Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
vrijdag 4 juni 2010 om 22:18
Ook voor mij is het lang geleden dat ik hier geweest ben. Ik heb inmiddels sinds februari een huis in een heeeeeeeeeeel leuk plaatsje ergens in Nederland. En ook ik heb het uiteindelijk aangedurft om een nieuwe relatie aan te gaan.
Onze kinderen hebben ons aan elkaar gekoppeld notabene. Haha.... en zo ben ik sinds een paar maanden langzaam gaan ontluiken.
Eindelijk, ben zo blij voor je dat alles op zijn pootjes terecht komt. Waar ik nog wel benieuwd naar ben is of jullie het huis verkocht hebben gekregen?
Onze kinderen hebben ons aan elkaar gekoppeld notabene. Haha.... en zo ben ik sinds een paar maanden langzaam gaan ontluiken.
Eindelijk, ben zo blij voor je dat alles op zijn pootjes terecht komt. Waar ik nog wel benieuwd naar ben is of jullie het huis verkocht hebben gekregen?
zaterdag 5 juni 2010 om 00:20
zaterdag 5 juni 2010 om 14:17
Met mij gaat het ook goed. Heb een schat van een man die me op handen draagt, we hebben een huis gekocht wat we nu aan het verbouwen zijn.
Wel iets heel naars meegemaakt. Mijn moeder is volkomen onverwacht en veel te jong op 23-12-09 gestorven aan een hersenbloeding op haar vakantie in Kenia.
Wij moesten er halsoverkop heen vliegen.
48 uur na aankomst van ons was ze hersendood (ze lag al in coma) en heb ik getekend op de beademing eraf te laten halen.
Dat was en is hel.
Wel iets heel naars meegemaakt. Mijn moeder is volkomen onverwacht en veel te jong op 23-12-09 gestorven aan een hersenbloeding op haar vakantie in Kenia.
Wij moesten er halsoverkop heen vliegen.
48 uur na aankomst van ons was ze hersendood (ze lag al in coma) en heb ik getekend op de beademing eraf te laten halen.
Dat was en is hel.
I have to be seen to be believed
zaterdag 5 juni 2010 om 23:09
Heftig Yasmijn! Heel veel sterkte! 
Met mij gaat het relationeel betreft ook goed. Pinokkio is al anderhalf jaar uit de picture en toen ik hem als persoon pas na een jaar had los kunnen laten, merkte ik dat ik nog wel wat nasleep van de relatie op zich met me mee nam.
Toch heb ik weer open kunnen staan voor andere mannen ondanks dat ik me erbij neergelegd had dat me dat niet meer zou gebeuren. Het lijkt het er nu op dat er iets positiefs aan het ontwikkelen is met iemand die nog geen enkele tekenen van narcisme vertoont. Daar ga ik toch nog eens proberen van te genieten haha
Laatst waren we in de sauna en toen ik naar de wc moest bedacht ik me ineens dat Pinokkio op zo'n avond een 2 of 3 keer naar zijn kluisje liep om te kijken of er misschien bericht was van zijn ex. Deze nieuwe man is heerlijk vrijgezel, en sleept niet een half-om-half ex-relatie met zich mee. Wat een verademing!
Met mij gaat het relationeel betreft ook goed. Pinokkio is al anderhalf jaar uit de picture en toen ik hem als persoon pas na een jaar had los kunnen laten, merkte ik dat ik nog wel wat nasleep van de relatie op zich met me mee nam.
Toch heb ik weer open kunnen staan voor andere mannen ondanks dat ik me erbij neergelegd had dat me dat niet meer zou gebeuren. Het lijkt het er nu op dat er iets positiefs aan het ontwikkelen is met iemand die nog geen enkele tekenen van narcisme vertoont. Daar ga ik toch nog eens proberen van te genieten haha
Laatst waren we in de sauna en toen ik naar de wc moest bedacht ik me ineens dat Pinokkio op zo'n avond een 2 of 3 keer naar zijn kluisje liep om te kijken of er misschien bericht was van zijn ex. Deze nieuwe man is heerlijk vrijgezel, en sleept niet een half-om-half ex-relatie met zich mee. Wat een verademing!
zondag 6 juni 2010 om 09:59
he, 4 wheels, jiij ook even weer hier? Fijn dat het met jou ook goed gaat! En Yasmijn, naar van je moeder. Heftig. Maar, ook weer verliefd! Ik had ook het gevoel van nooit weer, maar juist dan lijkt het zich op een goede manier aan te kunnen dienen!
Heerlijk om weer te kunnen genieten. De mensen van de oude garde hier zouden een nieuwe topic kunnen openen, "het leven na.."haha.
Het is gewoon heerlijk weer van je leven te kunnen genieten, en ook weer van een man durft te genieten. Nieuwe zomer aangebroken!
Heerlijk om weer te kunnen genieten. De mensen van de oude garde hier zouden een nieuwe topic kunnen openen, "het leven na.."haha.
Het is gewoon heerlijk weer van je leven te kunnen genieten, en ook weer van een man durft te genieten. Nieuwe zomer aangebroken!
donderdag 10 juni 2010 om 12:27
Heeeee allemaal!
Yasmijn, wat erg van je moeder, dat is een hele klap die je te verwerken hebt. Sterkte!
Eindelijk jouw voorstel is wel leuk eigenlijk, je kan er ook van maken: ZEKER, er IS leven NA...
Ik heb vorig jaar zoveel steun aan jullie gehad. En ik vind het zo fijn dat het steeds beter gaat met iedereen.
Wat ik wel heb gemerkt is dat toen duidelijk werd dat mijn vriend verliefd op mij was ik (alweer) een flinke confrontatie met mijzelf aan moest gaan. Net toen het een beetje tot bedaren was gekomen. Pfoeh heftig hoor. Mijn ex leek weer helemaal in op te leven in mij. Voelde me onveilig en bedreigd. Wilde niet toegeven aan mijn gevoel en was bang dat ik weer in mijn oude valkuil zou stappen. Gelukkig is mijn vriend zo lief en geduldig dat hij afstand nam als ik erom vroeg en zo heeft hij mijn vertrouwen gewonnen en ik langzaam het vertrouwen in en met mijzelf hersteld.
Hij stimuleerde me om mijn eigen plek te creëren voor mijzelf en mijn kids. Mijn weg te zoeken en te doen wat goed is voor mij. Hij had geduld... en heeft hij nog. Mede door zijn steun en harde werken is mijn huisje zo mooi en gezellig geworden. Ik voel me er helemaal thuis en op mijn gemak.
En zo hebben we een latrelatie en dat bevalt prima. Haast hebben we niet en genieten van de momenten dat we bij elkaar zijn. De kids staan achter ons en dat is een heerlijk gevoel.
Yasmijn, wat erg van je moeder, dat is een hele klap die je te verwerken hebt. Sterkte!
Eindelijk jouw voorstel is wel leuk eigenlijk, je kan er ook van maken: ZEKER, er IS leven NA...
Ik heb vorig jaar zoveel steun aan jullie gehad. En ik vind het zo fijn dat het steeds beter gaat met iedereen.
Wat ik wel heb gemerkt is dat toen duidelijk werd dat mijn vriend verliefd op mij was ik (alweer) een flinke confrontatie met mijzelf aan moest gaan. Net toen het een beetje tot bedaren was gekomen. Pfoeh heftig hoor. Mijn ex leek weer helemaal in op te leven in mij. Voelde me onveilig en bedreigd. Wilde niet toegeven aan mijn gevoel en was bang dat ik weer in mijn oude valkuil zou stappen. Gelukkig is mijn vriend zo lief en geduldig dat hij afstand nam als ik erom vroeg en zo heeft hij mijn vertrouwen gewonnen en ik langzaam het vertrouwen in en met mijzelf hersteld.
Hij stimuleerde me om mijn eigen plek te creëren voor mijzelf en mijn kids. Mijn weg te zoeken en te doen wat goed is voor mij. Hij had geduld... en heeft hij nog. Mede door zijn steun en harde werken is mijn huisje zo mooi en gezellig geworden. Ik voel me er helemaal thuis en op mijn gemak.
En zo hebben we een latrelatie en dat bevalt prima. Haast hebben we niet en genieten van de momenten dat we bij elkaar zijn. De kids staan achter ons en dat is een heerlijk gevoel.
donderdag 10 juni 2010 om 13:13
Klinkt helemaal goed Lilac! 
Toen ik mijn nieuwe liefde kreeg was ik ook bang. Als ik iets liet vallen, dacht ik dat ik een sneer kreeg. Als het eten mislukte of wat dan ook, ik wachtte op de gemene sneer.
Als ik van de kapper terugkwam, verwachtte ik kritiek.
Vetrollen, de laagste opmerkingen die je maar kunt bedenken, dat verwachtte ik. En er kwam niets van dat alles. Geen agressie, niets.
Hij was stomverbaasd toen ik dat uitlegde. Echt stomverbaasd. En uiteraard is het nooit gebeurd, hij vindt me helemaal prachtig, ook als ik 'smorgens uit bed kom zonder make up en haar in de war enzo.
Hij moest bij mijn vrienden en familie wel een zware keuring ondergaan uiteraard, na het ernstige debacle van de vorige.
En dat kwam helemaal goed!
Helaas heeft mijn moeder hem maar een jaar gekend.
Zij was erg blij met hem.
Wij moesten eind dec naar Kenia vliegen waar ze op vakantie een hersenbloeding kreeg, afschuwelijk. Ze was al in coma, heb niets meer kunnen zeggen.
Mijn stiefpaps zei: je moeder was dolblij met X. Hij liet je weer lachen en leven en de angstige blik was weg, je was jezelf weer.
Ik kreeg ook mails van vrienden van haar die ze verstuurd had over mij en mijn nieuwe liefde, die hadden ze bewaard en naar mij gestuurd na haar dood. Daar stond in hoe blij ze was en dat ze erg trots op me was.
Inmiddels zijn we in kleine kring getrouwd, omdat mijn moeder dood was, het zou een groot feest moeten zijn, maar daar hadden we geen zin meer in. We hebben een etentje gegeven voor onze naasten. Zo jong en onverwachts weg. Bizar.
Nu hebben we een huis gekocht (tegenover mijn exman
)wat we helemaal aan het verbouwen zijn. Ondanks de rouw en verdriet om mijn mama, gaat het helemaal goed.
Hij is al vanaf het begin helemaal opgenomen bij familie en vrienden en mijn kinderen en mijn exman (ze zijn dikke vrienden geworden) en exschoonfamilie.
Hij hoort er helemaal bij.
Ik kan ook goed met zijn exvrouw en dochter.
We hebben elkaar op het werk leren kennen trouwens. Ik was er helemaal niet aan toe, ik was lekker gesetteld in mijn nieuwe huisje, weten jullie nog, en ineens was ie daar. We mailden wat. We maakten een eerste date en vanaf toen kwam alles goed!
Toen ik mijn nieuwe liefde kreeg was ik ook bang. Als ik iets liet vallen, dacht ik dat ik een sneer kreeg. Als het eten mislukte of wat dan ook, ik wachtte op de gemene sneer.
Als ik van de kapper terugkwam, verwachtte ik kritiek.
Vetrollen, de laagste opmerkingen die je maar kunt bedenken, dat verwachtte ik. En er kwam niets van dat alles. Geen agressie, niets.
Hij was stomverbaasd toen ik dat uitlegde. Echt stomverbaasd. En uiteraard is het nooit gebeurd, hij vindt me helemaal prachtig, ook als ik 'smorgens uit bed kom zonder make up en haar in de war enzo.
Hij moest bij mijn vrienden en familie wel een zware keuring ondergaan uiteraard, na het ernstige debacle van de vorige.
En dat kwam helemaal goed!
Helaas heeft mijn moeder hem maar een jaar gekend.
Zij was erg blij met hem.
Wij moesten eind dec naar Kenia vliegen waar ze op vakantie een hersenbloeding kreeg, afschuwelijk. Ze was al in coma, heb niets meer kunnen zeggen.
Mijn stiefpaps zei: je moeder was dolblij met X. Hij liet je weer lachen en leven en de angstige blik was weg, je was jezelf weer.
Ik kreeg ook mails van vrienden van haar die ze verstuurd had over mij en mijn nieuwe liefde, die hadden ze bewaard en naar mij gestuurd na haar dood. Daar stond in hoe blij ze was en dat ze erg trots op me was.
Inmiddels zijn we in kleine kring getrouwd, omdat mijn moeder dood was, het zou een groot feest moeten zijn, maar daar hadden we geen zin meer in. We hebben een etentje gegeven voor onze naasten. Zo jong en onverwachts weg. Bizar.
Nu hebben we een huis gekocht (tegenover mijn exman
)wat we helemaal aan het verbouwen zijn. Ondanks de rouw en verdriet om mijn mama, gaat het helemaal goed.Hij is al vanaf het begin helemaal opgenomen bij familie en vrienden en mijn kinderen en mijn exman (ze zijn dikke vrienden geworden) en exschoonfamilie.
Hij hoort er helemaal bij.
Ik kan ook goed met zijn exvrouw en dochter.
We hebben elkaar op het werk leren kennen trouwens. Ik was er helemaal niet aan toe, ik was lekker gesetteld in mijn nieuwe huisje, weten jullie nog, en ineens was ie daar. We mailden wat. We maakten een eerste date en vanaf toen kwam alles goed!
I have to be seen to be believed
donderdag 10 juni 2010 om 14:55
Oh gefeliciteerd Yasmijn...
En ja die eindeloze en strenge keuringen die hij moest ondergaan van mij, mijn moeder en vriendinnen...haha hij is wat bekeken en ondervraagd. En hij liet het gelaten over zich heenkomen. Begreep het wel en trok het zich niet persoonlijk aan.
Ik heb mijzelf volledig teruggevonden bij hem.
En ja die eindeloze en strenge keuringen die hij moest ondergaan van mij, mijn moeder en vriendinnen...haha hij is wat bekeken en ondervraagd. En hij liet het gelaten over zich heenkomen. Begreep het wel en trok het zich niet persoonlijk aan.
Ik heb mijzelf volledig teruggevonden bij hem.
zaterdag 12 juni 2010 om 12:47
hier natuurlijk ook strenge keuringen!
yasmin, het zou mijn verhaal kunnen zijn, alleen huwelijk durf ik nog niet. Vind het ook niet nodig. Maar de keren dat ik bij voorbaat in elkaar kromp om kleinigheden, ja, deed ik ook. En dan de verbazing dat het anders kan, zoooo bevrijdend. En gewoon jezelf kunnen zijn, heerlijk. Alleen in de afhandelingen van mijn vechtscheiding krimp ik onbewust nog, maar heb ook weer het vermogen op te staan.
Ik ben echt blij dat jullie ook de andere kant hebben leren kennen.
yasmin, het zou mijn verhaal kunnen zijn, alleen huwelijk durf ik nog niet. Vind het ook niet nodig. Maar de keren dat ik bij voorbaat in elkaar kromp om kleinigheden, ja, deed ik ook. En dan de verbazing dat het anders kan, zoooo bevrijdend. En gewoon jezelf kunnen zijn, heerlijk. Alleen in de afhandelingen van mijn vechtscheiding krimp ik onbewust nog, maar heb ook weer het vermogen op te staan.
Ik ben echt blij dat jullie ook de andere kant hebben leren kennen.
maandag 18 april 2011 om 19:51
Het is weer een tijdje later. Op zich gaat het goed met mij. Mijn zoon woont bij me omdat het bij zijn vader en zijn vriendin niet meer ging.
om kort te gaan: Al jaren, sinds ze samenwonen vormen ze een front tegen mij. Afspraken maken werd steeds moeilijker. Zij bepaalde daar het huishouden en regels en hij gaat erin mee. Na mijn dramatische beslissing samen te gaan wonen met Narcist en de lange nasleep om mijn leven weer op te pakken kreeg ik een steeds betere band met mijn kinderen. Tot ik mijn huis vorig jaar eindelijk kreeg.... Het constante negeren en weigeren tot dialoog heeft uiteindelijk ertoe geleid dat mijn meiden hetzelfde gedrag vertonen. Ik ben als moeder al jaren geleden uitgeschakeld door deze mensen en nou ook door de meiden. Alleen mijn zoon trapte er niet in en die werd dus als 'lastpak' naar mij gestuurd.
Ik zal jullie het hele lange verhaal verder besparen. Wat ik wel wil delen is dat het vaker gebeurd. En juist bij Narcisten. Zij hersenspoelen hun kinderen en uiteindelijk verstoten zij de andere ouder.
Het syndroom heet: PASsyndroom oftewel ouderverstotingssyndroom. Er is genoeg te vinden hierover op internet. Er gaat weer een wereld voor me open. Een trieste wereld waarin dit soort figuren dus gewoon hun gang kan gaan en de ouder die goedwillend is met de rug tegen de muur staat. Niemand grijpt in of doorziet de ernst.
Het advies: gewoon afwachten tot ze uitmishandeld zijn en tot die tijd met open hart en armen laten weten dat je er bent.
Ik ben het knokken zo moe... Van binnen is het een draaikolk van emoties. Ook mijn zoon wordt min of meer genegeerd. Ze verzinnen steeds smoesjes waarom hij niet kan komen en zijn vader weigert bij gesprekken over zijn toekomst met school en inmiddels UWV aanwezig te zijn. Mijn hart bloed voor mijn kinderen... en voor mijzelf.
om kort te gaan: Al jaren, sinds ze samenwonen vormen ze een front tegen mij. Afspraken maken werd steeds moeilijker. Zij bepaalde daar het huishouden en regels en hij gaat erin mee. Na mijn dramatische beslissing samen te gaan wonen met Narcist en de lange nasleep om mijn leven weer op te pakken kreeg ik een steeds betere band met mijn kinderen. Tot ik mijn huis vorig jaar eindelijk kreeg.... Het constante negeren en weigeren tot dialoog heeft uiteindelijk ertoe geleid dat mijn meiden hetzelfde gedrag vertonen. Ik ben als moeder al jaren geleden uitgeschakeld door deze mensen en nou ook door de meiden. Alleen mijn zoon trapte er niet in en die werd dus als 'lastpak' naar mij gestuurd.
Ik zal jullie het hele lange verhaal verder besparen. Wat ik wel wil delen is dat het vaker gebeurd. En juist bij Narcisten. Zij hersenspoelen hun kinderen en uiteindelijk verstoten zij de andere ouder.
Het syndroom heet: PASsyndroom oftewel ouderverstotingssyndroom. Er is genoeg te vinden hierover op internet. Er gaat weer een wereld voor me open. Een trieste wereld waarin dit soort figuren dus gewoon hun gang kan gaan en de ouder die goedwillend is met de rug tegen de muur staat. Niemand grijpt in of doorziet de ernst.
Het advies: gewoon afwachten tot ze uitmishandeld zijn en tot die tijd met open hart en armen laten weten dat je er bent.
Ik ben het knokken zo moe... Van binnen is het een draaikolk van emoties. Ook mijn zoon wordt min of meer genegeerd. Ze verzinnen steeds smoesjes waarom hij niet kan komen en zijn vader weigert bij gesprekken over zijn toekomst met school en inmiddels UWV aanwezig te zijn. Mijn hart bloed voor mijn kinderen... en voor mijzelf.
woensdag 6 juli 2011 om 00:07
Vond dit topic na wat zoek werk. Inmiddels lig ik in scheiding met mijn (ex)man, diagnose narcisme (oa). Wat ik nu het allermoeilijkste vind ik het omgaan met zijn 'grillen'. Hij kan soms zo boos (echt woedend) zijn op mij en wat ik hem allemaal heb aangedaan. Ik wilde niet meer verder in ons huwelijk en hij snapt niet waarom. Hij heeft gesmeekt, gedreigd (echt ernstig, zie mijn oude topic "behoorlijk wanhopig") en mij het leven onmogelijk gemaakt. Gevolg was zelfs dat mijn oudste zoon zijn gedrag ging kopieeren en niet meer hanteerbaar was thuis. hij is tijdelijk uit hui gegaan om van de spanning af te komen die continue tussen ex en mij in hing. Dat gaat nu beter. Zelfs met ex ging het een tijdje beter, hij heeft zelfs een nieuwe liefde die hij geweldig vindt, maar toch kan hij zich niet neerleggen bij het feit dat ie is afgewezen.
Het beangstigd mij omdat hij gekke dingen blijft zeggen. Hij is een tikkende tijdbom, ik heb geen toekomst (gunt ie mij niet), er moet iemand boete doen, etc.
Hebben jullie tips hoe ik hiermee om moet gaan? Ik probeer meestal een soort kunstmatige controle te houden, maar dat slaat nergens op. Ik mag geen nieuwe relatie, want ik wilde scheiden, al dat soort uitspraken.
De kinderen hebben een omgangsregeling en ik ben soms bang voor zijn invloed op de kinderen en ook voor hun welzijn.
De kinderen gaan trouwens wel graag naar hun vader toe, dus dat lijkt mij een goed teken.
Wat adviseren jullie? Hard aanpakken; geen angst laten zien. Of toch laveren en proberen de scherpe kantjes eraf te halen bij hem. Hoewel dat natuurlijk nooit lukt....
Ik vind het zo moeilijk en vraag me echt weleens af; kom ik hier ooit nog vanaf????
Het beangstigd mij omdat hij gekke dingen blijft zeggen. Hij is een tikkende tijdbom, ik heb geen toekomst (gunt ie mij niet), er moet iemand boete doen, etc.
Hebben jullie tips hoe ik hiermee om moet gaan? Ik probeer meestal een soort kunstmatige controle te houden, maar dat slaat nergens op. Ik mag geen nieuwe relatie, want ik wilde scheiden, al dat soort uitspraken.
De kinderen hebben een omgangsregeling en ik ben soms bang voor zijn invloed op de kinderen en ook voor hun welzijn.
De kinderen gaan trouwens wel graag naar hun vader toe, dus dat lijkt mij een goed teken.
Wat adviseren jullie? Hard aanpakken; geen angst laten zien. Of toch laveren en proberen de scherpe kantjes eraf te halen bij hem. Hoewel dat natuurlijk nooit lukt....
Ik vind het zo moeilijk en vraag me echt weleens af; kom ik hier ooit nog vanaf????
woensdag 6 juli 2011 om 10:11
Omgaan met een narcist is héél moeilijk en eigenlijk kun je er niet veel mee. Je weet pas wat het is als je er zelf met een te maken hebt of hebt gehad. Het beste wat je kunt doen, is afstand houden en jezelf zoveel mogelijk afschermen.
Het is voor jou extra moeilijk omdat er kinderen in het spel zijn en narcisten zijn mensen met twee gezichten. Naar de kinderen toe kan hij heel aardig en innemend zijn waardoor hij ze kan manipuleren. Dit is zo'n ontzettend complex probleem dat je hulp moet zoeken en je moet laten adviseren door een deskundige. Narcisten zijn gevaarlijke mensen.
Er zijn genoeg boeken over te vinden. Zoek maar eens op marktplaats naar boeken van Susan Forward. De titel is: "als liefde pijn doet en je weet niet waarom". Nieuw zijn die boeken niet meer te koop. Soms staan ze ook bij tweedehandsboeken op bol.com
Verder is het boek "Pesten en treiteren" van Marie France Hirigoyen ook een heel goed boek om meer inzicht te krijgen in de denkwereld van de narcsit.
Eigenlijk moet je ze eerst leren begrijpen en weten waarom ze handelen zoals ze handelen. Als je daar meer inzicht in krijgt, kun je er beter mee leren omgaan.
Ik wens je veel wijsheid toe!
Het is voor jou extra moeilijk omdat er kinderen in het spel zijn en narcisten zijn mensen met twee gezichten. Naar de kinderen toe kan hij heel aardig en innemend zijn waardoor hij ze kan manipuleren. Dit is zo'n ontzettend complex probleem dat je hulp moet zoeken en je moet laten adviseren door een deskundige. Narcisten zijn gevaarlijke mensen.
Er zijn genoeg boeken over te vinden. Zoek maar eens op marktplaats naar boeken van Susan Forward. De titel is: "als liefde pijn doet en je weet niet waarom". Nieuw zijn die boeken niet meer te koop. Soms staan ze ook bij tweedehandsboeken op bol.com
Verder is het boek "Pesten en treiteren" van Marie France Hirigoyen ook een heel goed boek om meer inzicht te krijgen in de denkwereld van de narcsit.
Eigenlijk moet je ze eerst leren begrijpen en weten waarom ze handelen zoals ze handelen. Als je daar meer inzicht in krijgt, kun je er beter mee leren omgaan.
Ik wens je veel wijsheid toe!
woensdag 6 juli 2011 om 12:01
ik ben zo blij dat ik deze topic heb gevonden!
alles is zo herkenbaar!
het gaat bij mij om mijn schoonmoeder , heb ik een topic over geopend ook
mijn schoonvader lijkt volledig gehersenspoeld en de broertjes en het zusje van mijn man willen niets meer met ons van doen hebben
ik zou zo graag willen weten hoe dit gaat aflopen
ik lees mee
alles is zo herkenbaar!
het gaat bij mij om mijn schoonmoeder , heb ik een topic over geopend ook
mijn schoonvader lijkt volledig gehersenspoeld en de broertjes en het zusje van mijn man willen niets meer met ons van doen hebben
ik zou zo graag willen weten hoe dit gaat aflopen
ik lees mee
woensdag 6 juli 2011 om 13:56
Narcisten zijn meester in het manipuleren van mensen. Ze hebben twéé gezichten en je weet nooit wat ze echt menen of wat echt waar is. Je schoonvader en broertjes en zusje kunnen doen wat moeder wil en zo niet dan worden ze zelf het slachtoffer van de narcist. En onbewust weten ze dat. Ik zeg "onbewust" want leven met een narcist is overleven. De echtgenoot(e) in kwestie heeft niets meer te vertellen en de kinderen worden voor het leven getekend. En vader kijkt toe en doet (kan) niks. Het is "lopen op eieren". De narcist draait alles om en iedereen is narcistisch behalve de narcist zelf.
Ik kan het weten want mijn moeder is ook een narcist (met borderline trekken). Nu is ze ook nog dementerend. Een mooie combinatie. Een demente narcist is wel om te lachen.... als het niet zo triest was.
Zelfs de geriater verloor zijn geduld met mijn moeder. En ik zit er mee want voordat een narcist inziet dat hij/zij iets heeft waar niemand iets aan kan doen, ben je wel even verder. En dus woont ze nog alleen thuis en weigert alle hulp. Gelukkig komt er nog wel een psychiatrisch verpleegkundige maar dat weet ze niet. We hebben maar niet verteld dat het een psychiatrisch verpleegkundige is anders staat die ook ook weer op de stoep.
Hoe het gaat aflopen is niet te voorspellen. Ook niet bij jouw schoonmoeder. Ik kan jullie maar één advies geven en dat is houd héle grote afstand en laat je emotioneel niet leeg zuigen. Ga niet proberen om redelijk met die mensen te praten en uit te leggen wat hun gedrag met je doet. Het werkt niet!
Je man kan het beste het contact summier kort en heel oppervlakkig houden. De vader van je man moet zelf de moed hebben om het voor z'n kinderen op te nemen maar dat zal hij wel moeten bekopen. Hoe het afloopt met de broertjes en het zusje is afwachten. Of het worden zelf ook narcisten of juist niet. Jullie zijn echt niet bij machte om hen te redden.
Jij en je man moeten zich richten op jullie eigen gezin. Je man kan ik adviseren om daar al zijn energie in te steken en te stoppen met de bodemloze put die zijn moeder is.
Mijn moeder is nu dik in de 80 en een stakker. Al haar streken hebben haar niets gebracht behalve eenzaamheid. Ik laat haar niet in de steek en zorg dat er voldoende zorg is. Maar als ze een normale moeder was geweest, had ik nu veel meer kunnen/willen doen.
Roosje geef de moed op om iets te bereiken bij je schoonmoeder en ik hoop dat je man goede hulp krijgt.
Er zijn leuke boeken die je man kan aanraden want dat heeft mij enorm geholpen. Dat is het boek: "Eindelijk je eigen leven leiden" van Susan Forward. Helaas niet meer in een Nederlandse vertaling te koop en alleen nog tweedehands via marktplaats of bol.com.
Het boek "pesten en treiteren" van Marie France Hirigoyen is ook een aanrader. En een leuk boek om te lezen is: "Moeders zijn geen heiligen" van Louis Schützenhöfer.
Neem van mij aan dat dit soort mensen eigenlijk stakkers zijn.
Ik kan het weten want mijn moeder is ook een narcist (met borderline trekken). Nu is ze ook nog dementerend. Een mooie combinatie. Een demente narcist is wel om te lachen.... als het niet zo triest was.
Zelfs de geriater verloor zijn geduld met mijn moeder. En ik zit er mee want voordat een narcist inziet dat hij/zij iets heeft waar niemand iets aan kan doen, ben je wel even verder. En dus woont ze nog alleen thuis en weigert alle hulp. Gelukkig komt er nog wel een psychiatrisch verpleegkundige maar dat weet ze niet. We hebben maar niet verteld dat het een psychiatrisch verpleegkundige is anders staat die ook ook weer op de stoep.
Hoe het gaat aflopen is niet te voorspellen. Ook niet bij jouw schoonmoeder. Ik kan jullie maar één advies geven en dat is houd héle grote afstand en laat je emotioneel niet leeg zuigen. Ga niet proberen om redelijk met die mensen te praten en uit te leggen wat hun gedrag met je doet. Het werkt niet!
Je man kan het beste het contact summier kort en heel oppervlakkig houden. De vader van je man moet zelf de moed hebben om het voor z'n kinderen op te nemen maar dat zal hij wel moeten bekopen. Hoe het afloopt met de broertjes en het zusje is afwachten. Of het worden zelf ook narcisten of juist niet. Jullie zijn echt niet bij machte om hen te redden.
Jij en je man moeten zich richten op jullie eigen gezin. Je man kan ik adviseren om daar al zijn energie in te steken en te stoppen met de bodemloze put die zijn moeder is.
Mijn moeder is nu dik in de 80 en een stakker. Al haar streken hebben haar niets gebracht behalve eenzaamheid. Ik laat haar niet in de steek en zorg dat er voldoende zorg is. Maar als ze een normale moeder was geweest, had ik nu veel meer kunnen/willen doen.
Roosje geef de moed op om iets te bereiken bij je schoonmoeder en ik hoop dat je man goede hulp krijgt.
Er zijn leuke boeken die je man kan aanraden want dat heeft mij enorm geholpen. Dat is het boek: "Eindelijk je eigen leven leiden" van Susan Forward. Helaas niet meer in een Nederlandse vertaling te koop en alleen nog tweedehands via marktplaats of bol.com.
Het boek "pesten en treiteren" van Marie France Hirigoyen is ook een aanrader. En een leuk boek om te lezen is: "Moeders zijn geen heiligen" van Louis Schützenhöfer.
Neem van mij aan dat dit soort mensen eigenlijk stakkers zijn.
donderdag 7 juli 2011 om 22:17
Boek is inderdaad niet meer te koop maar nog wel geregeld te koop via marktplaats of tweedehands via bol.com
Zo heb ik oon een exemplaar te pakken gekregen.
In het Engels is het nog wel te koop.
Als je man Engels kan lezen is dit boek een heel goeie:
"Children of the Self Absorbed" van Nina Brown.
Dat boek is mijn bijbel! Ik heb er veel aan gehad want het geeft duidelijke handvaten hoe je het beste met dit type mensen kunt omgaan en het geeft ook veel inzicht in je eigen denken, doen en handelen als je bent groot gebracht door een narcistische moeder of vader. Echt een aanrader ook!
Zo heb ik oon een exemplaar te pakken gekregen.
In het Engels is het nog wel te koop.
Als je man Engels kan lezen is dit boek een heel goeie:
"Children of the Self Absorbed" van Nina Brown.
Dat boek is mijn bijbel! Ik heb er veel aan gehad want het geeft duidelijke handvaten hoe je het beste met dit type mensen kunt omgaan en het geeft ook veel inzicht in je eigen denken, doen en handelen als je bent groot gebracht door een narcistische moeder of vader. Echt een aanrader ook!
donderdag 7 juli 2011 om 23:53
