Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. 
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... 
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
maandag 2 mei 2016 om 12:02
Dit zal voor veel mannen gelden, ja. Maar als ik Zeeland zo lees is er toch meer aan de hand. Vergelijk met het met eten. We kennen allemaal wel dat we af en toe zin hebben in iets anders, af en toe te veel eten, zin hebben in iets heel slechts etc. Maar als je al jaren stiekem jezelf overeet, en je ervoor schaamt dan is er toch wel meer aan de hand.
Ook wat Zeeland zegt over dat hij het de eerste vier jaar niet deed in de relatie klopt hiermee. Dan is het allemaal nog nieuw, anders, je denkt dat je er af bent. Maar dan ga je 1 x voor de bijl.....schaamte, schuld. Maar ja, stiekem en niemand komt erachter. En voila, het oude patroon is weer opgepakt.
Zeeland is de enige die kan beslissen of ze het echt dood analyseert. Ik ben natuurlijk gekleurd door wat ik zelf heb meegemaakt, maar bij mijn partner was het ook een coping mechanism. Na therapie is hij ervan af geraakt en heeft de behoefte niet meer.
maandag 2 mei 2016 om 12:08
Dat stukje herken ik eerlijk gezegd wel
. Ook ik ben verbaal een stuk sterker dan mijn man en dat is voor hem niet makkelijk. Echter begreep ik van jou dat jullie regelmatig goede gesprekken hadden en ik neem dan aan dat die op gelijkwaardige basis waren? Dan had hij toch aan kunnen geven wat hem zo aan jou frustreerde i.p.v. dit net zo lang op te kroppen tot hij geen andere uitweg zag dan zich af te reageren bij die "dames? Maar ja, wij (en dus ook jij) kunnen niet in het hoofd van je man kijken en het is dus allemaal gokken wat hij destijds dacht en waarom hij dingen wel/niet deed. En dat is nu eigenlijk nog steeds het geval: misschien probeert hij allerlei uitspraken op je uit om te kijken welke je uiteindelijk pikt en daarmee ophoudt met vragen naar het waarom, omdat hij het zelf niet echt weet. Of misschien is het een doortrapte l*l, die denkt dat hij je zo kan bespelen dat je hem vergeeft en hij gewoon kan doorgaan zoals hij de afgelopen 20 jaar bezig is geweest.
De enige die echt weet hoe het zit is je man en je geeft aan dat hij op elk ander gebied altijd een goede partner is geweest, dus zou je moeten kunnen vertrouwen op wat hij je vertelt. Een dilemma, hoor!
maandag 2 mei 2016 om 12:13
Dan alsnog denk ik dat het waarom niet zo ingewikkeld is als hij het nu doet voorkomen (en jij geloof ik eigenlijk graag wil dat het is). Het is iets waar hij altijd mee bezig is geweest (dat stukje komt overeen met een verslaving) en als hij dan eens niet tevreden was met jou, ging'ie "lekker van bil met een hoer. Ha, puh.." Dat klinkt mij ook niet perse in de oren als een drang die hij niet kon stoppen. Iets in het huwelijk triggerde hem om het te gaan doen. Een verslaving is er gewoon, die hoeft niet getriggerd te worden. (Een alcoholist drinkt makkelijker wanneer er thuis iets rots gebeurt, maar drinkt óók als dat niet gebeurt.)
Ik zou het ook onverteerbaar vinden om te denken dat hij dit "gewoon deed omdat het kon", maar hoe meer ik lees, hoe meer ik de indruk krijg dat het toch zo is
!
maandag 2 mei 2016 om 12:15
maandag 2 mei 2016 om 12:19
Dit is wat ik eerder ook suggereerde over de onderlinge verhoudingen, dat het op dit topic lijkt/even leek alsof hij zeg maar de broek aan heeft/beslissingen neemt etc in jullie relatie, maar dat hij zelf wellicht al jaren het gevoel heeft dat dat andersom het geval is, cq dat hij de zwakkere is oid. Het zal niet de eerste persoon zijn die voor zijn gevoel toch braaf alles doet wat er van hem verwacht wordt in een relatie en gezin en 'dus' vindt dat hij af en toe wel recht heeft op whatever wat voor verzetje. Natuurlijk een belachelijke redenatie en ook excuus om niet op een andere/constructieve manier om te gaan met je frustraties, maar heb het vaker gezien/gehoord.
Ben het dus eens met Anonimium dat hij toch echt zelf het patroon zal moeten doorbreken van zijn manier van omgaan met frustraties/spanningen en zijn wellicht ingebeelde zwakkere/onderdanige positie tov TO.
maandag 2 mei 2016 om 12:44
Dit valt naar mijn idee in de categorie aanval is de beste verdediging. Jammer, dat hij nu meent dat ook jij een aandeel hebt gehad in de problemen. Voor de duidelijkheid: indien en voor zover er problemen zouden zijn geweest in jullie huwelijk, dan had hij dat op dat moment kunnen aankaarten: eerlijk en open communicatie heet dat. Naar een DVP gaan is geen oplossing voor een eventueel probleem, het proberen af te schuiven op jou des te minder.:
[...]
Klopt.
Aanvulling:
Gisteren suggereerde hij ineens juist dat ik wèl een aandeel zou hebben gehad in de problematiek. Hij legde voor de zoveelste keer uit hoe rot het voelde en hoe beschamend als hij naar de hoeren was geweest, Ik vroeg hem dan ook WAAROM hij dan in hemelsnaam GING, als het toch allemaal zo'n lijdensweg voor hem was.
Hij noemde toen 2 irritaties van hem over mij (!?), zei dat het mss geen goede oplossing was geweest om dan naar de hoeren te gaan, maar dat ons huwelijk echt niet zo koek en ei was.
Hij wilde nog gaan toelichten waar meneer zich allemaal nog meer aan gestoord had, maar dat was het punt waarop ik het afkapte en hem zei dat als DAT zijn insteek was, om MIJ de schuld te gaan geven van zijn jarenlange bedrog, als hij de verantwoordelijkheid zou gaan afschuiven op MIJ omdat ik bwvs het dopje niet op de tandpasta had gedaan, tig jaar geleden, dat hij dan per METEEN kon vertrekken.
In slechts uiterst uitzonderlijke gevallen kan ik mij voorstellen dat een man/vrouw zijn gerief elders zoekt. Bijvoorbeeld als een van de partner(s) niet meer in staat blijkt om de ander enige vorm van affectie te tonen, bijvoorbeeld door een medische oorzaak, en de andere partner wel die behoefte heeft of wanneer beide partners in goed overleg afspreken een open relatie te hebben. In een dergelijk geval kan een DVP of en HVP wellicht uitkomst bieden. Maar als ik jou zo begrijp, was er op seksueel vlak niets mis in jullie relatie en als er dingen waren waarin hij meende dat jij toerekenbaar tekort schoot, had hij dit op dat moment kunnen aankaarten. Ik kan me voorstellen dat zo'n opmerking in het verkeerde keelgat schoot!
Love doesn't ask why...
maandag 2 mei 2016 om 13:02
Ik vind vooral dat haar man het allemaal veel te ingewikkeld maakt. Hij lijkt zich inderdaad in allerlei bochten te draaien, terwijl hij wrs de grootste kans maakt op het behouden van zijn huwelijk als hij nou 'gewoon' eens heel eerlijk over van alles en nog wat gaat zijn, hoe erg die versie dan ook zal zijn of ook al is zijn antwoord 'ik weet het zelf eigenlijk allemaal niet eens.' Als hij verstoppertje blijft spelen, zullen zijn kansen op het behouden van het huwelijk alleen maar dalen vermoed ik zo. Maar goed, hij is doorgewinterd in liegen/ bedriegen, dus misschien is gewoon eerlijk zijn teveel gevraagd.
maandag 2 mei 2016 om 13:13
Het kan natuurlijk heel goed zijn dat hij onvrede heeft over bepaalde dingen in jullie huwelijk. Dat is op zich heel gewoon. Hele volksstammen hebben dat. Mijn man baalt ook wel eens van mij of van het gezinsleven waar we met handen en voeten aan gebonden zijn. En dan is hij een paar dagen chagarijnig of zoekt een keer ruzie met mij en bespreekt zijn frustratie. Als ik er last van heb ga ik meer snoepen, 's avonds een wijntje drinken en niet alleen in het weekend. Zoek ruzie doe vervelend en praat. We doen van alles omdat het soms ook niet in 1x duidelijk is waar de frustratie vandaan komt, maar uiteindelijk praten we. en dealen we er mee op een manier waar we beide wat mee kunnen.
Hoe deed hij dat? en jij?
Ik ben trouwens verbaal ongeveer 120x sterker dan mijn man. Baalt hij ook wel eens van. Maar qua persoon zijn we absoluut aan elkaar gewaagd hoor, dat zit niet op woorden.
Allemaal smoesjes vind ik dit soort redenen. Calimero gedrag. Hou ik niet van.
Ik heb erg mee geprobeerd om het te begrijpen. Omdat ik het je zo gun TO, dat het te begrijpen is. Dat hij een goede reden heeft. Dat hij ondanks dit best ok is, en dat het allemaal wel goed komt. Maar hoe verder we komen in de tijd en met zijn reacties en gedrag, hoe meer ik weer terug kom bij mijn oorspronkelijke gevoel.
Sommige dingen WIL ik gewoon niet. Ongeacht wat, hoe of waarom. GEWOON NIET. En dit verhaal valt daar wat mij betreft echt ook onder.
en natuurlijk vind ik nog steeds dat jij het op je eigen manier moet doen. Ik hoop echter wel van harte dat je goed luistert naar je diepste zelf. En dat je daar ook weet dat jij ook, gewoon iets niet mag willen.
Hoe deed hij dat? en jij?
Ik ben trouwens verbaal ongeveer 120x sterker dan mijn man. Baalt hij ook wel eens van. Maar qua persoon zijn we absoluut aan elkaar gewaagd hoor, dat zit niet op woorden.
Allemaal smoesjes vind ik dit soort redenen. Calimero gedrag. Hou ik niet van.
Ik heb erg mee geprobeerd om het te begrijpen. Omdat ik het je zo gun TO, dat het te begrijpen is. Dat hij een goede reden heeft. Dat hij ondanks dit best ok is, en dat het allemaal wel goed komt. Maar hoe verder we komen in de tijd en met zijn reacties en gedrag, hoe meer ik weer terug kom bij mijn oorspronkelijke gevoel.
Sommige dingen WIL ik gewoon niet. Ongeacht wat, hoe of waarom. GEWOON NIET. En dit verhaal valt daar wat mij betreft echt ook onder.
en natuurlijk vind ik nog steeds dat jij het op je eigen manier moet doen. Ik hoop echter wel van harte dat je goed luistert naar je diepste zelf. En dat je daar ook weet dat jij ook, gewoon iets niet mag willen.
maandag 2 mei 2016 om 13:18
Euhh..integendeel hoor, het is net andersom, hij houd wijselijk zijn mond.
Maar goed, we weten allemaal wel, dat deze hier niet zuiver is, was en dat ook nooit zal worden.
.
Ik kan lullen, en praten, maar diegene die hier maar blijven inpraten, en lullen, pff...
Man man, zo kun je alles wel goed praten.
Deze hier heeft nog veel meer gedaan,..dat is dan ook exact de reden dat hij zich zo manifesteert.
We are the heroes of our time, but we are dancing with demons in our minds..
maandag 2 mei 2016 om 13:22
Helemaal eens met wat Rrinke zegt en volgens mij heeft het gedrag van Zeeland's man niets te maken met onvrede over het huwelijk en zelfs al zou dat zo zijn, dan is dit nog geen rechtvaardigingsgrond om plezier dan maar bij een DVP te zoeken. Bovendien hield, voor zover ik het goed begrepen heb, de onvrede niet verband met met problemen van seksuele aard. Die vlieger gaat dus wat mij betreft niet op.
Love doesn't ask why...
maandag 2 mei 2016 om 13:35
Ja. Goed punt.
En dat doe ik ook. Vertellen waar mij dit precies raakt. Wat ik het ergste vind. Wat de vragen zijn die nu in me opkomen. (Ben ik wel genoeg? Heb ik ergens in gefaald? Ben ik te erg 'ver-trut' in de loop der jaren? Wat is mijn aandeel, als die er is? Ben ik teveel met mezelf bezig geweest? Ken ik hem eigenlijk wel? Wat was echt? Waarom heb ik dit niet gezien? )
Het kwetst me dat hij me niet in vertrouwen heeft genomen. Toen zijn onvrede groeide. En hij ervoor koos om de oplossing bij andere vrouwen te zoeken.
maandag 2 mei 2016 om 13:37
Dat niet, maar zoals je uit mijn vorige post hebt kunnen lezen kunnen er naar mijn mening in dat soort omstandigheden wel onderlinge afspraken gemaakt worden. Daar is in dit geval geen sprake van: alles stiekem en seksueel leek er niets aan de hand te zijn. Dat maakt het naar mijn idee nog wranger voor TO.
Love doesn't ask why...
maandag 2 mei 2016 om 13:41
maandag 2 mei 2016 om 13:44
Niet gewoon bij een andere vrouw, maar bij een DVP nota bene..! Als hij nooit eerder onvrede heeft geuit is het wel zwak om daar nu mee te komen, nadat hij onvrijwillig heeft moeten opbiechten dat hij wratten heeft. Indien hij geen wratten zou hebben gehad, zo het eventuele problematiek nog steeds onder het tapijt geveegd hebben. Wel erg makkelijk om nu een eventuele oorzaak bij jou neer te leggen...
Love doesn't ask why...
maandag 2 mei 2016 om 13:47
Wat zou volgens jou dat een goede reden zijn om jou schuldig te maken aan zijn acties? Dit kun je toch gewoon rationeel neersabelen?
Logisch vervolg is trouwens dat je het DUS ook niet kunt voorkomen in de toekomst.
Als er iets gaan veranderen dan is dat omdat hij dat wil. Misschien omdat hij nu heeft gezien wat hij er, naast een vol rubbertje en een vies gevoel, mee aanricht.
Flairadres@hotmail.com
maandag 2 mei 2016 om 13:56
Ja we hadden (hebben) ook regelmatig goede gesprekken. Gelijkwaardig. Dat vond ik ook een kracht v onze relatie. Maar dat lijkt/blijkt nu toch anders. Anders zou hij toch niet die noodzaak voelen om zich daar af te reageren? Dat is het dubbele, ik twijfel nu aan alles. Het gelijkwaardige, doe goede gesprekken, die waren voor mij... super. Dacht voor hem ook. Ik bespeurde nooit frustratie oid na zo'n gesprek. Wat was echt?:
[...]
Dat stukje herken ik wel
(...).
De enige die echt weet hoe het zit is je man en je geeft aan dat hij op elk ander gebied altijd een goede partner is geweest, dus zou je moeten kunnen vertrouwen op wat hij je vertelt. Een dilemma, hoor!
maandag 2 mei 2016 om 14:01
:
[...]
Dan alsnog denk ik dat het waarom niet zo ingewikkeld is als hij het nu doet voorkomen (en jij geloof ik eigenlijk graag wil dat het is). Het is iets waar hij altijd mee bezig is geweest (dat stukje komt overeen met een verslaving) en als hij dan eens niet tevreden was met jou, ging'ie "lekker van bil met een hoer. Ha, puh.." Dat klinkt mij ook niet perse in de oren als een drang die hij niet kon stoppen. Iets in het huwelijk triggerde hem om het te gaan doen. Een verslaving is er gewoon, die hoeft niet getriggerd te worden. (Een alcoholist drinkt makkelijker wanneer er thuis iets rots gebeurt, maar drinkt óók als dat niet gebeurt.)
Ik zou het ook onverteerbaar vinden om te denken dat hij dit "gewoon deed omdat het kon", maar hoe meer ik lees, hoe meer ik de indruk krijg dat het toch zo is
Hij zegt ook dat het 'niks betekende', het 'was nooit iets emotioneel verbondens' , maar 'gewoon een vorm van zelfbevrediging die een stapje verder ging'.
Past dit in jouw theorie? En wat moet ik hier nu van vinden...? Ik weet het niet.
maandag 2 mei 2016 om 14:06
Ach, valse verklaring, echte verklaring... waarheidsvinding is ingewikkeld.
Ik denk eerlijk gezegd dat een therapeut meer op zoek gaat naar een vorm waar beide partijen zich in kunnen vinden. Niet perse 'De Waarheid'.
Het gaat een therapeut toch om het herschikken v een onverteerbaar stuk, net zolang tot beide partijen ermee 'verder' kunnen. Het is geen detective. Het is een therapeut.
maandag 2 mei 2016 om 14:10
Zeeland, jij schrijft ergens: "Omdat ik het ergens tot een 'logisch verhaal' wil maken."
En nu schrijft Nelladella: "Hij zal van alles verzinnen, tot hij op een verhaaltje stuit waar jij vrede mee hebt."
Dat is het precies.
Hij schiet met hagel en hoopt dat hij een keer raak schiet in de zin van dat jij het/hem dan begrijpt.
Ik zie jou weer loeihard werken. HIJ krijgt advies bij de huisarts, JIJ gaat er achteraan, nagaan of dat instituut een goede plek is. Hoe zou het voor je zijn als je het handelen, het stappen zetten, echt aan hem overlaat? Kun je meteen zien wat hij doet omdat HIJ het wil, en wat hij doet en zegt om JOU tevreden te stellen. Dat zou volgens mij een heel goede stap zijn, in welke richting dan ook.
De verantwoordelijkheid (of je iets nu begrijpt of niet begrijpt) laten liggen bij degene die 'm heeft en moet hebben.
En geloof me: als er dingen in een huwelijk/relatie zijn die iemand niet bevallen, probeer je die IN de relatie op te lossen. Zodra dat daar buiten gebeurt, met andere mensen (minnares, 'iemand met wie ik zo goed kan praten', een hoer) is dat per definitie niet een oplossing IN de relatie. De schuldvraag doet er niet toe. Je moet de problemen oplossen waar ze liggen, namelijk IN de relatie. Daar buiten is per definitie zinloos en maakt veel stuk. Jij staat nu met die brokstukken in je handen. Niet omdat jij dingen 'fout gedaan hebt', maar omdat je man de oplossing BUITEN jullie huwelijk heeft gezocht.
Als je zo niet in elkaar zit, als je graag zelf de verantwoordelijkheid neemt en trouw wilt zijn (aan jezelf en aan de ander) (en ik vermoed dat jij zo iemand bent) ga je dit alles PER DEFINITIE niet begrijpen. Maar zo lang jij zoekt, zal hij je dingen blijven aanreiken. Trial and error. Hij ziet vanzelf wel wat 'er in gaat' en wat niet, bij je. Ik denk dat dat begrip nooit komt. Je zult het nooit 'bevatten'. Simpelweg omdat het jouw manier van leven, van handelen, van omgaan met ongenoegen en problemen niet is.
En nu schrijft Nelladella: "Hij zal van alles verzinnen, tot hij op een verhaaltje stuit waar jij vrede mee hebt."
Dat is het precies.
Hij schiet met hagel en hoopt dat hij een keer raak schiet in de zin van dat jij het/hem dan begrijpt.
Ik zie jou weer loeihard werken. HIJ krijgt advies bij de huisarts, JIJ gaat er achteraan, nagaan of dat instituut een goede plek is. Hoe zou het voor je zijn als je het handelen, het stappen zetten, echt aan hem overlaat? Kun je meteen zien wat hij doet omdat HIJ het wil, en wat hij doet en zegt om JOU tevreden te stellen. Dat zou volgens mij een heel goede stap zijn, in welke richting dan ook.
De verantwoordelijkheid (of je iets nu begrijpt of niet begrijpt) laten liggen bij degene die 'm heeft en moet hebben.
En geloof me: als er dingen in een huwelijk/relatie zijn die iemand niet bevallen, probeer je die IN de relatie op te lossen. Zodra dat daar buiten gebeurt, met andere mensen (minnares, 'iemand met wie ik zo goed kan praten', een hoer) is dat per definitie niet een oplossing IN de relatie. De schuldvraag doet er niet toe. Je moet de problemen oplossen waar ze liggen, namelijk IN de relatie. Daar buiten is per definitie zinloos en maakt veel stuk. Jij staat nu met die brokstukken in je handen. Niet omdat jij dingen 'fout gedaan hebt', maar omdat je man de oplossing BUITEN jullie huwelijk heeft gezocht.
Als je zo niet in elkaar zit, als je graag zelf de verantwoordelijkheid neemt en trouw wilt zijn (aan jezelf en aan de ander) (en ik vermoed dat jij zo iemand bent) ga je dit alles PER DEFINITIE niet begrijpen. Maar zo lang jij zoekt, zal hij je dingen blijven aanreiken. Trial and error. Hij ziet vanzelf wel wat 'er in gaat' en wat niet, bij je. Ik denk dat dat begrip nooit komt. Je zult het nooit 'bevatten'. Simpelweg omdat het jouw manier van leven, van handelen, van omgaan met ongenoegen en problemen niet is.
