Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

Hallo,



Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.

Mijn verhaal in het kort:

Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.

Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.

Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.

Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...

Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?

Alvast heel erg bedankt!

Hoppetee

eindelijk schreef op 10 november 2008 @ 01:29:

[...]



Ik weet niet of mijn man het weet, hij moet het van zijn eigen advocaat horen. Eigenlijk durfde ik het ook niet te vertellen, met een weekend voor de boed, dan is hij vrij.

Verder heb ik zelf van die omstreden gevoelens, aan de ene kant iets van he, he, het is zover, ik kan mijn eigen leven gaan bepalen. Aan de nadere kant heb ik een hekel aan mezelf, dat ik dat doe. Verder is er de angst, voor zijn reactie, maar ook voor zijn en mijn toekomst. En voor mijn kinderen, hoe verwerken ze dit, Ze weten er nu ook nog niets van, dat het vrijdag voor de rechter komt. Ik weet ook niet of ik ze het kan en wil vertellen. Ik vind het nogal wat, ik heb er zelf moeite mee, maar kan en wil toch niet terug. Verstand en gevoel zijn het helemaal niet met elkaar eens. Het voelt gewoon heel raar, na 35 jaar uit elkaar te gaan en dan nog wel op deze manier.

Ik snap alles wat je zegt en ik voel met je mee. Alleen, krijg alsjeblieft geen hekel aan jezelf. Het is de enige manier om te bereiken wat nodig is, voor jou én voor je kinderen. Je doet er goed aan. Als het anders had gekund had je het gedaan, maar hij laat je geen keus. Ik hoop dat je nog een rustig weekend kunt hebben

Hallo dames!



Ben even een tijdje niet op het forum geweest en dat is voor mij erg goed geweest. Ik werd zo in de hele situatie opgeslokt en ik weet dat dat een heel naar trekje van mezelf is, dan verlies ik de realiteit uit het oog en zie ik niets anders meer. Ik wil dingen kunnen begrijpen, ik overanalyseer alles, wil oorzaken en etiktjes hebben voor de dingen die gebeuren en de daden van mensen. Maar kan daarin te ver doorslaan. Alle gesprekken die ik had met dat meisje waarmee mijn vermeende N ook iets had, de heftige verhalen op dit forum, alle pagina's op Internet die ik bekeken had, ik had van die man echt bijna een psychopaat gemaakt.



Inmiddels ben ik erachter dat dat meisje ook flink wat dingen verdraaid heeft en spelletjes gespeeld heeft. Ze deed het overkomen alsof mij N slecht over me sprak en uiteindelijk bleek dat helemaal niet waar te zijn. Ik wil hiermee niet zeggen dat dat mijn ex vrijpleit van alles wat er gebeurd is want hij heeft wel degelijk een bijzonder moeilijk karakter en hij heeft ook een hoop spelletjes gespeeld met vrouwen. En hij heeft heel veel aandacht nodig en is in zijn doen en laten erg afhankelijk en soms net een klein kind. Maar ik realiseer me daarbij heel goed dat ik maar een deel van hem ken. Ik ben nooit zijn vaste vriendin geweest en er is altijd een bepaalde afstand geweest. Ik kon niet in hun relatie kijken of in zijn persoonlijke leven.



Misschien waren al die spelletjes die hij speelde met vrouwen meer voor de kick en de spanning. En kwam dat nare gedrag van hem er ook wel uit voort dat die dames toch altijd op afstand bleven. Kon 'ie zich op hen afreageren in plaats van op z'n eigen vriendin. Hij kon ook hele lieve dingen zeggen maar heeft nu zelf toegegeven dat 'ie dat soms gewoon gewoon aandikte om iemand in z'n bed te krijgen. Ik denk dat het hem niet eens zozeer om de aandacht te doen geweest is, maar meer om de sex zelf. En tja, daarin verschilt hij niet zoveel van veel andere mannen. In monogamie geloofde ik allang niet meer. Dat ze vreemdgaan is voor mij eerder regel dan uitzondering en ik wil daar ook geen oordeel meer aan vasthangen. Ik ben zelf in de loop van die verhouding meer gaan voelen en heb daardoor ook bepaalde verwachtingen gekregen. Dan ga je iemands woorden anders opvatten. Dan ben je eerder gekwetst.



Er is nogal wat gebeurd de laatste maanden en de hele situatie heeft hem ook niet onberoerd gelaten. Hij is zeker niet op dezelfde voet verder gegaan. Ik heb goede oprechte gesprekken met hem gehad en er is iets veranderd in zijn gedrag. Hij heeft emoties laten zien die zeker niet gespeeld waren. Een N verandert nooit, toch? Misschien heb ik iets teveel gepathologiseerd. Ik geloof nog steeds dat hij narcistische trekken heeft. Maar ik heb ook een stukje van hem leren kennen dat ik nog niet eerder gezien had. Ondanks zijn moeilijke gedrag heeft hij nog nooit kwaad over me gesproken tegen anderen. Ik kan hem wel verwijten dat 'ie over bepaalde zaken gelogen heeft, maar ik ben ook niet echt vriendelijk geweest door hier over hem te praten (hoewel ik dat anoniem heb gedaan) en met dat meisje heb ik ook veel meer besproken dan noodzakelijk was. Ik was gewoon kwaad, gekwetst. Maar zie nu wel in dat dat een oud beest van mezelf is dat weer uit z'n krochten omhoog kroop. Ik voelde me in de steek gelaten. En dat komt ergens vandaan en daar heb ik ook besloten weer mee aan de slag te gaan.



Ik heb mijn lesje geleerd. En ik weet zeker dat hij dat ook gedaan heeft. Uiteindelijk is alles dat er is voorgevallen wel goed geweest denk ik. Het voelt alsof we quitte staan. Alsof er geen spelletjes meer gespeeld hoeven te worden. Ik ben niet meer verliefd, weet ook niet of ik dat wel echt geweest ben. Ik zie nu helderder dan ooit in hoe het is met hem. Hij is en zal nooit iemand zijn met wie ik mijn diepe gevoelens kan bespreken. Het is iemand die zo met zichzelf in de knoop zit en het is aan mij om te bepalen of het voor mij de moeite waard is die knoop wat uit elkaar te trekken. Zolang ik er emotioneel maar niet teveel in betrokken raak en dat gebeurt niet zolang hij me niet steeds van die 'ik hou zoveel van je' berichtjes stuurt. Dat doet 'ie ook niet meer. I don't give up on people. Dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan en dat doe ik bij hem ook niet. Maar de manier waarop, die verandert wel. Hij is zo onzeker, misschien zal het in de ogen van anderen lijken alsof hij me gebruikt om die onzekerheid op te vullen. Maar ik kies daar zelf voor. Ik voel me prettig bij het idee dat ik hem kan helpen. En zolang hij maar eerlijk tegen me is en probeert z'n moodswings onder controle te houden is dit goed zo voor mij. Dat lijkt 'ie ook echt te doen.



Het lijkt erop alsof we daadwerkelijk een soort van vriendschap aan het ontwikkelen zijn waarbij we ons beiden prettig voelen. We willen ook allebei alle gebeurtenissen achter ons laten. Het eens op een andere manier proberen. Hij lijkt veel meer z'n best te doen voor z'n vriendin en ook ik merk dat ik weer opensta voor de liefde. Het voelt zoveel minder beladen nu. Uiteraard houd ik in m'n achterhoofd dat dat nog kan veranderen en wie weet vergis ik me en ben ik er opnieuw ingetuind. Dat zien we dan wel weer. Vooralsnog voel ik me hier prettig bij. We zien of spreken elkaar af en toe en verder heeft hij z'n eigen leven dat hij nu een stuk serieuzer lijkt te nemen, en ben ik bezig hetzelfde op te bouwen. Het is goed zo.





Ik zal ook niet meer replyen op dit forum en kwam even langs om iedereen hier heel veel sterkte en wijsheid toe te wensen. Zet die computer ook eens uit en probeer de pathologie een beetje los te laten. Hoewel er vast zieke geesten tussen zitten, het kan in andere gevallen misschien ook wel meevallen. En zorg altijd dat je ook naar jezelf en je eigen rol in het geheel kijkt. Ik denk dat zulke situaties niet voor niets op je pad komen, die zijn bedoeld je met jezelf te confronteren en dingen misschien anders aan te gaan pakken.



Het gaat jullie allen goed!!! -x- empathic.

eindelijk schreef op 09 november 2008 @ 01:37:

Ik heb bericht gehad van de advocaat. Vrijdag a.s komt de zaak voor de rchter voor de voorlopige voorzieningen. Heeft iemand dat al meegemaakt? Hoe werkt zoiets?

Een VoVo is letterlijk een 'voorlopige regeling'. Meestal gaat het maar om 1 of enkele vragen, en niet om het meest uitgebreide pakket van een definitieve hoorzitting voor scheiden. Ik zou in jow geval denken aan bijv. het huis - kan mogelijk op jouw naam komen te staan voor de duur van de scheiding, en hoe en wat met het geld. In mijn geval betaalde ex gewoon de hypotheek, maar woonde bij broerlief, en moest mij een stukje alimentatie geven. Let overigens wel op: alle alimentatiebedragen tijdens de VoVo-regeling tellen niet mee in het aantal jaren. Stel de rechter stelt 12 jaar vast aan alimentatie. Dat gaat pas lopen op het moment dat de scheiding in het echtscheidingenregister is gezet. Als daar drie jaar bakkeleien en VoVo's aan vooraf gaan, tellen die jaren NIET mee!

Muis66 schreef op 11 november 2008 @ 22:19:

[...]





Als daar drie jaar bakkeleien en VoVo's aan vooraf gaan, tellen die jaren NIET mee!

dank je voor de tip.

Ik denk dat de uitzetting, en misschien kinderallimentatie en de hypotheek aan de orde komen.

Het wekt nu echt wel de nodige agressie op, dat kan ik me ook wel voorstellen, had het ook wel verwacht. ik ga er steeds meer tegenop zien. Maar ik weet geen andere oplossing

Empathic,wat een verhaal.

Je realiseert je een heleboel nu en dat je zelf ook een flinke rol erin hebt gespeeld dat het liep zo het liep.

Ik herken het wel.

Om maar begrip/controle te krijgen over de situatie.

En je daar in doordraaien kan en 'N' uiteindelijk als een soort van psycho naarvoren word gebracht.

Goed dat je beseft dat het 2 kanten betreft en dingen door derden mede verdraait kunnen maar ook door jezelf waardoor een en ander huge word terwijl het in feite om dingen gaat die je zelf ook in de hand kon hebben.

Fijn dat je een vriendschap kan opbouwen nu.

Daar heb ik eerst wat jaren aan voorbij te laten gaan van de zelf gecreérde illusie afscheid te nemen, dat we voor elkaar bestemd zijn/waren.

Eindelijk wat een toestand waarin je verzeild raakt en het einde nog niet in zicht is.

Sterkte.

Naar allemaal.

Mag ik even inbreken in dit topic, voor Simji?



Simji, nergens lees ik dat jij werkelijk een borderline diagnose hebt. Je hebt ooit het vermoeden gehad dat je het hebt, en vervolgens sprong je exvriend daar bovenop.

Maar HEB je het ook werkelijk?



Als er nergens zwart op wit staat dat je het hebt, sta je misschien een stuk sterker.



Ik heb zelf heel wat te stellen gehad met BJZ, ik heb 2 aspergerkinderen en zij zagen in mij een labiele moeder. Ik heb ze op een zakelijke manier uitgedaagd dit te bewijzen. Hun beweringen in de rapportages hard te maken. Dat konden ze niet. Want hun beweringen waren slechts subjectieve veronderstellingen.



Heel veel sterkte!

eindelijk schreef op 10 november 2008 @ 22:18:

hoi mastermind. En hoe is je sollicitatie gegaan? .

Heel slecht , ik ben niet aangenomen. Maar eigenlijk geeft het niet. Het zou te vroeg geweest zijn. Als ik aan iets nieuws ga beginnen wil ik eerst vrij zijn, vrij in m´n hart en in m´n hoofd. Anders neem ik ML in gedachten overal mee naar toe, zou hij een eventuele nieuwe werkplek ook geïnfecteerd hebben... Ik blijf maar even lekker zitten waar ik zit. Maar qua ervaring, qua zelfvertrouwen, was het wel goed voor me. Ik heb er wel mooi achteraan durven gaan! Dus 't belangrijkste " succes" voor mezelf heb ik gehad, steek ik lekker in m'n zak.



Ik heb een gesprek gehad met m'n leidinggevende en die weet nu ook dat ik het zonder ML aan het proberen ben. M'n antidepressiva begint aan te slaan en ik ben wat rustiger nu, hoewel het feit dat ik ML al twee weken niet gezien heb, daarin ook zeer zeker een rol zal spelen. Hij is momenteel kwaad op mij en wenst mij nooit meer te zien en eigenlijk is dat voor mij wel zo lekker rustig. Hij gedraagt zich momenteel zo asociaal tegenover mij dat ik ook niet echt de gelegenheid krijg om 'm te missen , oftewel hij zweeft weer op de toppen van z'n narcisme. Mooooi zo.



Met de kerst heb ik een paar weekjes vrij en daar ben ik mij reeds op aan 't verheugen. Ik ben m'n huis een beetje aan het opruimen, denk dat dat wel goed teken is. Letterlijk ruimte om me heen creëren en oude dingen opruimen. Ik kwam net een verjaardagskaart van ML aan mij tegen, die heb ik even ritueel opgestookt in de open haard

Hai Wench,



Klopt, nergens kunnen ze voor de volle 100% diagnoseren dat het BPS is.

Als je maar lang genoeg zoekt dan hebben 9 van de 10 personen BPS.

Jeugdzorg wil duidelijkheid. Ik heb niets te verbergen en laat me vrijwillig 'doorlichten'.

Een hele langdradige klus, van het kastje naar de muur werk. Maar ik blijf positief. Uiteindelijk komt de waarheid naar boven.

Labielie moeder? Ach ja, die heb je snel te pakken, maar het tegendeel bewijzen wordt een tweede natuur voor me.

Jij ook heel veel sterkte. Mocht je hierover willen praten dan hoor ik het graag.

he mastermind, jammer van die baan, maar goed dat je het zo positief ziet! Ik ben blij voor je dat je je een beetje rustig voelt en ook weer kunt verheugen op dingen. Je zult zien, als alles beter gaat lopen, komt ook die baan wel. Het allerbeste!

eindelijk schreef op 12 november 2008 @ 20:59:

he mastermind, jammer van die baan, maar goed dat je het zo positief ziet! Ik ben blij voor je dat je je een beetje rustig voelt en ook weer kunt verheugen op dingen. Je zult zien, als alles beter gaat lopen, komt ook die baan wel. Het allerbeste!

Soms komt ook iets even te vroeg. Hoe 'mooi' of 'gewenst' ook. Dat snap je dan nu niet, maar straks, als die andere, echte baan komt, wel. Nu zit inderdaad je hoofd te vol. Je zou misschien wel, na aangenomen zijn, er zo'n puinbak van maken omdat je hoofd vol zit, dat zou zonde zijn.

Ga genieten van die tijd met Kerst.

Hoe gaat het nu thuis, eindelijk ? Houdt je man het nog een béétje rustig ? Ik zou het eerlijk gezegd doodeng vinden allemaal en misschien nog liever mijn biezen gepakt hebben dan deze confrontatie aan te gaan. Maar jij wil je rechten niet opgeven, dat vind ik echt heel sterk.

MM, opruimen en schoon schip maken met behulp van de open haard is zéker een positief teken. Goed dat te horen. En jammer van die baan, maar misschien is het idd wel even ok zo, want een nieuwe baan kost ook vreselijk veel energie en die kun je nu wel even voor jezelf gebruiken.

Wrong time MM het zou idd. maar kunnen dat de nieuwe baan ook geinfecteerd zou worden dat zou echt zonde zijn.

Er komt wel weer een kans en ben je dan bereid er volledig voor te kunnen gaan.

Ik had ook een mooie kans maar dacht nee dat lukt me nu niet .Heel jammer want het was een mooie gelegenheid om meer uren te verkrijgen en een vaste aanstelling.

Maar ik weet dat ik nog niet goed in mijn vel zit en dan is een nieuwe baan niet echt een optie.Dat vergt de nodige aanpak en energie.



Goed dat jij ook denkt, beter dat het aan je neus voorbij ging.Jammer maar je bent er nog niet klaar voor.

Eerst lekker opruimen in jezelf en in je huis.

Ik heb mijn huis ook helemaal veranderd paar mnd.terug en mijn kledingkast mede.Heb al mijn kleding verruild incl. jassen/schoenen.Nieuwe start incl. garderobe.

Een afsluiting van een periode die me verdrietig maakt maar handelbaarder door schoon schip te maken in al waar jij toeft.

Sterkte, en lekker straks een poosje vrij.Tijd om aan de slag te kunnen voor jouzelf.

Een nieuwe relatie na een ( door de psychiater gediagnosticeerd) Narcist?!?!



Een oude liefde stond aan mijn deur. Om een lang verhaal kort te maken.... ik heb nu dus een neiuwe relatie. Ook weer niet geheel ongecompliceerd, want hij heeft bindingsangst... ( haha, ik trek ze wel aan!!!!)



Ik ken hem mijn hele leven al, anders zou ik er niet aan hebben durven beginnen. Een vreemde man? Ik zou denken 'Wat heeft DEZE weer te verbergen?!?!?).



Ik merk dat ik grapjes snel interpreteer als 'commentaar'. Dat mijn blinde vertrouwen weg is; ik toch wat 'achterdochtiger' ben. Ook wat 'gereserveerder'.



Voordeel is wel.... ik stort mij niet meer met ogenkleppen ergens in, ik ben alleen ook heel gelukkig. Een relatie met een N heeft veel veranderd!

Klopt het veranderd je hele voorkomen.Dat gereserveerder opstellen, wantrouwend zijn.Gevolg van zulks relaties.

Flinke impact.

Jelly7070 schreef op 13 november 2008 @ 08:05:

Een nieuwe relatie na een ( door de psychiater gediagnosticeerd) Narcist?!?!



Een oude liefde stond aan mijn deur. Om een lang verhaal kort te maken.... ik heb nu dus een neiuwe relatie. Ook weer niet geheel ongecompliceerd, want hij heeft bindingsangst... ( haha, ik trek ze wel aan!!!!)



Ik ken hem mijn hele leven al, anders zou ik er niet aan hebben durven beginnen. Een vreemde man? Ik zou denken 'Wat heeft DEZE weer te verbergen?!?!?).



Ik merk dat ik grapjes snel interpreteer als 'commentaar'. Dat mijn blinde vertrouwen weg is; ik toch wat 'achterdochtiger' ben. Ook wat 'gereserveerder'.



Voordeel is wel.... ik stort mij niet meer met ogenkleppen ergens in, ik ben alleen ook heel gelukkig. Een relatie met een N heeft veel veranderd!

Ik kan me helemaal aansluiten bij deze gevoelens. Enerzijds jammer dat je op een andere manier tegen nieuwe relaties cq mannen aan kijk. Zelf ben ik ook erg zoekende bij een potentiele nieuwe relatie; wat heb JIJ te verbergen?!?!?! Het zoeken naar bewijzen is voor mijzelf wel heel vervelend. Waar ik eerder onbevangen een relatie in kon stappen zal ik dat nu NOOIT en NOOIT meer kunnen doen. Echter ook heb ik ervaren dat het alleen ook heel leuk kan zijn!

Het is voor mij niet eens zozeer wat heb je te verbergen.

Alswel>wat meen je allemaal van wat je zegt.

Word ik weer geconfronteerd met tegenstrijdige uitspraken,en constant horen dat meende ik niet en zo bedoelde ik het niet etcetc.

Want tjonge heen en weer geslinger word je pas raar van.Wat kan je voor waar aannemen en wat niet?

Ja, inderdaad. Ik ben ook iemand die continu zoekt naar tegenstrijdigheden in verhalen. Met als gevolg dat ik 1 vraag wel op meerdere verschillende manieren kan stellen en ook nog in verschillende situaties. Op die manier probeer ik tegenstrijdigheden op te sporen.



Vervelend voor mijzelf, het is niet leuk om zo in een nieuwe relatie te stappen. Bovendien vraag ik me af in welke mate een nieuwe relatie in de gaten heeft dat ik dit zoek gedrag vertoon en wat een ander daar dan van zou vinden.

Het is iig. een nare eigenschap die je je helaas zelf eigen (hebt) gemaakt.

Mijn ervaring daarmee is dat diegene waarmee ik vandoen had het door had.Door mijn foute erv. werd me op de vingers gedrukt ik zou niemand vertrouwen wat heeft het dan voor nut een relatie te hebben samen.

Tsja als iemand er zo instaat en niet de moeite voor je doet je vertrouwen te winnen maar je er meteen mee beschuldigd ahw.

En ergens, mijn intuitie me zei dit is weer zo 1.Het is ook aan onszelf denk ik een ander patroon op te zoeken ipv. in dezelfde valkuil te lopen.Jezelf de tijd gunnen ook dat niet iedereen zo met je om hoeft te gaan.

Ik heb mezelf nu opgelegd eerst maar eens herstellen en mezelf terugwinnen dan komt ooit vertrouwen weer.

Realiseer me wel dat dat veel tijd kost want ik ben zover dat ik gewoon niemand vertrouw meer.

impala schreef op 13 november 2008 @ 00:56:

Hoe gaat het nu thuis, eindelijk ? Houdt je man het nog een béétje rustig ? Ik zou het eerlijk gezegd doodeng vinden allemaal en misschien nog liever mijn biezen gepakt hebben dan deze confrontatie aan te gaan. Maar jij wil je rechten niet opgeven, dat vind ik echt heel sterk.

Hij houdt zich niet echt rustig, ik mocht gisteravond wat hem betreft nog de geest geven, omdat ik niet met hem wil discussieren, vooral niet als hij gedronken heeft. Ik vind het ook doodeng, ben er echt bang voor. Maar het gaat hiet niet alleen om mijn rechten, als het dat was, was ik allang gegaan. Ik heb twee kinderen thuis die dagelijks naar school moeten en ik weet niet hoe dat anders zou moeten. Én zit 2 vwo en de nadere in het eindexamenjaar. Het kan met huiswerk etc.alleen als we hier wonen, of ergens anders. En iets anders heb ik niet.

De rechten over dat geld van de kinderen? Inderdaad, daar hou ik nog aan vast, mag de rechter beslissen. Als het inderdaad alleen daar om ging, oké wat dan nog, kon ik wel toegeven. Maar ook het gewone geld van onszelf weet hij niet gelijk te verdelen. Hïj heeft er immers altjd voor gewerkt, dus waarom zou ik er recht op hebben. En de hypotheek en andere kosten van dit huis mag ik betalen als ik er nog zolang woon. En er alles aan doen om de kinderallimentatie zo laag mogelijk te krijgen. En ik mag polissen betalen van het spaargeld van de kinderen, maar die polissen betalen uiteindelijk wel aan hém uit. Als ik zeg dat ik daar geen zin in heb omdat híj de begunstigde is, is het antwoord alleen 'daar heb ik geen moeite mee hoor, duurt nog een aantal jaren, zien we dan wel' . Nou, ík heb daar wel moeite mee, want als hij nú de begunstigde al niet wil laten veranderen, wil hij dat tegen die tijd dan wel? En de kinderen maar de premie laten betalen. Maar het grootste punt is gweoon dat ik niet meer wíl dat hij steeds maar weer mij of de kinderen beledigt, kleineert, en bedreigd, zowel geestelijk als lichamelijk. Heb ik toch rechten om dát te stoppen?

Ik kom even zwaaien!

Nog steeds illegaal internet, zo traag als wat, dus ik kan niet alles bijhouden. Morgen hoop ik normaal internet te hebben.



Met mij gaat alles goed, zit heerlijk in mijn nieuwe huis, ik vind het zelf beeldschoon geworden! Ben er helemaal blij mee.

Mijn arm geneest zeer voorspoedig, ik loop voor op schema.



Face, zou jij me eens willen mailen, ik wil je wat vragen.

yasmijndewinter@hotmail.com



Lilac, heb je al wat ondernomen wbt je spullen? Ik heb niet alles bijgelezen.



Sterkte voor iedereen die nog in de zooi zit.Alles komt uiteindelijk weer goed, al denk je van niet. Echt waar!

Yasmijn je hebt mail.



Fijn dat het goed gaat trouwens.

eindelijk schreef op 13 november 2008 @ 09:33:

[...]



. Maar het grootste punt is gweoon dat ik niet meer wíl dat hij steeds maar weer mij of de kinderen beledigt, kleineert, en bedreigd, zowel geestelijk als lichamelijk. Heb ik toch rechten om dát te stoppen?

Ik denk dat je vooral dát morgen heel erg duidelijk moet gaan maken aan de rechter, compleet met de ergste voorbeelden die je hebt. Zoals wat je laatst zei, dat hij zegt dat je nog blij mag zijn dat hij de kinderen niet misbruikt. Ik neem aan dat je advocaat daar ook van weet?

Meid heeeel erg veel succes en sterkte morgen. Ik zal aan je denken.

Eindelijk: veel sterkte morgen!