Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
dinsdag 28 oktober 2008 om 14:44
Ik vind het echt ontzettend goed van je dat je je niet meer door hem laat meeslepen, dat je inderdaad je rug keert tegen dat gejojo. Als-ie moeilijk gaat doen, moet-ie het zelf maar weten.
Ben blij dat je je rustig voelt. En het kan vanaf nu alleen nog maar beter worden!
(Moet trouwens ook zeggen dat, sinds ik hier post, ik heel veel heb losgelaten. Ik merk dat alles wat me nog stak of belemmerde, langzaam is verdwenen of bijna verdwenen is. Soms word ik weer even kwaad, maar dan moet dan een reden voor zijn, zoals die idioot in de kroeg. Maar ja, daar doe je niks aan, behalve er niet je avond of dag er niet door laten verpesten.)
Ben blij dat je je rustig voelt. En het kan vanaf nu alleen nog maar beter worden!
(Moet trouwens ook zeggen dat, sinds ik hier post, ik heel veel heb losgelaten. Ik merk dat alles wat me nog stak of belemmerde, langzaam is verdwenen of bijna verdwenen is. Soms word ik weer even kwaad, maar dan moet dan een reden voor zijn, zoals die idioot in de kroeg. Maar ja, daar doe je niks aan, behalve er niet je avond of dag er niet door laten verpesten.)
woensdag 29 oktober 2008 om 01:07
heb vanavond niets gehoord, hij kreeg er de kans ook niet voor. Ik had heel uitgebreid gekookt en het gezellig gemaakt. Daarna ben ik met de meiden gaan knutselen, koppie thee erbij, schaaltje koekjes, lekker gezellig aan de keukentafel. Daarna bij hun nog wat haarfrutsels bedacht en geen moment de kans gegeven er iets negatiefs in te gooien. Hij heeft voor zichzelf war rond lopen mopperen door het huis, maar we hebben hem maar gewoon zijn gang laten gaan. Later op de avond heb ik hem voor de koffie met lekkers uitgenodigd en aangezien de meiden toen nog aan het nagenieten waren van wat ze gemaakt hadden, kreeg hij geen gelegenheid. Toen de meisjes naaar bed waren, heb ik hem verteld dat ik het gewoon heel jammer vond dat ons huwelijk zo verlopen is, omdat het zo anders gekund had, Dat ik er ondanks alles ook wel verdriet om had. En ondanks dat ik nu niet verder met hem wil is dat verdriet ook gewoon zo. Nou, bij hem dus niet, hij zal blij zijn als hij weg is. Mijn wens wordt zijn gedachte!
woensdag 29 oktober 2008 om 12:41
Heb hier zijdelings een beetje meegelezen maar ben toch huiverig om te posten. Aan de andere kant, ik mis m'n uitlaatklep.. en om die nou af te laten pakken door zo'n stuk roest... Dus bij deze toch een voorzichtige posting van mijn kant.
Tussen mij en ML gaat het niet zo goed @ the moment, ik was emotioneel (twee weken terug!!) en meneer kan dat niet handlen. Dus die werd acuut teruggetrokken en toonde de enige emotie die hij kent: boosheid. Ik ben toen weggegaan en sindsdien niet meer teruggegaan, maar ik mis hem heel erg. Hij mij blijkbaar niet want we spreken elkaar aan de tel en hij doet vaak heel afstandelijk/afwerend. Ik weet dat ik 'm eigenlijk in z'n sop moet laten gaarkoken maar dat is zó moeilijk!! (Tegelijkertijd weet ik, des te eerder is 'ie terug... Maar hoe hou ik dat vol?)
Met mij gaat het niet zo goed, ik ben bij een psych geweest en die heeft me acuut aan de antidepressiva gezet. Binnenkort heb ik daar ook gesprekken (intake) maar die antidepressiva was even om mee te beginnen, omdat dat een paar weken duurt voordat het werkt. Ik ben er nu bijna een week mee bezig dus het werkt nog niet, alleen de bijwerkingen wel.
Nu ik ML een tijdje niet gezien heb (die zit in z'n huis te mokken en afstandelijk te wezen) merk ik wel dat hij heel erg veel invloed heeft op hoe ik denk en hoe ik in de wereld sta. Heb het gevoel mijzelf kwijt te zijn geraakt en voel me daardoor des te eenzamer/hulpelozer. Wat ik niet aan hem moet laten merken natuurlijk, koren op de molen van een narcist.
Ik heb hem wel een mail gestuurd over hoe ik me voel, t.o.v. hem bedoel ik dan, maar die mail doet hij natuurlijk af als "het zijn alleen maar woorden". Tja ik zou niet weten hoe je non-verbaal kan communiceren via email... Nogmaals het beste laat ik hem even met rust, dat weet ik zelf ook wel, maar ik vind het heel moeilijk om ratio en emotie wat dat betreft op één lijn te krijgen. Wel ben ik erg veel aan het nadenken over waarom ik precies op een N val en waarom ik toch nog zo vasthoud aan deze relatie. De liefde van mijn kant is er zeer zeker, maar deze is blijkbaar niet wederzijds
. Tegelijkertijd word ik letterlijk benauwd van het idee hem nooit meer te zien/voelen/naast me te hebben, komt dat door de invloed die hij op me heeft? Of door iets anders?
Ik ben blij dat ik binnenkort naar de psych mag, ik hoop dat deze mij kan helpen om eea een beetje op een rijtje te krijgen. Ondertussen zit ik me nu thuis een beetje hopeloos en ellendig te voelen en lijkt me dat ook niet zo'n goed idee, maar hoe doorbreek ik dat? Ik ben daarnaast nog ziek ook, dus iets gaan ondernemen is ook geen optie. Maar de muren komen inmiddels op me af.
Tussen mij en ML gaat het niet zo goed @ the moment, ik was emotioneel (twee weken terug!!) en meneer kan dat niet handlen. Dus die werd acuut teruggetrokken en toonde de enige emotie die hij kent: boosheid. Ik ben toen weggegaan en sindsdien niet meer teruggegaan, maar ik mis hem heel erg. Hij mij blijkbaar niet want we spreken elkaar aan de tel en hij doet vaak heel afstandelijk/afwerend. Ik weet dat ik 'm eigenlijk in z'n sop moet laten gaarkoken maar dat is zó moeilijk!! (Tegelijkertijd weet ik, des te eerder is 'ie terug... Maar hoe hou ik dat vol?)
Met mij gaat het niet zo goed, ik ben bij een psych geweest en die heeft me acuut aan de antidepressiva gezet. Binnenkort heb ik daar ook gesprekken (intake) maar die antidepressiva was even om mee te beginnen, omdat dat een paar weken duurt voordat het werkt. Ik ben er nu bijna een week mee bezig dus het werkt nog niet, alleen de bijwerkingen wel.
Nu ik ML een tijdje niet gezien heb (die zit in z'n huis te mokken en afstandelijk te wezen) merk ik wel dat hij heel erg veel invloed heeft op hoe ik denk en hoe ik in de wereld sta. Heb het gevoel mijzelf kwijt te zijn geraakt en voel me daardoor des te eenzamer/hulpelozer. Wat ik niet aan hem moet laten merken natuurlijk, koren op de molen van een narcist.
Ik heb hem wel een mail gestuurd over hoe ik me voel, t.o.v. hem bedoel ik dan, maar die mail doet hij natuurlijk af als "het zijn alleen maar woorden". Tja ik zou niet weten hoe je non-verbaal kan communiceren via email... Nogmaals het beste laat ik hem even met rust, dat weet ik zelf ook wel, maar ik vind het heel moeilijk om ratio en emotie wat dat betreft op één lijn te krijgen. Wel ben ik erg veel aan het nadenken over waarom ik precies op een N val en waarom ik toch nog zo vasthoud aan deze relatie. De liefde van mijn kant is er zeer zeker, maar deze is blijkbaar niet wederzijds
. Tegelijkertijd word ik letterlijk benauwd van het idee hem nooit meer te zien/voelen/naast me te hebben, komt dat door de invloed die hij op me heeft? Of door iets anders? Ik ben blij dat ik binnenkort naar de psych mag, ik hoop dat deze mij kan helpen om eea een beetje op een rijtje te krijgen. Ondertussen zit ik me nu thuis een beetje hopeloos en ellendig te voelen en lijkt me dat ook niet zo'n goed idee, maar hoe doorbreek ik dat? Ik ben daarnaast nog ziek ook, dus iets gaan ondernemen is ook geen optie. Maar de muren komen inmiddels op me af.
woensdag 29 oktober 2008 om 13:19
Jeetje MM, er is ondertussen veel gebeurd bij jou!
Heel goed dat je bij hem weg bent, maar nu is het natuurlijk volhouden, en dat kan moeilijk zijn. Hoe lastig het nu ook is, onthoud het volgende (hier ook vaak gezegd): wat je mist is jouw beeld van hem, niet meneer zelf. Dat kan die benauwdheid verklaren die je voelt als je eraan denkt niet meer bij hem te zijn. Maar die hém is niet de werkelijkheid. Vergeet ook niet dat je niet alleen staat. Je hebt hulp gezocht, hier kan je altijd schrijven als je dat wilt en je kunt ook bij vrienden terecht. Met dit laatste gegeven kan je misschien het ellendige gevoel doorbreken: ga de stad in, verwen jezelf met iets nieuws, ga naar de film, noem maar op. En als je nu ziek thuis zit, kan je ook thuis een film gaan kijken of een vriend/vriendin uitnodigen. Dan ben je in ieder geval niet alleen. En onthoud: dat ben je nooit
.
Dikke
en sterkte!
Heel goed dat je bij hem weg bent, maar nu is het natuurlijk volhouden, en dat kan moeilijk zijn. Hoe lastig het nu ook is, onthoud het volgende (hier ook vaak gezegd): wat je mist is jouw beeld van hem, niet meneer zelf. Dat kan die benauwdheid verklaren die je voelt als je eraan denkt niet meer bij hem te zijn. Maar die hém is niet de werkelijkheid. Vergeet ook niet dat je niet alleen staat. Je hebt hulp gezocht, hier kan je altijd schrijven als je dat wilt en je kunt ook bij vrienden terecht. Met dit laatste gegeven kan je misschien het ellendige gevoel doorbreken: ga de stad in, verwen jezelf met iets nieuws, ga naar de film, noem maar op. En als je nu ziek thuis zit, kan je ook thuis een film gaan kijken of een vriend/vriendin uitnodigen. Dan ben je in ieder geval niet alleen. En onthoud: dat ben je nooit
. Dikke
en sterkte!
woensdag 29 oktober 2008 om 13:32
Dank je Souffleur
Ik ben niet weggegaan als in "het is uit", ik ben weggegaan als in "als ik nu niet gauw beentjes maak dan ga ik gillen van frustratie en weet ik niet of ik daar ooit nog mee ophou, en daarnaast sneuvelen waarschijnlijk alle ramen in de directe omgeving en word ik afgevoerd door mannen met van die witte pakjes aan".
Ik stik stik STIK in het feit dat ik altijd maar "hard" moet spelen, dwz alle emoties aan de kant schuiven (behalve de voor hem positieve emoties als bewondering, inlevingsvermogen, empathie, interesse) Laatst kwam het nummer op de radio wat bij mijn vader op z'n begrafenis gespeeld is, het was vrijwel de eerste keer dat ik het hoorde sindsdien en ik zat spontaan te huilen. Niet als in: overstuur zitten blèren, maar gewoon: tranen liepen over m'n wangen en ik dacht ineens heel sterk aan mijn vader en ik miste hem zo ontzettend, ik dacht aan alles wat ik met hem had meegemaakt en wat hij voor me betekent. ML's begrip uiteraard 0,0, hij vond het "stompzinnig" dat ik "zat te janken", ik roeg helemaal niet of hij mij troostte ofzo (dus m.i. belastte ik hem er niet mee) maar desondanks kan hij dat niet hebben. Op zo'n moment voel ik me zó alleen.
Als ik "sterk" ben dan wil ML me 'hebben' (ook al zegt hij nu van niet), maar hee ik ben een méns en niet een of andere überengel. Ik heb ook gewoon PMS, baaldagen, issues, onzekerheden, gezeik op m'n werk, slechte nachten etc. M'n twijfelmomenten. En die kunnen en mogen er blijkbaar niet zijn.
Net zoals dat ML nu in geen velden of wegen te bekennen is nu ik ziek ben. Had alleen maar commentaar dat dat te verwachten is omdat ik slecht voor mijzelf zorg en rook etc en dat hij nu al 100.000 x had gezegd dat ik vitamines moet slikken maar ik nóóit luister, maar hee nu de dókter het zegt luister ik ineens wél, nou dat vond hij stijlloos en wat dat betreft dus m'n eigen schuld dat ik ziek ben.
Ik voel me gvd ontzettend alleen en ik twijfel of ik nog wel verder wil met ML (hoewel hij op dit moment niet schijnt te willen, nee hè hè ik ben nu geen sterke vrouw hè dus wat heeft hij eraan), in die zin ik wil het wel heel graag maar hoe realistisch is het om een relatie te willen waarin je je altijd als een soort alwetende, begripvolle engel moet opstellen die nóóit last heeft van ziektes, PMS, emoties, vertwijfeling en al dat andere wat ons nu eenmaal méns maakt?
Damn damn damn, soms ben ik boos (en dat voelt goehoed) maar dat hou ik toch niet lang vol. Eigenlijk ben ik gewoon verdrietig en eenzaam @ the moment.
Ik ben niet weggegaan als in "het is uit", ik ben weggegaan als in "als ik nu niet gauw beentjes maak dan ga ik gillen van frustratie en weet ik niet of ik daar ooit nog mee ophou, en daarnaast sneuvelen waarschijnlijk alle ramen in de directe omgeving en word ik afgevoerd door mannen met van die witte pakjes aan".
Ik stik stik STIK in het feit dat ik altijd maar "hard" moet spelen, dwz alle emoties aan de kant schuiven (behalve de voor hem positieve emoties als bewondering, inlevingsvermogen, empathie, interesse) Laatst kwam het nummer op de radio wat bij mijn vader op z'n begrafenis gespeeld is, het was vrijwel de eerste keer dat ik het hoorde sindsdien en ik zat spontaan te huilen. Niet als in: overstuur zitten blèren, maar gewoon: tranen liepen over m'n wangen en ik dacht ineens heel sterk aan mijn vader en ik miste hem zo ontzettend, ik dacht aan alles wat ik met hem had meegemaakt en wat hij voor me betekent. ML's begrip uiteraard 0,0, hij vond het "stompzinnig" dat ik "zat te janken", ik roeg helemaal niet of hij mij troostte ofzo (dus m.i. belastte ik hem er niet mee) maar desondanks kan hij dat niet hebben. Op zo'n moment voel ik me zó alleen.
Als ik "sterk" ben dan wil ML me 'hebben' (ook al zegt hij nu van niet), maar hee ik ben een méns en niet een of andere überengel. Ik heb ook gewoon PMS, baaldagen, issues, onzekerheden, gezeik op m'n werk, slechte nachten etc. M'n twijfelmomenten. En die kunnen en mogen er blijkbaar niet zijn.
Net zoals dat ML nu in geen velden of wegen te bekennen is nu ik ziek ben. Had alleen maar commentaar dat dat te verwachten is omdat ik slecht voor mijzelf zorg en rook etc en dat hij nu al 100.000 x had gezegd dat ik vitamines moet slikken maar ik nóóit luister, maar hee nu de dókter het zegt luister ik ineens wél, nou dat vond hij stijlloos en wat dat betreft dus m'n eigen schuld dat ik ziek ben.
Ik voel me gvd ontzettend alleen en ik twijfel of ik nog wel verder wil met ML (hoewel hij op dit moment niet schijnt te willen, nee hè hè ik ben nu geen sterke vrouw hè dus wat heeft hij eraan), in die zin ik wil het wel heel graag maar hoe realistisch is het om een relatie te willen waarin je je altijd als een soort alwetende, begripvolle engel moet opstellen die nóóit last heeft van ziektes, PMS, emoties, vertwijfeling en al dat andere wat ons nu eenmaal méns maakt?
Damn damn damn, soms ben ik boos (en dat voelt goehoed) maar dat hou ik toch niet lang vol. Eigenlijk ben ik gewoon verdrietig
en eenzaam @ the moment.
woensdag 29 oktober 2008 om 14:04
[b]:[/b
Damn damn damn, soms ben ik boos (en dat voelt goehoed) maar dat hou ik toch niet lang vol. Eigenlijk ben ik gewoon verdrietig
MM je bent angstig zo angstig voor wat komen zal als je er echt een punt aanbreidt.
Zit in een mega mix van emoties door elkaar.
En ja dat maakt je alleen op de wereld gevoel
Ik lkan alleen maar zeggen tegen je,
MAAK JE STAP meid.Maak úm for ya own sake.
ML deert niets en zolang je aandacht blijft schenken, je liefde evoor hem laat zijn dan heeft hij je waar hij je hebben wil.
Hij heeft geen enkele liefde voor jou MM echt niet.
Dat denk je, dat hoop je, door hem jou liefde te geven waar hij zo nu en dan op reageert.Om je vervolgens de grond in te trappen.Je op je eigen handelen(ik snap je handelen) pakt.En MISBRUIK van maakt.
STOP DAT!
woensdag 29 oktober 2008 om 14:12
Dus ik doe het juist verkeerd door hem liefde te geven?? Ik heb hem gezegd dat ik op zich wel begrijp dat hij niet om kan gaan met verdriet/zwakte, omdat hij vroegâh als mamma's kleine prinsje ook geconfronteerd werd met háár verdriet en hij diende om dat allemaal te compenseren (ik denk dat daar ook de bron ligt voor zijn narcisme).
Het klinkt belachelijk (zelfs in m'n eigen oren) maar ik hou wel degelijk heel veel van hem, zijn onvermogen om er voor mij te zijn zie ik vaak niet als onwil maar echt als onvermógen, hij mist dat stukje empathie/betrokkenheid. Zoals hij ook nog steeds niet geleerd heeft dat dingen die je doet, consequenties hebben. Wat dat betreft is hij geestelijk nog niet volwassen denk ik, een kind is ook egocentrisch maar niet uit onwil. Maar gewoon, omdat het niet verder kan kijken dan zijn/haar eigen wereldje/persoonlijkheid.
Maar juist dat begrip begint me te killen. Als ik het niet zou begrijpen dan zou ik hem een botte egocentrische egoïstische onvolwassen klootzak vinden en was ik waarsch snel klaar mee. Rationeel gezien weet ik dat iets begrijpen nog niet betekent dat je het ook moet (kunnen) accepteren, maar gevoelsmatig wijt ik het aan mijzelf dat ik er niet mee om kan gaan. Vandaar ook dat ik hulp gezocht heb bij de psych...
Het klinkt belachelijk (zelfs in m'n eigen oren) maar ik hou wel degelijk heel veel van hem, zijn onvermogen om er voor mij te zijn zie ik vaak niet als onwil maar echt als onvermógen, hij mist dat stukje empathie/betrokkenheid. Zoals hij ook nog steeds niet geleerd heeft dat dingen die je doet, consequenties hebben. Wat dat betreft is hij geestelijk nog niet volwassen denk ik, een kind is ook egocentrisch maar niet uit onwil. Maar gewoon, omdat het niet verder kan kijken dan zijn/haar eigen wereldje/persoonlijkheid.
Maar juist dat begrip begint me te killen. Als ik het niet zou begrijpen dan zou ik hem een botte egocentrische egoïstische onvolwassen klootzak vinden en was ik waarsch snel klaar mee. Rationeel gezien weet ik dat iets begrijpen nog niet betekent dat je het ook moet (kunnen) accepteren, maar gevoelsmatig wijt ik het aan mijzelf dat ik er niet mee om kan gaan. Vandaar ook dat ik hulp gezocht heb bij de psych...
woensdag 29 oktober 2008 om 14:18
Dus MM dat begrip brengt je uiteindelijk nergens.
Tenminste niet daar waar jij naartoe wilt incl. een prettig voor jou zijnde ML.Die er ook voor jou is in alles.
Het helpt geen ene donder MM wat je ook doet.
Hij kan je niet geven wat jij nodig bent.
Ik zeg niet dat je het verkeerd doet,het werkt alleen super averechts.
Dat je echt van hem houdt heeft er niets mee van doen echt niet.
Je houdt van hem dat lees en zie ik in jestukjes.Maar het maakt niet uit!
M.i. inmiddels werkt ales averechts vwb. ML.
EENRICHTINGSVERKEER.
Tenminste niet daar waar jij naartoe wilt incl. een prettig voor jou zijnde ML.Die er ook voor jou is in alles.
Het helpt geen ene donder MM wat je ook doet.
Hij kan je niet geven wat jij nodig bent.
Ik zeg niet dat je het verkeerd doet,het werkt alleen super averechts.
Dat je echt van hem houdt heeft er niets mee van doen echt niet.
Je houdt van hem dat lees en zie ik in jestukjes.Maar het maakt niet uit!
M.i. inmiddels werkt ales averechts vwb. ML.
EENRICHTINGSVERKEER.
woensdag 29 oktober 2008 om 14:23
En koste wat het kost>lees je gaat er voor naar een psych nu dn denk ik HUH?
Je gaat te ver maar dat is mijn mening.
ML zal niet anders worden daarvan.Jij wel maar dan ben je ahw. 'gehersenspoeld' door je psych om te leren accepteren dat je deze man wilt.En het aan jou ligt?Is toch omgedraaide weeld meis.
MM ben je hiervan doordrongen wat ik hierboven probeer te zeggen?
Je gaat te ver maar dat is mijn mening.
ML zal niet anders worden daarvan.Jij wel maar dan ben je ahw. 'gehersenspoeld' door je psych om te leren accepteren dat je deze man wilt.En het aan jou ligt?Is toch omgedraaide weeld meis.
MM ben je hiervan doordrongen wat ik hierboven probeer te zeggen?
woensdag 29 oktober 2008 om 15:03
Hoe goed je je best wilt (blijven) doen wat je ook probeert het werkt averechts bij jou.
Ik begrijp het waarom je naar de psych gaat,ik meende dat je ging om hem.
Okee dat is wel goed denk ik,al de argumenten vwb. jezelf het waarom van je gevoel en de ratio niet in balans ziet te krijgen.
Dat komt m.i. meer omdat je je steeds begeeft in deze situatie en dus niet concreet voor ogen krijgt een weg te banen in al je gevoelens/emoties.
Mss. is juist afstand voor lange tijd goed voor je.
Alleeen dan slaat depaniek toe bij je.
Dat heb je eerst te overwinnen eer jij en de psych daadwerkelijk aan de slag kunnen gaan met jou.
Ik begrijp het waarom je naar de psych gaat,ik meende dat je ging om hem.
Okee dat is wel goed denk ik,al de argumenten vwb. jezelf het waarom van je gevoel en de ratio niet in balans ziet te krijgen.
Dat komt m.i. meer omdat je je steeds begeeft in deze situatie en dus niet concreet voor ogen krijgt een weg te banen in al je gevoelens/emoties.
Mss. is juist afstand voor lange tijd goed voor je.
Alleeen dan slaat depaniek toe bij je.
Dat heb je eerst te overwinnen eer jij en de psych daadwerkelijk aan de slag kunnen gaan met jou.
woensdag 29 oktober 2008 om 16:28
Tja juist die afstand, die wil ik (nog) niet (hoewel 'ie er nu wel is, die afstand bedoel ik) M.i. is een kloof tussen twee mensen niet te overbruggen door afstand te nemen, maar juist door met elkaar te (blijven) communiceren.
It takes two to tango en ik heb hem zelf zoveel macht over mij gegeven, trigger ik wat dat betreft niet juist zijn narcistische gedrag? Ik wil graag leren bij mezelf terug te komen en daar te blijven, no matter wat ML doet/zegt/nalaat/mee dreigt. Zodat de omgang tussen ons niet steeds eindeloos "vervuild" blijft worden door die steeds herhalende litanie van hij haalt uit-ik voel me daardoor zwakker- hij wordt daardoor getriggerd om nog verder uit te halen, etc.
Misschien zou afstand een goed idee zijn in zoverre dat ik dan wel onder zijn "invloed" uit kom. Tegelijkertijd ben ik bang dat het dan te laat voor ons gaat zijn, dwz dat onze levens heel andere wendingen nemen en de kloof onoverbrugbaar wordt. Ik weet nu echt niet wat wijsheid is, nou ja wel wat wijsheid zou zijn maar hoe ik er zelf in moet staan bedoel ik. Ik wil hem dolgraag zien en tegelijkertijd merk ik dat ik op voorhand al "instel" op allerhande commentaar waardoor ik me steeds kleiner ga voelen. Dus als ik hem ga zien dan moet ik eerst krachtig in m'n schoenen staan maar dat vooral ook blíjven staan, en dat laatste is zo verdomde moeilijk.
It takes two to tango en ik heb hem zelf zoveel macht over mij gegeven, trigger ik wat dat betreft niet juist zijn narcistische gedrag? Ik wil graag leren bij mezelf terug te komen en daar te blijven, no matter wat ML doet/zegt/nalaat/mee dreigt. Zodat de omgang tussen ons niet steeds eindeloos "vervuild" blijft worden door die steeds herhalende litanie van hij haalt uit-ik voel me daardoor zwakker- hij wordt daardoor getriggerd om nog verder uit te halen, etc.
Misschien zou afstand een goed idee zijn in zoverre dat ik dan wel onder zijn "invloed" uit kom. Tegelijkertijd ben ik bang dat het dan te laat voor ons gaat zijn, dwz dat onze levens heel andere wendingen nemen en de kloof onoverbrugbaar wordt. Ik weet nu echt niet wat wijsheid is, nou ja wel wat wijsheid zou zijn maar hoe ik er zelf in moet staan bedoel ik. Ik wil hem dolgraag zien en tegelijkertijd merk ik dat ik op voorhand al "instel" op allerhande commentaar waardoor ik me steeds kleiner ga voelen. Dus als ik hem ga zien dan moet ik eerst krachtig in m'n schoenen staan maar dat vooral ook blíjven staan, en dat laatste is zo verdomde moeilijk.
anoniem_10333 wijzigde dit bericht op 29-10-2008 16:28
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
woensdag 29 oktober 2008 om 17:33
Maar dat kan juist het probleem zijn, communiceren doe je met z'n tweeën, is geen eenrichtingsverkeer.
Ik lees uit alles dat je vreselijk in de knoei zit, allerlei emoties door elkaar. Je zou die hele kluwen van emoties eens moeten ontwarren. Als voor jezelf duidelijk wordt, welk emoties er allemaal spelen en waarom, kun je misschien ook op een rij krijgen wat je er mee wilt doen.
Het lijkt me heel belangrijk dat jij zelf bepaalt waar je grenzen liggen, wat accepteer je wel en wat niet. Zet dat voor jezelf e.v. op papier. Dan heb je misschien de verklaring voor je emoties. Vraag je dan af, welke emoties waardoor opgewekt worden en welke je wel of niet aan kunt. Als je je daar bewust van bent, kun je zien misschien uitvinden wat je gaat doen, of je het zo wel of niet aan kunt en wilt. Probeer te relaxen, geniet van kleine dingen, muziekje, boekje, rust goed uit.
Soms moet je van iemand afscheid nemen, om jezelf te behouden.
Heel veel sterkte
woensdag 29 oktober 2008 om 18:41
MM ik lees uit al je post dat je alleen loopt communiseren.
Niet meer niet minder.
En dat is juist DE kloof.Je komt niet bij hem binnen zo jij graag ziet/wilt.
Jij verlegd costant je grenzen.Idd. zelf de macht over je gegeven waarmee je hem idd. triggert.
Ik weet het ook niet hier.
Het blijft vervuild zolang jij je best doet en hij vind het wel best.
Ik lees nergens concreet dat hij jou wil.Jij dringt je op aan hem.En wil koste wat het kost dat het zal slagen tussen jullie.
Zal jij dit gevecht winnen want hem laat je niet winnen.Daar lijkt het op m.i.
Niet rot bedoeld maar zo zie ik het.
Herken het ook trouwens.
Het is al zo ' vervuild' dat het niet een normaal iets kan zijn /worden.
Stap eruit of accepteer dat dit het is en niet meer word.
Niet meer niet minder.
En dat is juist DE kloof.Je komt niet bij hem binnen zo jij graag ziet/wilt.
Jij verlegd costant je grenzen.Idd. zelf de macht over je gegeven waarmee je hem idd. triggert.
Ik weet het ook niet hier.
Het blijft vervuild zolang jij je best doet en hij vind het wel best.
Ik lees nergens concreet dat hij jou wil.Jij dringt je op aan hem.En wil koste wat het kost dat het zal slagen tussen jullie.
Zal jij dit gevecht winnen want hem laat je niet winnen.Daar lijkt het op m.i.
Niet rot bedoeld maar zo zie ik het.
Herken het ook trouwens.
Het is al zo ' vervuild' dat het niet een normaal iets kan zijn /worden.
Stap eruit of accepteer dat dit het is en niet meer word.
donderdag 30 oktober 2008 om 15:09
MM wat herkenbaar wat ik lees bij jou, al die momenten van eenzaamheid hem missen, jezelf steeds weer afvragen hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren.
Tranen die spontaan over je wangen lopen, en dan huilen net of het niet meer wil stoppen.
Het besef dat je het gewoon alleen moet doen, ookal zeggen honderd mensen kappen en diep in je geef je ze gelijk.
En toch diep in je blijft dat gevoel van missen zitten.
Iets wat ook niemand begrijpt van hoe kan je nu nog verdriet van zo iemand hebben.
Je moet daar door best zwaar ik weet het.
Heb in die maanden nog een paar keer kontakt met hem gehad, maar eigenlijk voelde het bij mij niet meer goed.
Je gaat steeds meer op dingen letten, en denkt dan goh das toch niet normaal hoe die reageerd.
Heb voor mijzelf in die periode iets in mijn hoofd gezet.
VAN IK BEN GEWOON LIEF EEN GEVOELSMENS, EN WIE DAT NIET BEGRIJPT JAMMER DAN, MAAR DIE PAST NIET BIJ MIJ. en die zal mij elke keer weer verdriet doen,omdat die dat niet ziet.
En een N ziet dat niet, kan het geloof ik ook niet zien, net zo als iemand die kleurenblind is.
Heb geleerd in die periode te genieten van wat ik heb, 2 geweldige kinderen, en een aantal mensen die van me houden en die dat wel zien.
En ik weet er zal best wel weer een moment komen dat ik het moeilijk heb, maar print dan die dingen weer in mijn hoofd, en dat geeft je dan toch een goed positief gevoel om door te gaan.
MM sterkte dikke xxx
Tranen die spontaan over je wangen lopen, en dan huilen net of het niet meer wil stoppen.
Het besef dat je het gewoon alleen moet doen, ookal zeggen honderd mensen kappen en diep in je geef je ze gelijk.
En toch diep in je blijft dat gevoel van missen zitten.
Iets wat ook niemand begrijpt van hoe kan je nu nog verdriet van zo iemand hebben.
Je moet daar door best zwaar ik weet het.
Heb in die maanden nog een paar keer kontakt met hem gehad, maar eigenlijk voelde het bij mij niet meer goed.
Je gaat steeds meer op dingen letten, en denkt dan goh das toch niet normaal hoe die reageerd.
Heb voor mijzelf in die periode iets in mijn hoofd gezet.
VAN IK BEN GEWOON LIEF EEN GEVOELSMENS, EN WIE DAT NIET BEGRIJPT JAMMER DAN, MAAR DIE PAST NIET BIJ MIJ. en die zal mij elke keer weer verdriet doen,omdat die dat niet ziet.
En een N ziet dat niet, kan het geloof ik ook niet zien, net zo als iemand die kleurenblind is.
Heb geleerd in die periode te genieten van wat ik heb, 2 geweldige kinderen, en een aantal mensen die van me houden en die dat wel zien.
En ik weet er zal best wel weer een moment komen dat ik het moeilijk heb, maar print dan die dingen weer in mijn hoofd, en dat geeft je dan toch een goed positief gevoel om door te gaan.
MM sterkte dikke xxx
donderdag 30 oktober 2008 om 16:53
Dank je Ikbeny Ik kan juist niet huilen, dat is het verneukeratieve. Ik huil op de momenten dat het tussen ons escaleert en dat is dan geen huilen meer maar gewoon compleet over m'n toeren zijn en zo'n beetje doorslaan in machteloosheid en frustratie, maar verder kan ik niet huilen. Alleen dat gevoel van dreigend onheil, van paniek, een band om m'n borst, hartkloppingen, het gevoel dat mijn lichaam te klein voor me is en m'n huis/kantoor/waar ik dan ook ben op dat moment, steeds smaller wordt en zich om me heen klemt om mij uiteindelijk te vermorzelen. Ik weet dan niet god wat ik moet doen, want om aan dat beklemmende gevoel te ontsnappen zou ik de weidsheid op moeten zoeken (strand, grote stad) maar dat doen staat garant voor uiteindelijk doodsbang zijn. Ik heb dan het gevoel dat mijn lichaam "oplost", voel me niet compact meer, en dat is uiteindelijk nog enger dan die beklemming...
Klaag zever zeur zanik, als ik dit zo teruglees dan klink ik idd als iemand die goed van het padje af is. Nou ja, ik ben nog steeds ziek en hang lusteloos op de bank met een boek. Een heel spannend verhaal dus dat scheelt weer, leidt wel drie kwartier ofzo m'n aandacht af.
Ik heb ML gisteren gezien, die wilde met mij ergens een hapje eten. Ik had zo'n beetje de hele middag geslapen dus voelde me wel iets beter (heb griep ofzo, dus van die 'leuke' vlagen van ziekzijn...) Ik heb drie muizenhapjes gegeten en hij had maar kort de tijd want moest werken. Zat een beetje te praten over z'n huis en de leuke dingetjes die hij in de stad had gezien en andere oppervlakkigheden. Als ik opkeek en hem zag, zag ik de man die ik door en door ken, maar als ik alleen naar zijn woorden luisterde dan had ik het gevoel "ken ik jou???" Daarna bracht hij mij naar huis, kwam nog heel even binnen maar moest dus weg omdat hij moest werken ('s nachts op de vrachtwagen). Hij maakte geen avances ofzo, "stond z'n hoofd niet naar", hij kwam ook idd niet over alsof hij daarmee bezig was, maar juist graag vluchtte in oppervlakkigheden. Intieme vreemden, waren we.
Nou ja, laat ik het positief proberen te blijven zien; we zijn dus on speaking terms. Nu proberen een beetje afstandelijk te blijven en dan zal wel weer gebeuren wat er inmiddels al zo vaak is gebeurd: hij komt achter mij aan zodra hij de grip op mij verliest/dreigt te verliezen. Nú bel/mail ik hem blijkbaar te veel dus hoe meer ik dat doe hoe verder hij z'n schilden optrekt. Na 7 en een half jaar begin ik wel een patroon te ontdekken, denk ik.... Bekend voor iemand??
Ik kan juist niet huilen, dat is het verneukeratieve. Ik huil op de momenten dat het tussen ons escaleert en dat is dan geen huilen meer maar gewoon compleet over m'n toeren zijn en zo'n beetje doorslaan in machteloosheid en frustratie, maar verder kan ik niet huilen. Alleen dat gevoel van dreigend onheil, van paniek, een band om m'n borst, hartkloppingen, het gevoel dat mijn lichaam te klein voor me is en m'n huis/kantoor/waar ik dan ook ben op dat moment, steeds smaller wordt en zich om me heen klemt om mij uiteindelijk te vermorzelen. Ik weet dan niet god wat ik moet doen, want om aan dat beklemmende gevoel te ontsnappen zou ik de weidsheid op moeten zoeken (strand, grote stad) maar dat doen staat garant voor uiteindelijk doodsbang zijn. Ik heb dan het gevoel dat mijn lichaam "oplost", voel me niet compact meer, en dat is uiteindelijk nog enger dan die beklemming... Klaag zever zeur zanik, als ik dit zo teruglees dan klink ik idd als iemand die goed van het padje af is. Nou ja, ik ben nog steeds ziek en hang lusteloos op de bank met een boek. Een heel spannend verhaal dus dat scheelt weer, leidt wel drie kwartier ofzo m'n aandacht af.
Ik heb ML gisteren gezien, die wilde met mij ergens een hapje eten. Ik had zo'n beetje de hele middag geslapen dus voelde me wel iets beter (heb griep ofzo, dus van die 'leuke' vlagen van ziekzijn...) Ik heb drie muizenhapjes gegeten en hij had maar kort de tijd want moest werken. Zat een beetje te praten over z'n huis en de leuke dingetjes die hij in de stad had gezien en andere oppervlakkigheden. Als ik opkeek en hem zag, zag ik de man die ik door en door ken, maar als ik alleen naar zijn woorden luisterde dan had ik het gevoel "ken ik jou???" Daarna bracht hij mij naar huis, kwam nog heel even binnen maar moest dus weg omdat hij moest werken ('s nachts op de vrachtwagen). Hij maakte geen avances ofzo, "stond z'n hoofd niet naar", hij kwam ook idd niet over alsof hij daarmee bezig was, maar juist graag vluchtte in oppervlakkigheden. Intieme vreemden, waren we.
Nou ja, laat ik het positief proberen te blijven zien; we zijn dus on speaking terms. Nu proberen een beetje afstandelijk te blijven en dan zal wel weer gebeuren wat er inmiddels al zo vaak is gebeurd: hij komt achter mij aan zodra hij de grip op mij verliest/dreigt te verliezen. Nú bel/mail ik hem blijkbaar te veel dus hoe meer ik dat doe hoe verder hij z'n schilden optrekt. Na 7 en een half jaar begin ik wel een patroon te ontdekken, denk ik.... Bekend voor iemand??
donderdag 30 oktober 2008 om 17:13
Heel bekend MM.
Doe het op jouw manier.
Ik zeg wel allemaal rake dingen mss. maar heb zelf ook een proces van ruim 6 jr. achter me gelaten.
En werk nu aan de nasleep ervan.
Paniek/angstaanvallen/klem gevoel op de borst/pijn steeken in hartstreek/hyperventleren/trillen.Mijn spoor compleet bijster.
Uiteindelijk letterlijk en figuurlijk ingestort.
Dus je verdriet je eenzaamheid de hele ratteplan herken ik.
Ik wens het niemand toe.
Maar het is kennelijk onze manier om het zo te handelen.
Even een vraag,
Ben je verdrietig om hem of is het nu al omgezet in meer om jezelf dat jou dit bekomt?
Doe het op jouw manier.
Ik zeg wel allemaal rake dingen mss. maar heb zelf ook een proces van ruim 6 jr. achter me gelaten.
En werk nu aan de nasleep ervan.
Paniek/angstaanvallen/klem gevoel op de borst/pijn steeken in hartstreek/hyperventleren/trillen.Mijn spoor compleet bijster.
Uiteindelijk letterlijk en figuurlijk ingestort.
Dus je verdriet je eenzaamheid de hele ratteplan herken ik.
Ik wens het niemand toe.
Maar het is kennelijk onze manier om het zo te handelen.
Even een vraag,
Ben je verdrietig om hem of is het nu al omgezet in meer om jezelf dat jou dit bekomt?
donderdag 30 oktober 2008 om 17:39
hij komt achter mij aan zodra hij de grip op mij verliest/dreigt te verliezen
Mm je realiseert je steeds meer dat compleet niets met wederzijds liefde of houden van te maken heeft maar puur met machtverhoudingen waarbij hij steeds weer maar toch steeds minder lang de macht van jou krijgt. Nog even wat vallen en opstaan met daar een goeie psy naast en je gaat komen waar je zijn moet maar dan wel eindelijk zonder ml die je op dat moment ook zult kunnen missen als kiespijn. Je gaat de goeie kant op al zul je het vaak zelf niet eens geloven en enorm twijfelen.
Mm je realiseert je steeds meer dat compleet niets met wederzijds liefde of houden van te maken heeft maar puur met machtverhoudingen waarbij hij steeds weer maar toch steeds minder lang de macht van jou krijgt. Nog even wat vallen en opstaan met daar een goeie psy naast en je gaat komen waar je zijn moet maar dan wel eindelijk zonder ml die je op dat moment ook zult kunnen missen als kiespijn. Je gaat de goeie kant op al zul je het vaak zelf niet eens geloven en enorm twijfelen.
donderdag 30 oktober 2008 om 18:57
Ja dat patroon is voor mij heel bekend MM.
Zodra jij nog teveel laat horen via mail of sms heeft hij nog grip op je.
Let maar op zodra jij niks meer laat horen, of jij begint je eindelijk weer een beetje lekker in je vel te voelen.
Gaat hij komen.
Bij mij ging dat altijd onder het mom van vroeger een hapje eten samen, en het laatste halfjaar, we moeten eens praten samen.
Nou het samen praten kwam er eigenlijk niet van want hij was altijd te druk met het vertellen van zijn problemen.
Dus het gesprek werd in een mum van tijd afgeleid doordat zijn problemen aan de orde kwamen, en je er eigenlijk geen woord meer tussen kreeg.
Einde verhaal praten we dan over ditjes en datjes, en ja hoor als klapper belanden we meestal in bed.
Stom van mijzelf maar dat besef had ik dan meestal de volgende dag.
En dan had hij weer grip op me, of macht, en dan hoorde ik hem niet meer pffff.
In dit herhaalde zich eigenlijk elke keer.
Zodra jij nog teveel laat horen via mail of sms heeft hij nog grip op je.
Let maar op zodra jij niks meer laat horen, of jij begint je eindelijk weer een beetje lekker in je vel te voelen.
Gaat hij komen.
Bij mij ging dat altijd onder het mom van vroeger een hapje eten samen, en het laatste halfjaar, we moeten eens praten samen.
Nou het samen praten kwam er eigenlijk niet van want hij was altijd te druk met het vertellen van zijn problemen.
Dus het gesprek werd in een mum van tijd afgeleid doordat zijn problemen aan de orde kwamen, en je er eigenlijk geen woord meer tussen kreeg.
Einde verhaal praten we dan over ditjes en datjes, en ja hoor als klapper belanden we meestal in bed.
Stom van mijzelf maar dat besef had ik dan meestal de volgende dag.
En dan had hij weer grip op me, of macht, en dan hoorde ik hem niet meer pffff.
In dit herhaalde zich eigenlijk elke keer.
