Relaties
alle pijlers
Omgaan met geldcadeaus van een cliënt
donderdag 8 januari 2026 om 15:31
Ik werk als vrijwilliger in de zorg en begeleid wekelijks een cliënt met psychische klachten. Een tijd geleden ben ik met hem meegegaan naar een garage met mijn eigen auto, omdat hij een nieuwe auto wilde kopen. Hij stond erop de benzinekosten te vergoeden. Ik ging hiermee akkoord, maar later ontdekte ik dat hij een envelop met €100 in mijn auto had achtergelaten. Dit bedrag was ruim boven de werkelijke kosten en stond niet in verhouding tot de gereden kilometers.
Ik heb toen aangegeven dat ik me hier niet prettig bij voelde en dat ik hem graag begeleid, maar dat ik dit geld niet wilde aannemen. Hij bleef erop aandringen dat ik het aannam en gaf aan dat hij dit als blijk van waardering wilde geven. Uiteindelijk stemde ik ermee in om het geld aan te nemen, met de afspraak dat ik het zou bewaren voor hem, mocht hij het later nodig hebben.
Ik werk daarnaast ook in een betaalde functie in de zorg en kom deze cliënt daar regelmatig tegen. Vandaag zag ik op mijn werk een envelop met mijn naam erop liggen. Zonder erover na te denken heb ik deze in mijn tas gedaan. Thuis ontdekte ik dat er €200 in zit, met een kaartje waarop staat: “Een cadeautje van de Kerstman.” Ik weet bijna zeker dat het handschrift van deze cliënt is, al ontkent hij dat.
Ik vind het fijn om hem te begeleiden en hoef hier geen geld voor. Het voelt voor mij ongemakkelijk dat er toch grote bedragen worden aangeboden. Cliënt is erg rigide in zijn denken en gedrag en voelt zich snel afgewezen, ik wil hem dus ook niet kwetsen. Maar dit is voor mij wel een brug te ver.
Hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Ik heb toen aangegeven dat ik me hier niet prettig bij voelde en dat ik hem graag begeleid, maar dat ik dit geld niet wilde aannemen. Hij bleef erop aandringen dat ik het aannam en gaf aan dat hij dit als blijk van waardering wilde geven. Uiteindelijk stemde ik ermee in om het geld aan te nemen, met de afspraak dat ik het zou bewaren voor hem, mocht hij het later nodig hebben.
Ik werk daarnaast ook in een betaalde functie in de zorg en kom deze cliënt daar regelmatig tegen. Vandaag zag ik op mijn werk een envelop met mijn naam erop liggen. Zonder erover na te denken heb ik deze in mijn tas gedaan. Thuis ontdekte ik dat er €200 in zit, met een kaartje waarop staat: “Een cadeautje van de Kerstman.” Ik weet bijna zeker dat het handschrift van deze cliënt is, al ontkent hij dat.
Ik vind het fijn om hem te begeleiden en hoef hier geen geld voor. Het voelt voor mij ongemakkelijk dat er toch grote bedragen worden aangeboden. Cliënt is erg rigide in zijn denken en gedrag en voelt zich snel afgewezen, ik wil hem dus ook niet kwetsen. Maar dit is voor mij wel een brug te ver.
Hoe zouden jullie hiermee omgaan?
vrijdag 9 januari 2026 om 17:17
Dit!!!KamilleT schreef: ↑08-01-2026 22:50Wat raar dat hier geen regels voor zijn bij de organisatie. Dat gezegd hebbende lijkt het mij een open deur dat je geldbedragen van welke omvang dan ook niet aanneemt als medewerker/vrijwilliger in de zorg. Een kaart, gebakje of bloemetje prima, maar het moet wel duidelijk een symbolisch bedankje zijn.
vrijdag 9 januari 2026 om 17:44
Ach nee toch, was dat deze TO?
Wat een onprofessionele werkomgeving, ik weet het advies nog wat ze van een collega kreeg.
En nu dit weer.
TO, je moet in jouw werkveld en met jouw doelgroep echt niet pappen en nathouden en aardig willen zijn.
Ken je grenzen en communiceer duidelijk!
En zorg aub dat je ergens anders komt te werken, waar ze jou daarin goed kunnen ondersteunen.
Misschien moet je nadenken of het wel bij je past om ook nog vrijwilligerswerk te doen in dezelfde omgeving met dezelfde mensen.
vrijdag 9 januari 2026 om 18:07
Natuurlijk kan dat gewoon, maar jij trekt de voorbarige conclusie dat hij niet armlastig zal zijn ('En die man ging ook kijken voor een andere auto. Dus zo armlastig zal die persoon niet zijn.') terwijl hij nog helemaal niets gekocht heeft, alleen maar gekeken! Kijken is geen kopen, hè?
vrijdag 9 januari 2026 om 18:10
Zo snel mogelijk in gesprek met je leidinggevende. Uitleggen dat je niet op dit geld zit te wachten en aangeven dat je denkt dat jouw hulpverleningsrelatie verstoord wordt als je het geld teruggeeft. Wellicht dat jouw leidinggevende het geld terug kan geven met de toelichting dat jij het niet mag aannemen. En eerlijk: ik zou mij zo onprettig voelen dat ik zou voorstellen dat een collega de zorg overneemt.
vrijdag 9 januari 2026 om 18:10
Ik vind dat geen voorbarige conclusie. Mensen die voor een nieuwe auto gaan kijken zijn van plan er een te kopen. Anders had er gestaan dat hij wel auto's was wezen kijken.Carola_456 schreef: ↑09-01-2026 18:07Natuurlijk kan dat gewoon, maar jij trekt de voorbarige conclusie dat hij niet armlastig zal zijn ('En die man ging ook kijken voor een andere auto. Dus zo armlastig zal die persoon niet zijn.') terwijl hij nog helemaal niets gekocht heeft, alleen maar gekeken! Kijken is geen kopen, hè?
Er staat nota bene in de OP dat hij een nieuwe auto wilde gaan kopen.
Wie ben ik (of jij) om die man en TO daarop niet te geloven?
vrijdag 9 januari 2026 om 18:15
vrijdag 9 januari 2026 om 18:15
precies dat doet er gewoonweg niet toeCarola_456 schreef: ↑09-01-2026 18:14@Paradise: goed hoor, wat jij wilt. Maar of die man nou rijk of arm is, het klopt niet wat er gebeurd.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
vrijdag 9 januari 2026 om 18:16
Dat ben ik met je eens.Carola_456 schreef: ↑09-01-2026 18:14@Paradise: goed hoor, wat jij wilt. Maar of die man nou rijk of arm is, het klopt niet wat er gebeurd.
Maar dat had ik al gezegd.
vrijdag 9 januari 2026 om 18:19
Des te vreemder is het dat er bij TO kennelijk geen regels voor zijn en ze dit niet al direct bij de eerste keer heeft gemeld.
vrijdag 9 januari 2026 om 18:22
Die zijn er echt overal. En stel dat die er niet zijn, dan heb je toch altijd nog je eigen werkethiek en gezond verstand?BrutaImmaculata schreef: ↑09-01-2026 18:19Des te vreemder is het dat er bij TO kennelijk geen regels voor zijn en ze dit niet al direct bij de eerste keer heeft gemeld.
Look me in the eyes and tell me what you see.
vrijdag 9 januari 2026 om 18:59
Ik werk al ruim 25 jaar in de zorg (GGZ) en je mag dit gewoon niet aannemen , punt. Ik geloof niet dat hier geen beleid voor is. Eigenlijk mag iets aannemen helemaal niet, maar tuurlijk staat er weleens een bloemetje of een doosje merci in de teamkamer en heeft iedereen een sleutelhanger met “ Thanks for helping me grow” aan z’n werk-sleutelbos. Enveloppen met geld waarover je het kennelijk niet met collega’s durft te hebben zijn echt out of the question. Los van het morele en ethische aspect, vertroebelen ze de relatie met je cliënt. Diens financiële draaglast is hierbij helemaal geen factor om mee te wegen. Teruggeven dus en melden bij je leidinggevende.
vrijdag 9 januari 2026 om 19:01
Die regels zijn er echt welBrutaImmaculata schreef: ↑09-01-2026 18:19Des te vreemder is het dat er bij TO kennelijk geen regels voor zijn en ze dit niet al direct bij de eerste keer heeft gemeld.
zaterdag 10 januari 2026 om 14:30
Ik ben er weer 
Ik heb inmiddels mijn leidinggevende gesproken en navraag gedaan bij mijn collega’s. Niemand heeft een envelop voor mij aangenomen, dus het moet door iemand persoonlijk zijn neergelegd. Het handschrift heb ik vergeleken met een Kerstkaart en dit komt overeen met dat van de cliënt. De cliënt ontkent echter in alle toonaarden en maakt er een grapje van: “Zie ik er dan uit als de Kerstman?”
Mijn leidinggevende vindt dat ik er niet te zwaar aan moet tillen; waarschijnlijk is het bedoeld als blijk van waardering voor alles wat ik voor hem doe en/of heb gedaan. Ze kent de cliënt en vermoedt dat hij het geld niet zal terugnemen als ik het probeer terug te geven. Gaf ook aan dat het de relatie waarschijnlijk zal schaden. Ik voelde me hierin niet zo gehoord, omdat mijn morele kompas iets anders zegt.
Ik vind het niet ethisch om zulke grote bedragen aan te nemen voor vrijwillige hulp die ik geef uit liefde. Volgende week zie ik de cliënt weer en wil ik hierover het gesprek aangaan. Ik wil duidelijk maken dat ik het geld niet kan aannemen vanwege ethische bezwaren en omdat het voor mij niet goed voelt. Tegelijkertijd wil ik aangeven dat ik het enorm waardeer dat hij mijn hulp waardeert, maar dat hij dit ook op andere manieren laat merken, zoals door complimenten of het uitspreken van waardering (en dat dit voor mij veel waardevoller is).
Ik heb inmiddels mijn leidinggevende gesproken en navraag gedaan bij mijn collega’s. Niemand heeft een envelop voor mij aangenomen, dus het moet door iemand persoonlijk zijn neergelegd. Het handschrift heb ik vergeleken met een Kerstkaart en dit komt overeen met dat van de cliënt. De cliënt ontkent echter in alle toonaarden en maakt er een grapje van: “Zie ik er dan uit als de Kerstman?”
Mijn leidinggevende vindt dat ik er niet te zwaar aan moet tillen; waarschijnlijk is het bedoeld als blijk van waardering voor alles wat ik voor hem doe en/of heb gedaan. Ze kent de cliënt en vermoedt dat hij het geld niet zal terugnemen als ik het probeer terug te geven. Gaf ook aan dat het de relatie waarschijnlijk zal schaden. Ik voelde me hierin niet zo gehoord, omdat mijn morele kompas iets anders zegt.
Ik vind het niet ethisch om zulke grote bedragen aan te nemen voor vrijwillige hulp die ik geef uit liefde. Volgende week zie ik de cliënt weer en wil ik hierover het gesprek aangaan. Ik wil duidelijk maken dat ik het geld niet kan aannemen vanwege ethische bezwaren en omdat het voor mij niet goed voelt. Tegelijkertijd wil ik aangeven dat ik het enorm waardeer dat hij mijn hulp waardeert, maar dat hij dit ook op andere manieren laat merken, zoals door complimenten of het uitspreken van waardering (en dat dit voor mij veel waardevoller is).
zaterdag 10 januari 2026 om 14:46
Wat ontzettend onprofessioneel van leidinggevende...Koffiezetapparaat schreef: ↑10-01-2026 14:30Ik ben er weer
Ik heb inmiddels mijn leidinggevende gesproken en navraag gedaan bij mijn collega’s. Niemand heeft een envelop voor mij aangenomen, dus het moet door iemand persoonlijk zijn neergelegd. Het handschrift heb ik vergeleken met een Kerstkaart en dit komt overeen met dat van de cliënt. De cliënt ontkent echter in alle toonaarden en maakt er een grapje van: “Zie ik er dan uit als de Kerstman?”
Mijn leidinggevende vindt dat ik er niet te zwaar aan moet tillen; waarschijnlijk is het bedoeld als blijk van waardering voor alles wat ik voor hem doe en/of heb gedaan. Ze kent de cliënt en vermoedt dat hij het geld niet zal terugnemen als ik het probeer terug te geven. Gaf ook aan dat het de relatie waarschijnlijk zal schaden. Ik voelde me hierin niet zo gehoord, omdat mijn morele kompas iets anders zegt.
Ik vind het niet ethisch om zulke grote bedragen aan te nemen voor vrijwillige hulp die ik geef uit liefde. Volgende week zie ik de cliënt weer en wil ik hierover het gesprek aangaan. Ik wil duidelijk maken dat ik het geld niet kan aannemen vanwege ethische bezwaren en omdat het voor mij niet goed voelt. Tegelijkertijd wil ik aangeven dat ik het enorm waardeer dat hij mijn hulp waardeert, maar dat hij dit ook op andere manieren laat merken, zoals door complimenten of het uitspreken van waardering (en dat dit voor mij veel waardevoller is).
Het zal vast bedoeld zijn als blijk van waardering maar dat sluit niet uit dat het de verhouding vertroebelt.
Dat het de relatie zou schaden vind ik een non-argument; die is al niet goed em professioneel als je dit niet gewoon kunt aankaarten bij client.
Wat maakt eigenlijk dat je het wel aannam, maar nu onethisch vindt?
zaterdag 10 januari 2026 om 14:55
De cliënt weet niet dat dat beleid er niet id, dus ik zou alsnog aangeven dat je inmiddels hebt begrepen dat er regels zijn en dat je grote problemen kunt krijgen als je geld aanneemt. En dus weer teruggeven.
Inderdaad heel onprofessioneel van je leidinggevende.
Inderdaad heel onprofessioneel van je leidinggevende.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 10 januari 2026 om 14:55
Ik denk dat ze er al moeite mee had, omdat ze al direct schreef dat ze het voor hem zou bewaren tot hij het nodig zou hebben. dat heeft ze zo tegen hem uitgesproken, dus ik neem aan dat het niet aan de boodschappen is op gegaan, maar gewoon nog in die envelop bij haar thuis ligt.Vivalafete25 schreef: ↑10-01-2026 14:46Wat ontzettend onprofessioneel van leidinggevende...
Het zal vast bedoeld zijn als blijk van waardering maar dat sluit niet uit dat het de verhouding vertroebelt.
Dat het de relatie zou schaden vind ik een non-argument; die is al niet goed em professioneel als je dit niet gewoon kunt aankaarten bij client.
Wat maakt eigenlijk dat je het wel aannam, maar nu onethisch vindt?
Kun je niet de beide enveloppen bij je leidinggevende deponeren en zeggen dat de organisatie het maar moet bewaren?
Om dit in de toekomst beter te kunnen tackelen: ga oefenen wat je zegt als hij weer wat wil geven. 'Nee, Kees, dit kan ik niet aannemen. Ik wil het niet hebben en ik mag het niet aannemen. Stop het terug in je eigen portemonnee'.
En anders; bij de organisatie zijn toch contactpersonen bekend? Neem daar contact mee op, zeg dat Kees je enveloppen toe schuift die hij niet terug wil nemen en zeg dat je het via hen terug wil geven.
zaterdag 10 januari 2026 om 15:16
Oei, wat een vreemde reactie van je manager! Ze had je bij deze situatie moeten ondersteunen en je moeten helpen met het zoeken naar een oplossing. Want feit blijft, geld aannemen kan echt niet. Ook niet als de gift bedoeld is als blijk van waardering. En ook niet als teruggeven de relatie met de client zal schaden. De gift overstijgt de waarde van een symbolische drempel. Kleine attenties, zoals een reep chocolade, of een lief kaartje zijn aanvaardbaar, maar zeker geen enveloppen met geld!Koffiezetapparaat schreef: ↑10-01-2026 14:30Ik ben er weer
Ik heb inmiddels mijn leidinggevende gesproken en navraag gedaan bij mijn collega’s. Niemand heeft een envelop voor mij aangenomen, dus het moet door iemand persoonlijk zijn neergelegd. Het handschrift heb ik vergeleken met een Kerstkaart en dit komt overeen met dat van de cliënt. De cliënt ontkent echter in alle toonaarden en maakt er een grapje van: “Zie ik er dan uit als de Kerstman?”
Mijn leidinggevende vindt dat ik er niet te zwaar aan moet tillen; waarschijnlijk is het bedoeld als blijk van waardering voor alles wat ik voor hem doe en/of heb gedaan. Ze kent de cliënt en vermoedt dat hij het geld niet zal terugnemen als ik het probeer terug te geven. Gaf ook aan dat het de relatie waarschijnlijk zal schaden. Ik voelde me hierin niet zo gehoord, omdat mijn morele kompas iets anders zegt.
Ik vind het niet ethisch om zulke grote bedragen aan te nemen voor vrijwillige hulp die ik geef uit liefde. Volgende week zie ik de cliënt weer en wil ik hierover het gesprek aangaan. Ik wil duidelijk maken dat ik het geld niet kan aannemen vanwege ethische bezwaren en omdat het voor mij niet goed voelt. Tegelijkertijd wil ik aangeven dat ik het enorm waardeer dat hij mijn hulp waardeert, maar dat hij dit ook op andere manieren laat merken, zoals door complimenten of het uitspreken van waardering (en dat dit voor mij veel waardevoller is).
Als je manager bereid is deze drempel te overschrijden, gaat zij alle ethische kaders voorbij die jou (en haar) bescherming bieden.
Buiten de gedragscodes en de ethische normen in de zorg om, jouw eigen morele kompas zegt het eigenlijk al, dit is niet oke en hier zul je toch wat mee moeten.
Ik zou nogmaals het gesprek met de manager aangaan en vragen om ondersteuning bij het zoeken naar een oplossing. En leg vast wat er besproken is met de manager, dat je de gift hebt gemeld, dat je gevraagd hebt om ondersteuning en leg vast wat haar advies is.
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
zaterdag 10 januari 2026 om 15:23
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
