Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

Hallo,



Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.

Mijn verhaal in het kort:

Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.

Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.

Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.

Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...

Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?

Alvast heel erg bedankt!

Hoppetee

Dank je wel, je weet niet half hoeveel dit voor me betekend. Ik ga je posting morgenochtend nog eens goed lezen.

Slaap lekker!

Slaap lekker WF, én morgen gezond weer op. En lief zijn voor jezelf, verwen jezelf eens een keertje met een mooi bos bloemen, dat doet zó goed! Kijk naar jezelf in de spiegel en zeg tegen haar dat je er mag zijn, omdat je er bént!



-x-

hallo allemaal,

wallfower, heftig bij jou! Ik krijg een brok in mijn keel als ik je posting lees. Wat een herkenning voor mij. Hoe begrijp ik hoe je je kunt voelen! Vanaf dat de kinderen klein ware, elke dag vóó zijn thuiskomst zorgen dat alles opgeruimd was en het eten klaar. Dan ging ik een half uurtje voor zijn thuiskomst ergens met de kinderen zitten, zodat ze geen speelgoed meer op de grind zouden laten liggen. Altijd op je tenen lopen, het holt je uit.

En dan in het buitenland zitten zo als jij, het maakt het er niet gemakkelijker op.

Heb je in Nederland familie? Weten die ervan?

Ik had mijn familie nooit veel verteld, schaamte, angst, verdriet enz. Ze zijn er achteraf boos om. Had ik het meer wel gedaan, ze zouden me hebben geholpen. Nu zijn ze er in ieder geval voor ons, warm, open en gastvrij.

Is het voor jou isschien een optie om met familie te praten?

En bestaat er daar zoiets als maatshappelijk werk? Daar heb ik zelf de meeste steun aan gehad. Die hebben me echt geholpen mij zelf terug te vinden en mijn weg uit te stippelen.

Het is fijn dat je hier zoveel steun vindt, ik zie de warme postings van Ooostvogel geweldig voor je. Maar het is voor jou niet genog, je hebt steun en hulp nodig in je eigen omgeving om hier uit te komen. Zoek dat!!! Ik wens je heel veel sterkte.

Fijn dat je familie je zo steunt Eindelijk! Je hebt gelijk dat het erg moeilijk is om dit alleen te doen. Maar het is niet makkelijk, de familie is ver weg, mijn ouders zijn al ouder en het gaat ook niet zo heel goed met ze en ik heb een schat van een broer maar die heeft zelf ook al zoveel. Plus dat ik altijd nog denk dat mn telefoon word afgeluisterd...En dan denk je toch ook dat mensen het haast niet zullen geloven, sommige dingen zijn ook niet te geloven. Toen ik in Nl was en die dag achtervolgt werd was een vriendin bij me, daar was ik zo blij om, omdat ik nu soms denk dat ik me dat misschien allemaal maar ingebeeld heb maar zij kan me er dan weer aan herinneren dat het echt zo was. Maar als je er een boek over zou schrijven zou niemand het kopen omdat ze zouden denken dat de schrijftster teveel films heeft gekeken. En dat denk ik zelf soms ook.

Hebben jullie dat nooit? Dat je denkt dat je gek bent aan het worden?

En oja, OV , ik heb bij dat forum gekeken, inderdaad hele herkenbare dingen.

Vind je reacties echt heel lief en ze geven mij, en vast heel veel andere mensen op dit forum, veel steun.

Ik hoop dat je gelukkig bent, zoals we allemaal zouden moeten zijn.

wallflower schreef op 09 mei 2009 @ 14:06:

En dan denk je toch ook dat mensen het haast niet zullen geloven, sommige dingen zijn ook niet te geloven.

Maar als je er een boek over zou schrijven zou niemand het kopen omdat ze zouden denken dat de schrijftster teveel films heeft gekeken. En dat denk ik zelf soms ook.

Hebben jullie dat nooit? Dat je denkt dat je gek bent aan het worden?

Ik heb dat inderdaad heel erg gehad, nu nog wel eens. Dat was ook één van de redenen dat mijn familie weinig wist. Achteraf zeggen ze: had het in godsnaam verteld!!!! We waren er voor je geweest.

Alleen 1 schoonzus wist er wat van, nog niet alles. Maar zij heeft in die tijd wel maandelang op msn elke avond op me gewacht, om zeker te weten dat alles goed met me was. Ook nu doet ze dat nog, maar het is nu niet meer die controle, maar wel veel steun, het is toen onststaan en gaat gewoon door, ook gezelligheid. Er zijn maar weinig mensen die echt weten wat er gebeurde en wat ze horen klinkt ongeloofwaardig. Maar de meeste vrienden en bekenden staan toch achter me, al weten ze niet alles. Ze geloven me gewoon, maar sommigen denken wel dat het minder erg was dan dat ik die enkele keer vertel. Mijn familieleden zijn er in ieder geval voor ons.

Het blijkt dat er gewoon wel heel veel mensen zijn die hem al heel veel jaren als minder plezierig en vreemd hebben ervaren, maar om mij daar nooit iets van zegden.

Ik ben erg blij dat er goed gereageerd wordt, daardoor leer ik ten minste weer een beetje zelfvertrouwen op te bouwen. Ik ben niet bang om dingen niet te kunnen, maar contact naar anderen werd steeds gereserveerder. Ik had ook het idee dat ze mij wel voor gek zouden verklaren.

De hulp van maatschappelijk werk hier deed me enorm goed en de kinderen hebben hulp van een kinder-psychologe. Ook ben ik zelf jaren geleden al bij een psycholoog geweest, gewoon omdat ik geen poten meer onder mijn stoel had. Ik had me enorm afgezonderd van de wereld. Hij gaf me toen al aan, dat hij niks voor me kon doen zolang ik in die relatie bleef zitten. Alleen ik snapte dat nog niet goed genoeg, nu wel. Maar nu denk ik dat ik zonder hem ook wel zal redden.

Wat er allemaal gebeurd is, kun je nooit wegvegen, maar ik leer het wel langzaam aan een plaats te geven en merk dat er ook wat van mijn eigen vrolijkheid en spontaniteit terugkomt. Ik hoop dat dat ook voor mijn kinderen gaat gelden. Eigenlijk voelen we ons nog wel vaak een jojo in ons gevoel, het is zo tegenstrijdig allemaal. Als je denkt los te zijn, komt alles weer op je af, en het onzekere, de angst, het wantrouwen etc. blijven je lang achtervolgen. Daar moet je zelf je weg in bepalen, maar lieve mensen met begrip om je heen, helpen wel heel veel.

Ook merk ik, dat ik om hele kleine dingen soms enorm emotioneel kan worden. Heb ook tijden gehad dat ik alleen maar enorm kon huilen, vooral toen ik een nog maar net een paar maanden alleen was met de kinderen. Ik kon blijven huilen, echt onophoudelijk en onbedaard. Dat gaat nu beter. Gek, het is nu nog maar ruim 5 maanden, toch merk ik dat na de eerst 3 anden het langzaam beter ging. De eerste weken dacht ik eigenlijk alleen maar haleluja, leek me zo enorm vrij te voelen. Tot de angst aanvallen kwamen en ik helemaal afknapte. Op een rij gingen mijn twee dochters dezelfde weg. Gelukkig zien we de toekomst weer positief in en begrijpen we van elkaar dat het met vallen en opstaan gaat, maar steeds meer opstaan en minder vallen.

Het laatste is bij mij pas echt berikt, nadat ik een paar weken geleden alle contact heb afgekapt, zowel mondeling, telefonisch als schrijftelijk. Vooral dat laatste, brieven van hem gooiden me met zijn beledigingen en insinuaties steeds weer helemaal terug. Nu leer ik dat ik gewoon meer mijn eigen gevoel en weg moet volgen en laat me niet zo gauw meer in de sloot drukken door hem.

Maar ik heb ervaren dat ik er echt wel mensen voor nodig had. Sinds ik die toelaat, kan ik beter relativeren. En ook de hulp die we alledrie hebben, doet heel goed. Wij komen er wel, ik hoop jij ook. Maar zoek gewoon die hulp, probeer niet alles allaaen te doen, het is teveel voor 1 mens. Je hebt zelf genoeg geleden, hebt waarschijnlijk ook een ptss (had ik wel, wordt nog hard aan gewerkt) maar ook je kinderen zijn beschadigd. En als moeder geeft dat ook weer het verdriet. En geloof me, een deskundige kan daar beter bij helpen als iemand die er zelf emotioneel bij betrokken is. Jouw rugzak is er gewoon nog te vol voor.

Heel veel sterkte!



ik wou je een berichtje sturen, maar moet denk ik eerst vriend met je worden. daarom heb ik je een verzoekje daarvoor gestuurd.

Hé Eindelijk, blij weer iets van je te lezen. En dat het in ieder geval met jou de goede kant opgaat, al is het met vallen en opstaan. Maar je weet waar je het voor doet en dan ben je op de goede weg. Jullie hebben een hele hoop meegemaakt realisteer ik me. WF zou idd hulp van buitenaf moeten zoeken, want ze staat er helemaal alleen voor. En ook nog eens in een ander land waar waarschijnlijk de voorzieningen en hulpverlening niet zo zijn dan hier in NL. Waarom bel je niet eens vanuit een telefooncel ofzo, dan weet je zéker dat je niet afgeluisterd wordt! En nee, denk niet dat je gek wordt of bent WF, dat wil hij je graag doen geloven. Maar nogmaals twijfel niet aan jezelf, nooit!

Bedankt voor je bemoedigende woorden Eindelijk. Vind het hardstikke goed van je en hoop echt dat ik over een tijdje ook zo kan praten. De berichtjes van oa jouw en OV helpen me echt veel en ik zie ook wel dat ik hulp nodig heb.

Vandaag is een rare dag,ik ben zo blij dat de kinderen hier zijn maar voel me ook ontzettend verdrietig. Beldde mn moeder en zij is zo blij dat het bijna zomer is en we komen.... durf haar niet te vertellen dat dat dus misschien wel niet doorgaat. En de kinderen hebben het ook steeds over oma's huis.

Ik weet dat ik niet te ver in de toekomst moet kijken maar het is soms zo moeilijk om te denken dat ik misschien wel altijd hier moet blijven wonen. En nu kan ik dus niet eens zelf beslissen of ik met de kinderen op vakantie ga of niet. Want tegen de tijd dat het is uitgevochten voor een rechter, heb ik geen geld meer over om te gaan natuurlijk. En ondertussen stapelen de rekeningen zich op. En die eikel koopt en doet maar waar hij zin in heeft.

Met oud en nieuw heeft hij de kinderen mee genomen naar de dominicaanse republiek (wat mn hart brak, maar de jongens wilden zo graag...) En in de voorjaarsvakantie nam hij ze weer mee naar Florida. Toen had ik gezegt dat ik daar alleen toestemming voor gaf als hij zou beloven dat we in de zomer naar NL zouden kunnen. En natuurlijk deed hij dat, maar ja, daar heb ik nu niets aan he?

Denk dat ik maar een film ga huren met de jongens en chinees halen vanavond. Moet er wel wat van maken natuurlijk!

Hoop dat jullie allemaal een fijn weekend hebben.

Hey WF, je hebt een écht avatar! Leuk..en zo Hollands, haha..



Ja, kan me helemaal voorstellen dat je daar verdrietig van word als je je moeder spreekt die zo enthousiast is en je weet dat het er misschien niet inzit om te komen. Triest hoor, dat jouw toekomstige ex. man, je hiervan weerhoud én je kinderen natuurlijk. Kan toch niet zomaar?? Met wélk recht? Hij neemt te kinderen toch ook overal mee naar toe. Te zot voor woorden en als ik jou was, zou ik het daar nogmaals eens op aanleggen. Dat óók jij recht hebt om me je kinderen je familie te bezoeken. De kinderen ook recht hebben om live contact te hebben met opa en oma, neefjes en nichtjes. Het idee dat je daar vastzit is wellicht nu zo benauwend, maar over een tijdje, als het rustiger is met je man en in je hoofd, zie je het misschien wel weer heel anders. Bovendien hij heeft jou toch beloofd dat je met de kinderen weg kunt? Beroep je daarop en maak je er hard voor, want ook een mondelinge toezegging is bindend hoor, al zal meneer er wel weer een slinger aangeven.



Och het weekend was weer zo voorbij. Het is redelijk weer hier dus dat scheelt een hoop.

Vanmorgen contact gehad met de advocaat. Er gaat nu een brief naar zijn advocaat met de datums enz. van wanneer ik naar nl wil gaan en als hij het daar niet mee eens is moet de rechter beslissen of we wel of niet kunnen. Maar volgens mijn advocaat heeft ie niet veel kans om ons tegen te houden.

Hij zal het me financieel wel heel moeilijk gaan maken denk ik, en het op die manier dan proberen tegen te houden.

Het is echt niet te geloven dat het op deze manier moet, maar al moet ik er de helft van de huisraad voor verkopen, gaan zal ik! Al was het alleen maar om te laten zien dat hij me niet meer kan vertellen wat ik wel en niet mag doen.

Klinkt heel stoer, maar zit te bibberen als ik het zo op schrijf hoor, want er zal best een tegenaanval komen natuurlijk.

Goed van jou WF ! Écht hoor, je kan dit niet alleen helaas oplossen met je man dus goed van je om de advocaat hierin te laten bemiddelen. Triest, maar goed, zo kom je in ieder geval wel voor jezelf op. Laat je niet zenuwachtig maken, je advocaat is er ook nog. En als er een tegenaktie komt, nou dan leg je die ook voor bij je advocaat. En voor wat betreft dat geld, tuurlijk gaat hij dat gebruiken. Maar dat zegt iets over zijn zwakke positie. Zielig gewoon van hem om dat als dwangmiddel te gebruiken. Is er ook zoiets daar als alimentatie ofzo? Luistert hij ook wel eens naar de kinderen? Die willen toch ook graag naar NL toe. Laat ze het vooral zeggen tegen hun vader, dan weet hij dat de kinderen het graag willen. Nou dan moet ie toch wel erg hartvochtig zijn als hij de kinderen negeerd??



Niet bibberen WF, je maakt jezelf kwetsbaar hierdoor. Ben trots op jezelf, dat je de hulp van je advocaat ingeschakeld hebt! Dat je in ieder geval iets gedaan hebt om het voor elkaar te krijgen, ben gewoon trots op jezelf en laat je niet ringeloren door die man! Niet doen hoor.

Hij beloofd de kinderen gouden bergen als ze niet naar NL gaan. De kleintjes weten het nog niet zo en voor de grote is zoveel geld en zulke leuke uitstapjes natuurlijk ook hel aantrekkelijk.

Plus dat zijn wil wet is, als ik het al moeilijk vind om te zeggen wat ik wil tegen hem dan hebben de kinderen dat helemaal natuurlijk. Ze kijken wel beter uit.

En met die alimentatie, ja die moet hij wel betalen, maar meneer heeft door wat slinkse truukjes voor elkaar gekregen dat hij het minimum kan betalen want zijn inkomen is zo weinig!!! Ondertussen heeft hij een peperduur huis gekocht, dure auto, twee ! boten enz. maar dat is allemaal van de zaak....

En van die alimentatie heb ik geen kans om te sparen voor 6 tickets naar nl.

Bedankt voor je aanmoediging! Het werkt.

Mmm...meneer speelt het spelletje slim dus. Maarrr...jouw advocaat heeft ook geen oogkleppen op natuurlijk. Weet niet hoe het in CN zit, maar als je zoveel op de zaak wegpoetst, dan klopt er met zijn boekhouding ook niet veel.

Gemeen van hem om de kinderen te kopen. Heel gemeen, maar neem van mij aan, als de kinderen op een leeftijd zijn, dat ze het allemaal begrijpen, dit ook niet meer werkt hoor.

Als vader de kinderen net zo hard gaat teleurstellen als dat hij jou gedaan heeft, dan pikken ze dat ook niet langer op den duur. Dan valt hij vanzelf door de mand. Maar goed, daar heb jij nu geen ene donder aan. Jouw taak is, dat je jezelf niet langer onderwerpt aan zijn machtspelletjes. Dat hij in ieder geval géén grip meer op jou heeft. Dát zal hem leren.

Dat die man niet snapt, dat je in een goede harmonie veel meer tot elkaar komt zeg??



Maak de aanmoedigingen WF jezelf eigen! Moedig jezelf dagelijks aan, sterk te zijn en te weten dat je zelf meer kracht hebt, dan je denkt! Hij zal er nog eens versteld van staan, nou zou dat niet een mooie overwinning zijn? Hém versteld doen staan van de kracht die jij uitstraalt ?

Schouders naar achteren, je hoofd rechtop, vier in de wind met je neus! Here I am...and don`t you try to walk in my way.....

Ja erg dom van hem, dat hij dat niet snapt. Want ik ben echt niet onredelijk, wil graag dat de kinderen een band met hem hebben. Maar ja als hij het ons zo moeilijk maakt.

Heb dat ook eerder tegen hem gezegt, dat ik best hier wil blijven wonen omdat de kids hem dan gewoon kunnen zien, maar dat ik niet hier kan blijven als hij me het leven zo moeilijk maakt en me financieel zo afknijpt. Kijk , als hij het nu niet had dan is het een ander verhaal. Maar toen ik hem leerde kennen had hij niets, en nu na 17 jaar en 5 prachtige kinderen vind hij dat alles wat hij verdient heeft van hem moet blijven.En hij mag het hebben hoor, het meeste...als ik mijn vrijheid en mn rust maar mag.

Was trouwens een goeie tip van je om de kinderen het te laten zeggen als ze graag willen gaan. Want ik vroeg het ze net en ze zeiden dat ze hardstikke graag willen, dus heb ik gezegt dat ze dat ook maar aan hun pa moeten vertellen dan. Deed dat eerder niet omdat het zo moeilijk is wat je ze wel en wat je ze niet kan vertellen maar toen jij dat zei dacht ik dat dat inderdaad gewoon moet kunnen. Hopelijk helpt het ook wat.

Dat soort dingetjes mogen de kinderen best ventileren vind ik. Kijk, ik ben geen voorstander ervan, kinderen op te zetten tussen de ouders. Want dat doet géén goed. Heb het zelf meegemaakt toen mijn ouders gingen scheiden en dat is gewoon voor kinderen niet tof. Maar wat de kinderen zelf bezighoudt, wat ze wel en niet willen, mogen ze ten opzichte van ouders wel uitspreken vind ik. Soms brengt dit ouders op een andere gedachte, juist omdat het van de kinderen komt. Ok, met een klein duwtje dan in dit geval.



Als hij dan zo graag alles voor zichzelf wil houden; be my guest. Maar laat hij jou ook je waarde houden dan! En als je vrijheid en rust (wat helemaal niks kost) wil, dan moet je dat gewoon afdwingen bij hem. Want het is zo`n eigenheimer, dat hij niet het vermogen heeft dat zelf te verzinnen. Dus NEEM het, dwing het af. Dan kan hij lekker met z`n autootjes en bootjes blijven spelen. Wat een bink zeg.

wallfower, ik lees dat je het nu via je advocaat wil regelen, goed zo.

Je verhaal lijkt in veel punten op de mijne, hij probeerde me ook overal mee dwars te zitten en toen dat niet meer luktedeed hij het via de centen. Ook hij zit in een luxe appartement, wil eigenlijk geen alimentatie betalen Ik wilde gewoon van hem scheiden. Dat is mijn schuld natuurlijk! Maar dat werd en wordt op de kinderen afgereageerd. De rekeningen van mijn oudste dochter zijn door zelfs geblokkeerd! Zolang ze ervoor kiest bij mij te wonen, is ze het haasje. De andere probeert hij te lijmen, die krijgt van hem dingen, terwijl haar zus niks krijgt. Haar rekening is ook níet geblokkeerd. Op deze manier zou er natuurlijk een tweestrijd tussen de meiden kunnen ontstaan. Gelukkig kiezen ze er allebei gewoon voor om bij mij te blijven en die praktische dingen lossen we in onderling overleg op. Maar hij dreigt al jaren, dat ze de dupe zullen worden als ze voor mij kiezen. Ook de kinderen zijn er schuld aan, want "ze hebben hem niet gesmeekt a.u.b. toch bij ons te blijven". Daarom zullen ze het moeten ontgelden. Omdat ze geen, of bijna geen contact met hem willen, moeten ze(we) het ontgelden op de enige plek waar hij ons nog kan raken, en dat is door ervoor te zorgen dat we financieel steeds moeilijker komen te zitten. En verder negeert hij de oudste, de jongste krijgt een kaart, de oudste niet. De één lijmen, de ander afstoten? Ja, hoe kun je dat als ouder doen. In bijna 5 maanden heeft de jongste hem 2 keer gezien, de oudste 1 keer. Toch vindt hij wel dat hij genoeg interesse toont. En anders komt het gewoon doordat ik hem de dingen niet vertel. Doe ik trouwens ook niet, de kinderen zijn 14 en 15. Hij kan met ze zelf praten als hij wil. Én als zij willen. Maar nadat hij al vaak genoeg had gezegd dat ze zijn kinderen niet meer zijn als ze voor mij kiezen, willen ze dat niet al te enthousisast.

Ik heb na diverse incidenten en leugens besloten geen contact meer met hem te willen, alles loopt via de advocaat. Die is er emotioneel niet bij betrokken en kan dat soort dingen gemakkelijker afhandelen als ik. Sinds die tijd komen de leugens ook niet meer en beschuldigingen. Hij weet heel goed dat ik hem kan aanklagen als hij zo doorgaat. Dus bij de advocaat durft hij dat soort dingen niet neer te leggen. En ook wat de denten betreft, weet die advocaat heel goed te berekenen wat wel en niet mogelijk is. Het is voor mij een heel stuk rust, niet alles te hoeven uitzoeken en me niet meer steeds te hoeven verdedigen en op te komen voor de rechten van de kinderen. Een buitenstaander kan dat toch gemakkelijker.

Ik hoop dat het voor jou ook goed uitpakt, dat ook jouw advocaat de dingen voor je geregeld kan krijgen.Daardoor kom je ook een tot jezelf. Ik zou haast zeggen: welkom in Nederland!!

Veel succes! en sterkte!

En wat vertel je de kinderen wel en niet? De psycholoog van mijn dochters zei me, er wel met hun over te praten, Inderdaad, niet slecht maken, maar leugens recht zetten en de waarheid boven tafel halen is geen slecht maken. Als hij iets deed wat mij veel pijn doet, kan ik het hun gewoon zeggen. Volgens haar mogen de kinderen het best weten als hij liegt e.d. en zeker als dit tegen de kinderen gebeurt. Het negatieve in dat verhaal heeft hij zelf gemaakt en hoef ik niet recht te breien. Dus, houdt het op de waarheid. Het liefst de waarheid die je kunt aantonen. Ik kon de leugens in zijn brieven wel degelijk aantonen! Daardoor moeten de kinderen leren begrijpen hoe hij is. Zodat ze ook zelf de keus kunnen maken welke plaats hij in hun leven in neemt.

Wat erg eindelijk, dat hij die meiden zo gebruikt! maar gelukkig dat zij dat wel zien, ze zijn ook wat ouder natuurlijk.

Ik heb 5 jongens, is toch wat moeilijker denk ik, trekken toch naar hun vader, alhoewel ik soms best merk dat zeker de oudste volgens mij veel meer weet als dat hij laat merken.

Het is toch niet te geloven dat ook bij jouw het zo is dat hij boos is dat jij niet meer verder wou?? nadat ze zo met hun huwelijk zijn om gegaan en dan toch verwachten dat je dan maar blijft en het slachtoffer uithangen als je dat niet doet.

Ik hoop voor jouw dat het je financieel goed blijft gaan, misschien de loterij winnen?? zou dat niet prachtig zijn? dat je hem gewoon echt helemaal niet meer nodig hebt!

Moest lachen om je welkom in Nederland...hopelijk zal dat deze zomer echt zo zijn.

Ik ga de kleintjes in bed knikkeren.

Onderschat het vermogen van kinderen niet, al zijn ze nog zo klein. Die hebben over het algemeen de dingen zelfs sneller door dan de ouders. Een 6e zintuig lijken ze wel te hebben hiervoor. Daarom is het dubbel op triest, dat ouders elkaar soms zo het leven zuur maken. De invloed hiervan op kinderen is levenslang.

Dat vind ik inderdaad het allerergste Oostvogel, wat de kinderen hiervan meekrijgen. Maar ook dat iemand na zoveel jaar niet eens het gevoel op kan brengen om toch iig omwille van hun te proberen het zo goed mogelijk op te lossen.

Hoorde vandaag van de oudste dat hij ze dus al verteld heeft dat ze deze zomer niet naar nl kunnen omdat hij bang is dat ik ze zou ontvoeren!!! Vind dat zo ontzettend gemeen dat zij hier over na moeten denken, dat ik misschien wel zou willen dat ze hun vader niet meer zouden zien. Heb ze verteld dat ik dat echt noooit zal doen, en ze zeiden zelf gelukkig ook al dat ze dat heus wel weten en het ook belachelijk vonden omdat ze toch gewoon kunnen bellen als ze naar huis zouden willen...! De kinderen zijn dus slimmer als dat hij is.

En dat ontvoeren, daar gaat het natuurlijk ook helemaal niet om he. Het gaat om de controle, dat hij beslist wat we doen en waar we heen gaan. En natuurlijk al helemaal niet naar NL waar ik al mn vrienden en familie heb, en waar de kinderen misschien wel een ander iemand zullen ontmoeten, want stel je toch eens voor.

Gelukkig dat je kinderen weten dat je ze dat nooit aan zal doen. Persoonlijk zou ik het niet vreemd vinden, gezien de omstandigheden waarin je zit nu. Ik zou hém daar zeker wel op aanspreken, dat hij dat soort dingen tegen de kinderen zegt en ze daarmee wil uitspelen ten opzichte van jou. Dat het pedagogisch gewoon onverantwoord is waar hij mee bezig is.

Het zegt iets over hem hoor, maar daar hebben jij en de kinderen nu niets aan, want het is al wél gezegt! Waar-de-loos zo`n man zeg. Ongelooflijk. Zou het wel bespreekbaar maken WF, dat dit niet de manier is waarop hij met de kinderen omgaat.

Een zielige man gewoon, die compleet controle-freak is.

Ga met hem de dialoog aan, stel duidelijk wat je plannen zijn en dat hij zich geen zorgen moet maken dat je niet meer terugkomt. Dat jij nooit je kinderen de dupe laat worden, omdat hun ouders het niet meer met elkaar kunnen vinden. Ik bedoel dus eerder hem, maar als je dat ter sprake brengt, zou het eerder averecht werken en dat is niet de bedoeling.

Als het goed is krijgt zijn advocaat de brief van mijn advocaat, met de vakantie plannen! En heeft daarin het stukje geciteerd uit een mail die hij mij schreef toen hij beloofde dat ik deze zomer met de kids naar nl zou kunnen gaan!

Volgens mij denkt hij nu nog dat ik er niet tegenin zou gaan en dat hij dus weer gewonnen heeft, hij kwam nl de kinderen halen gisteravond en was de vrolijkheid zelve, ik kook nog steeds over dat hij de kinderen heeft verteld dat ik ze zou willen kidnappen.

Ben gister wel naar therapie geweest en alhoewel dat iedere keer vreselijk emotioneel is, helpt het ook wel. Langzaamaan begint mn schuldgevoel een beetje te slijten.

Zij zei ook dat mensen die jarenlang gehersenspoelt zijn gewoon dingen in hun hoofd al horen, vandaar dat hij nooit hoefde te zeggen dat het hier opgeruimt moest zijn of wat dan ook, dat zei zijn stem in mn hoofd gewoon al. En dat is ook zo, nu nog, het is zo'n stemmetje bij alles, wat je altijd hoort. Triest maar waar. Het is moeilijk toe te geven dat ze misschien wel gelijk hebben en dat je dacht dat je die sterke moderne vrouw was, maar ondertussen dat helemaal niet was.