Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
maandag 6 oktober 2008 om 11:57
op het moment dat hij het ermee eens is dat we allebei de helft krijgen, of als ik het ermee eens ben dat hij gewoon veel extra ktijgt, dan bestaat er een uitzicht op een afronding. Alle voorstellen van mijn en zíjn advocaat worden steeds binnen enkele dagen herroepen. Tot er overeenkomst is, kan hij dus nog steeds gewoon hier blijven, En ik zie ook nog geen kans om met de kinderen weg te gaan.(koophuis met hypotheek, staan ook mede op mijn naam)
maandag 6 oktober 2008 om 12:07
jeetje eindelijk, 35 jaar...
maar geloof me het licht is in zicht. je zal je straks zoveel beter gaan voelen. heel sterk van je dat je nu toch voor jezelf hebt durven kiezen en ook aan het doorzetten bent. Is echt niet makkelijk na zon lange tijd. Vind je het zielig voor je bijna ex-man? Ik kan me voorstellen dat je daarmee worstelt.
Schrijf hier lekker van je af, je zal hier veel steun vinden en die kun je wel gebruiken.
maar geloof me het licht is in zicht. je zal je straks zoveel beter gaan voelen. heel sterk van je dat je nu toch voor jezelf hebt durven kiezen en ook aan het doorzetten bent. Is echt niet makkelijk na zon lange tijd. Vind je het zielig voor je bijna ex-man? Ik kan me voorstellen dat je daarmee worstelt.
Schrijf hier lekker van je af, je zal hier veel steun vinden en die kun je wel gebruiken.
.
maandag 6 oktober 2008 om 12:14
wat een stress moet je hebben, dat jullie nog onder 1 dak leven. Hoe ga je daarmee om?
Kun je je erbij neerleggen dat hij extra veel krijgt, om ervan af te komen? Ik weet, het is oneerlijk. Maar je gemoedsrust is zoveel meer waard. Ik moet vaak aan dr. Phil denken die eens zei: wil je gelijk krijgen of gelukkig zijn?
Kun je je erbij neerleggen dat hij extra veel krijgt, om ervan af te komen? Ik weet, het is oneerlijk. Maar je gemoedsrust is zoveel meer waard. Ik moet vaak aan dr. Phil denken die eens zei: wil je gelijk krijgen of gelukkig zijn?
.
maandag 6 oktober 2008 om 12:16
Het is niet alleen het kiezen voor mezelf, maar ook voor de kinderen (2 pubers), die net zo behandeld worden als ik.
Toch twijfel ik nog heel vaak aan de keus die ik gemaakt heb, vooral overdag als hij weg is. In de avonduren weet ik meestal weer heel snel waarom ik we wil bij hem. Ik wil hem gewoon niet meer in mijn leven en ook geen deel maar van zijn leven zijn.
En ik wordtel inderdaad met mijn gevoel over hoe het met hem verder gaat, zielig is een groot woord, dat vind ik niet. Had hij maar een beetje respect voor ons moeten tonen. Maar bezorgd wel. Hij kan niet echt voor zichzelf zorgen, is erg onhandig, heeft geen vrienden, lijkt depressief te worden, is niet erg hygiënisch op zijn omgeving (wel op zich zelf, maar kan b.v. een vreslijk vies toilet achter laten), hij neemt nooit initiatieven en kan slecht organiseren.
Logisch dat je dan wel bezorgd wordt, toch? Waarschijnlijk mede één van de redenen waarom het losweken bij mij zo lang duurde, denk ik. En het feit dat ik mijn kinderen een vader gunde, maar niet meer zo nu.
Toch twijfel ik nog heel vaak aan de keus die ik gemaakt heb, vooral overdag als hij weg is. In de avonduren weet ik meestal weer heel snel waarom ik we wil bij hem. Ik wil hem gewoon niet meer in mijn leven en ook geen deel maar van zijn leven zijn.
En ik wordtel inderdaad met mijn gevoel over hoe het met hem verder gaat, zielig is een groot woord, dat vind ik niet. Had hij maar een beetje respect voor ons moeten tonen. Maar bezorgd wel. Hij kan niet echt voor zichzelf zorgen, is erg onhandig, heeft geen vrienden, lijkt depressief te worden, is niet erg hygiënisch op zijn omgeving (wel op zich zelf, maar kan b.v. een vreslijk vies toilet achter laten), hij neemt nooit initiatieven en kan slecht organiseren.
Logisch dat je dan wel bezorgd wordt, toch? Waarschijnlijk mede één van de redenen waarom het losweken bij mij zo lang duurde, denk ik. En het feit dat ik mijn kinderen een vader gunde, maar niet meer zo nu.
maandag 6 oktober 2008 om 12:22
[
ik kan er wel tegen, als hij meer krijgt, maar er zijn grenzen. Als hij b.v. 4 keer per jaar grote vakanties kan gaan houden en wij amper eten, is er oor mij niet over te praten.
Mijn kinderen zijn toch ook zíjn kinderen?
Hij lijkt zich daar echter weinig van aan te trekken en kijkt alleen maar wat hij zelf wil.
Ik wil gewoon kunnen leven. Een dak boven mijn hoofd, normaal eten en drinken, kinderen kleden, schoolgeld betalen, en rust, veel rust.
Dat komt er nu niet echt van, als hij thuis is. De confrontaties blijven. We negeren hem nu vaak, zoals hij ons ook vaak doet als we wat vragen. Wij doen dat nu als hij ons beledigd, of scheldt, of anderen onderuit haalt.
Gelukkig gaat hij wel vaak een weekend weg. Dan zijn we even "gewoon". Maar de avonden vind ik het ergste.
ik kan er wel tegen, als hij meer krijgt, maar er zijn grenzen. Als hij b.v. 4 keer per jaar grote vakanties kan gaan houden en wij amper eten, is er oor mij niet over te praten.
Mijn kinderen zijn toch ook zíjn kinderen?
Hij lijkt zich daar echter weinig van aan te trekken en kijkt alleen maar wat hij zelf wil.
Ik wil gewoon kunnen leven. Een dak boven mijn hoofd, normaal eten en drinken, kinderen kleden, schoolgeld betalen, en rust, veel rust.
Dat komt er nu niet echt van, als hij thuis is. De confrontaties blijven. We negeren hem nu vaak, zoals hij ons ook vaak doet als we wat vragen. Wij doen dat nu als hij ons beledigd, of scheldt, of anderen onderuit haalt.
Gelukkig gaat hij wel vaak een weekend weg. Dan zijn we even "gewoon". Maar de avonden vind ik het ergste.
maandag 6 oktober 2008 om 12:36
Het is heeeel logisch en herkenbaar voor iedereen die hiermee heeft geworsteld. Maar je zal zelf ook wel tot het besef zijn gekomen dat er beter 1 persoon ongelukkig kan zijn dan vier. Hoe het met je man afloopt kun je niet voorspellen. Maar sta er niet raar van te kijken als hij, als hij straks echt weg is, in no-time iemand heeft gevonden die voor hem gaat zorgen. Dat kan heel confronterend zijn (ben ik zo inwisselbaar?) maar ook een opluchting. Maar hij is al ouder, dus misschien lukt het hem niet om een vervanging te zoeken. Dat is dan pijnlijk, maar niet zo pijnlijk als wanneer jullie er ook aan onderdoor gaan. Mannen hebben er zelf trouwens weinig last van als ze onhandig en onhygienisch zijn. Maakt ze niks uit als ze in een zwijnenstal leven, dus moet jij je ook niet druk over maken. En wat je zegt: hij maakt zich ook niet druk over jullie. Hou dat steeds voor ogen.
.
maandag 6 oktober 2008 om 12:45
maandag 6 oktober 2008 om 12:49
Je zult het nooit begrijpen. Alle energie die je daarin stopt is verspilde energie. Hij is gewoon niet normaal en je kunt niet anders dan dat accepteren voor wat het is. Het is -voor een normaal mens- heel logisch verklaringen te gaan zoeken voor zijn gedrag, maar je hebt er he-le-maal niks aan. Het verandert niks aan zijn gedrag en gevolgen daarvan voor jou en je kinderen.
.
maandag 6 oktober 2008 om 12:56
Mijn advocaat plet voor recht en zegt dat ik moet ophouden steeds meer in te wisselen en toe te geven, elke keer komt er dan meer bij. Nu moet het gewoon allebei de helft. Als dat niet op papier komt, ben ik nergens, want als zijn voorstellen op papier komen, weet ik ook niet of hij er zich aan houdt. Bovendien woil de advocaat e.v loonbeslag laten leggen als hij niet mee werkt, omdat hij steeds alles tegengaat en verandert.
Het huis heeft inderdaad overwaarde, maar ik hoop dat te kunnen gebruiken om een nieuw onderkomen voor ons in te richten. Het staat te koop, maar ook dat vind ik best emotioneel. Ik dacht dat ik dat al achter me had gelaten, aar ik ben ook wel bang voor de veranderingen die er gaan komen en de onzekerheid. Zolang het huis niet verkocht is, kan ik niets, hypotheek staat ook op moijn naam. Als hij hier alleen zou blijven zou het waarschijnlijk verwaarloost worden en niet verkocht. Heb ik nog niet veel om mee verder te kunnen. En ik kan het dan nog niet afronden. Zolang ik niet weet of we het huis op korte termijn kunnen verkopen, hang ik een beetje tussen wal en schip.
Het huis heeft inderdaad overwaarde, maar ik hoop dat te kunnen gebruiken om een nieuw onderkomen voor ons in te richten. Het staat te koop, maar ook dat vind ik best emotioneel. Ik dacht dat ik dat al achter me had gelaten, aar ik ben ook wel bang voor de veranderingen die er gaan komen en de onzekerheid. Zolang het huis niet verkocht is, kan ik niets, hypotheek staat ook op moijn naam. Als hij hier alleen zou blijven zou het waarschijnlijk verwaarloost worden en niet verkocht. Heb ik nog niet veel om mee verder te kunnen. En ik kan het dan nog niet afronden. Zolang ik niet weet of we het huis op korte termijn kunnen verkopen, hang ik een beetje tussen wal en schip.
maandag 6 oktober 2008 om 13:00
De angst dat hij je gaat stalken kan terecht zijn, maar daar zou ik me nu nog niet druk over maken. Trouwens, hij stalkt jullie nu eigenlijk ook, in je eigen huis. Dus veel erger kan het waarschijnlijk niet worden.
Je zegt: eigenlijk wil hij gewoon zo doorgaan. Ja natuurlijk, lekker makkelijk als je iemand hebt die je thuisbasis voor haar rekening neemt. Straks zal hij het zelf moeten doen. En als hij waarde hecht aan een schoon huis zal hij er ook zelf voor moeten werken. Misschien hecht hij er dan opeens veel minder waarde aan. Is zijn keus.
Hij zal altijd vader blijven van je kinderen, daar verandert niemand wat aan. Hoe hij die rol invult is zijn verantwoordelijkheid. Ik neem aan dat je kinderen ook oud genoeg zijn om dat te begrijpen.
Over druk maken over: jij zegt: maar ik ben hém niet. Nee, gelukkig niet. Jij maakt je wel druk over mensen. Maar stop die energie in mensen die het verdienen. Die jou ook wat terug geven, en niet in een bodemloze put. Anders raak jij uitgeput en heb je de mensen die het wel verdienen straks niks meer te geven. Geef je kracht en zorg aan je kinderen. Menselijke relaties (behalve dan misschien die van ouders-kind) zijn altijd gebaseerd op wederkerigheid anders werkt het niet en doe je jezelf enorm tekort.
Je zegt: eigenlijk wil hij gewoon zo doorgaan. Ja natuurlijk, lekker makkelijk als je iemand hebt die je thuisbasis voor haar rekening neemt. Straks zal hij het zelf moeten doen. En als hij waarde hecht aan een schoon huis zal hij er ook zelf voor moeten werken. Misschien hecht hij er dan opeens veel minder waarde aan. Is zijn keus.
Hij zal altijd vader blijven van je kinderen, daar verandert niemand wat aan. Hoe hij die rol invult is zijn verantwoordelijkheid. Ik neem aan dat je kinderen ook oud genoeg zijn om dat te begrijpen.
Over druk maken over: jij zegt: maar ik ben hém niet. Nee, gelukkig niet. Jij maakt je wel druk over mensen. Maar stop die energie in mensen die het verdienen. Die jou ook wat terug geven, en niet in een bodemloze put. Anders raak jij uitgeput en heb je de mensen die het wel verdienen straks niks meer te geven. Geef je kracht en zorg aan je kinderen. Menselijke relaties (behalve dan misschien die van ouders-kind) zijn altijd gebaseerd op wederkerigheid anders werkt het niet en doe je jezelf enorm tekort.
.
maandag 6 oktober 2008 om 13:01
impala, ik vind het fantastisch dat je hier zo op mij reageert. Ik wil er in mijn omgeving eigenlijk niet teveel mensen mee lastig vallen. Er gewoon een punt achter zetten.Ik heb de mensen rondom me nog hard nodig en als die nu teveel weten, mag ik ze niet meer zien. Dan maakt hij mijn vriendschappen ook kapot. Dat is al vaker gebeurt, om hele onnozele dingen. Dat een stel bang is dat hij erachter kom, ik nog met hun omga. Dus het moet dan heel stiekum. Maar zij zullen me alle steun geven, voraal als alles rond is, en dan heb ik het ook hard nodig.
En verder wil ik het niet steeds vertellen, omdat mijn lweven dan alleen maar om ellende draait en ik ook nog wel iets leuks wil meemaken, want dat houdt me nu op de been. Ze weten eigenlijk nu allemaal wel dat we gaan scheiden, maar ik wil ze de details besparen, want er zijn er bij die hem erop zullen aanspreken. En dat geeft voor hun en ons nieuwe problemen.
En verder wil ik het niet steeds vertellen, omdat mijn lweven dan alleen maar om ellende draait en ik ook nog wel iets leuks wil meemaken, want dat houdt me nu op de been. Ze weten eigenlijk nu allemaal wel dat we gaan scheiden, maar ik wil ze de details besparen, want er zijn er bij die hem erop zullen aanspreken. En dat geeft voor hun en ons nieuwe problemen.
maandag 6 oktober 2008 om 13:23
Heel goed dat je je vriendschappen probeert te onderhouden en dingen voor jezelf doet. Dat houdt je inderdaad op de been.
Kom hier lekker schrijven, ik ben nogal van de praktische oplossingen maar je zult zien dat hier ook mensen zijn die je emotioneel heel erg zullen steunen en je de knuffels geven die je nodig hebt. Heel veel sterkte (je bent al sterk!!) en kom zo vaak terug als je wilt.
Kom hier lekker schrijven, ik ben nogal van de praktische oplossingen maar je zult zien dat hier ook mensen zijn die je emotioneel heel erg zullen steunen en je de knuffels geven die je nodig hebt. Heel veel sterkte (je bent al sterk!!) en kom zo vaak terug als je wilt.
.
maandag 6 oktober 2008 om 14:31
maandag 6 oktober 2008 om 14:46
Muis, ik weet dat je het goed bedoelt en alleen maar antwoord geeft op een vraag, maar ik denk dat het er niet veel toe doet wat voor type N de man van Eindelijk is - zelfs niet of hij een échte N is.
Ga je hoofd hier niet over breken, Eindelijk ! Voor je het weet ga je weer energie verspillen aan het zoeken naar verklaringen. En dat is echt nutteloos.
Ga je hoofd hier niet over breken, Eindelijk ! Voor je het weet ga je weer energie verspillen aan het zoeken naar verklaringen. En dat is echt nutteloos.
.
maandag 6 oktober 2008 om 17:41
Als jullie er niet uitkomen, hakt de rechter een knoop door. In principe is het zo dat de ene partij de andere informeert om te gaan scheiden. Andere partij heeft 6 weken de tijd om te reageren. Daar heeft ene partij dan weer 4 weken reactietijd op. Vervolgens kun je een aantal keren uitstel vragen, maar ik meen dat het maar 2 of 3 keer kan. Als je er dan niet uit komt, ben je ruim een half jaar verder, en gaat het op de rol. Dan ga je dus naar de rechter die na ongeveer een maand uitspraak doet. Bij die rechter moeten partijen veel informatie overleggen over de verdeling van stukken, financien etc. Bij kinderen onder de 12 ook een aanpak van hoe de invullign van ouderschap gaat.
Na de uitspraak kun je nog 3 maanden erna in beroep. In theorie moeten jullie dus eerdaags bij de rechter komen - of ben je al geweest - en/of is de status nu in hoger beroep.
Ik ben zelf 15 maanden bezig geweest, mede ook omdat de rechtbank waar ik zat een achterstand heeft en dingen pas maanden later op de rol komen. Bijna half jaar later.
maandag 6 oktober 2008 om 17:46
Daar zijn advocaten voor. Die kijken niet naar emoties. Ik moet zeggen, tijdens mijn scheiding was ik keihard naar mijn ex, ik vond dat hij niet kon weglopen voor zijn verantwoordelijkheid. Het was ook zijn kind, wij hadden gekozen dat ik minder zou werken en studeren en dan moet je niet ineens iemand er zonder pardon uittrappen omdat je er effe 'geen zin an' hebt. Jouw advo wil ook dat jij en je kinderen goed terecht komen. Als je in gemeenschap van goederen getrouwd bent, heb je eenvoudigweg RECHT op de helft. Natuurlijk heeft Impala wel gelijk, wil je gelijk of rust in je hoofd, maar het is wel je startpositie. Als jij met een stuiver genoeg neemt, terwijl hij in weelde gaat baden...ik niet. Kom, jij hebt 35 jaar hard gewerkt voor alles.
En dat hij niet goed voor zichzelf kan zorgen, niet langer jouw probleem. Hij moet zo rond de 60 zijn, als hij het nou niet leert....
