Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

mastermind schreef op 25 november 2008 @ 19:35:



@4W: ik begrijp je kaartjes-idee, maar geheid dat je daar reactie op gaat krijgen.. en dat weet je! Dus wat dat betreft, gaat dat niet lukken vrees ik. Je mag die kaartjes wel aan mij sturen als je wil, maar ik vrees dat dat niet werkt (ook aan jezelf voor de gek houden zitten grenzen...) Stuur ze voor mijn part aan het lokale dierenasiel of zo, maar niet aan hem joh. Je weet wat er van komt. Daarnaast geef je z'n ego een geweldige boost, dat wil je toch niet?? Je maakt hem groots ten koste van jezelf..



Oké, so far voor het verstandige gedeelte . Lekker onverstandig moet ik bekennen dat ik waarschijnlijk redelijk hetzelfde doe. Ik bel ML en zodra hij opneemt begin ik te zeiken dat ik m'n spullen terugwil. Waarop hij direct weer ophangt, maar dat was ook precies de bedoeling. Zou me doodschrikken als hij ineens aardig ging doen ofzo, dat is totaal de intentie niet. Maar heb, als een soort realitycheck, even de confrontatie nodig dat 'ie een hufter is. Om de kans op een niet-aardige reactie te vergroten, bel ik bij voorkeur op irritante tijdstippen zoals wanneer hij aan het werk is of op et tijdstip van zijn favoriete serie. Ja ik ben een bitch, ik weet het. En misschien spoor ik niet, ook best. Voor mij werkt het redelijk zo.

eindelijk schreef op 25 november 2008 @ 23:34:

Mijn hele familie is weer aan de orde geweest: gemene sluiperds, een vriendin: dikke slome nikker (ze is Surinaams en niks sloom, trouwens ook niet dik) een vriend met een groeiziekte, idiote mini-dwerg, een andere vriendin kakelende kip etc.. En ga zo maar door. Vrijwilligerswerk wat ik doe is idioot, iemand die foto's heeft gemaakt op Groenland is een niksnut, mens mens mens, wat is er toch mis met alle mensen op de wereld, behalve met hem.

Ik voel me er gewoon ziek van. Ik hoop echt dat ik dit nog trek dit weekend.

eindelijk schreef op 25 november 2008 @ 23:34:

En geld dat gewoon op de giro staat, hoef je volgens hem niet mee te tellen bij de verdeling, die slimmerd, want hij heeft net een deel van het spaargeld op zijn giro gezet. (1)



Hij loopt nog steeds door het huis dingen van de muur en uit de kasten te halen, ook dingen die mijn vader nog gemaakt heeft, het doet me zo'n pijn. (2)



en jij zo ook nog mooi eens minder alimentatie hoeft te betalen, want ja, met zo'n hoge huur is kun je dat niet meer (3)



Mijn hele familie is weer aan de orde geweest: gemene sluiperds, een vriendin: dikke slome nikker (ze is Surinaams en niks sloom, trouwens ook niet dik) een vriend met een groeiziekte, idiote mini-dwerg, een andere vriendin kakelende kip etc.. En ga zo maar door. Vrijwilligerswerk wat ik doe is idioot, iemand die foto's heeft gemaakt op Groenland is een niksnut, mens mens mens, wat is er toch mis met alle mensen op de wereld, behalve met hem. (4).

Feliciaatje schreef op 25 november 2008 @ 13:03:

Waarom schrijf je hem die brieven dan niet zonder ze op te sturen (want daar komt gedonder van, dat weet je )?



Misschien dat je zo ook helderder voor ogen krijgt welk gevoel hij je geeft, wat hij toevoegt dat jij mist. En kun je gaan kijken hoe je dit jezelf kunt gaan geven. Je eigen idool worden in feite .



Als je het bij hem gaat zoeken, ga je weer lijden. Diep, diep lijden. Dat moet je iig niet idealiseren, niks leuks aan verscheurd, gespannen, verraden, afgewezen voelen. Kijk er van iets meer afstand naar. Ga begrijpen waarom je het tolereert, er staat blijkbaar iets essentieels tegenover. En dat kun je ook jezelf geven en dan kost het je niet je hart en ziel maar word je juist gelukkig met jou en jouw leven.

Muis66 schreef op 26 november 2008 @ 08:17:

[...]





(1) Het geld moet gewoon verdeeld worden. Ex had ook een spaarrkening voor Muizelien. Ik ging er vanuit dat hij dat netjes behield Niet, dus, hij was (ettelijke duizenden!) leeggeplunderd. Anderhalf jaar na dato kwam ik daar achter. Mooi dat ik alsnog! de helft opeiste voor Muizelien.

Kun je dat dan voor je kind krijgen? Mijn man houdt maar steeds vol dat minderjarige kinderen helemaal niets bezitten en het van de ouders is. Dus gewoon in de verdeling meegenomen moet worden. Ik wil dat de kinderen het houden. Het wordt nog een rechtzaak daarover als het zo doorgaat.



(2) Alshet aantoonbaar is dat het van jou is, je vader, kun je het opeisen.

w

Weet je, het doet me niet veel meer. Mijn herinneringen aan mijn vader zijn me te dierbaar en die zijn hiermee nu toch besmeurd. Ik zal er nooit meer zo van genieten. ALs hij er zo gelukkig mee is, hij doet maar. Mijn vader zit in mijn hart. Alleen als hij het uit zichzelf terug geeft, maar ik ga er geen strijd om voeren, krijgt het zo'n bijsmaak, is mijn vader mij te lief voor.



(3) Lariekoek. Hij moet een opgave doen van wat redelijk is met huizen. Gemiddelde huurprijzen worden gehanteerd. Waar wil hij wonen ins hemelsnaam? Grachtengordel Amsterdam? Ik moest uitdraaien geven van huurwoningprijzen.

Nee hoor, provinciewoning, zijn er al vanaf ongever 450 euro, maar die zijn natuurlijk niet helemaal "op niveau"zoals hij het noemt. We wonen nu gewoon in een woonwijk hoor, met kinderen enzo.



(4) Klinkt als leuke vrienden, ik ken niemand die op Groenland is geweest, en zou graag Surinaams leren koken.

impala schreef op 26 november 2008 @ 21:14:

Tuurlijk is is die pijn in zijn hart allemaal aandachttrekkerij. Als hij echt voor zijn leven vreesde zou hij niet tegen jou klagen maar de ambulance bellen. Zou het trouwens geen opluchting en een zorg minder zijn als hij nu echt dood neer zou vallen (of ga ik nu te ver...??) ik denk het wel, maar je zou het haast wensen...

Ik ben geen jurist maar denk dat hij zijn deel van het spaargeld mag terugtrekken. In de consumentengids van mei 208 stond een stuk dat ouders het geld behoren te beheren in het belang van het kind, en het op hun naam staat, dus van hun is en niet van de ouders. Maar ik weet niet of daar al jurisprudentie over is. Dat is dan heel erg zonde, maar je kinderen weten aan wie ze het te danken hebben.. En een hele grote ramp is het ook niet, genoeg kinderen voor wie nooit wat gespaard is en zij redden het ook. Dat weet ik, maar we hadden dit gedaan omdat we de kinderen op late leeftijd kregen, zodat ze zichzelf kondern redden als wij er niet meer zouden zijn. Ze hebben jou en jouw onvoorwaardelijke liefde, dat is meer waard dan welke spaarrekening dan ook.

En zijn familie - wat moet je ermee? Als ze aan zijn kant staan? Ze missen een paar kleine neefjes heel erg, maar hun moeder durft geen contact, is de dochter van zijn zus. Ik ben ervan overtuigd dat je kinderen dat precies zo voelen. Zou ook heel moeilijk voor ze zijn, om wél met ze om te gaan terwijl ze jou niet respecteren en zijn aandeel vergoeielijken. Dan is dit waarschijnlijk beter en leefbaarder. Het is trouwens niet 'zijn plicht' om die relaties te onderhouden. Hij heeft hierin zijn eigen verantwoordelijkheid en keus. Die trouwens de eigen keus van die familie niet wegneemt. Hij probeert het wel af te dwingen van me, als ik hem meer geld geef, kunnen we er naar toe, zijn we "welkom" .Alleen mijn liefde is niet te koop.

Heel veel sterkte de komende dagen! Heb je al bedacht wat je gatat doen als hij niet weggaat? en is dat appartement waat hij heengaat echt geregeld?

Muis66 schreef op 26 november 2008 @ 21:56:

Enne, wat impala zegt, klopt dus. Hij mag met dat deel van het spaargeld doen wat hij wil. Jouw deel moet hij toch maar mooi opleveren.

Muis66 schreef op 26 november 2008 @ 21:58:

Maar nu ligt hij in bed, met "pijn in de hartstreek"en een gezwollen rood hoofd van de drank.

Als je er zó aan toe bent, kunt je met goed fatsoen al helemaal geen arts raadplegen.



Wat staat er in het testament, sprak Muis héél vals?

4wheelsand1heart schreef op 26 november 2008 @ 00:00:

[...]





Laat het je dan misschien een kleine geruststelling zijn dat dit stukje uit jouw berichtje mij weer heel even terug in de werkelijkheid bracht (f)

Muis66 schreef op 26 november 2008 @ 23:33:

@ eindelijk: eis dan in ieder geval jouw deel op. Dat is van jou. En kijk of je dat weg kan zetten voor je kinderen. Voel je niet schuldig. Veel vrouwen vinden geld tijdens een scheiding een vies woord. Roepen dat het niet belangrijk is enzo. Nee, geluk is niet te koop maar aan me hoela dat het belangrijk is. Omdat ik mijn poot stijf hield, moet mijn ex een hoop alimenatie dokken en nee, daar voel ik mij niet schuldig over. Echt niet. Ik heb toch al die jaren mijn carriere aan de kant gezet? Voor zowel ex als kind. Die laatste: geen punt. Die eerste: wel. Dan laat ik me niet zomaar aan de kant zetten omdat meneer in de penopauze zit en niet wil praten. Ik heb wel eens van mijn advocaten gehoord dat veel vrouwen niet tot het einde doorknokken, met als gevolg dat meneer alras weer in weelde baadt, en mevrouw op een houtje moet bijten. Kom op voor wat van jou is, HET IS VAN JOU! En nogmaals, ja, geld maakt niet gelukkig, maar als mijn kind dit zou willen, zou ik voor die opleidingen echt elke cent eruit persen. Ook wij spaarden voor de opleiding van Muisjelien, niet voor de financiering van het pesten en treiteren van haar moeder.

Leg je er niet zomaar bij neer. Het geld is je startkapitaal! Je moet weer helemaal van voren af aan beginnen, zeker als je al zo lang getrouwd was, een en ander opgebouwd had, en nu roept dat het allemaal niet belangrijk is. Dat is het wel. Elke rechter zou namelijk oordelen dat getracht moet worden dat de levensstandaard waaraan je kinderen gewend waren, gehandhaafd moet blijven. Dan hoef je echt niet in te binden.



Sorry als ik fel klink. Maar laat je niet in de luren leggen door zijn gedrag. Hij is er op uit door met terreur jou klein te krijgen en als je pootje eenmaal onder een convenant staat, kun je niet meer terug. En dus is het zaak zoveel mogeljik daarvoor te gaan oogsten.