijn best om waardig te zijn. Vind mezelf niet heel waardig. Soms ben ik ook gewoon boos. Werken gaat moeizaam. Heb gewoon iets wat verdacht veel lijkt op een burn out. Het enige waar ik enorm tevreden over ben is mijn omgang met de kinderen. We praten met elkaar. Ze delen hun verdriet maar ook hun goede momenten met mij.

Jubelien, ik lees je verhaal en het lijkt zoveel op het mijne. Ook mij is gevraagd of mijn ex niet depressief is. Ik weet het niet. Kan het niet oplossen ook. Ik denk zeker dat er voor ons een weg terug was geweest maar hij wilde het niet meer proberen.

Ik kan wel zeggen "probeer het los te laten" maar ik kon/ kan dat zelf ook niet heel goed. :hug: voor jou
Alle reacties Link kopieren Quote
Yaga, wat was voor jou het punt dan, waarop je besefte: ik moet dit gaan loslaten? Dat punt, waarop je nu waarsch steeds teruggrijpt, als je je huidige situatie heel moeilijk vindt?
Alle reacties Link kopieren Quote
Jubelien schreef:
15-01-2018 21:33
Yaga, wat was voor jou het punt dan, waarop je besefte: ik moet dit gaan loslaten? Dat punt, waarop je nu waarsch steeds teruggrijpt, als je je huidige situatie heel moeilijk vindt?
Er was niet echt een punt. Het besef kwam langzaam. Ik mis hem niet hier in huis. Als ik omschrijf wat voor meneer ik graag zou willen lijkt die niet op mijn ex. Hij bleek al twee jaar te twijfelen en ik ging steeds harder mijn best doen. Tot ik ontdekte hoeveel fijner het is zonder hem. En nog steeds wilde ik hem terug. Maar het werd steeds minder.

Kan jij je redden zonder hem? Heb je een baan?
Alle reacties Link kopieren Quote
Ja. Ik heb gewoon een baan (zeker niet dikbetaald, ben 3 jaar geleden heel bewust geschwitcht van een commerciële, zeer veeleisende, uitdagende maar vermoeiende baan naar iets onder mijn niveau, dat paste beter bij mij en mijn gezin op dat moment). En daarnaast doe ik voor de lol wat freelance werk.

Ik kan dit huis niet in m'n eentje betalen, dat niet.

Maar de praktische kant, dat lost zich wel op, denk ik.
(Afgezien dan dat een tijdelijk plekje ernaast loeiduur blijkt te zijn).

Maar dat het fijner is zonder hem, dat ontdek je pas nu he?! Daar was je anders niet gauw achter gekomen?
Alle reacties Link kopieren Quote
Jubelien schreef:
15-01-2018 21:50
Ja. Ik heb gewoon een baan (zeker niet dikbetaald, ben 3 jaar geleden heel bewust geschwitcht van een commerciële, zeer veeleisende, uitdagende maar vermoeiende baan naar iets onder mijn niveau, dat paste beter bij mij en mijn gezin op dat moment). En daarnaast doe ik voor de lol wat freelance werk.

Ik kan dit huis niet in m'n eentje betalen, dat niet.

Maar de praktische kant, dat lost zich wel op, denk ik.
(Afgezien dan dat een tijdelijk plekje ernaast loeiduur blijkt te zijn).

Maar dat het fijner is zonder hem, dat ontdek je pas nu he?! Daar was je anders niet gauw achter gekomen?
Nee. Want ik was zelf nooit weg gegaan. Maar er valt een enorme last van mij af. De chagrijn om de vermeende rommel. De nieuwe regels die hij introduceerde. De ergernis over marginale dingen zoals het aantal jassen aan de kapstok. Die man die niets wilde, al het bezoek de deur uit keek en die in huis rondliep met oordopjes van zijn mobiel. In dit huis wordt weer geleefd. En hij was eigenlijk al uitgecheckt.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik vind het mooi om te merken, dat nu man weg is, ik instaat blijk tot meer dan gedacht. Ik moet nu natuurlijk alles zelf doen, maar het gaat me goed af. Het voelt alsof ik energie over heb nu ik geen rekening meer hoef te houden met iemand anders die toch best wel vaak kritisch was.

Ik ben ook een soort van manisch met het huishouden. Zal wel een controle ding zijn, maar alles is spik en span. Ik ben echt in de actie geschoten. Dat helpt natuurlijk ook tegen al die gevoelens ;)

Yaga, ik ben ook vaak megaboos hoor, maar dan bel ik een vriendin en noemen we hem samen een eihoofd. :hamer:
Als ik dan weer ben uitgeraasd, kan ik bij ex het onderliggende gevoel benoemen en vragen of hij er nou niet een klein beetje meer rekening mee kan houden. Achteraf ben ik dan blij dat ik me ‘waardig’ heb kunnen gedragen. Maargoed, dat lukt lang niet altijd.

Jubelien, een 2e plekje is inderdaad duur. Zeker als je een beetje centraal of westelijk woont. Wij hebben de financiën al gescheiden en ex betaalt het zelf. Deels van zijn helft van ons spaargeld.

Het punt waarover je schrijft waarop je besluit dat het klaar is: dat heb ik niet. Ik doe met wat ik gepresenteerd krijg: het is wat het is, maar het is zeker niet mijn keus. Wat mij betreft viel er nog voor te vechten en hadden we het best gered met wat hulp. Maar die keus heb ik niet. Het is wat het is. Mijn nieuwe mantra.
Alle reacties Link kopieren Quote
Nog een berichtje. Met dank aan dit forum las ik iets over gelukkig zijn. Dat ook als de omstandigheden slecht zijn, je toch gelukkig kunt zijn.
Ik heb besloten dat ik deeltijd gelukkig ben ;)
Mijn leven is ok, m’n werk leuk en ik heb lieve collega’s, fijne vrienden, een heerlijke dochter etc. Daar ben ik heel gelukkig mee.

En dan is er nog een deel waardoor ik intens verdrietig ben. Maar daar kan ik niets aan veranderen. Dus dat probeer ik te accepteren.

Maar die twee bestaan dus naast elkaar en tegelijkertijd in mij. Dat vind ik waardevol omdat ik nu toch nog geniet van alles wat er wel goed is. Dat houdt me op de been. Voor jullie dus de wens dat het verdriet niet altijd alles overheersend is, maar dat je ook nog kan genieten van wat er ook aan moois is. :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Jubelien schreef:
15-01-2018 21:05

Vandaag m'n eigen therapie gehad. Mijn therapeut vindt het ook lastig te duiden: de wisselende signalen, de tegenstrijdige uitspraken. Het beeld, wat ze van hem kreeg toen we eens samen gingen... het strookt niet goed met elkaar. Is hij depressief?, vroeg ze nog.
Dat is wel een terugkerende kwestie hier ja: elke winter weer. Maar ook daar maakt man geen werk van. Hij en ik constateren zijn somberheid, ik stuur hem naar de dokter, hij komt terug met een vragenlijst en misschien net een paar gesprekken met praktijkondersteuner of MW. En daar blijft het dan weer bij.

Stom dat ze dan zin bloed niet prikken op tekorten. Zeker als het in de winter iedere keer terug komt zou je kunnen denken aan D tekort.
Alle reacties Link kopieren Quote
Judy_Hopps schreef:
15-01-2018 22:56
Stom dat ze dan zin bloed niet prikken op tekorten. Zeker als het in de winter iedere keer terug komt zou je kunnen denken aan D tekort.
Hij houdt al jaren niet meer van haar. Geeft dat ook al heel lang aan.

Misschien is het beter om gewoon verder te gaan. Hoe moeilijk ook.
Alle reacties Link kopieren Quote
YagaBaba schreef:
15-01-2018 21:57
Nee. Want ik was zelf nooit weg gegaan. Maar er valt een enorme last van mij af. De chagrijn om de vermeende rommel. De nieuwe regels die hij introduceerde. De ergernis over marginale dingen zoals het aantal jassen aan de kapstok. Die man die niets wilde, al het bezoek de deur uit keek en die in huis rondliep met oordopjes van zijn mobiel. In dit huis wordt weer geleefd. En hij was eigenlijk al uitgecheckt.
Hi YagaBaba, de last die weggevallen is, weegt dat niet op tegen het verdriet?Begrijp mij niet verkeerd ik snap het verdriet maar om te leven met een persoon die altijd commentaar heeft, jij die zich steeds aan moet passen en vervolgens komt er weer een nieuw punt. Dat is toch geen doen meer voor jou!?
Alle reacties Link kopieren Quote
Judy_Hopps schreef:
15-01-2018 22:56
Stom dat ze dan zin bloed niet prikken op tekorten. Zeker als het in de winter iedere keer terug komt zou je kunnen denken aan D tekort.
Denk nou niet bepaald dat een vit D tekort de oorzaak is van alle ellende.
Als haar aanstaande ex man iets aan zijn gezondheid wil doen, dan kan ie dat toch zelf regelen...
Alle reacties Link kopieren Quote
Het helpt natuurlijk niet mee. Maar idd: hij heeft de verantwoordelijkheid voor zijn eigen welzijn. Natuurlijk denk ik altijd mee, of geef hem een zetje naar de dokter als ik het zat ben ;-)

En Ippy, mooi gezegd. Fijn, als je dat kan! Lukt mij ook vaak wel: blij zijn met de wél heel mooie dingen jn mijn leven.
Toch kan ik niet ontkennen, dat deze situatie me sloopt en me energie kost, dat weer ten koste gaat van de rest van mijn taken en (ook leuke) activiteiten.... het vreet, immers.

Man had gister wel weer een paar contactmomenten gehad met huisjes-stacaravan eigenaren en via via mensen die wellicht kunnen helpen. Dus het staat niet helemaal stil hier.
Alle reacties Link kopieren Quote
appelientjex schreef:
16-01-2018 08:05
Denk nou niet bepaald dat een vit D tekort de oorzaak is van alle ellende.
Als haar aanstaande ex man iets aan zijn gezondheid wil doen, dan kan ie dat toch zelf regelen...
Truurlijk hoeft dat niet, maar ik vind het niet echt van doortastendheid van een huisarts getuigen om het niet op zijn minst uit te sluiten.
En genoeg mensen die braaf op de blauwe ogen van hun huisarts vertrouwen omdat die er nu eenmaal voor gestudeerd hebben.
Alle reacties Link kopieren Quote
YagaBaba schreef:
15-01-2018 23:53
Hij houdt al jaren niet meer van haar. Geeft dat ook al heel lang aan.
Zij kennelijk ook niet als ze het al zo lang accepteert.
Alle reacties Link kopieren Quote
Daar zeg je wat, Judy.

Al meer hier hebben dat zo gezegd. En het is ook vast waar.

Wat ook waar is, is dat mijn man niet eenduidig is over het wel/ niet scheiden.
En dat ik geloof, dat ergens de liefde nog wel zit.
En dat ik vind, dat ik tot het uiterste moet gaan, er alles aan moet doen om het te 'fiksen'.

Allemaal overtuigingen. Behalve die eerste dan. Het maakt, dat ik maar zo doorga, nog even. Later zal blijken, of dat nu dom of slim
van me was....

Yaga, lukt je afgebakende werk een beetje?
Alle reacties Link kopieren Quote
Yaga, ik heb in het begin van dit topic wel eens gereageerd en heb nu bijgelezen. Wat triest dat jouw man achteraf gezien toch niet oprecht was over het willen oplossen van de problemen :( Ik kan het me voorstellen dat het tijd nodig heeft om te landen en met de nodige verdriet (en misschien onmacht) gepaard gaat. Ik wil je veel sterkte wensen :hug: Als ik het zo lees dan geeft het je ook wel rust om niet meer samen te leven met een veeleisende en onwillige man.
Alle reacties Link kopieren Quote
Als jij nog denkt dat ie van je houdt ondanks dat hij zegt dat dat niet zo is, en deze situatie al 6 (!!!!!!) jaar voortduurt, moet je vooral zo doorgaan Jubelien. Ieder zijn ding. Ik merk alleen dat ik erg gefrustreerd raak door jouw manier van denken. Krijg zin om je door elkaar te rammelen. Niet gemeen bedoeld hoor! Je lijkt me een leuke vrouw.
Maar ken je die vrouwen die mishandeld worden en toch elke keer teruggaan naar hun man? Eerst klagen en klagen, maar daarna hun man verdedigen, want hij is immers zo lief? Die frustratie roept dit bij mij op. Als je in deze situatie wil blijven is dat prima, maar kies daar dan gewoon voor, stop met zeuren en draag de consequenties. Dat geanalyseer van je man brengt je iig niet verder.
Alle reacties Link kopieren Quote
appelientjex schreef:
16-01-2018 17:49
Als jij nog denkt dat ie van je houdt ondanks dat hij zegt dat dat niet zo is, en deze situatie al 6 (!!!!!!) jaar voortduurt, moet je vooral zo doorgaan Jubelien. Ieder zijn ding. Ik merk alleen dat ik erg gefrustreerd raak door jouw manier van denken. Krijg zin om je door elkaar te rammelen. Niet gemeen bedoeld hoor! Je lijkt me een leuke vrouw.
Maar ken je die vrouwen die mishandeld worden en toch elke keer teruggaan naar hun man? Eerst klagen, maar daarna hun man verdedigen, want hij is immers zo lief? Die frustratie roept dit bij mij op. Als je in deze situatie wil blijven is dat prima, maar kies daar dan gewoon voor, stop met zeuren en draag de consequenties. Dat geanalyseer van je man brengt je iig niet verder.
Ik herken het wel hoor. En ik begrijp het maar al te goed. Ik had dezelfde hoop. En die hoop loslaten is erg pijnlijk. Je houdt nog van hem, je kan het ook nog steeds goed vinden samen. Dat geeft je het gevoel dat je toch in een fijne relatie zit. De pijn van het loslaten is groter dan de stress van de ijdele hoop.

Mijn had meer ballen, en meer stress van mij, dus hij ging. Overigens heb ik dat wel een beetje aangezwengeld want hij nam geen enkel initiatief. Niet in de goede richting en ook niet de andere kant op. Maar de man van Jubelien doet niets. Dus moet zij het ook nog regelen. Ga er maar aan staan.
Alle reacties Link kopieren Quote
Met mij gaat het goed vandaag. Werk was leuk. Vanavond komt een vriendin koffie drinken.
Alle reacties Link kopieren Quote
YagaBaba schreef:
16-01-2018 18:06
Met mij gaat het goed vandaag. Werk was leuk. Vanavond komt een vriendin koffie drinken.
Fijn Yaga! Geniet van vandaag.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren Quote
YagaBaba schreef:
16-01-2018 18:03
Ik herken het wel hoor. En ik begrijp het maar al te goed. Ik had dezelfde hoop. En die hoop loslaten is erg pijnlijk. Je houdt nog van hem, je kan het ook nog steeds goed vinden samen. Dat geeft je het gevoel dat je toch in een fijne relatie zit. De pijn van het loslaten is groter dan de stress van de ijdele hoop.

Mijn had meer ballen, en meer stress van mij, dus hij ging. Overigens heb ik dat wel een beetje aangezwengeld want hij nam geen enkel initiatief. Niet in de goede richting en ook niet de andere kant op. Maar de man van Jubelien doet niets. Dus moet zij het ook nog regelen. Ga er maar aan staan.
Ook als je al 6 jaar (!!!!) lang hoort dat je man twijfelt? Hij heeft gezegd dat hij allang is uitgecheckt? En niet meer van je houdt? Lullige opmerkingen maakt over zijn “goede voornemens”? Jij de enige bent die aan je relatie werkt?
Nee sorry, daar begrijp ik helemaal niks van.
Lees al Jubeliens posts maar eens terug. Ik lees daar nul dingen in die voor haar man pleiten.
En als iemand dan tóch nog twijfelt en bij zijn man wil blijven, dan weet ik gewoon niet meer wat ik moet zeggen.

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven