Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
maandag 3 november 2008 om 16:17
Ik ga van de week weer proberen om te werken. Zal wel moeilijk zijn want ik ben ziek, zwak en misselijk. Maar ik geloof eigenlijk never nooit dat dat nog het griepvirus is. Volgens mij is het gewoon stress. Ik slaap 14 uur per nacht en als ik wakker ben, heb ik het Spaans benauwd en een grote knoop in m'n buik. Ik moet ook erg op m'n ademhaling letten merk ik, heb vroegâh hyperventilatie gehad en ben daar nog steeds gevoelig voor. Als het echt niet gaat, neem ik een hele of halve valium maar ik probeer om dat zo weinig mogelijk te doen, omdat ik nu dus ook antidepressiva heb. Ik ben heel erg afgevallen de laatste maanden/weken en ik was al niet bepaald zwaar, dus ik probeer wel om te eten nu.
Het kan heel goed zijn dat het stress is, heb je je bloed al na laten kijken op evt pfeiffer of cytomegalie. Deze virussen hebben kans bij een sterk verminderde weerstand. Ik heb het laatste gehad twee jaar geleden. En jouw opsomming van symptomen had ik ook. Ook ik weet het in eerste instantie aan stress. Enne, ja niet proberen voor jezelf te zorgen.... het DOEN! Denk erom, je bent het waard, tante!
ML is op dit moment kwaad op mij en zegt dat 'ie geen contact meer hoeft. Ik had het nml gewaagd om hem terug te bellen toen hij de hoorn eropsmeet, en toen gezegd dat ik het zat was om zijn enorme ego steeds te moeten bevestigen. Dat was uiteraard tegen het zere been. Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel. Goh, dat herken ik. Het net zo lang uitlokken, zuigen, tot je de voor hem gewenste reactie geeft waaraan hij zich kan voeden. Ik noemde dat eerder vampiergedrag. Ook de sterk wisselende stemmingen, mailtjes die qua emotie zo sterk wisselen, steeds op het verkeerde been, horendol kun je ervan worden. En hij heeft het dan weer voor elkaar. VOLHOUDEN HOOR! ZET M OP EEN HONGERDIEET)
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.[/quote]
Lieve MM, ik kom net bij mijn therapeute vandaan. Ik beschreef haar een soortgelijk gevoel als jij hier schrijft. Zij leert me om mijzelf terug te vinden door te gaan vertrouwen op mijn innerlijke stem. Die ik alsmaar wegstop en niet wil horen. Toch weet ik dat die weldegelijk aanwezig is. Ook laat ze me zien dat het me nergens brengt door zo hard over mijzelf te oordelen. Dat doe ik namelijk ook niet naar andere, waarom naar mijzelf wel? Ik haat mijzelf om de ravage die ik achter me heb gelaten. Zo ken ik mijzelf niet, zo wil ik mijzelf niet kennen. Ik mis mij... Het vergt weldegelijk discipline om dit patroon te gaan doorbreken. Lering trekken uit wat er niet goed gegaan is, van mijn fouten en de moed om het de volgende keer anders te doen. Accepteren wat niet meer te veranderen is. Wat ikzelf al bedacht heb: op de een of andere manier halen we een soort secundaire winst uit het onszelf zielig te blijven vinden. Nou ja, ik moet voor mijzelf spreken natuurlijk. Toch he, is het niet zo dat we zo in dit soort relaties blijven steken omdat we diep van binnen onszelf wijs blijven maken dat we niet beter verdienen? En de winst? Aandacht, hulp, bevestiging en niets hoeven doen.... Als ik heel eerlijk ben naar mijzelf zit daar een kern van waarheid in. De angst om echt (weer) op eigen benen te gaan staan is soms zo overweldigend groot, dat het verlamend werkt. En zei Nelson Mandela niet: "onze grootste angst is dat onnoemelijk veel kracht hebben". En dat blijkt wel. Hoeveel kracht kost het en heb je dus in je om deze relatie stand te houden? Laten we die kracht eens voor onszelf inzetten ipv te steken in een bodemloze put!
Het kan heel goed zijn dat het stress is, heb je je bloed al na laten kijken op evt pfeiffer of cytomegalie. Deze virussen hebben kans bij een sterk verminderde weerstand. Ik heb het laatste gehad twee jaar geleden. En jouw opsomming van symptomen had ik ook. Ook ik weet het in eerste instantie aan stress. Enne, ja niet proberen voor jezelf te zorgen.... het DOEN! Denk erom, je bent het waard, tante!
ML is op dit moment kwaad op mij en zegt dat 'ie geen contact meer hoeft. Ik had het nml gewaagd om hem terug te bellen toen hij de hoorn eropsmeet, en toen gezegd dat ik het zat was om zijn enorme ego steeds te moeten bevestigen. Dat was uiteraard tegen het zere been. Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel. Goh, dat herken ik. Het net zo lang uitlokken, zuigen, tot je de voor hem gewenste reactie geeft waaraan hij zich kan voeden. Ik noemde dat eerder vampiergedrag. Ook de sterk wisselende stemmingen, mailtjes die qua emotie zo sterk wisselen, steeds op het verkeerde been, horendol kun je ervan worden. En hij heeft het dan weer voor elkaar. VOLHOUDEN HOOR! ZET M OP EEN HONGERDIEET)
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.[/quote]
Lieve MM, ik kom net bij mijn therapeute vandaan. Ik beschreef haar een soortgelijk gevoel als jij hier schrijft. Zij leert me om mijzelf terug te vinden door te gaan vertrouwen op mijn innerlijke stem. Die ik alsmaar wegstop en niet wil horen. Toch weet ik dat die weldegelijk aanwezig is. Ook laat ze me zien dat het me nergens brengt door zo hard over mijzelf te oordelen. Dat doe ik namelijk ook niet naar andere, waarom naar mijzelf wel? Ik haat mijzelf om de ravage die ik achter me heb gelaten. Zo ken ik mijzelf niet, zo wil ik mijzelf niet kennen. Ik mis mij... Het vergt weldegelijk discipline om dit patroon te gaan doorbreken. Lering trekken uit wat er niet goed gegaan is, van mijn fouten en de moed om het de volgende keer anders te doen. Accepteren wat niet meer te veranderen is. Wat ikzelf al bedacht heb: op de een of andere manier halen we een soort secundaire winst uit het onszelf zielig te blijven vinden. Nou ja, ik moet voor mijzelf spreken natuurlijk. Toch he, is het niet zo dat we zo in dit soort relaties blijven steken omdat we diep van binnen onszelf wijs blijven maken dat we niet beter verdienen? En de winst? Aandacht, hulp, bevestiging en niets hoeven doen.... Als ik heel eerlijk ben naar mijzelf zit daar een kern van waarheid in. De angst om echt (weer) op eigen benen te gaan staan is soms zo overweldigend groot, dat het verlamend werkt. En zei Nelson Mandela niet: "onze grootste angst is dat onnoemelijk veel kracht hebben". En dat blijkt wel. Hoeveel kracht kost het en heb je dus in je om deze relatie stand te houden? Laten we die kracht eens voor onszelf inzetten ipv te steken in een bodemloze put!
maandag 3 november 2008 om 16:33
MM je wacht en hoopt op wederom van zijn kant contact,het vaste patroon waarin je al jaren inzit en niet durft te doorbreken.Niet kan.
Maar je KAN het wel want je weet dondersgoed dit leidt tot alleen maar meer lijden en hoop op NIETS.
Het is loos contact MM want het geeft jou een gevoel van kijk?Hij geeft wel om me.
Dit is niet geven om jou MM.Dit is je kwetsen en klein maken.
En jij gunt hem die gelegenheid.
Jullie beide houden vast aan iets wat niets is meer alleen maar gevecht.
Maar je KAN het wel want je weet dondersgoed dit leidt tot alleen maar meer lijden en hoop op NIETS.
Het is loos contact MM want het geeft jou een gevoel van kijk?Hij geeft wel om me.
Dit is niet geven om jou MM.Dit is je kwetsen en klein maken.
En jij gunt hem die gelegenheid.
Jullie beide houden vast aan iets wat niets is meer alleen maar gevecht.
maandag 3 november 2008 om 16:51
Ik weet niet waar ik op wacht. Aan de ene kant is het lekker "rustig" voor mij dat ik hem nu zo weinig zie/spreek en deed het mailtje mij relatief weinig. Aan de andere kant is er dat beklemmende gevoel, die onnoemelijke angst die ineens toe kan slaan. Zó zit ik relatief rustig op de bank, zó gieren de zenuwen door m'n lijf en lijkt m'n hart wel een drumstel. En op de relatief rustige momenten, als het een beetje naar de achtergrond verdwijnt, blijft er steeds een sluimerend gevoel van naderend onheil. Die statische lading die in de lucht hangt voordat het onweer losbarst, zeg maar.
En ja áls ML contact opneemt dan heb ik inderdaad het gevoel dat hij weldegelijk om mij geeft, ook al weet ik rationeel gezien dat dat gevoel waarsch niet klopt en hij 'gewoon' wil voorkomen dat zijn "prooi" ervandoor gaat.
Als ik dag bij dag kijk, gaat het wel een heel klein beetje, maar als ik aan het eindeloze, onbekende, weidse veld denk wat "toekomst" heet... Brrrr. Ik typ dit, lees het over en zit bij wijze van spreken al met een rilling over m'n rug.
Ik weet niet wat mij vasthoudt in deze "relatie", wellicht inderdaad angst, angst voor het onbekende, voor de toekomst, angst om tot de ontdekking te komen dat het allemaal aan míj ligt en ik een gruwelijke partner ben waar iedereen gillend van wegrent terwijl ML met iemand anders wél heel gelukkig wordt (het idee alleen al... *kotssmiley*), de angst om nooit meer voor iemand te voelen wat ik voor ML voel, de angst misluk te zijn en gefaald te hebben, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
LilacTree, hoe lang ben jij al in therapie en helpt het voor jou? Krijg jij oefeningen/huiswerk, of hoe moet ik dat zien, jij schrijft dat ze je helpt om weer terug naar jezelf te gaan en naar je innerlijke stem te luisteren, hoe doet ze dat?
Ik ga zelf deze week naar een intake bij een psych, ben benieuwd hoe het zal gaan en of hij/zij mij kan en wil helpen...
En ja áls ML contact opneemt dan heb ik inderdaad het gevoel dat hij weldegelijk om mij geeft, ook al weet ik rationeel gezien dat dat gevoel waarsch niet klopt en hij 'gewoon' wil voorkomen dat zijn "prooi" ervandoor gaat.
Als ik dag bij dag kijk, gaat het wel een heel klein beetje, maar als ik aan het eindeloze, onbekende, weidse veld denk wat "toekomst" heet... Brrrr. Ik typ dit, lees het over en zit bij wijze van spreken al met een rilling over m'n rug.
Ik weet niet wat mij vasthoudt in deze "relatie", wellicht inderdaad angst, angst voor het onbekende, voor de toekomst, angst om tot de ontdekking te komen dat het allemaal aan míj ligt en ik een gruwelijke partner ben waar iedereen gillend van wegrent terwijl ML met iemand anders wél heel gelukkig wordt (het idee alleen al... *kotssmiley*), de angst om nooit meer voor iemand te voelen wat ik voor ML voel, de angst misluk te zijn en gefaald te hebben, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
LilacTree, hoe lang ben jij al in therapie en helpt het voor jou? Krijg jij oefeningen/huiswerk, of hoe moet ik dat zien, jij schrijft dat ze je helpt om weer terug naar jezelf te gaan en naar je innerlijke stem te luisteren, hoe doet ze dat?
Ik ga zelf deze week naar een intake bij een psych, ben benieuwd hoe het zal gaan en of hij/zij mij kan en wil helpen...
maandag 3 november 2008 om 16:55
Stukje voor LilacTree, omdat je het over je innerlijke stem had:
Listen,
I am alone at a crossroads
I'm not at home, in my own home
And I tried and tried
To say whats on my mind
You should have known
Oh,
Now I'm done believing you
You don't know what I'm feeling
I'm more than what, you made of me
I followed the voice
you gave to me
But now I gotta find, my own..
(Is een couplet uit "Listen" van Beyonce, geweldig nummer)
Listen,
I am alone at a crossroads
I'm not at home, in my own home
And I tried and tried
To say whats on my mind
You should have known
Oh,
Now I'm done believing you
You don't know what I'm feeling
I'm more than what, you made of me
I followed the voice
you gave to me
But now I gotta find, my own..
(Is een couplet uit "Listen" van Beyonce, geweldig nummer)
maandag 3 november 2008 om 18:49
@MM: soms lees ik mee op dit topic omdat ik zelf ook erg lang ben blijven hangen aan een soort relatie (want zo mag je het niet eens noemen) met iemand die niet goed voor me was. Ik denk niet dat hij een narcist was, maar hij spoorde niet helemaal..
Je zei in 1 van je teksten dat je niet goed weet wat je aan deze relatie vasthoudt. Daarna noemde je angst, o.a. angst om te falen.
Kan het ook zijn: angst voor een soort leeg gevoel als je de spanning van deze ellende moet missen? Dat had ik namelijk heel erg. Al die heftige emoties en al het gedoe maakte wel dat ik voelde dat ik leef en ik was doodsbang voor een soort niemandsland, een leeg leven met vlakke emoties.
Inmiddels zit ik niet meer in destructieve relaties. Soms schop ik zelf heibel om de heftigheid weer te ervaren. Maar ik probeer ook van meer rust te genieten en daarin juist te voelen dat ik leef..
Misschien herken je dit wel helemaal niet, maar ik wou het toch even noemen.
Je zei in 1 van je teksten dat je niet goed weet wat je aan deze relatie vasthoudt. Daarna noemde je angst, o.a. angst om te falen.
Kan het ook zijn: angst voor een soort leeg gevoel als je de spanning van deze ellende moet missen? Dat had ik namelijk heel erg. Al die heftige emoties en al het gedoe maakte wel dat ik voelde dat ik leef en ik was doodsbang voor een soort niemandsland, een leeg leven met vlakke emoties.
Inmiddels zit ik niet meer in destructieve relaties. Soms schop ik zelf heibel om de heftigheid weer te ervaren. Maar ik probeer ook van meer rust te genieten en daarin juist te voelen dat ik leef..
Misschien herken je dit wel helemaal niet, maar ik wou het toch even noemen.
maandag 3 november 2008 om 19:33
Lieve MM, ik ben nog niet zo heel lang in therapie. Het helpt mij enorm. Ze is polyenergetisch therapeute. Eén met beide benen op de grond. Na de tweede sessie gaf ze mij dit gedichtje mee van Neeltje Maria Min:
Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Het heeft allemaal met je gevoel van eigenwaarde te maken.
Ik krijg idd huiswerk mee :-) Omdat schrijven mijn uitlaatklep is laat ze me schrijven over bijvoorbeeld 'veiligheid' Wat heb ik nodig om me veilig te voelen en waar vind ik dat ik recht op heb. Telkens als ik bij haar geweest ben heb ik het gevoel wat handvaten te hebben om verder te kunnen. Alleen... het valt niet mee als je hele leven voor je gevoel onder je vandaan geslagen is. Ik denk ook dat er iets mis is met me.... Waarom wil ik mijzelf klein houden? Waarom geef ik een ander zoveel macht over mij? Hoe keer je dit proces om? Ja, dan kom je automatisch uit bij je innerlijke stem. Je innerlijke weten. Het zit in een diepere laag in jezelf. Ook ik blijf vaak in mijn angst hangen. Ik krijg dan het gevoel of ik mijn lichaam uit wil zweven. Ik wil dan vluchten. Me in een hoekje verstoppen. Help... de toekomst... ik durf niet!!! ik kan niet!!!
Ik weet nu waar dat gevoel in mijn lijf zit. Door door die laag heen te gaan kom ik bij die diepere laag waar mijn innerlijke stem zit. En als ik die laat spreken, weet ik weer WIE ik werkelijk ben. Het vergt oefening en wil om ernaar te luisteren en te blijven luisteren.
Klinkt zo mooi allemaal in theorie he?
Het belangrijkste is dat je voor jezelf duidelijk krijgt waarom je in deze relatie blijft hangen, of welicht steeds dezelfde types aantrekt en in dezelfde valkuilen bijft vallen (zoals bij mij). Zodra je dat herkent, heb je over jezelf geleerd en kun je verder. Besluiten het anders te doen en vooral ook HOE. En daar wil ik hard aan werken. Vooral ook omdat ik mijn kindren al met een erfenis heb opgezadeld en ik hun vertrouwen weer wil winnen. Hopelijk beperkt het de schade. Maar mijn God... wat ben ik bang... dat ik weer faal, het me niet lukt... ik te zwak zal blijken...
Ik vind het heel goed van je dat je hulp zoekt. Je weet dat jij meer waard bent. En nu moet je het ook nog gaan geloven. Denk eraan: overtuigingen brengen ervaringen voort.
Het is zo herkenbaar lieve meiden... leven tussen hoop en vrees, vechten om uit de put te klimmen... Verstandelijk weet je het allemaal wel, alleen je angst ligt zo dwars. Je werkelijke gevoel vertelt je heus wel dat je meer waard bent en wat je moet doen.
Mooi nummer trouwens van beyonce. Ik heb het geluisterd op youtube. Dank je voor de tip.
Oh, ik heb trouwens een mail gestuurd over mijn spullen... Hem nogmaals gevraagd of ik alsjeblieft de spullen van mijn kinderen en mij zelf mag komen pakken. Dat ik zijn gevoel best begrijp etc. Met de vraag of hij er toch nog eens over na wil denken. Als dit niet werkt, dan ga ik kijken wat ik via de politie kan bereiken. Ik moet zelf mijn spullen uitzoeken, dat kan ik niet laten doen. Ik zal niet alleen gaan, lijkt me niet verstandig.
Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Het heeft allemaal met je gevoel van eigenwaarde te maken.
Ik krijg idd huiswerk mee :-) Omdat schrijven mijn uitlaatklep is laat ze me schrijven over bijvoorbeeld 'veiligheid' Wat heb ik nodig om me veilig te voelen en waar vind ik dat ik recht op heb. Telkens als ik bij haar geweest ben heb ik het gevoel wat handvaten te hebben om verder te kunnen. Alleen... het valt niet mee als je hele leven voor je gevoel onder je vandaan geslagen is. Ik denk ook dat er iets mis is met me.... Waarom wil ik mijzelf klein houden? Waarom geef ik een ander zoveel macht over mij? Hoe keer je dit proces om? Ja, dan kom je automatisch uit bij je innerlijke stem. Je innerlijke weten. Het zit in een diepere laag in jezelf. Ook ik blijf vaak in mijn angst hangen. Ik krijg dan het gevoel of ik mijn lichaam uit wil zweven. Ik wil dan vluchten. Me in een hoekje verstoppen. Help... de toekomst... ik durf niet!!! ik kan niet!!!
Ik weet nu waar dat gevoel in mijn lijf zit. Door door die laag heen te gaan kom ik bij die diepere laag waar mijn innerlijke stem zit. En als ik die laat spreken, weet ik weer WIE ik werkelijk ben. Het vergt oefening en wil om ernaar te luisteren en te blijven luisteren.
Klinkt zo mooi allemaal in theorie he?
Het belangrijkste is dat je voor jezelf duidelijk krijgt waarom je in deze relatie blijft hangen, of welicht steeds dezelfde types aantrekt en in dezelfde valkuilen bijft vallen (zoals bij mij). Zodra je dat herkent, heb je over jezelf geleerd en kun je verder. Besluiten het anders te doen en vooral ook HOE. En daar wil ik hard aan werken. Vooral ook omdat ik mijn kindren al met een erfenis heb opgezadeld en ik hun vertrouwen weer wil winnen. Hopelijk beperkt het de schade. Maar mijn God... wat ben ik bang... dat ik weer faal, het me niet lukt... ik te zwak zal blijken...
Ik vind het heel goed van je dat je hulp zoekt. Je weet dat jij meer waard bent. En nu moet je het ook nog gaan geloven. Denk eraan: overtuigingen brengen ervaringen voort.
Het is zo herkenbaar lieve meiden... leven tussen hoop en vrees, vechten om uit de put te klimmen... Verstandelijk weet je het allemaal wel, alleen je angst ligt zo dwars. Je werkelijke gevoel vertelt je heus wel dat je meer waard bent en wat je moet doen.
Mooi nummer trouwens van beyonce. Ik heb het geluisterd op youtube. Dank je voor de tip.
Oh, ik heb trouwens een mail gestuurd over mijn spullen... Hem nogmaals gevraagd of ik alsjeblieft de spullen van mijn kinderen en mij zelf mag komen pakken. Dat ik zijn gevoel best begrijp etc. Met de vraag of hij er toch nog eens over na wil denken. Als dit niet werkt, dan ga ik kijken wat ik via de politie kan bereiken. Ik moet zelf mijn spullen uitzoeken, dat kan ik niet laten doen. Ik zal niet alleen gaan, lijkt me niet verstandig.
maandag 3 november 2008 om 19:45
Oef zo herkenbaar.
Angst in een leegte komen het heftige moeten missen.
Ik ben nog helende maar ben niet bang meer voor die leegte.
Stap voor stap leer ik er een weg in te vinden naar gewoon rust.
Het chaotische heftige zit erin gebakerd maar hoop nu te leren doseren naar normale waarden welke me niet destructief laten zijn meer.
dinsdag 4 november 2008 om 01:05
ongeveer datzelfde gevoel zorgde ervoor dat er bij mij iets knapte. Warschijnlijkhet draadje waarmee ik nog altijd aan hem vastgebonden zat. Na een paar nachten niet slapen, liggen shaken in mijn bed, een paar dagen huilen, niet meer op kunnen houden, wist ik het zeker, ik kon, mocht en wou zo niet door. Ik had een hekel aan mezelf en ik denk anderen op dat moment ook. Ik ben gaan lezen, "treiteren en pesten", het leek mijn dagboek wel! Vanaf dat moment was ik "genezen". Ik had losgelaten.
Er zijn daarna nog wel momenten van twijfel geweest en angst, maar die waren niet meer zo heftig.
Uiteindelijk ben ik er veel rustiger onder geworden. Ben mijn eigen ding weer gaan doen, wat knutselen enzo, Kreeg er ook weer lol in. Twijfels worden steeds minder, maar angst groeit. Een andere angst. Angst voor de agressie die ik tegen kom, nu ik rustiger wordt. Maar het doet me niet veel meer, buiten de angst, geen pijn, geen verdriet. Ik weet nu wat ik wil en daar ga ik voor.
Open je ogen en kijk naar jezelf. Vraag je af wat je wil bereiken. Veel sterkte.
dinsdag 4 november 2008 om 01:16
Ik heb vandaag overlegd met mijn advocaat hierover. Het is inderdaad niet waterdicht. Als hij het appartemant niet neemt, gaat hij gewoon voorlopig nie weg. Bovendien verklaar ik dan dat ik er mee accoord ga dat hij het neemt, en omdat het eigenlijk te duur is, krijg ik minder kinder-alimentatie. Als ik accoord ga, kan ik dat niet meer aanvechten, ga ik dus ook met die lagere alimentatie accoord. Dus de aanvraag blijft lopen. Dus weer onrust in de tent.
dinsdag 4 november 2008 om 14:30
Oh wat herkenbaar!
Ik zit gewoon te bibberen achter mijn p.c.
Ook mijn ex-vriend is een rasechte narcist.
Het heeft een hele poos geduurd voordat bij mij het kwartje viel en ik het beestje een naam kon geven. Na wat gezoek op internet kwam ik het tegen: narcistische persoonlijkheid.
Twee jaar geleden ben ik gescheiden van mijn ex-man en heb twee dochtertjes van hem. Een heleboel verdriet en een warrige tijd volgde. Een co-ouderschap wat wennen was, ikzelf een grote warboel etc.
Na 4 maanden leerde ik ex-vriend kennen en daar was hij! En ging niet meer weg. Labiel als ik was dacht echt de ware in hem gevonden te hebben. Hij stelde ook zijn huis beschikbaar, voor mij en kids.
Dagelijks moest ik al horen hoe geweldig hij niet was, en dat ik dankbaar moest zijn voor deze kans. Andere mannen zouden dit nooit gedaan hebben etc. Vanaf het begin af aan wilde hij alles over mij weten, verleden, wie, wat, hoe en wanneer.
Normaal gesproken zou er al een lichtje bij mij gaan branden maar op dat moment stond ik daar niet zo bij stil en vertelde veel dingen over mijzelf. Had ik dat maar nooit gedaan. Het voelde al niet prettig en vond dat hij over mijn grenzen ging. Na 3 maanden raakte ik zwanger en wilde voor het kindje gaan. Hij was (en is ) er helemaal niet klaar voor maar ook hij wilde een kind want mijn ex-man had er tenslotte 2 met mij.
Wat heb ik me eenzaam gevoeld in die tijd. Omdat de scheiding nog helemaal niet verwerkt was, was ik vaak verdrietig, voelde me rot ( achteraf een signaal ) in de huidige relatie omdat ik voelde dat er iets niet goed zat. Het baas boven baas gevoel heerste heel erg bij hem. Over hem kwam er weinig los. Hij concentreerde zich heel erg op mij en mijn problemen. Ik had hem indertijd verteld dat ik het vermoeden had dat ik mss wel een BPS ( of de kenmerken daarvan ) zou hebben ( geen fijne jeugd etc. ). Toen was het hek van de dam. Alles wat ik deed of zei was inderdaad Borderline. Ik mocht geen eigen mening meer hebben, geen tegenwoord dulde hij. Hij had altijd gelijk, of draaide of loog het zo, dat hij het wel verkreeg. Ik begon steeds meer aan mezelf te twijfelen en kwam in een isolement waar ik moeilijk mee om kon gaan. Ik vervreemde van mijn familie. Wilde niet dat ze zagen dat ik ongelukkig was. Naar buiten speelde hij de weldoener, hield zoveel van mij. Maar thuis was het hopeloos. Hij kon niets zelfstandig, financieel was het een puinhoop bij hem. Hij leende geld, gaf niets daarvoor terug. Volledig afhankelijk van een ander. En ik werd gevoelsmatig steeds afhankelijker van hem. Dacht echt, dat hij mij kon helpen. Hoe stom.
En ruzie maken. Vanaf dag 1 tot aan de laatste dag hebben we gevochten als kat en hond. Hij werkte als een rode lap op een stier op mij. Ik liet me uitlokken tot driftaanvallen, scheldbuien, dingen kapot gooien. En dan later zeggen, ja meisje dat komt door je Borderline. Ga hulp zoeken. Ik ben een gezonde jongeman, jij spoort niet. En daar ging ik, zwanger en in therapie bij het GGZ.
Ik dacht dat alles mijn schuld was. Hij draaide het altijd zo dat het op mijn bordje terecht kwam.
Op den duur kon ik mijn woede niet meer inhouden en toen begonnen de slaanpartijen ( wederzijds ) . Hij was ziekelijk jaloers, controlerend en overheersend. Regelmatig politie aan de deur en dan de vermeende onschuld spelen en zeggen: ja mevrouw heeft een persoonlijkheidsstoornis, ik ben het slachtoffer. Ik zal menig detail besparen, want er is nog veel meer. Na de bevalling zijn we 2 maanden daarna uit elkaar gegaan, ben toen helemaal ingestort ( lichamelijk en geestelijk ). Daar profiteert hij nu optimaal van. Ik heb ons zoontje te goeder trouw bij zijn ouders gelaten omdat ik mij vrijwillig liet opnemen om tot rust te komen. Nu ik weer bij mijn moeder woon en de brokstukken aan het opruimen ben vecht ik voor mijn zoon om hem terug te krijgen. Jullie raden het al,
ik wordt afgeschilderd als labiele moeder, niet geschikt, heeft BPS en ik mag hem nooit meer zien omdat hij zo'n geweldige vader is en mijn zoon moet beschermen tegen mij. Zelfs nu nog presteerd hij het om mijn gangen uit mijn verleden na te gaan en echt iedereen voor zijn karretje spant om zijn zin te krijgen.
Mijn dochters wonen overigens tijdelijk full-time bij hun vader.
Hij zoekt overal naar bewijzen, heeft zelfs getuigenverklaringen laten schrijven door deze en gene hoe geweldig hij wel niet is, nooit geen agressie etc. Hij moet en zal mij kapot maken.
Zeker nadat ik begin september te kennen heb gegeven helemaal geen relatie meer met hem te willen. Toen was het hek van de dam. Getreiter via mail, sms, telefoon.
Ik ben niet meer bang van hem, maar wel van zijn streken. Hij zal niet eerder rusten voordat ik weer een psychisch wrak ben wat hij liefste zag. Maar dat lukt hem niet meer. Langzamerhand komt mijn eigenwaarde, positief zelfbeeld weer terug. Negeren werkt het best voor mij. Zo kan ik weer bij mijn eigen gevoel terugkomen en laten zien met wie hij te maken heeft. Hij heeft geen controle meer over mij.
Ik zit gewoon te bibberen achter mijn p.c.
Ook mijn ex-vriend is een rasechte narcist.
Het heeft een hele poos geduurd voordat bij mij het kwartje viel en ik het beestje een naam kon geven. Na wat gezoek op internet kwam ik het tegen: narcistische persoonlijkheid.
Twee jaar geleden ben ik gescheiden van mijn ex-man en heb twee dochtertjes van hem. Een heleboel verdriet en een warrige tijd volgde. Een co-ouderschap wat wennen was, ikzelf een grote warboel etc.
Na 4 maanden leerde ik ex-vriend kennen en daar was hij! En ging niet meer weg. Labiel als ik was dacht echt de ware in hem gevonden te hebben. Hij stelde ook zijn huis beschikbaar, voor mij en kids.
Dagelijks moest ik al horen hoe geweldig hij niet was, en dat ik dankbaar moest zijn voor deze kans. Andere mannen zouden dit nooit gedaan hebben etc. Vanaf het begin af aan wilde hij alles over mij weten, verleden, wie, wat, hoe en wanneer.
Normaal gesproken zou er al een lichtje bij mij gaan branden maar op dat moment stond ik daar niet zo bij stil en vertelde veel dingen over mijzelf. Had ik dat maar nooit gedaan. Het voelde al niet prettig en vond dat hij over mijn grenzen ging. Na 3 maanden raakte ik zwanger en wilde voor het kindje gaan. Hij was (en is ) er helemaal niet klaar voor maar ook hij wilde een kind want mijn ex-man had er tenslotte 2 met mij.
Wat heb ik me eenzaam gevoeld in die tijd. Omdat de scheiding nog helemaal niet verwerkt was, was ik vaak verdrietig, voelde me rot ( achteraf een signaal ) in de huidige relatie omdat ik voelde dat er iets niet goed zat. Het baas boven baas gevoel heerste heel erg bij hem. Over hem kwam er weinig los. Hij concentreerde zich heel erg op mij en mijn problemen. Ik had hem indertijd verteld dat ik het vermoeden had dat ik mss wel een BPS ( of de kenmerken daarvan ) zou hebben ( geen fijne jeugd etc. ). Toen was het hek van de dam. Alles wat ik deed of zei was inderdaad Borderline. Ik mocht geen eigen mening meer hebben, geen tegenwoord dulde hij. Hij had altijd gelijk, of draaide of loog het zo, dat hij het wel verkreeg. Ik begon steeds meer aan mezelf te twijfelen en kwam in een isolement waar ik moeilijk mee om kon gaan. Ik vervreemde van mijn familie. Wilde niet dat ze zagen dat ik ongelukkig was. Naar buiten speelde hij de weldoener, hield zoveel van mij. Maar thuis was het hopeloos. Hij kon niets zelfstandig, financieel was het een puinhoop bij hem. Hij leende geld, gaf niets daarvoor terug. Volledig afhankelijk van een ander. En ik werd gevoelsmatig steeds afhankelijker van hem. Dacht echt, dat hij mij kon helpen. Hoe stom.
En ruzie maken. Vanaf dag 1 tot aan de laatste dag hebben we gevochten als kat en hond. Hij werkte als een rode lap op een stier op mij. Ik liet me uitlokken tot driftaanvallen, scheldbuien, dingen kapot gooien. En dan later zeggen, ja meisje dat komt door je Borderline. Ga hulp zoeken. Ik ben een gezonde jongeman, jij spoort niet. En daar ging ik, zwanger en in therapie bij het GGZ.
Ik dacht dat alles mijn schuld was. Hij draaide het altijd zo dat het op mijn bordje terecht kwam.
Op den duur kon ik mijn woede niet meer inhouden en toen begonnen de slaanpartijen ( wederzijds ) . Hij was ziekelijk jaloers, controlerend en overheersend. Regelmatig politie aan de deur en dan de vermeende onschuld spelen en zeggen: ja mevrouw heeft een persoonlijkheidsstoornis, ik ben het slachtoffer. Ik zal menig detail besparen, want er is nog veel meer. Na de bevalling zijn we 2 maanden daarna uit elkaar gegaan, ben toen helemaal ingestort ( lichamelijk en geestelijk ). Daar profiteert hij nu optimaal van. Ik heb ons zoontje te goeder trouw bij zijn ouders gelaten omdat ik mij vrijwillig liet opnemen om tot rust te komen. Nu ik weer bij mijn moeder woon en de brokstukken aan het opruimen ben vecht ik voor mijn zoon om hem terug te krijgen. Jullie raden het al,
ik wordt afgeschilderd als labiele moeder, niet geschikt, heeft BPS en ik mag hem nooit meer zien omdat hij zo'n geweldige vader is en mijn zoon moet beschermen tegen mij. Zelfs nu nog presteerd hij het om mijn gangen uit mijn verleden na te gaan en echt iedereen voor zijn karretje spant om zijn zin te krijgen.
Mijn dochters wonen overigens tijdelijk full-time bij hun vader.
Hij zoekt overal naar bewijzen, heeft zelfs getuigenverklaringen laten schrijven door deze en gene hoe geweldig hij wel niet is, nooit geen agressie etc. Hij moet en zal mij kapot maken.
Zeker nadat ik begin september te kennen heb gegeven helemaal geen relatie meer met hem te willen. Toen was het hek van de dam. Getreiter via mail, sms, telefoon.
Ik ben niet meer bang van hem, maar wel van zijn streken. Hij zal niet eerder rusten voordat ik weer een psychisch wrak ben wat hij liefste zag. Maar dat lukt hem niet meer. Langzamerhand komt mijn eigenwaarde, positief zelfbeeld weer terug. Negeren werkt het best voor mij. Zo kan ik weer bij mijn eigen gevoel terugkomen en laten zien met wie hij te maken heeft. Hij heeft geen controle meer over mij.
dinsdag 4 november 2008 om 18:16
Simji... ik moet huilen bij jouw verhaal... Meid meid, wat heb jij een hoop meegemaakt. Ik wil je zeggen dat ik ontzettend veel bewondering heb voor je vechtlust en je veerkracht.
Ja, ik herken veel dingen uit je verhaal. Ook mijn ex probeerde mij een gedragsstoornis aan te praten. Allemaal projectie. Aan hem mankeert niets.
Ik ben er verder stil van. Wil je alleen graag een hele dikke warme knuffel geven. Kop op meid... houd vol! Ik heb bewondering voor je...
Ja, ik herken veel dingen uit je verhaal. Ook mijn ex probeerde mij een gedragsstoornis aan te praten. Allemaal projectie. Aan hem mankeert niets.
Ik ben er verder stil van. Wil je alleen graag een hele dikke warme knuffel geven. Kop op meid... houd vol! Ik heb bewondering voor je...
dinsdag 4 november 2008 om 19:00
Simji, wat vreselijk. Zie je je kind wel?
Lilac Tree, jij hebt recht op je spullen, ga naar de politie. Dit is toch te gek voor woorden!
MM, ik hyve je straks even.
Ben lekker gesetteld sinds zaterdag in mijn nieuwe huisje. Tis zo knus geworden!
Zou bijna van de winter gaan houden.
Lilac Tree, jij hebt recht op je spullen, ga naar de politie. Dit is toch te gek voor woorden!
MM, ik hyve je straks even.
Ben lekker gesetteld sinds zaterdag in mijn nieuwe huisje. Tis zo knus geworden!
Zou bijna van de winter gaan houden.
I have to be seen to be believed
dinsdag 4 november 2008 om 20:16
Heeee Yasmijn, zo snel toch alweer online? Wat heerlijk voor je dat je je stekkie gevonden hebt. Het is je gegund hoor.
Ik heb idd recht op mijn spullen, ik geef hem nog twee dagen om te reageren. Intussen maak ik een sleutel bij en stuur bij wijze van goede wil de originele retour. Reageert hij niet, of niet positief, dan ga ik naar de politie.
Vandaag mijn eerste werkdag gehad. Zo leuk. En ze waren zeer tevreden over me. Kijk, dat geeft me weer een opkikkertje. Tuurlijk ben ik wat waard.
Simji, hoe is het contact met je andere kinderen? Heb je het idee dat ze erg veel geleden hebben onder de situatie? En je exman? Hoe is die communicatie?
Ik heb idd recht op mijn spullen, ik geef hem nog twee dagen om te reageren. Intussen maak ik een sleutel bij en stuur bij wijze van goede wil de originele retour. Reageert hij niet, of niet positief, dan ga ik naar de politie.
Vandaag mijn eerste werkdag gehad. Zo leuk. En ze waren zeer tevreden over me. Kijk, dat geeft me weer een opkikkertje. Tuurlijk ben ik wat waard.
Simji, hoe is het contact met je andere kinderen? Heb je het idee dat ze erg veel geleden hebben onder de situatie? En je exman? Hoe is die communicatie?
dinsdag 4 november 2008 om 20:48
woensdag 5 november 2008 om 02:38
Natuurlijk houdt het nooit op.
Mijn man heeft me al vele keren laten weten dat hij 'zijn' deel van het spaargeld van de kinderen wil, hij zegt het nodig te hebben om te kunnen leven. Ik kan en wil hier niet over beslissen. Ik heb hem uitgelegd dat dat geld voor mijn gevoel voor de kinderen bestemd was, voor een e.v. studie en verdere toekomst. En als hij me vraagt om dat voor een deel aan hem te geven, dat ik dan moet kiezen tussen de kinderen en hem. En dat mijn hart voor de kinderen kiest. Dat ik daarom bij voorbaat nee zal zeggen. Hij zegt dat ik er op uit ben om hem aan de bedelstaf te krijgen, dat ik alleen maar zo doe, omdat ik weet dat hij uiteindelijk in de goot terecht zal komen en ik dan alles kan inpikken.
Hij blijft steeds vol houden dat dat geld voor de helft van hem is omdat de kinderen minderjarig zijn en er zelf niets van verdiend hebben. Zijn zus laat weten dat ik haar kleinkinderen weer kan zien, als ik aan zijn wens toegeef, anders ben ik niet welkom in de familie, omdat ik zo'n halsstarrige uitbuiter ben.
Omdat ik niet echt weet hoe het wettelijk geregeld is, kan ik maar geen beslissing nemen. Volgens mijn advocaat is het van de kinderen, staat op hun naam, maar als ouders kun je natuurlijk samen anders beslissen, omdat je beiden gemachtigd bent over hun rekeningen.
Mijn man gaat er vanuit, dat ik het geld voor mezelf zal gebruiken als ze bij mij gaan wonen.
Ik wil dit door de rechter laten beslissen, omdat ik niet de norm ervoor ken. En omdat we hier van mening over verschillen, ik ben het niet eens met zijn standpunt en hij niet met de mijne. Daarom vind ik dat een onpartijdig, redelijk deskundig iemand, de knoop hierover maar door moet hakken. Hij wil dat absoluut niet, wil steeds dat ik een verklaring teken dat hij het krijgt en dat wil ik niet. Daarom ben ik natuurlijk een k*twijf, een straatvechter, een asociaal k*l*r*wijf en zal hij er alles aan doen om mij en mijn kindern kapot te krijgen. En als ik hem dat geld niet gauw toezeg, krijg ik hem hier de deur niet uit! Ik weet in deze echt niet wat normaal of redelijk is, dus wil ik er geen woord meer over zeggen. Zondag moet ik eindelijk die verklaring tekenen van hem.
heeft iemand hier ervaringen mee? Ik weet het niet meer.
Mijn man heeft me al vele keren laten weten dat hij 'zijn' deel van het spaargeld van de kinderen wil, hij zegt het nodig te hebben om te kunnen leven. Ik kan en wil hier niet over beslissen. Ik heb hem uitgelegd dat dat geld voor mijn gevoel voor de kinderen bestemd was, voor een e.v. studie en verdere toekomst. En als hij me vraagt om dat voor een deel aan hem te geven, dat ik dan moet kiezen tussen de kinderen en hem. En dat mijn hart voor de kinderen kiest. Dat ik daarom bij voorbaat nee zal zeggen. Hij zegt dat ik er op uit ben om hem aan de bedelstaf te krijgen, dat ik alleen maar zo doe, omdat ik weet dat hij uiteindelijk in de goot terecht zal komen en ik dan alles kan inpikken.
Hij blijft steeds vol houden dat dat geld voor de helft van hem is omdat de kinderen minderjarig zijn en er zelf niets van verdiend hebben. Zijn zus laat weten dat ik haar kleinkinderen weer kan zien, als ik aan zijn wens toegeef, anders ben ik niet welkom in de familie, omdat ik zo'n halsstarrige uitbuiter ben.
Omdat ik niet echt weet hoe het wettelijk geregeld is, kan ik maar geen beslissing nemen. Volgens mijn advocaat is het van de kinderen, staat op hun naam, maar als ouders kun je natuurlijk samen anders beslissen, omdat je beiden gemachtigd bent over hun rekeningen.
Mijn man gaat er vanuit, dat ik het geld voor mezelf zal gebruiken als ze bij mij gaan wonen.
Ik wil dit door de rechter laten beslissen, omdat ik niet de norm ervoor ken. En omdat we hier van mening over verschillen, ik ben het niet eens met zijn standpunt en hij niet met de mijne. Daarom vind ik dat een onpartijdig, redelijk deskundig iemand, de knoop hierover maar door moet hakken. Hij wil dat absoluut niet, wil steeds dat ik een verklaring teken dat hij het krijgt en dat wil ik niet. Daarom ben ik natuurlijk een k*twijf, een straatvechter, een asociaal k*l*r*wijf en zal hij er alles aan doen om mij en mijn kindern kapot te krijgen. En als ik hem dat geld niet gauw toezeg, krijg ik hem hier de deur niet uit! Ik weet in deze echt niet wat normaal of redelijk is, dus wil ik er geen woord meer over zeggen. Zondag moet ik eindelijk die verklaring tekenen van hem.
heeft iemand hier ervaringen mee? Ik weet het niet meer.
woensdag 5 november 2008 om 07:36
Dank voor jullie lieve woorden allemaal.
Mijn zoontje is nu 8 maanden, dus piepjong. Geen normale situatie om zonder mijn baby nu de dagen door te komen. Blijkbaar denkt Jeugdzorgd daar anders over en laten ze het ons uitvechten voor de rechter.
Mijn relatie met exman is wat bekoeld, zag zijn kans om onze dochters full-time bij hem te hebben toen ik in een burn-out kwam. Ook voor hen blijf ik vechten tot het uiterste.
Eindelijk wat een rotsituatie. Helaas spreek ik uit ervaring, qua scheiden en financieen. Bij ons loopt na 2 jaar nog steeds een zaak over de verdeling van onze financieen.
Ik laat alles aan mijn advocaat over en zij mag voor mij de hete kolen uit het vuur halen. Zelf kun je het niet ( want je bent altijd de gebeten hond ) en vaak zijn zij er veel meer ervaren in en objectiever. Laat je ex-man maar tieren, dat doen ze sowiezo wel ( jij bent slecht en zij zijn ZO GOED ).
Niets tekenen zonder advocaat erbij. Ik heb deze fout in het verleden gemaakt en kwam met een klein beetje inboedel en een paar dozen in een kaal huis te zitten. Als hij maar gelukkig is syndroom noem ik het. Het wordt tijd dat we voor ons zelf gaan vechten en voor ons geluk.
Succes en veel liefs van mij.
Mijn zoontje is nu 8 maanden, dus piepjong. Geen normale situatie om zonder mijn baby nu de dagen door te komen. Blijkbaar denkt Jeugdzorgd daar anders over en laten ze het ons uitvechten voor de rechter.
Mijn relatie met exman is wat bekoeld, zag zijn kans om onze dochters full-time bij hem te hebben toen ik in een burn-out kwam. Ook voor hen blijf ik vechten tot het uiterste.
Eindelijk wat een rotsituatie. Helaas spreek ik uit ervaring, qua scheiden en financieen. Bij ons loopt na 2 jaar nog steeds een zaak over de verdeling van onze financieen.
Ik laat alles aan mijn advocaat over en zij mag voor mij de hete kolen uit het vuur halen. Zelf kun je het niet ( want je bent altijd de gebeten hond ) en vaak zijn zij er veel meer ervaren in en objectiever. Laat je ex-man maar tieren, dat doen ze sowiezo wel ( jij bent slecht en zij zijn ZO GOED ).
Niets tekenen zonder advocaat erbij. Ik heb deze fout in het verleden gemaakt en kwam met een klein beetje inboedel en een paar dozen in een kaal huis te zitten. Als hij maar gelukkig is syndroom noem ik het. Het wordt tijd dat we voor ons zelf gaan vechten en voor ons geluk.
Succes en veel liefs van mij.
woensdag 5 november 2008 om 13:48
woensdag 5 november 2008 om 21:20
Dames.... ik kom al googlend een site tegen die voor een aantal van ons wellicht interessant is om eens te lezen: http://home.zonnet.nl/berhen/narc.htm
Want, niet alleen wij, maar ook zeker kinderen van een narcistische ouder kunnen in hun ontwikkeling het een en ander tegenkomen waar ze last van kunnen krijgen.
Enne.... eindelijk: wat een toestand allemaal zeg. Gatdakke dat het zo lang moet duren voor het recht eens zegeviert.
Ik heb inmiddels een reactie gehad van mijnheer.... oh oh hij heeft het zo zwaar en is zo zielig... hij verdraait alles weer en speelt mij de zwarte piet toe. what's new. Om kort te gaan... ik weet nu nog niets. Hij wil blijven bepalen hoe en wanneer... maar wanneer???!! Dus tijd voor actie. Ga de politie maar eens bellen denk ik.
Want, niet alleen wij, maar ook zeker kinderen van een narcistische ouder kunnen in hun ontwikkeling het een en ander tegenkomen waar ze last van kunnen krijgen.
Enne.... eindelijk: wat een toestand allemaal zeg. Gatdakke dat het zo lang moet duren voor het recht eens zegeviert.
Ik heb inmiddels een reactie gehad van mijnheer.... oh oh hij heeft het zo zwaar en is zo zielig... hij verdraait alles weer en speelt mij de zwarte piet toe. what's new. Om kort te gaan... ik weet nu nog niets. Hij wil blijven bepalen hoe en wanneer... maar wanneer???!! Dus tijd voor actie. Ga de politie maar eens bellen denk ik.
woensdag 5 november 2008 om 21:32
Hier een meelezer van de topics met betrekking tot nasleep van een relatie met een narcistisch persoon.
Mijn ex heeft erg veel trekjes van een NPS en heb dan ook het nodige meegemaakt.
Wat ik me afvraag...........hebben jullie nou ook bij het aangaan van een nieuwe relatie zoveel "last" van deze eerdere ervaring?
Ik merk bij mezelf dat ik niemand meer vertrouw eerder erg wantrouwend ben naar de ander. Daardoor erg onzeker en haal me alle spoken weer in mijn hoofd die zich voor hebben gedaan in de relatie met een NPS. Hierdoor reageer ik naar de nieuwe vlam op een andere manier dan dat ik zou willen.
Het maakt me onzeker op een of andere manier. Hebben jullie dat nou ook?
Mijn ex heeft erg veel trekjes van een NPS en heb dan ook het nodige meegemaakt.
Wat ik me afvraag...........hebben jullie nou ook bij het aangaan van een nieuwe relatie zoveel "last" van deze eerdere ervaring?
Ik merk bij mezelf dat ik niemand meer vertrouw eerder erg wantrouwend ben naar de ander. Daardoor erg onzeker en haal me alle spoken weer in mijn hoofd die zich voor hebben gedaan in de relatie met een NPS. Hierdoor reageer ik naar de nieuwe vlam op een andere manier dan dat ik zou willen.
Het maakt me onzeker op een of andere manier. Hebben jullie dat nou ook?
woensdag 5 november 2008 om 21:47
Ach, de lever moet ook af en toe eens geschud worden.... dit kwam ik ook nog tegen... Ik heb erg moeten lachen. Relativeert enigszins:
Je hebt het niet makkelijk wanneer je een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebt. Het mag dan fijn zijn wanneer je het erg met jezelf getroffen hebt maar het blijft vervelend dat niet iedereen ziet hoe fantastisch je bent.
Vind jij het ook zo erg om in een rij te moeten staan en op je beurt te moeten wachten? Eerlijk gezegd hou je helemaal niet van moeten. Je verkiest hooguit om iets te doen. Gelukkig zijn er een paar mensen die wel begrijpen waar je het over hebt. Fantastische mensen zijn dat.
Princes, ik ben blij dat je die vraag stelt. Ik denk eerlijk gezegd dat ik er voorlopig zeker heel veel last van zal hebben. Ik merk het nu al in contact met anderen. Ik denk dat het vooral heel belangrijk is dat je zorgt dat je echt op eigen benen staat en in balans komt met jezelf voor je er maar aan gaat denken om weer een relatie te starten. Ik denk dat de kans op herhaling of mislukking door je angst en wantrouwen erg groot is. Ik kan me voorstellen dat de onbevangenheid er voorlopig af is bij mij. Ik zou idd ook wel eens van de anderen willen weten hoe zij ermee omgaan.
Je hebt het niet makkelijk wanneer je een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebt. Het mag dan fijn zijn wanneer je het erg met jezelf getroffen hebt maar het blijft vervelend dat niet iedereen ziet hoe fantastisch je bent.
Vind jij het ook zo erg om in een rij te moeten staan en op je beurt te moeten wachten? Eerlijk gezegd hou je helemaal niet van moeten. Je verkiest hooguit om iets te doen. Gelukkig zijn er een paar mensen die wel begrijpen waar je het over hebt. Fantastische mensen zijn dat.
Princes, ik ben blij dat je die vraag stelt. Ik denk eerlijk gezegd dat ik er voorlopig zeker heel veel last van zal hebben. Ik merk het nu al in contact met anderen. Ik denk dat het vooral heel belangrijk is dat je zorgt dat je echt op eigen benen staat en in balans komt met jezelf voor je er maar aan gaat denken om weer een relatie te starten. Ik denk dat de kans op herhaling of mislukking door je angst en wantrouwen erg groot is. Ik kan me voorstellen dat de onbevangenheid er voorlopig af is bij mij. Ik zou idd ook wel eens van de anderen willen weten hoe zij ermee omgaan.
