Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. 
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... 
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
donderdag 28 april 2016 om 13:21
ik heb 10 pagina's geleden al iets geschreven over hun onderlinge verhouding, controle en dwang. dat was ene paar dagen geleden? inmiddels komen er elke dag wel 5 pagina's bij....
ik geloof er helemaal niets van dat TO dit al tot zich kan nemen. al die info kan opnemen en tegelijk in de war kan zijn over alle informatie die haar man stukje bij beetje onthult. andere incidenten tussen hun.
ben daarom ook opgehouden hier mee te schrijven, want ik zie het als weinig zinvol. denk dat TO eerst zelf eens tot rust moet komen, en een therapeut vinden, die op gepast tempo haar proces kan begeleiden.
donderdag 28 april 2016 om 14:31
Ik vind dit topic nu een vervelende wending krijgen. Ik persoonlijk denk dat het beter is te stoppen met schrijven Zeeland. Eerst voor jezelf alles op een rijtje zetten.
Ikzelf denk nog steeds dat je dat het beste kan doen door even rust van elkaar te nemen, dat je iemand in vertrouwen kan nemen en ook hulp zoekt van een professional die jullie hier door kan begeleiden.
Ik hoop dat je voor jezelf een pad kan bewandelen die goed voelt voor je. Denk aan jezelf! Jij weet wat het beste is voor jou.
Ik snap heel goed dat je nu dingen doet, die buitenstaanders misschien minder begrijpen.
20jaar huwelijk, het enige wat je wilt is die vertrouwde basis terug, veiligheid.
Het is pas 1,5 week, er is nu alleen nog maar ongeloof.
Hier wordt al zoveel benoemd waar je na mijn idee pas aan toe kan zijn verderop in het proces.
Zonder emoties, is het voor ons makkelijker te zien wat voor een ander goed zou zijn.
Neem je tijd op jouw manier, maak beslissingen op jouw tempo. Ik denk dat dit topic nu voor jou vermoeiend kan gaan worden, dat je er door zou kunnen gaan twijfelen over jouw handelen, omdat je gaat stuiten op onbegrip.
Als je eenmaal keuzes kan maken, zou het weer zinvol kunnen zijn.
Maar goed, dit is ook maar 1 van de vele meningen.
Blijf dicht bij jezelf!
Ikzelf denk nog steeds dat je dat het beste kan doen door even rust van elkaar te nemen, dat je iemand in vertrouwen kan nemen en ook hulp zoekt van een professional die jullie hier door kan begeleiden.
Ik hoop dat je voor jezelf een pad kan bewandelen die goed voelt voor je. Denk aan jezelf! Jij weet wat het beste is voor jou.
Ik snap heel goed dat je nu dingen doet, die buitenstaanders misschien minder begrijpen.
20jaar huwelijk, het enige wat je wilt is die vertrouwde basis terug, veiligheid.
Het is pas 1,5 week, er is nu alleen nog maar ongeloof.
Hier wordt al zoveel benoemd waar je na mijn idee pas aan toe kan zijn verderop in het proces.
Zonder emoties, is het voor ons makkelijker te zien wat voor een ander goed zou zijn.
Neem je tijd op jouw manier, maak beslissingen op jouw tempo. Ik denk dat dit topic nu voor jou vermoeiend kan gaan worden, dat je er door zou kunnen gaan twijfelen over jouw handelen, omdat je gaat stuiten op onbegrip.
Als je eenmaal keuzes kan maken, zou het weer zinvol kunnen zijn.
Maar goed, dit is ook maar 1 van de vele meningen.
Blijf dicht bij jezelf!
donderdag 28 april 2016 om 14:39
TO schreef in het begin ook ergens dat er al eens sprake is geweest van een burnout en van relatietherapie. TO heeft duidelijk aversie om nu zelf (weer?) in het hulpverleningscircuit of in een therapie te belanden. Dat snap ik (en ik kan mij zo voorstellen dat dit een extra “gevangen” gevoel geeft). Misschien weet zij al zo’n beetje wat de tekst is die zij te horen krijgt en die is zij spuugzat.
Besluiten om uit elkaar te gaan, is voor TO niet aan de orde.
Daarom gaf ik eerder een hint over het gezin voorlopig zien als sociaal-economisch-financiële eenheid. Dan hoeft namelijk niet alles meteen overhoop; het normale leven kan dan (in elk geval voor de kinderen en voor de buitenwereld) voorlopig “gewoon” doorgaan.
TO kan dan alle tijd nemen om alles een plaats te geven. En werken aan haar zelfvertrouwen, communicatie (patronen) herkennen en aanpassen, etc. En vooral rust, rust, rust nemen.
Nu er een duidelijke aanleiding is waarom hij in therapie zou moeten, ziet TO dat waarschijnlijk maar al te graag gaan gebeuren. Zij blijft er liever van verschoond. Wil zeker niet in de rol van mede-hulpverlener worden geduwd omdat hij het slachtoffer zou zijn.
Want eigenlijk is zij dat misschien wel. Al jaren lang.
En dan kom je terecht bij wat velen hier lijken te herkennen: er hoeft niet zo nodig aan TO gesleuteld te worden omdat zij niet lief, aardig, zorgzaam, behulpzaam etc. zou zijn (zie mijn post van 26-4 10.09 uur).
Maar er moet gesleuteld worden aan de ander die deze eigenschappen tégen haar gebruikt om haar daarmee volledig klem te zetten. Keer op keer. In de wetenschap dat zij zich altijd zo zal plooien dat haar ideale plaatje blijft “kloppen”. Ten koste van zichzelf. In een heel sluipend proces, dat zich heel moeilijk als zodanig laat herkennen.
Dus TO kan misschien best wat hulp gebruiken op het gebied van assertiviteit en zo.
En wat dat betreft zou het kunnen helpen als haar zonen ook wat kennis en inzicht zouden hebben/krijgen zodat ook zij alerter kunnen zijn op de belangen van hun moeder en voor haar kunnen opkomen als dat nodig is (ze zijn tenslotte op een leeftijd dat ze ook al met vriendinnetjes thuis komen). In elk geval zou het, ook tegenover haar man, helpen als haar zonen zien/herkennen wat er speelt.
Maar man moet dus eigenlijk op twee fronten aan de slag; zijn verslaving en vooral zijn houding naar TO.
De verhouding tussen hun zal zich opnieuw moeten “zetten” in een waarschijnlijk lang en moeizaam proces.
En als dat allemaal op een goede, acceptabele manier is verlopen en "afgerond", kan TO beslissen of zij met haar man verder wil gaan.
Nogmaals: TO "hoeft" niks; ik schrijf hier ook maar een mening/idee/gedachte; TO kijkt zelf wel of er iets tussen staat waar zij iets mee wil/kan.
donderdag 28 april 2016 om 14:53
Ik heb een vraag die mogelijk inzicht geeft voor TO waar ik zelf serieus nieuwsgierig naar ben.
Ik breek momenteel een lang huwelijk af (ja Sapsorrow lang, heel lang) omdat mijn man is vreemd gegaan. In eerste instantie geprobeerd het huwelijk te redden, maar ik merkte dat wat hij gedaan had, ik geen plaats kon geven. Bleef wantrouwend, zag overal een leugen in, gespannen etc. We hadden ook zeker nog leuke momenten, vakanties etc.
Maar ging zelfs zover dat ik uitstapjes deed met hem, om maar te voorkomen dat hij weer vreemd zou gaan (kronkel in mijn kop, maar zover kun je dus gaan). Geen track en trace op telefoon gezet, maar hield die wel nauwlettend in de gaten.
Voor mij was dat geen leven, dus ik heb de stekker eruit getrokken.
Mijn vraag is voor diegenen die overspel/vreemdgaan/prostitutie/leugens hebben meegemaakt en door zijn gegaan met hun partner, hoe ze dit een plek hebben kunnen geven en of dit gegeven nog steeds een rol speelt?
Ik breek momenteel een lang huwelijk af (ja Sapsorrow lang, heel lang) omdat mijn man is vreemd gegaan. In eerste instantie geprobeerd het huwelijk te redden, maar ik merkte dat wat hij gedaan had, ik geen plaats kon geven. Bleef wantrouwend, zag overal een leugen in, gespannen etc. We hadden ook zeker nog leuke momenten, vakanties etc.
Maar ging zelfs zover dat ik uitstapjes deed met hem, om maar te voorkomen dat hij weer vreemd zou gaan (kronkel in mijn kop, maar zover kun je dus gaan). Geen track en trace op telefoon gezet, maar hield die wel nauwlettend in de gaten.
Voor mij was dat geen leven, dus ik heb de stekker eruit getrokken.
Mijn vraag is voor diegenen die overspel/vreemdgaan/prostitutie/leugens hebben meegemaakt en door zijn gegaan met hun partner, hoe ze dit een plek hebben kunnen geven en of dit gegeven nog steeds een rol speelt?
donderdag 28 april 2016 om 15:06
Heb me in mijn leven aan beide zijden van het spectrum begeven. Kan me voorstellen hoe het werkt, maar weet ook hoe het voelt. Mijn ex en ik zijn al lang uit elkaar maar dat had overspel weinig mee te maken. Drankgebruik wel, helaas.
Vreemdgaan heeft weinig te maken met een gebrek aan liefde voor je partner. Het is iets wat mensen soms doen. Omdat het kan, omdat de hormonen op hol slaan en omdat ze denken dat ze er zonder problemen mee weg komen. Het is soms één van de minder leuke kanten van het leven. Je hebt je partner nu eenmaal niet aan een touwtje en soms doet iemand dingen die je hem of haar liever niet ziet doen. Niet leuk, maar voor mij zeker niet onoverkomelijk.
Ik heb een vriendin dit al heel lang samen is met een man die regelmatig vreemd gaat, en dat vreet aan haar. Ze houdt van hem, maar zij kan er eigenlijk niet mee leven. Ik denk dat het voor haar gewoon heel anders voelt en een andere lading heeft dan voor mij.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
donderdag 28 april 2016 om 15:22
@ idbieepl;
Mijn vriend is 5 jaar geleden vreemdgegaan en ja, het heeft nog steeds impact op mijn leven al denk ik er niet dagelijks aan. Maar zit hij net iets te vaak op zijn telefoon of is hij kribbig of op zakenreis dan schiet het weleens door mijn hoofd.
Maar wat ik van het Vivaforum geleerd heb: als ik breek met deze man (zal nooit kunnen want twee jonge kinderen samen) dan zal ik bij een eventuele volgende relatie nooit meer 100% zekerheid hebben dat hij niet zal vreemdgaan. Dat dacht ik namelijk ook bij mijn huidige vriend en dat vertrouwen is helaas beschaamd. Wat dat betreft is er bij mij wel iets gebroken en natuurlijk weet ik dat er ook hondstrouwe mannen zijn die echt niet vreemdgaan. Toch zal ik dat nooit zeker weten en dat vind ik eigenlijk nog bijna het ergste; dat dat vertrouwen bij mij voor altijd beschadigd zal zijn.
Mijn vriend is 5 jaar geleden vreemdgegaan en ja, het heeft nog steeds impact op mijn leven al denk ik er niet dagelijks aan. Maar zit hij net iets te vaak op zijn telefoon of is hij kribbig of op zakenreis dan schiet het weleens door mijn hoofd.
Maar wat ik van het Vivaforum geleerd heb: als ik breek met deze man (zal nooit kunnen want twee jonge kinderen samen) dan zal ik bij een eventuele volgende relatie nooit meer 100% zekerheid hebben dat hij niet zal vreemdgaan. Dat dacht ik namelijk ook bij mijn huidige vriend en dat vertrouwen is helaas beschaamd. Wat dat betreft is er bij mij wel iets gebroken en natuurlijk weet ik dat er ook hondstrouwe mannen zijn die echt niet vreemdgaan. Toch zal ik dat nooit zeker weten en dat vind ik eigenlijk nog bijna het ergste; dat dat vertrouwen bij mij voor altijd beschadigd zal zijn.
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 28 april 2016 om 15:24
was een slippertje in ons geval van mijn man. .... ik zag dat hij spijt had, zag mijn eigen aandeel ,zag mijn jonge kinderen waaronder een pasgeboren baby, zag zijn goede kanten waaronder toewijding..... en op dat moment besloot ik alleen nog maar vooruit te kijken en nooit meer achteruit..... nooit meer...... voelt nog altijd als de grootste prestatie die ik ooit geleverd heb...... er kwam een positieve spiraal die alleen maar upwaarts ging en ja we werden op nieuw gelukkig en kregen zelfs nog een kindje. af en toe deed het vreselijk zeer en toch deed ik daar verder niks aan, ik wachtte tot het over ging, besprak het ook niet met mijn man, zijn gedrag gaf verder geen aanleiding tot verder wantrouwen, nooit spijt van gehad,
--
donderdag 28 april 2016 om 15:42
vind het zo erg dat je zegt dat jij je eigen aandeel erin hebt gehad. Iedereen heeft het wel eens erg druk of problemen waarom je geen zin in seks hebt, als je man daar niet mee om kan gaan waarom ben je dan bij hem? Nu klinkt het net alsof jij perfect moet zijn want anders gaat hij vreemd. Is toch niet leuk om zo te moeten leven?
donderdag 28 april 2016 om 17:50
Met dat dikgedrukte ben ik het eens.
Tegelijk vind ik het wel logisch dat Zeeland in een positie is geplaatst waardoor zij pas op de plaats moet maken en opnieuw voor zichzelf wil bedenken wie zij inmiddels is, of zij nog dezelfde is als eerst en naast wie zij nu eigenlijk is, wat zij wil en wat zij zichzelf toe in staat acht.
Vaak zie je wel dat mensen kiezen vanuit het weten - op dát moment - wie zij zijn. Je kiest dan voor een bepaalde richting qua werk, voor al of niet een partner en wat voor één dan, voor wel of niet ouderschap, enz. Vaak leidt de ene keuze tot de volgende.
Dan volgt er een langere periode waarin je, met kinderen en partner, je een tijdje niet zulke essentiële keuzes meer hoeft te maken en dat je vooral de consequenties uitvoert en beleeft van eerdere keuzes.
Pas wanneer je iets meemaakt waardoor je die voorgaande keuzes en hun consequenties gaat evalueren, dan ontstaat mogelijk de vraag of je inmiddels veranderd bent. Of je nog dezelfde bent van toen? Of je dezelfde keuze(s) opnieuw wilt maken. Wie je eigenlijk inmiddels bent (geworden)?
Ik denk dat het dat 'pas op de plaats maken' van Zeeland is wat wij hier meelezen. En dat Zeeland nu juist aan het uitzoeken is wie zij nu is, wat zij wil en waartoe zij in staat is.
Impulsief is Zeeland in ieder geval niet
donderdag 28 april 2016 om 18:10
Ik zou zeggen, lees mijn stukje nog eens, dan valt het op dat het tussen aanhalingstekens staat. Het lijkt mij wel duidelijk hóe ik dat bedoeld heb.
Je gaat er vanuit dat alle stellen een gelijkwaardige relatie hebben, en het zou mooi zijn als dat zo was, maar helaas is dat lang niet altijd het geval.
Volg je passie en wees niet bang om te falen. Er kan heel veel in het leven, je hebt je dromen niet voor niets. En zorg dat de weg ernaartoe ook gewoon leuk is. Andre Kuipers
donderdag 28 april 2016 om 18:13
Wat een arrogante houding hebben veel forummers hier zeg. Op basis van een eenzijdig verhaal, dat natuurlijk verre van compleet is, totaal overtuigd zijn van je visie dat to over zich heen laat lopen, niet genoeg voor zichzelf opkomt en man vooral een arrogante lul is in het verhaal. En verontwaardigd zijn dat to niet reageert zoals jij vind dat ze in deze situatie zou moeten reageren.
Tegen die mensen zou ik willen zeggen: probeer zo'n topic nou eens niet te gebruiken om to te overtuigen van jouw gelijk. Geef je visie, maar weet dat je schrijft vanuit je eigen referentiekader. Probeer je eigen ervaringen niet te projecteren. En stop vooral met verontwaardigd zijn. Dat is echt zo ongepast...
Tegen die mensen zou ik willen zeggen: probeer zo'n topic nou eens niet te gebruiken om to te overtuigen van jouw gelijk. Geef je visie, maar weet dat je schrijft vanuit je eigen referentiekader. Probeer je eigen ervaringen niet te projecteren. En stop vooral met verontwaardigd zijn. Dat is echt zo ongepast...
donderdag 28 april 2016 om 18:35
donderdag 28 april 2016 om 18:36
Er zijn zat mensen die anders reageren.
Door er een paar uit te halen zijn we alleen maar bezig elkaar te wijzen op hoe we dingen (verkeerd) zien, en da's maar 1 ding: a waste of time.
Dus hoop dat dat denken in ' kampen' op kan houden.
Door er een paar uit te halen zijn we alleen maar bezig elkaar te wijzen op hoe we dingen (verkeerd) zien, en da's maar 1 ding: a waste of time.
Dus hoop dat dat denken in ' kampen' op kan houden.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 28 april 2016 om 18:38
eenmaal vreemdgaan is iets heel anders dan je partner stelselmatig jarenlang achter elkaar bedriegen en voorliegen.
Dat valt eigenlijk niet te begrijpen, terwijl over een slippertje, zeker gezien bijzondere omstandigheden, nog te praten valt ( denk ik).
En ik denk dat de situatie van Zeeland zo complex is dat de kans dat ze er samen uitkomen nihil is. Volgens mij heb je in zo'n situatie echt professionele hulp nodig wil het nog een kans hebben.
Dat valt eigenlijk niet te begrijpen, terwijl over een slippertje, zeker gezien bijzondere omstandigheden, nog te praten valt ( denk ik).
En ik denk dat de situatie van Zeeland zo complex is dat de kans dat ze er samen uitkomen nihil is. Volgens mij heb je in zo'n situatie echt professionele hulp nodig wil het nog een kans hebben.
