Relaties
alle pijlers
Relatie opgeven vanwege stiefdochter?
maandag 16 november 2020 om 12:31
Het is lastig om dit genuanceerd ‘op papier’ te zetten, maar ik ga het toch proberen.
Sinds drie jaar heb ik een onwijs lieve vriend en zijn we samen dolgelukkig. Echter, er hangt één grote donkergrijze wolk boven onze relatie: zijn (puber)dochter.
Op zich heb ik niks tegen de meid zelf, maar het is een echte puber en de relatie die zij heeft tot haar biologische moeder begint mij (door mijn eigen slechte gezondheid) nu op te breken.
Mijn vriend heeft co-ouderschap, wat betekent dat zijn dochter de helft van de tijd bij ons is en de helft van de tijd bij haar moeder. Echter, in praktijk weigert zijn dochter nog naar haar moeder te gaan. De relatie tussen die twee is erg slecht: ze maken (volgens haar) continu ruzie in de weken dat ze bij elkaar zijn.
Nu zou het niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat mijn gezondheid momenteel erg slecht is en het dus voor mij erg zwaar is om ook de zorg voor een kind te dragen. Ik ben bewust kinderloos, omdat ik dit fysiek niet aan denk te kunnen. Twee weken ‘oppassen’ waren net te doen, maar ik was altijd blij als ik weer twee weken had om even bij te tanken.
Gevolg is dat mijn eigen gezondheid nu echt begint te lijden onder haar aanwezigheid. Ook mentaal merk ik dat ik het steeds moeilijker vind om mij in mijn eigen huis aan te moeten passen aan haar (en haar puber grillen). Doordat ik erg moe ben, kost het mij veel energie om zaken ‘te slikken’.
De relatie met mijn vriend is hierdoor een stuk gecompliceerder geworden. Hij kan natuurlijk zijn dochter niet wegsturen, maar wil ook niet dat ik hem om deze reden verlaat. Ik heb voorgesteld om tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar ook dit ziet hij niet zitten. Aangezien wij dan ‘gestraft’ worden voor het feit dat zijn ex en dochter een slechte relatie met elkaar hebben (gecreëerd) en weigeren dit met elkaar goed te maken.
Hopelijk heeft iemand goed advies hoe hiermee om te gaan! Het is zeker niet mijn bedoeling om mijn vriend en zijn dochter af te vallen. Ik hoop vooral op een origineel idee/advies hoe ik zelf beter met de situatie om kan gaan. Op dit moment zorgt het namelijk voor veel stress en verdriet.
Sinds drie jaar heb ik een onwijs lieve vriend en zijn we samen dolgelukkig. Echter, er hangt één grote donkergrijze wolk boven onze relatie: zijn (puber)dochter.
Op zich heb ik niks tegen de meid zelf, maar het is een echte puber en de relatie die zij heeft tot haar biologische moeder begint mij (door mijn eigen slechte gezondheid) nu op te breken.
Mijn vriend heeft co-ouderschap, wat betekent dat zijn dochter de helft van de tijd bij ons is en de helft van de tijd bij haar moeder. Echter, in praktijk weigert zijn dochter nog naar haar moeder te gaan. De relatie tussen die twee is erg slecht: ze maken (volgens haar) continu ruzie in de weken dat ze bij elkaar zijn.
Nu zou het niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat mijn gezondheid momenteel erg slecht is en het dus voor mij erg zwaar is om ook de zorg voor een kind te dragen. Ik ben bewust kinderloos, omdat ik dit fysiek niet aan denk te kunnen. Twee weken ‘oppassen’ waren net te doen, maar ik was altijd blij als ik weer twee weken had om even bij te tanken.
Gevolg is dat mijn eigen gezondheid nu echt begint te lijden onder haar aanwezigheid. Ook mentaal merk ik dat ik het steeds moeilijker vind om mij in mijn eigen huis aan te moeten passen aan haar (en haar puber grillen). Doordat ik erg moe ben, kost het mij veel energie om zaken ‘te slikken’.
De relatie met mijn vriend is hierdoor een stuk gecompliceerder geworden. Hij kan natuurlijk zijn dochter niet wegsturen, maar wil ook niet dat ik hem om deze reden verlaat. Ik heb voorgesteld om tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar ook dit ziet hij niet zitten. Aangezien wij dan ‘gestraft’ worden voor het feit dat zijn ex en dochter een slechte relatie met elkaar hebben (gecreëerd) en weigeren dit met elkaar goed te maken.
Hopelijk heeft iemand goed advies hoe hiermee om te gaan! Het is zeker niet mijn bedoeling om mijn vriend en zijn dochter af te vallen. Ik hoop vooral op een origineel idee/advies hoe ik zelf beter met de situatie om kan gaan. Op dit moment zorgt het namelijk voor veel stress en verdriet.
maandag 16 november 2020 om 19:27
Inderdaad:justagirly schreef: ↑16-11-2020 19:21Volgens mij schreef TO ergens dat ze bewust ongewenst kinderloos is hoor.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 16 november 2020 om 19:30
Ik lees net het hele topic en volgens mij meende ik te lezen dat ze bewust ongewenst kinderloos is.justagirly schreef: ↑16-11-2020 19:21Volgens mij schreef TO ergens dat ze bewust ongewenst kinderloos is hoor.
Los van dat; ik heb 2 inwonende pubers en niet alle pubers zijn hetzelfde maar man man, de bende die ze maken, hoeveelheid was, de eeuwige vrienden over de vloer, de niet te stoppen honger en ga maar door.
Kan me indenken dat, zeker als het je eigen kinderen niet zijn, je dat weleens spuugzat wordt.
En als er dan ook nog twee ouders zijn die niet met elkaar communiceren en zo dochter alle speelruimte geven, vader die veel werkt .. Logisch TO dat niet volhoudt.
maandag 16 november 2020 om 19:31
Misschien is moeder door het gedrag van dochter wel overbelast. Ook bij jullie thuis doet zij dingen die niet oor de beugel kunnen maar waar is vader in het verhaal? Waarom stelt hij geen grenzen? Ik las dat ze dan boks weg loopt en dat geeft haar de ruimte om zich zo te misdragen als dat ze nu doet er zitten toch geen consequenties aan verbonden. Ga dus met vader in gesprek, stel je eigen grenzen. Zoek hulp bij het CJG nu dochter nog 17 is en probeer moeder er bij te betrekken.
maandag 16 november 2020 om 19:37
Precies ja.Nanouk schreef: ↑16-11-2020 19:31Misschien is moeder door het gedrag van dochter wel overbelast. Ook bij jullie thuis doet zij dingen die niet oor de beugel kunnen maar waar is vader in het verhaal? Waarom stelt hij geen grenzen? Ik las dat ze dan boks weg loopt en dat geeft haar de ruimte om zich zo te misdragen als dat ze nu doet er zitten toch geen consequenties aan verbonden. Ga dus met vader in gesprek, stel je eigen grenzen. Zoek hulp bij het CJG nu dochter nog 17 is en probeer moeder er bij te betrekken.
En ik zou vriend zeggen dat hij er maar voor gaat zorgen hij meer beschikbaar is, want hij is hierin de afwezige ouder.
Hoe had hij het opgelost als jullie een LAT relatie hadden gehad? Dan had hij dat ook moeten oplossen.
maandag 16 november 2020 om 19:39
We hebben hier ook een dwarse 17 jarige puber in huis, en dat vreet energie. Wel een verschil is dat die 17 jarige puber, onze puber is. Het lijkt me nog veel moeilijker als dat niet het geval is.
Ik vind dat je maar weinig reageert op de opmerkingen dat de vader te afwezig is. Je zegt wel “ hij doet wat hij kan”, maar de indruk die je reacties geven is dat hij zijn rol wel heel minimaal invult. Als je kinderen hebt zijn er momenten waarop je je leven als ouder moet herzien. Je verwacht misschien minder nodig te zijn als ouder bij een 17 jarige, als het niet goed loopt is dat wellicht niet zo. Het is de dochter van je vriend, hij zal het initiatief moeten nemen. Er zijn, dingen met haar ondernemen, in gesprek proberen gaan...en grenzen stellen. Allemaal moeilijke dingen met een dwarse puber, maar nodig. Ik denk dat je hierover in gesprek met hem moet gaan, vanuit de vaststelling dat hetgeen wat hij nu probeert niet echt blijkt te werken. Ik denk dat hier dringend werk van moet gemaakt worden, desnoods met hulp van een expert, vooral voor je vriend.
Ondertussen ook een paar basisafspraken. Mensen uitnodigen volgens de coronaregels en op haar eigen kamer. Spullen die voor jou waardevol zijn bewaar je op je eigen kamer achter slot en grendel.
Ik zou ook stoppen met te willen bemiddelen, maar ook in te blijven zeggen dat haar relatie met haar moeder maar opgelost moet worden. Eerst de relaties bij jullie thuis verbeteren.
Ik vind dat je maar weinig reageert op de opmerkingen dat de vader te afwezig is. Je zegt wel “ hij doet wat hij kan”, maar de indruk die je reacties geven is dat hij zijn rol wel heel minimaal invult. Als je kinderen hebt zijn er momenten waarop je je leven als ouder moet herzien. Je verwacht misschien minder nodig te zijn als ouder bij een 17 jarige, als het niet goed loopt is dat wellicht niet zo. Het is de dochter van je vriend, hij zal het initiatief moeten nemen. Er zijn, dingen met haar ondernemen, in gesprek proberen gaan...en grenzen stellen. Allemaal moeilijke dingen met een dwarse puber, maar nodig. Ik denk dat je hierover in gesprek met hem moet gaan, vanuit de vaststelling dat hetgeen wat hij nu probeert niet echt blijkt te werken. Ik denk dat hier dringend werk van moet gemaakt worden, desnoods met hulp van een expert, vooral voor je vriend.
Ondertussen ook een paar basisafspraken. Mensen uitnodigen volgens de coronaregels en op haar eigen kamer. Spullen die voor jou waardevol zijn bewaar je op je eigen kamer achter slot en grendel.
Ik zou ook stoppen met te willen bemiddelen, maar ook in te blijven zeggen dat haar relatie met haar moeder maar opgelost moet worden. Eerst de relaties bij jullie thuis verbeteren.
maandag 16 november 2020 om 20:31
Het komt misschien over alsof mijn vriend er niks aan doet, maar dat is absoluut niet het geval. Hij heeft wat dat betreft ook echt al alles geprobeerd om de situatie wat te veranderen: streng zijn, juist wat meer ruimte geven, meer tijd in haar investeren, haar wat los laten enz. enz.. Het moeilijke hierin is dat een andere aanpak even lijkt te werken, maar na een paar weken/maanden zwakt het weer af.
Echter, dit is niet de reden waarom ik dit topic gestart ben. Ik ben niet op zoek naar adviezen hoe ik of mijn vriend met een puber om moeten gaan, want dat is afgelopen jaren al sterk verbeterd. Ik ben op zoek naar een advies hoe ik zelf met de situatie om moet gaan. Moet ik in deze voor mijn gezondheid of voor mijn relatie kiezen?
Ik weet heus wel dat het leven met een puber niet altijd makkelijk is en zeker niet als ze een scheiding hebben meegemaakt. Daar heb ik alle begrip voor. Nu kom ik alleen zelf op een punt dat het mij fysiek (lees extreme vermoeidheid) op gaat breken.
Echter, dit is niet de reden waarom ik dit topic gestart ben. Ik ben niet op zoek naar adviezen hoe ik of mijn vriend met een puber om moeten gaan, want dat is afgelopen jaren al sterk verbeterd. Ik ben op zoek naar een advies hoe ik zelf met de situatie om moet gaan. Moet ik in deze voor mijn gezondheid of voor mijn relatie kiezen?
Ik weet heus wel dat het leven met een puber niet altijd makkelijk is en zeker niet als ze een scheiding hebben meegemaakt. Daar heb ik alle begrip voor. Nu kom ik alleen zelf op een punt dat het mij fysiek (lees extreme vermoeidheid) op gaat breken.
maandag 16 november 2020 om 20:35
Het komt inderdaad over alsof je vriend er minimaal iets aan doet. En alsof hij nu, nu jij er zo doorheen zit, nog steeds niet van plan is om het probleem daadwerkelijk aan te pakken.
Je schrijft dat het gedrag en de omgang met het meisje al aanzienlijk zijn verbeterd. Het was dus nog erger dan stelen? Dit is de 'goede' situatie? Jeetje. Ik zou inderdaad gaan latten, want dit lijkt me niet vol te houden.
Je schrijft dat het gedrag en de omgang met het meisje al aanzienlijk zijn verbeterd. Het was dus nog erger dan stelen? Dit is de 'goede' situatie? Jeetje. Ik zou inderdaad gaan latten, want dit lijkt me niet vol te houden.
maandag 16 november 2020 om 20:40
Hij probeert er zeker wel wat aan te doen. Voor hem is het ook een lastige situatie. Hij wil natuurlijk ook niet dat zijn dochter uiteindelijk op straat belandt omdat ze zowel bij haar moeder als bij haar vader ruzie heeft. Doel is om terug te gaan naar een normale situatie, vraag is alleen of ik dat zelf vol ga houden óf dat ik toch mijn relatie dan op moet geven?Lafae schreef: ↑16-11-2020 20:35Het komt inderdaad over alsof je vriend er minimaal iets aan doet. En alsof hij nu, nu jij er zo doorheen zit, nog steeds niet van plan is om het probleem daadwerkelijk aan te pakken.
Je schrijft dat het gedrag en de omgang met het meisje al aanzienlijk zijn verbeterd. Het was dus nog erger dan stelen? Dit is de 'goede' situatie? Jeetje. Ik zou inderdaad gaan latten, want dit lijkt me niet vol te houden.
maandag 16 november 2020 om 20:41
Maar ook twee weken per maand is al een een opgave voor je toch?Smrt schreef: ↑16-11-2020 20:40Hij probeert er zeker wel wat aan te doen. Voor hem is het ook een lastige situatie. Hij wil natuurlijk ook niet dat zijn dochter uiteindelijk op straat belandt omdat ze zowel bij haar moeder als bij haar vader ruzie heeft. Doel is om terug te gaan naar een normale situatie, vraag is alleen of ik dat zelf vol ga houden óf dat ik toch mijn relatie dan op moet geven?
maandag 16 november 2020 om 20:42
maandag 16 november 2020 om 20:42
Maar volgens mij is dat wél wat er nu gebeurt. Is denk ik vanzelf zo ontstaan. Kan je vriend niet een gesprek met zijn ex hierover hebben?Smrt schreef: ↑16-11-2020 12:31De relatie met mijn vriend is hierdoor een stuk gecompliceerder geworden. Hij kan natuurlijk zijn dochter niet wegsturen, maar wil ook niet dat ik hem om deze reden verlaat. Ik heb voorgesteld om tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar ook dit ziet hij niet zitten. Aangezien wij dan ‘gestraft’ worden voor het feit dat zijn ex en dochter een slechte relatie met elkaar hebben (gecreëerd) en weigeren dit met elkaar goed te maken.
Of dat jij het met je stiefdochter bespreekt?
maandag 16 november 2020 om 20:44
Ik zou graag willen dat jij de eennalaatste alinea van je OP nog eens leest.Smrt schreef: ↑16-11-2020 20:40Hij probeert er zeker wel wat aan te doen. Voor hem is het ook een lastige situatie. Hij wil natuurlijk ook niet dat zijn dochter uiteindelijk op straat belandt omdat ze zowel bij haar moeder als bij haar vader ruzie heeft. Doel is om terug te gaan naar een normale situatie, vraag is alleen of ik dat zelf vol ga houden óf dat ik toch mijn relatie dan op moet geven?
Daar staat de oplossing. En daar staat ook degene die die oplossing blokkeert.
En het klopt, het is niet eerlijk om een puber in nood of de gezondheid van een ander op te offeren aan ‘ik wil het niet zó, maar zóó’
Jij kan krijgen wat je wil en wat je nodig hebt. Half man inclusief dochter en half rust.
Ga voor jezelf zorgen.
Flairadres@hotmail.com
maandag 16 november 2020 om 20:45
Proberen is niet genoeg. Hij moet het oplossen, niet 'er proberen iets aan te doen' en als het niet werkt stellen dat het vervolgens 'op houdt'. Het houdt pas op als het probleem is opgelost. Heeft hij al externe hulp ingeroepen? Hoe gaat hij bereiken dat zijn kind niet op straat eindigt en hoe gaat hij bereiken dat zijn dochter, ex en hijzelf terugkeren naar een normale situatie? Heeft hij al een plan? Wie heeft hij allemaal ingeschakeld? Instanties gebeld? Therapeuten, CJG erop gezet? Of gaat hij zijn doel bereiken door dochter nog een keer 'aan te spreken'?
Het boeit niet of het moeilijk is. Hij is ouder, dus hij lost het op. Punt.
Maar goed, op je vraag: hij lost het niet op, dus dit is het. Ik zou de relatie opgeven.
Het boeit niet of het moeilijk is. Hij is ouder, dus hij lost het op. Punt.
Maar goed, op je vraag: hij lost het niet op, dus dit is het. Ik zou de relatie opgeven.
maandag 16 november 2020 om 20:48
Zijn ex staat helaas niet open voor een gesprek.
Met mijn stiefdochter heb ik het er weleens over, maar zij tekent haar moeder af als een ‘gestoorde heks’ (zo noemt ze haar letterlijk).
maandag 16 november 2020 om 20:49
Concessies doen is iets anders dan je gezondheid op het spel zetten.
Zou jij een vriendin serieus adviseren haar gezondheid te riskeren om maar te kunnen blijven samenwonen, even er vanuit gaand dat zij haar relatie net zo bijzonder vindt als de jouwe, want dat gevoel is natuurlijk niet echt uniek.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 16 november 2020 om 20:50
Dat lijkt me een manouvre van je stiefdochter om een conflict te vermijden. Dat is wel makkelijk zo. Ik snap ook dat een puber deze zelfreflectie nog niet helemaal heeft, maar daar is haar vader en ja ook d'r moeder voor. Dat zij haar moeder een gestoorde heks vindt is geen reden om dan maar een onderliggend probleem te gaan ontwijken. En als het jou zoveel energie kost en je partner doet er niets aan, dan kun je denk ik niet anders dan voor jezelf kiezen. Ik weet niet hoe lang je bij elkaar bent?
maandag 16 november 2020 om 20:51
Je moet niet bij ex zijn, of bij stiefdochter.
Degene die jou tegenhoudt om rust te nemen en je gezondheid tijd en aandacht te geven zodat je deze tropenjaren vol kunt houden is je partner. En jij zelf.
Flairadres@hotmail.com
. Nogmaals bedankt!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
