Relaties
alle pijlers
partner en mantelzorg, balans in relatie zoek
vrijdag 3 juli 2026 om 13:58
Help, na 22 jaar getrouwd ben ik inmiddels de weg kwijt in onze relatie. Een kwart eeuw geleden leerde ik mijn vrouw kennen. Ze had toen al wat medische problemen, maar we hadden het gezellig. Kortom, huisje, boompje, beestje, en een inmiddels volwassen kind.
Ik heb een leuke baan met soms (voor mij dan) spannende dingen, soms 9-5, maar soms ook 16 uur op een dag (2-3x per jaar)
Zij was ooit verpleegster, maar inmiddels al weer lang wao. Financieel geen issues.
In de loop van de jaren ben ik steeds meer mantelzorg gaan verlenen, in de vorm van veel dingen in het huishouden, naar medische afspraken rijden omdat ze dat zelf niet meer kan etc. Mijn werkgever geeft daarvoor ook alle ruimte, met de afspraak dat ik wel de werkzaamheden goed afstem (dus af en toe 's avonds even door zodat collega's ook verder kunnen), zeker als ze weer eens in het ziekenhuis ligt.
De laatste tijd ontstaat er echter steeds meer wrijving. "Ze kan zichzelf niet zijn", "Ik begrijp haar niet", "Voelt steeds meer als broer en zus", "ben je nou al weer aan het werk", etc.
Soms vraagt ze of ik iets wil doen, dan doe ik dat, en vervolgens: je hoeft niet alles te doen.
Soms gaat ze 'zware' dingen doen als ik de hond aan het uitlaten ben, terwijl ik dat klusje later had willen doen. Alsof ze zich wil bewijzen.
Mijn hobby's komen regelmatig in de knel en als ik dan na een keer of 5-6-7 uitstel van de dingetjes die ik leuk vind, een keer op mijn strepen ga staan, dan is het bonje. Ook lijkt het wel of ze altijd medische shit planned op tijden dat ik naar een symposium moet of andere leuke werk dingen heb, waardoor ik wéér niet mee kan (chagrijnige collega's als gevolg).
Spontaan iets leuks regelen (avondje theater of zo) lukt niet meer want er is altijd wat. Dat doe ik dus niet meer met als gevolg een sneer: "je regelt nooit iets uit je zelf". Ook worden haar reacties steeds agressiever lijkt wel, b.v. als je het verkeerde merk uit de super meeneemt, of 10 minuten te laat bent doordat een collega nog iets wil weten. Op alles wat ik voorstel is het : nee
Bij mijzelf merk ik dat ik steeds minder deel. Een leuk dingetjes op het werk deel ik niet meer. Een leuke creatie van mijn hobby deel ik niet meer etc.
Kortom, ik voel mij meer een boksbal en wil zo graag terug naar die tijd dat we samen spontaan de stad in gingen, samen koken, kloten in de tuin etc....
maar hoe? hoe kan ik haar uit die negatieve spiraal trekken als zij vindt dat IK juist de negatieveling ben. Haar issues benoemen leidt alleen maar tot ruzie.
Ik wil niet uit elkaar of zo. Ik weet het niet meer.
Ik heb een leuke baan met soms (voor mij dan) spannende dingen, soms 9-5, maar soms ook 16 uur op een dag (2-3x per jaar)
Zij was ooit verpleegster, maar inmiddels al weer lang wao. Financieel geen issues.
In de loop van de jaren ben ik steeds meer mantelzorg gaan verlenen, in de vorm van veel dingen in het huishouden, naar medische afspraken rijden omdat ze dat zelf niet meer kan etc. Mijn werkgever geeft daarvoor ook alle ruimte, met de afspraak dat ik wel de werkzaamheden goed afstem (dus af en toe 's avonds even door zodat collega's ook verder kunnen), zeker als ze weer eens in het ziekenhuis ligt.
De laatste tijd ontstaat er echter steeds meer wrijving. "Ze kan zichzelf niet zijn", "Ik begrijp haar niet", "Voelt steeds meer als broer en zus", "ben je nou al weer aan het werk", etc.
Soms vraagt ze of ik iets wil doen, dan doe ik dat, en vervolgens: je hoeft niet alles te doen.
Soms gaat ze 'zware' dingen doen als ik de hond aan het uitlaten ben, terwijl ik dat klusje later had willen doen. Alsof ze zich wil bewijzen.Mijn hobby's komen regelmatig in de knel en als ik dan na een keer of 5-6-7 uitstel van de dingetjes die ik leuk vind, een keer op mijn strepen ga staan, dan is het bonje. Ook lijkt het wel of ze altijd medische shit planned op tijden dat ik naar een symposium moet of andere leuke werk dingen heb, waardoor ik wéér niet mee kan (chagrijnige collega's als gevolg).
Spontaan iets leuks regelen (avondje theater of zo) lukt niet meer want er is altijd wat. Dat doe ik dus niet meer met als gevolg een sneer: "je regelt nooit iets uit je zelf". Ook worden haar reacties steeds agressiever lijkt wel, b.v. als je het verkeerde merk uit de super meeneemt, of 10 minuten te laat bent doordat een collega nog iets wil weten. Op alles wat ik voorstel is het : nee
Bij mijzelf merk ik dat ik steeds minder deel. Een leuk dingetjes op het werk deel ik niet meer. Een leuke creatie van mijn hobby deel ik niet meer etc.
Kortom, ik voel mij meer een boksbal en wil zo graag terug naar die tijd dat we samen spontaan de stad in gingen, samen koken, kloten in de tuin etc....
maar hoe? hoe kan ik haar uit die negatieve spiraal trekken als zij vindt dat IK juist de negatieveling ben. Haar issues benoemen leidt alleen maar tot ruzie.
Ik wil niet uit elkaar of zo. Ik weet het niet meer.
zaterdag 4 juli 2026 om 11:26
Hee joh, dit klinkt naar, lijkt me heel zwaar voor je. Het klinkt alsof je enorm je best doet. Is het mogelijk dat je vrouw aan een depressie lijdt? Kunnen jullie daar hulp voor zoeken? Je schrijft 'als ze weer eens in het ziekenhuis ligt', dus zo te horen heeft ze het fysiek zwaar - dat kan natuurlijk na jaren ook mentaal een tol gaan eisen.
Verder heb ik ook wel het idee dat je op je strepen zou 'moeten' gaan staan als het gaat om de leuke/belangrijke dingen op je werk. Het kan niet zo zijn dat jij die altijd moet laat gaan. Je moet ook voor jezelf zorgen. Wat gebeurt er als je een keer zegt; nee, op die dag kan ik niet mee vanwege werk, dus wel zullen het moeten verzetten of je gaat samen met je zus/tante/regiotaxi? Of als jullie meer een gezamenlijke agenda gaan bijhouden, dus dat je van tevoren een paar rode kruisen plaatst? Natuurlijk niet voor zeer ernstige dingen en medische spoed, maar voor dingen waar mee geschoven kan worden.
En wat gebeurt er als je spontaan iets liefs voor jullie twee regelt, bijvoorbeeld lekkere dingen in huis halen voor een vrijdagavond zodat jullie net als ooit weer samen staan te koken (of kan dat niet meer)? Dus dat je zelf wat meer stuurt naar het positieve waar je zo naar snakt. Ik snap dat het moeilijk is als je een bozige of negatieve reactie krijgt, maar even laten gaan, proberen het goede te hervinden?
Ik hoop dat je hier antwoorden krijgt waar je wat aan hebt en dat je iets in werking kunt gaan zetten. En in ieder geval even van je af schrijven, want het valt niet mee. Veel sterkte.
Verder heb ik ook wel het idee dat je op je strepen zou 'moeten' gaan staan als het gaat om de leuke/belangrijke dingen op je werk. Het kan niet zo zijn dat jij die altijd moet laat gaan. Je moet ook voor jezelf zorgen. Wat gebeurt er als je een keer zegt; nee, op die dag kan ik niet mee vanwege werk, dus wel zullen het moeten verzetten of je gaat samen met je zus/tante/regiotaxi? Of als jullie meer een gezamenlijke agenda gaan bijhouden, dus dat je van tevoren een paar rode kruisen plaatst? Natuurlijk niet voor zeer ernstige dingen en medische spoed, maar voor dingen waar mee geschoven kan worden.
En wat gebeurt er als je spontaan iets liefs voor jullie twee regelt, bijvoorbeeld lekkere dingen in huis halen voor een vrijdagavond zodat jullie net als ooit weer samen staan te koken (of kan dat niet meer)? Dus dat je zelf wat meer stuurt naar het positieve waar je zo naar snakt. Ik snap dat het moeilijk is als je een bozige of negatieve reactie krijgt, maar even laten gaan, proberen het goede te hervinden?
Ik hoop dat je hier antwoorden krijgt waar je wat aan hebt en dat je iets in werking kunt gaan zetten. En in ieder geval even van je af schrijven, want het valt niet mee. Veel sterkte.
zaterdag 4 juli 2026 om 11:37
Heel eerlijk heeft dit bij mij tot een scheiding geleid, hij is apart gaan wonen en dat geeft onze verhouding echt gered. Hij voelde zich weer zelfstandig, ging zelf dingen oppakken die ik al jaren deed voor hem en herpakte zich. Ik bleef op oproep beschikbaar voor mantelzorg trouwens en we zagen elkaar nog steeds meerdere keren per week.
Ziek zijn verandert een mens enorm en ook diens karakter.
Ziek zijn verandert een mens enorm en ook diens karakter.
zaterdag 4 juli 2026 om 12:00
Ik zou haar haar medische afspraken zelf laten regelen via de WMO de zorgtaxi bijv. Klinkt verder ook niet of jij nog wat uit deze relatie haalt. Als er geen dankbaarheid meer is voor wat jij voor haar doet, is het misschien tijd om de relatie zoals hij nu is te beeindigen. Wil je voor deze vrouw de rest van je leven on hold zetten? Jij zal ook andere wensen en plannen hebben die je in een andere situatie zou doen, terwijl als je moet wachten tot zij er niet meer is, je zelf qua gezondheid wellicht ook de mogelijkheden niet meer hebt.
zaterdag 4 juli 2026 om 12:04
zaterdag 4 juli 2026 om 12:04
Het is heel lastig te bepalen waar nu echt de ruimte ligt. Vermoedelijk aan beide kanten en het beste kom je daarachter door te leren communiceren met elkaar (daarbij hoort ook echt goed luisteren naar elkaar). Daar zou ik hulp voor zoeken, zeker gezien je niet wil scheiden en juist op zoek bent naar weer een fijn samenleven.
Relatietherapie lijkt me goed, maar wellicht heeft lotgenotencontact ook meerwaarde. Heeft je vrouw een specifieke aandoening, dat je eens bij een patientenvereniging kunt aankloppen?
Relatietherapie lijkt me goed, maar wellicht heeft lotgenotencontact ook meerwaarde. Heeft je vrouw een specifieke aandoening, dat je eens bij een patientenvereniging kunt aankloppen?
zaterdag 4 juli 2026 om 12:31
zaterdag 4 juli 2026 om 13:05
Maar dan wel graag een therapeut die verstand heeft van relaties waarbij er 1 chronisch ziek is.
De meeste relatietherapeuten weten daar geen raad mee namelijk. Daar heb je niks aan.
Psytobe in Rotterdam heeft veel ervaring met chronisch zieken en hun partners. Ze doen/deden ook relatieweekenden. Ze betuttelen de zieke partner niet en zien goed hoe zo'n hulpverlenersrol de relatie helemaal scheef trekt.
Als Rotterdam te ver is, kunnen ze je wellicht doorverwijzen naar een centrum bij jullie in de buurt.
zaterdag 4 juli 2026 om 13:20
Dat ligt eraan. In geval van specialistenafspraken krijg je meestal een uitnodiging en daar moet je het mee doen. Natuurlijk kun je dat nog verzetten maar dan ben je zo weer heel wat weken verder voor je weer een plekje hebt (op een moment dat de ander ook uitkomt).
Dan maakt het nog uit of het een belangrijke afspraak is waar je ook graag je partner bij hebt en afspraken die meer routine zijn en waar elke andere taxi ook wel prima is.
Er is gewoon heel erg weinig over te zeggen zonder de details. Het is in elk geval duidelijk dat ze elkaar niet meer begrijpen en elkaar kwijt zijn.
zaterdag 4 juli 2026 om 13:38
To, het klinkt alsof jullie beiden worstelen met levend verlies. In de loop van de jaren veranderd er een heleboel en kunnen een boel dingen niet meer zoals eerst. Lukt het jullie om daar met z'n tweeën zonder verwijten over te praten? Kunnen jullie elkaar steunen? Dus ook als jij verdrietig bent om wat niet meer kan, dat zij jou kan steunen? Dat is soms best moeilijk omdat je je als zieke partner schaamt of teveel voelt.
zaterdag 4 juli 2026 om 13:39
Lees de OP nog eens. Het lijkt wel alsof ze het erom doet. Als ik lees hoe zij zich gedraagt kan ik me er best iets bij voorstellen.S-Groot schreef: ↑04-07-2026 13:20Dat ligt eraan. In geval van specialistenafspraken krijg je meestal een uitnodiging en daar moet je het mee doen. Natuurlijk kun je dat nog verzetten maar dan ben je zo weer heel wat weken verder voor je weer een plekje hebt (op een moment dat de ander ook uitkomt).
Dan maakt het nog uit of het een belangrijke afspraak is waar je ook graag je partner bij hebt en afspraken die meer routine zijn en waar elke andere taxi ook wel prima is.
Er is gewoon heel erg weinig over te zeggen zonder de details. Het is in elk geval duidelijk dat ze elkaar niet meer begrijpen en elkaar kwijt zijn.
zaterdag 4 juli 2026 om 13:45
Lees hem zelf nog maar een keer. Het valt gewoon echt niet te zeggen. Ik lees een man die ondanks een partner die best wat mantelzorg nodig heeft veel blijft werken in een uitdagende baan. Werkgever is flexibel maar man moet dan wel geregeld 's avonds nog werken. En dan kan hobby door de partner niet doorgaan, of komt dat door de combi van veel werken en mantelzorg?
Het is mij duidelijk dat ze elkaar kwijt zijn en slecht kunnen communiceren. TO weet ook niet wat er echt in zijn partner leeft, het blijft vooral een praktische beschouwing. Dus er valt gewoon echt niets over te zeggen waar de ruimte zit.
zaterdag 4 juli 2026 om 13:58
Eens.
Live Life to the fullest
zaterdag 4 juli 2026 om 14:58
Ga in relatietherapie. Het klinkt alsof het redden van de relatie jouw voorkeur heeft boven uit elkaar gaan. Vertel je vrouw hoe je je voelt en waar je last van hebt. Precies zoals je hier opgeschreven hebt.
Wanneer je uit verbinding bent met elkaar en de irritatie/boosheid het overneemt, is het onmogelijk om zulke belangrijke gesprekken met z’n tweeën te doen. Boosheid en verwijten zullen het overnemen ipv luisteren naar elkaar en elkaar begrijpen. Mijn ervaring is dat de aanwezigheid van “een professionele buitenstaander” hier wel voor zorgt. Net zoals dat jij last ervaart, zal dat ook voor jouw vrouw gelden. Hoeveel je ook doet, het klinkt toch een beetje alsof ook zij iets anders verwacht wat bij haar ook boosheid en irritatie oplevert. Ga in gesprek met elkaar, luister, spreek uit wat je dwarszit. Hopelijk vind je op die manier weer begrip voor elkaar. Succes!
Wanneer je uit verbinding bent met elkaar en de irritatie/boosheid het overneemt, is het onmogelijk om zulke belangrijke gesprekken met z’n tweeën te doen. Boosheid en verwijten zullen het overnemen ipv luisteren naar elkaar en elkaar begrijpen. Mijn ervaring is dat de aanwezigheid van “een professionele buitenstaander” hier wel voor zorgt. Net zoals dat jij last ervaart, zal dat ook voor jouw vrouw gelden. Hoeveel je ook doet, het klinkt toch een beetje alsof ook zij iets anders verwacht wat bij haar ook boosheid en irritatie oplevert. Ga in gesprek met elkaar, luister, spreek uit wat je dwarszit. Hopelijk vind je op die manier weer begrip voor elkaar. Succes!
zaterdag 4 juli 2026 om 15:24
zaterdag 4 juli 2026 om 18:01
Jeetje To, dat is niet niks..zowel voor jou als voor je vrouw.
Heeft de ziekte die je vrouw ook mentaal invloed op haar? Mogelijk dat een deel van haar gedrag aan de ziekte te wijten is? Maakt het natuurlijk niet ineens goed, maar mogelijk wat beter te accepteren.
Het klinkt alsof jij behoefte hebt aan vrijheid, leuke dingen doen, en weer spontaan op pad. De vraag is in hoeverre dat voor je vrouw haalbaar is. Heb je het idee dat je wensen realistisch zijn? Of hou je vast aan wat er ooit was, maar is dat door de ziekte niet meer mogelijk?
Ik zou denk ik inzetten op meer proffesionele ondersteuning. Heeft je vrouw thuiszorg? Misschien is het feit dat jij haar grotendeels verzorgd/helpt, gewoon niet goed voor jullie relatie en moeten jullie dit meer scheiden. Als extra proffesionele hulp inzetten geen optie is, kan jullie eigen netwerk misschien ook inspringen? En mocht jullie financiële situatie het toelaten, maak daar dan ook gebruik van. Waarom zou je het huishouden zelf doen, als je daar ook iemand voor kan betalen? Maak het jezelf makkelijker.
Wat zou je graag met je vrouw weer eens willen ondernemen? En wil zij dat ook?
Heeft de ziekte die je vrouw ook mentaal invloed op haar? Mogelijk dat een deel van haar gedrag aan de ziekte te wijten is? Maakt het natuurlijk niet ineens goed, maar mogelijk wat beter te accepteren.
Het klinkt alsof jij behoefte hebt aan vrijheid, leuke dingen doen, en weer spontaan op pad. De vraag is in hoeverre dat voor je vrouw haalbaar is. Heb je het idee dat je wensen realistisch zijn? Of hou je vast aan wat er ooit was, maar is dat door de ziekte niet meer mogelijk?
Ik zou denk ik inzetten op meer proffesionele ondersteuning. Heeft je vrouw thuiszorg? Misschien is het feit dat jij haar grotendeels verzorgd/helpt, gewoon niet goed voor jullie relatie en moeten jullie dit meer scheiden. Als extra proffesionele hulp inzetten geen optie is, kan jullie eigen netwerk misschien ook inspringen? En mocht jullie financiële situatie het toelaten, maak daar dan ook gebruik van. Waarom zou je het huishouden zelf doen, als je daar ook iemand voor kan betalen? Maak het jezelf makkelijker.
Wat zou je graag met je vrouw weer eens willen ondernemen? En wil zij dat ook?
zaterdag 4 juli 2026 om 18:12
Geen slecht idee TO. Ik zou hier zeker eens naar informeren.Cootjecatootje schreef: ↑04-07-2026 15:24Is er in haar ziekenhuis een afdeling medische psychologie? Zij hebben vast ervaring met dit soort dingen en kunnen mogelijk relatietherapie bieden (systeem therapie). Dan wordt het ook vergoed.
En zij zouden ook kunnen meedenken of er bij jouw vrouw bv een depressie speelt.
There is always something happening, and it's usually right now
zaterdag 4 juli 2026 om 20:22
Jullie relatie is ongelijkwaardig geworden en dat merken Jullie beiden. Partners moeten elkaar waarderen en blij zijn met wat ze voor elkaar doen. Zeker als een van beiden veel meer doet dan gebruikelijk mag daar echt wel waardering tegenover staan. Want jij moet flink inleveren. Daarom is het belangrijk dit te benoemen en aan te geven dat je dit voortaan anders wilt hebben. Zij moet uit de slachtofferrol en mag blij zijn dat er nog een partner is die zoveel doet en zijn eigen leven grotendeels opzij zetten.
Dat werken is een uitlaatklep voor jou. Maar waarschijnlijk ook financieel noodzakelijk. Ziekte kost namelijk ook veel geld. Wees dus duidelijk dat jouw werk gewoon moet gebeuren en dat je geen gezeur meer wilt horen. Je kunt kijken of je op eigen kosten huishoudelijke hulp en maaltijdverzorging kan inzetten. Daarnaast is er thuiszorg en de regio taxi of een reguliere taxi. Ook kan je een beroep doen op je netwerk. En tegenwoordig kan zorg ook grotendeels digitaal. Dus een bel of videobel afspraak ipv continu naar het ziekenhuis. Op je werk kan je vragen om mantelzorg verlof. Maar je partner kan je echt duidelijk maken dat bepaalde belangrijke zaken ook kunnen doorgaan zonder jouw aanwezigheid in het ziekenhuis. Dus ik zou geen congres of belangrijke aangekondigde werkafspraak meer afzeggen. Leg het bij haar terug en vraag hoe zij dit gaat oplossen . Want jij kunt dan niet. Geef dit terug als mededeling niet als onderhandelingsruimte. Gewone afspraken in het ziekenhuis kan je ook verzetten. Het is een chronische ziekte geen medische noodsituatie.
Wil zij dat alles niet dan moet er een ander gesprek gevoerd gaan worden over de toekomst van de relatie. Het leven als mantelzorger is al zwaar genoeg. Tijd voor jezelf, je werk en een leuke relatie is echt noodzakelijk.
Dat werken is een uitlaatklep voor jou. Maar waarschijnlijk ook financieel noodzakelijk. Ziekte kost namelijk ook veel geld. Wees dus duidelijk dat jouw werk gewoon moet gebeuren en dat je geen gezeur meer wilt horen. Je kunt kijken of je op eigen kosten huishoudelijke hulp en maaltijdverzorging kan inzetten. Daarnaast is er thuiszorg en de regio taxi of een reguliere taxi. Ook kan je een beroep doen op je netwerk. En tegenwoordig kan zorg ook grotendeels digitaal. Dus een bel of videobel afspraak ipv continu naar het ziekenhuis. Op je werk kan je vragen om mantelzorg verlof. Maar je partner kan je echt duidelijk maken dat bepaalde belangrijke zaken ook kunnen doorgaan zonder jouw aanwezigheid in het ziekenhuis. Dus ik zou geen congres of belangrijke aangekondigde werkafspraak meer afzeggen. Leg het bij haar terug en vraag hoe zij dit gaat oplossen . Want jij kunt dan niet. Geef dit terug als mededeling niet als onderhandelingsruimte. Gewone afspraken in het ziekenhuis kan je ook verzetten. Het is een chronische ziekte geen medische noodsituatie.
Wil zij dat alles niet dan moet er een ander gesprek gevoerd gaan worden over de toekomst van de relatie. Het leven als mantelzorger is al zwaar genoeg. Tijd voor jezelf, je werk en een leuke relatie is echt noodzakelijk.
donderdag 23 juli 2026 om 19:19
@evelien2010
Je slaat de spijker op z’n kop. Werk en hobby is inderdaad een soort uitlaatklep.
Afgelopen weken hebben we veel met elkaar gepraat. In het begin leidde dat gauw tot ruzie, maat via iemand in het ziekenhuis zijn we uiteindelijk weer nader tot elkaar gekomen.
Uiteindelijk was onze gezamenlijke conclusie dat ze het heel erg moeilijk had met thuis zitten, een lijf dat je in de steek laat en eigenlijk op het randje zat van een depressie. Ik heb daar alle begrip voor.
Het lijkt nu allemaal beter te gaan en ik hoop dat dat ook zo gaat blijven.
Je slaat de spijker op z’n kop. Werk en hobby is inderdaad een soort uitlaatklep.
Afgelopen weken hebben we veel met elkaar gepraat. In het begin leidde dat gauw tot ruzie, maat via iemand in het ziekenhuis zijn we uiteindelijk weer nader tot elkaar gekomen.
Uiteindelijk was onze gezamenlijke conclusie dat ze het heel erg moeilijk had met thuis zitten, een lijf dat je in de steek laat en eigenlijk op het randje zat van een depressie. Ik heb daar alle begrip voor.
Het lijkt nu allemaal beter te gaan en ik hoop dat dat ook zo gaat blijven.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in